การเปิดร้านอาหารไทยในเมืองใหญ่อย่างนิวยอร์กคงเป็นความฝันของคนไทยหลาย ๆ คน และแน่นอนว่าการเปิดร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกาให้ประสบความสำเร็จ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หนึ่งในปัจจัยสำคัญแห่งความสำเร็จอันดับต้น ๆ คือการเลือกทำเลที่ตั้งที่ใช่ ซึ่งผู้ประกอบการร้านอาหารไทยที่ประสบความสำเร็จหลายคนก็เลือกที่ตั้งของร้านอาหารไทยอยู่ในเมืองรอง ๆ ลงมาของสหรัฐฯ หลายเมืองอาจจะยังไม่คุ้นหูคนไทยนัก อย่างในรัฐฟลอริดา หลายคนอาจนึกถึงเมืองไมอามีเป็นอันดับแรก แต่ทางตอนเหนือของรัฐฟลอริดายังมีเมืองขนาดใหญ่ที่มีประชากรมากติด 15 อันดับแรกของประเทศที่ชื่อว่า เมืองแจ็คสันวิลล์  ที่เมืองนี้ มีร้านอาหารไทยที่ชื่อว่า “Thai Blossom Bistro” มีคนไทยเป็นเจ้าของร้าน และเป็นร้านอาหารไทยที่ขึ้นชื่อในกลุ่มคนไทยและชาวอเมริกันในพื้นที่ คุณ “ลี” Niranya Roberson เจ้าของร้าน ได้แชร์เรื่องราวจากจุดเริ่มต้นสู่ความความสำเร็จในฐานะเจ้าของกิจการร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ ที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางในเมืองแจ็คสันวิลล์

จุดเริ่มต้นในสหรัฐอเมริกา

คุณลีเดินทางมาสหรัฐอเมริกาเมื่อปี 2547 โดยเริ่มต้นการทำงานครั้งแรกในฐานะพนักงานไปรษณีย์ ในช่วงแรกมีปัญหาทางด้านการใช้ภาษาอังกฤษอยู่บ้าง เนื่องจากยังไม่คุ้นชินกับภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน แต่คุณลีก็พยายามศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมตลอดเวลาที่ทำงาน และพยายามมองหาโอกาสใหม่ ๆ เพื่อพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ

ต่อมาไม่นาน คุณลีได้มีโอกาสเข้าไปทำงานในมหาวิทยาลัยแจ็คสันวิลล์ (Jacksonville University) ในตำแหน่งนักการบัญชี และที่มหาวิทยาลัยนี้เอง คุณลีได้มีโอกาสหาความรู้เพิ่มเติมในด้านการทำบัญชี โดยได้แบ่งเวลาเพื่อศึกษาเพิ่มเติมจนกระทั่งได้รับปริญญาด้านการเงิน

ทำไมถึงสนใจธุรกิจร้านอาหาร

ในระหว่างที่ทำงานเป็นพนักงานประจำ คุณลีก็เริ่มคิดหาลู่ทางขยับขยาย เพราะไม่อยากเป็นลูกจ้างคนอื่นไปตลอด จึงมองหาโอกาสในการเริ่มต้นกิจการของตัวเอง แต่เนื่องจากคุณลีไม่มีประสบการณ์ในด้านการทำธุรกิจมากนัก จึงตัดสินใจสมัครงานในร้านอาหารไทยแถวบ้าน เพื่อที่จะเรียนรู้ขั้นตอนและกระบวนการต่าง ๆ ในการทำธุรกิจ โดยเฉพาะธุรกิจร้านอาหารไทย

“เนื่องจากลีเป็นคนที่ชอบทานอาหารอยู่แล้ว และเชื่อในลิ้นของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นคนทำอาหารไม่เป็น แต่ลีเชื่อว่า ทุกอย่าง เราสามารถที่จะเรียนรู้และฝึกฝนได้ ถ้ามีความตั้งใจจริง และยังมองว่าการที่ตัวเราเป็นคนไทยนั้น ทำให้มีความได้เปรียบในการทำธุรกิจร้านอาหารไทย เพราะจะเข้าใจรสชาติอาหารที่เป็นต้นตำรับที่แท้จริงได้ดีกว่าคนชาติอื่น ๆ”

จุดเริ่มต้นของร้าน Thai Blossom Bistro

หลังจากที่ได้เข้าไปทำงานในร้านอาหารไทย คุณลีได้ศึกษางานในครัวอยู่เป็นเวลาสองเดือน รวมทั้งทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารในบางครั้ง ทำให้ได้เรียนรู้งานในหลายตำแหน่ง จนกระทั่งเกิดความมั่นใจ และความพร้อมในการทำธุรกิจร้านอาหารของตัวเอง

คุณลีเริ่มศึกษากฎระเบียบ และข้อกฎหมายในการเปิดร้านอาหารในเมืองแจ็คสันวิลล์เพิ่มเติม ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมากที่ต้องศึกษาทำความเข้าใจ โดยแต่ละรัฐก็มีกฎระเบียบที่แตกต่างกันออกไป และในการก่อตั้งธุรกิจร้านอาหารนั้น ทำเลก็เป็นอีกหนึ่งในปัจจัยที่สำคัญ คุณลีใช้เวลาตระเวนหาทำเลที่เหมาะสมอยู่นานพอสมควร จนกระทั่งเจอทำเลที่ถูกใจ จึงเริ่มติดต่อธนาคารเพื่อขอกู้เงินในการลงทุน ในขั้นแรก คุณลีลงทุนไปเป็นจำนวนเงิน 150,000 เหรียญสหรัฐ ด้วยเครดิตหรือประวัติทางด้านการเงินที่ดี คุณลีสามารถทำเรื่องกู้เงินกับธนาคารได้โดยไม่ต้องมีหลักทรัพย์มาค้ำประกัน

คุณลีใช้เวลาในการต่อเติมและตกแต่งสถานที่เพื่อประกอบกิจการร้านอาหารเป็นเวลาถึงห้าเดือน และกว่าจะผ่านขั้นตอนการตรวจสอบต่าง ๆ จากรัฐบาลท้องที่ในระดับ County ก็เกือบทำให้คุณลีท้อและถอดใจไปเลยทีเดียว แต่ด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงในการที่จะประกอบธุรกิจที่เป็นของตัวเองให้ได้ จึงทำให้ในที่สุดร้าน Thai Blossom Bistro ได้ฤกษ์เปิดให้บริการเป็นครั้งแรกในปี 2553

ทำไมถึงเลือกเมืองแจ็คสันวิลล์

แจ็คสันวิลล์เป็นเมืองที่คุณลีอาศัยอยู่ตั้งแต่แรกที่เดินทางมาสหรัฐฯ คุณลีจึงมีความคุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน นอกจากนี้ ยังมองว่าคนในรัฐทางตอนใต้อย่างฟลอริดามีวิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่เหมาะสมกับคนไทยและการรับประทานอาหารไทยซึ่งมีรสจัด ฟลอริดามีภูมิอากาศที่ค่อนข้างอบอุ่นและมีคนต่างชาติอาศัยอยู่จำนวนมาก ทำให้เปิดกว้างต่ออาหารต่างชาติ นอกจากนี้ ส่วนประกอบในการปรุงอาหารก็สามารถหาได้ไม่ยากจนเกินไปนัก

ขณะเดียวกัน คุณลีมองว่าการเปิดกิจการร้านอาหารไทยในรัฐทางตอนเหนือก็สามารถเป็นตัวเลือกที่ดี ร้านอาหารไทยในรัฐทางตอนเหนือน่าจะสร้างรายได้ที่มากกว่า เพราะรัฐทางตอนเหนือมีอากาศหนาว คนอาจมีความต้องการในการบริโภคอาหารที่มีรสเผ็ดร้อนมากกว่าในรัฐทางตอนใต้ และคนในรัฐทางตอนเหนือยังมีกำลังซื้อที่มากกว่าอีกด้วย คุณลีได้แชร์ข้อสังเกตได้ว่ายอดขายในช่วงหน้าหนาวของร้านมักจะสูงกว่ายอดขายในช่วงหน้าร้อน ส่วนหนึ่งเนื่องมาจากคนในรัฐทางตอนเหนือ เดินทางมาพักผ่อนในแถบนี้เป็นจำนวนมาก

อุปสรรคและความท้าทายในตลาดนี้

การลงทุนเปิดร้านอาหารค่อนข้างใช้เงินลงทุนจำนวนมาก และถือเป็นธุรกิจที่มีคู่แข่งทางการค้าสูง เฉพาะในเมืองแจ็คสันวิลล์เองนั้น มีร้านอาหารไทยตั้งอยู่กว่า 30 ร้าน ทำเลที่ตั้งถือเป็นปัจจัยที่สำคัญมาก คุณลีเลือกที่จะประหยัดงบประมาณด้วยการต่อเติมร้านเอง แทนที่จะเซ้งกิจการร้านอาหารต่อจากร้านอื่น ซึ่งจะมีค่าใช้จ่ายที่สูงกว่ามาก แต่การต่อเติมร้านเพื่อใช้ประกอบกิจการร้านอาหารก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้เวลา และต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบมากมายเพื่อให้ได้มาตรฐานตามที่รัฐบาลท้องถิ่นได้กำหนดไว้ เพื่อให้ได้มาซึ่งใบอนุญาตในการประกอบกิจการร้านอาหาร ต้องอาศัยทั้งความอดทนและความเข้าใจในกฎระเบียบข้อบังคับต่าง ๆ เป็นอย่างดี การปฏิบัติตามกฎระเบียบที่ว่า แม้จะดูยุ่งยากอยู่บ้างในขั้นต้น แต่ก็ทำให้ร้านได้มาตรฐานตามที่กำหนดไว้ และทำให้สามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในการประกอบธุรกิจในสหรัฐฯ

แรงส่งแห่งความสำเร็จที่อยากฝากไว้ให้ผู้ประกอบการหน้าใหม่  

ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า คือหัวใจสำคัญในการดำเนินธุรกิจของคุณลี ที่ทำให้ร้านของคุณลีได้รับการยอมรับในรสชาติและคุณภาพมาโดยตลอด

“ลีเลือกที่จะปฏิบัติต่อลูกค้าเหมือนเพื่อนพี่น้องและคนในครอบครัว ลีต้องการเสิร์ฟอาหารที่มีรสชาติดีที่สุด ปรุงด้วยวัตถุดิบที่มีคุณภาพ”

นอกจากนี้ การบริการ เทคนิคการขาย และการตลาดก็มีส่วนสำคัญในการดำเนินธุรกิจร้านอาหาร คุณลีให้ความสำคัญกับการให้ลูกค้าเป็นสื่อในการโฆษณา ด้วยการบอกต่อปากต่อปาก หรือผ่านทาง Social Media ในช่องทางต่าง ๆ เช่น facebook Instagram Yelp หรือ Google ซึ่งถือเป็นช่องทางที่มีประสิทธิผลโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายมากจนเกินไป และในฐานะผู้ประกอบการ คุณลีอยากจะเน้นย้ำถึงความสำคัญของการบริหารจัดการทางด้านการเงินของธุรกิจ รวมไปถึงการศึกษาข้อกฎหมายและระเบียบต่าง ๆ ในเมืองและรัฐที่เราเลือกจะลงทุน ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญมากในการประกอบกิจการในประเทศสหรัฐฯ

ตามสถิติที่อ้างอิงจากสมาคมร้านอาหารแห่งชาติ (National Restaurant Association)  ธุรกิจร้านอาหารในสหรัฐฯ ยังคงมีอัตราการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่อง โดยเมื่อปี  2561 ธุรกิจร้านอาหารในรัฐฟลอริดานั้น มียอดขายเป็นอันดับหนึ่ง คิดเป็นถึงร้อยละ 7 จากจำนวนยอดขายรวมของร้านอาหารทั่วประเทศ

แม้ว่าร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ จะมีอยู่เป็นจำนวนมากแล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังกระจุกตัวอยู่ในเมืองใหญ่ เรื่องราวของคุณลีทำให้เห็นว่าโอกาสของการทำธุรกิจร้านอาหารโดยเฉพาะในเมืองรองของรัฐใหญ่ ๆ ในสหรัฐฯ ยังคงเปิดให้กับสำหรับผู้ประกอบการหน้าใหม่ที่มีความตั้งใจจริง ให้ได้เข้ามาเป็นทางเลือกของผู้บริโภค

ขอบคุณรูปภาพจากคุณลี Niranya Roberson
เรื่อง: พจนา เทศวัฒนา

เปิดสูตรเริ่มธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ ตอนที่ 4: กฏระเบียบกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐฯ ที่ควรทราบ

หลังจากได้เล่าข้อมูลเบื้องต้นของวีซ่าประเภทต่าง ๆ ที่นักลงทุนควรทราบจากตอนที่แล้ว เรื่องสำคัญที่ต้องใส่ใจสำหรับการเปิดร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ คือข้อมูลด้านกฏระเบียบของกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกาที่ผู้ประกอบการร้านอาหารควรรู้และปฏิบัติตาม

สหรัฐอเมริกามีมาตรฐานด้านความปลอดภัยอาหารที่เข้มงวด โดยกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐอเมริกาจะสุ่มตรวจ (Health Inspection) เพื่อประเมินความปลอดภัยสำหรับผู้บริโภคและความสะอาดด้วยวิธีการให้คะแนนของร้านอาหาร (Scoring System) เริ่มต้นที่ 100 คะแนน เมื่อพบสิ่งที่ไม่ตรงตามเกณฑ์ที่กำหนดก็จะหักคะแนน หากร้านอาหารได้รับคะแนนประเมินที่ต่ำกว่ามาตรฐานที่กำหนดในเบื้องต้นจะถูกตักเตือน ร้านอาหารนั้นมีเวลาดำเนินการแก้ไขตามระยะเวลาที่กำหนดมากน้อยแล้วแต่ความรุนแรงแต่ละกรณี หากไม่สามารถแก้ไขได้ตามเวลาที่กำหนด ร้านอาหารนั้นก็อาจจะมีโทษรุนแรงถึงขั้นถูกระงับการให้บริการไปจนถึงการปิดร้านอาหารได้

การแบ่งระดับคะแนนร้านอาหาร

Grade A (90 – 100 คะแนน)  ปฏิบัติตามกฎอย่างดีเยี่ยม

Grade B (80 –  89 คะแนน)    ปฏิบัติตามกฎอย่างดี

Grade C (70 – 79 คะแนน)     ปฏิบัติตามกฎอย่างพอใช้

Grade D (0 – 69 คะแนน)      ไม่ปฏิบัติตามกฎ

ร้านอาหารที่เปลี่ยนชื่อผู้ประกอบการร้านจะต้องแจ้งกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐฯ ภายในระยะเวลา 90 วัน หากเจ้าหน้าที่สหรัฐอเมริกาพบว่า อาหารที่ขายเป็นพิษ จะต้องถูกนำอาหารชิ้นนั้นไปตรวจสอบ เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่าไม่ได้มาตรฐานและอาหารเป็นพิษจริง เจ้าหน้าที่จะทำการระงับการขายชั่วคราว และอาจถูกปรับระดับเป็น Grade C ทั้งนี้ ถ้าได้รับ Grade C จำนวน 2 ครั้ง ภายในระยะเวลา 1 ปี ก็จะถูกปิดร้านอาหาร

มาตรฐานความปลอดภัยอาหารเบื้องต้น

1. ความรู้ด้านสุขอนามัยและความสะอาดของพนักงาน

1.1 เจ้าหน้าที่สาธารณสุขสหรัฐอเมริกา (Health Inspector) จะทำการสุ่มตรวจสอบร้านอาหาร โดยการทดสอบความรู้ความเข้าใจของพนักงานร้านอาหาร หากพนักงานไม่สามารถตอบคำถามได้ ร้านอาหารจะโดนหัก 2 คะแนน ซึ่งความรู้ด้านสุขอนามัยและความสะอาดที่พนักงานต้องรู้เบื้องต้นมีดังนี้

• การเก็บอาหารที่อุณหภูมิต่ำ (Cold Holding) ตู้เย็นควรมีอุณหภูมิ 41 องศาฟาเรนไฮต์หรือต่ำกว่า
• การเก็บอาหารที่อุณหภูมิสูง (Hot Holding) ควรมีอุณหภูมิ 135 องศาฟาเรนไฮต์หรือสูงกว่า
• อุณหภูมิของน้ำอุ่นในอ่างล้างมือควรมีอุณหภูมิระหว่าง 100 – 108 องศาฟาเรนไฮต์
• ความเข้มข้นของน้ำยาล้างภาชนะ เช่น Clorox ควรจะต้องผสมในอัตราสว่นน้ำยา 1 มิลลิกรัม ต่อ น้ำ 1 ลิตร

1.2 ร้านอาหารต้องมีใบประกาศนียบัตรรับรองเพื่อแสดงต่อเจ้าหน้าที่ขณะเข้าตรวจสอบร้านอาหาร

• Food Safety Manager Certification ออกโดย National Registry สำหรับผู้จัดการร้านอาหาร โดยใบประกาศจะมีอายุ 5 ปี
• Food Handler Certification ออกโดยสถาบันฝึกอบรมที่ผ่านการรับรองจากสถาบันมาตรฐานแห่งชาติของสหรัฐอเมริกา สำหรับผู้ที่ต้องสัมผัสอาหาร เช่น พนักงานบริการ พ่อครัวแม่ครัว โดยใบประกาศมีอายุ 3 ปี

1.3 หากมีพนักงานป่วย เช่น มีอาการหวัด น้ำมูกไหล ไอ จาม ทำงานในร้านอาหารโดยไม่มีการป้องกันจะถูกหัก 4 คะแนน

1.4 โดยทั่วไปต้องมีห้องพักผ่อนสำหรับพนักงานเพื่อรับประทานอาหารและดื่มน้ำ ในกรณีที่ไม่มีห้องพักผ่อน ร้านอาหารต้องติดป้ายแยกอาหารและเครื่องดื่มสำหรับพนักงงานอย่างชัดเจน เช่น น้ำดื่มของพนักงานควรต้องเป็นแก้วน้ำมีฝาปิด มีป้ายชื่อติดบนแก้วและอยู่ในที่สามารถเก็บได้หรือวางไว้ในถาด โดยที่ถาดนั้นต้องมีป้ายติดว่า “Employee’s Foods and Drinks only”

2. การป้องกันการปนเปื้อนจากการสัมผัสด้วยมือ

พนักงานต้องล้างมือทุกครั้งเมื่อเปลี่ยนหน้าที่ทำงาน เช่น เปลี่ยนจากการหั่นผัก / เนื้อสัตว์เป็นการปรุงอาหาร หรือเมื่อทำงานนั้นเสร็จ โดยเฉพาะการจับเนื้อไก่ ถ้าจับเนื้อไก่แล้วต้องล้างมือทันที ด้วยน้ำอุ่นที่มีอุณหภูมิอย่างน้อย 100 – 108 องศาฟาเรนไฮต์ และต้องล้างด้วยสบู่เป็นระยะเวลา 20 วินาที ทั้งนี้ ไม่สามารถใช้แอลกอฮอล์ล้างมือหรือ Hand Sanitizer แทนการล้างมือด้วยสบู่ได้ เมื่อล้างมือเสร็จต้องใช้กระดาษเช็ดครั้งเดียวในการเช็ดมือทุกครั้ง ห้ามใช้ผ้าเช็ดมือ หากเจ้าหน้าที่พบว่า ใช้ผ้าจะถูกหัก 1 คะแนน รวมทั้งบริเวณอ่างล้างมือต้องมีสบู่ล้างมือและกระดาษเช็ดมือ มิฉะนั้นจะถูกหักคะแนน

3. ระยะเวลาและอุณหภูมิ

• การเก็บอาหารที่อุณหภูมิต่ำ (Cold Holding) ตู้เย็นควรมีอุณหภูมิ 41องศาฟาเรนไฮต์หรือต่ำกว่า
• การเก็บอาหารที่อุณหภูมิสูง (Hot Holding) ควรมีอุณหภูมิ 135 องศา ฟาเรนไฮต์หรือสูงกว่า
• อาหารบางชนิด เช่น ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก เม็ดสาคู หรือเม็ดชาไข่มุก ไม่นิยมเก็บในตู้เย็น ดังนั้นจะไม่คำนึงถึงอุณหภูมิ แต่จะคำนึงระยะเวลาการเก็บรักษา เช่น การเตรียมก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็ก หลังจากแกะออกจากซอง และนำไปแช่ในน้ำให้นิ่มเริ่มนับเวลาไป 4 ชั่วโมง หรือหลังจากแกะเม็ดสาคูลงน้ำร้อนเริ่มนับเวลาไป 4 ชั่วโมงโดยจะต้องมีตารางบันทึกเวลาที่แน่นอน หากวางอาหารเกิน 4 ชั่วโมง จะต้องทิ้งอาหารนั้น

วิธีทำให้อุณหภูมิลดลงเพื่อให้อาหารเย็น ประกอบด้วย 3 วิธี ได้แก่ (1) แบ่งอาหารออกเป็นถาดเล็ก (2) นำอาหารใส่หม้อและแช่ลงในถาดน้ำแข็ง (3) Ice Paddle เป็นขวดน้ำแช่

เจ้าหน้าที่สาธารณสุขสหรัฐอเมริกาอาจตรวจสอบ walk-in cooler เพื่อดูระยะเวลาและอุณหภูมิในการทำอาหารให้เย็นลง (Cooling) เช่น เมื่อทำอาหารร้อนจัดให้เย็นลงจากอุณหภูมิ 200 เหลือ 41 องศาฟาเรนไฮต์ ต้องใช้ระยะเวลา 6 ชั่วโมง ซึ่งภายในเวลาดังกล่าวจะต้องถูกแบ่งย่อยเป็น 2 ช่วงเวลา โดยในช่วงเวลา 2 ชั่วโมงแรก เป็นการลดอุณหภูมิจาก 200 เหลือ 70 องศาฟาเรนไฮต์ และช่วงเวลา 4 ชั่วโมงหลัง เป็นการลดอุณหภูมิจาก 70 เหลือ 41 องศาฟาเรนไฮต์

การป้องกันอาหารปนเปื้อน

อาหารที่นำไปเสิร์ฟให้ลูกค้าแล้ว ห้ามนำมาขายซ้ำหรือแปรรูปเป็นอาหารชนิดอื่น เช่น ข้าวที่เสิร์ฟแล้ว ห้ามนำมาขายซ้ำหรือแปรรูปเป็นข้าวผัดเพื่อขายต่อ ในกรณีที่จำเป็นต้องวางอาหารด้านนอกในลักษณะบุฟเฟ่ต์เพื่อให้ลูกค้าสามารถตักอาหารได้เอง อาหารนั้นต้องมีภาชนะเพื่อป้องกันอาหารจากการจามและสิ่งสกปรกที่อาจตกลงบนอาหารได้

อาหารที่ขายที่ร้านอาหารจะต้องจัดเตรียมในร้านเท่านั้น ห้ามนำอาหารที่เตรียมมาจากบ้านนำมาขายที่ร้าน มิฉะนั้นจะโดนหัก 4 คะแนน สำหรับอาหารที่เสี่ยงต่อการเกิดอาการแพ้ง่าย เช่น หอยนางรม ร้านอาหารต้องมีป้ายคำเตือนสำหรับลูกค้า รวมทั้งเก็บใบเสร็จวัตถุดิบเหล่านั้นไว้ เป็นระยะเวลา 90 วัน

เหล่านี้เป็นเพียงข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับกฎระเบียบจากกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐฯ ผู้ประกอบการควรหาข้อมูลเพิ่มเติมและคอยอัพเดทกฎระเบียบจากกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐฯ อยู่ตลอดเวลา “คู่มือธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา” ฉบับเต็ม สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บไซต์ thaibicusa.com

เปิดสูตรเริ่มธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ ตอนที่ 3: ประเภทวีซ่าที่ควรรู้ (2/2)

หลังจากที่รู้จักวีซ่ารหัส B และ รหัส H จากตอนที่แล้ว ถึงกฎระเบียบ ขั้นตอนการเตรียมเอกสารสําคัญของทั้งสองประเภทไปแล้ว ในตอนที่ 3 นี้ มาต่อกันด้วยวีซ่าอีก 2 ประเภท คือ วีซ่ารหัส L พนักงานข้ามชาติ และ วีซ่ารหัส E สำหรับประกอบกิจการค้า / ลงทุนธุรกิจ  รวมทั้งการเตรียมลงทุนในสหรัฐฯ กัน

วีซ่าพนักงานบริษัทข้ามชาติ

วัตถุประสงค์ของวีซ่า

วีซ่าพำนักชั่วคราวรหัส L ออกให้สำหรับพนักงานที่ย้ายไปทำงานที่สหรัฐอเมริกาชั่วคราวภายใต้การจ้างงานของบริษัทที่อยู่ในเครือเดียวกัน

L-1 วีซ่าพนักงานที่ย้ายไปทำงานที่สหรัฐชั่วคราวภายใต้การจ้างงานของบริษัทที่อยู่ในเครือเดียวกัน

วีซ่าประเภท L-1 สำหรับพนักงานของบริษัทในระดับสากลที่ย้ายไปปฏิบัติงานที่สำนักงานที่ตั้งในสหรัฐฯ ชั่วคราว    ผู้ที่มีคุณสมบัติในการยื่นคำร้องขอวีซ่าประเภทนี้ จะต้องมีตำแหน่งในระดับเทียบเท่าผู้จัดการหรือผู้บริหาร หรือมีความรู้ความสามารถที่เชี่ยวชาญ และได้รับมอบหมายให้ปฏิบัติหน้าที่ให้แก่บริษัทที่ตั้งอยู่ในสหรัฐฯ ในระดับตำแหน่งที่ได้กล่าวมาข้างต้น ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องเป็นตำแหน่งเดียวกับที่ทำอยู่ก็ได้ นอกจากนี้ ผู้สมัครยังต้องปฏิบัติงานให้แก่บริษัทระดับสากลที่ตั้งอยู่ในประเทศอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากสหรัฐฯ ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งปีภายในเวลาสามปีก่อนทำการสมัครขอวีซ่าไปยังสหรัฐฯ ผู้สมัครจะสามารถยื่นคำร้องขอวีซ่าชนิด L-1 ได้เมื่อบริษัทของสหรัฐหรือบริษัทในเครือได้รับการอนุมัติคำร้องจาก USCIS แล้วเท่านั้น

L-2 วีซ่าผู้ติดตาม

คู่สมรสหรือบุตรที่อายุต่ำกว่า 21 ปี (ที่ไม่ได้แต่งงาน) ของผู้ถือวีซ่าประเภท L-1 สามารถได้รับวีซ่าติดตามประเภทนี้ได้ โดยการเปลี่ยนแปลงกฎหมายใหม่เมื่อเร็วๆนี้เปิดให้คู่สมรสสามารถขออนุญาตทำงานได้ โดยจะต้องเดินทางเข้าประเทศสหรัฐฯด้วยวีซ่า L-2 ก่อน จึงส่งแบบฟอร์ม I-765 (ขอรับได้จากสำนักงาน USCIS) พร้อมค่าธรรมเนียมในการยื่นคำร้อง ทั้งนี้บุตรจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในสหรัฐอเมริกา

คุณสมบัติ

ผู้ยื่นขอวีซ่าจะต้องเป็นองค์กร/บริษัทในสหรัฐฯ ที่มีบริษัทอีก 1 แห่งที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยหรือประเทศอื่น และจะต้องมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางกฎหมาย เช่น บริษัทแม่ บริษัทสาขา บริษัทในเครือ ฯลฯ เป็นผู้ดำเนินการยื่นขอวีซ่าให้แก่พนักงานที่ต้องการให้เข้าทำงานในบริษัทสาขาในสหรัฐฯ โดยผู้ยื่นขอวีซ่าจะต้องมีอํานาจควบคุม (Control) พนักงานที่ต้องการให้เข้าทำงานในบริษัทสาขาในสหรัฐอเมริกา

พนักงานผู้สมัครขอวีซ่าจะต้องทํางานในประเทศไทยติดต่อกันมาเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปี และดํารงตําแหน่งผู้บริหารหรือระดับการจัดการ (สําหรับวีซ่า L-1A) หรือเป็นผู้มีความรู้ความสามารถพิเศษ/เฉพาะทาง (สําหรับวีซ่า L-1B) หลักฐานที่จะต้องยื่นพร้อมคําร้อง ได้แก่ เอกสารแสดงขอบเขตพื้นที่ของสํานักงานใหม่ (Office Space) แผนการธุรกิจ (Business Plan) ความเป็นเจ้าของ (Ownership) สถานะการเงิน และจะต้องแสดงรายละเอียดของตําแหน่งการว่าจ้างงานในประเทศไทยของผู้มีสิทธิ์ (ระดับผู้บริหาร / จัดการ / มีความรู้ / ทักษะความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง) ก่อนที่จะได้รับการว่าจ้างให้โอนมาทํางานในสหรัฐอเมริกา

ตําแหน่งการว่าจ้างงานในสหรัฐอเมริกาจะต้องเป็นตําแหน่งในระดับผู้บริหาร ผู้จัดการ หรือ ผู้ที่มีความรู้ทักษะความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง

ค่าธรรมเนียมและการยื่นวีซ่า

ค่าธรรมเนียม 6,690 บาท (190 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยยื่นขอวีซ่าทางออนไลน์ตามแบบฟอร์ม DS-160 ที่เว็บไซต์ https://ceac.state.gov/genniv/ อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://th.usembassy.gov/visas/nonimmigrant-visas/application-procedures/

ตัวแทนบริษัทในสหรัฐฯ จะเป็นผู้ยื่นแบบฟอร์ม I-129 และ L Supplement ต่อหน่วยงาน USCIS Service Center

อายุวีซ่า

3 ปี และอาจขอต่ออายุได้ 2 ปี อย่างไรก็ดี ผู้ที่ถือวีซ่า L-1 สําหรับการก่อตั้งสํานักงานใหม่ครั้งแรกจะอยู่ได้ 1 ปีและสามารถขอยื่นเรื่องขยายการต่อวีซ่าโดยจะต้องยื่นหลักฐาน / เอกสาร เพิ่มเติมเกี่ยวกับการดําเนินธุรกิจของสํานักงานใหม่

ระยะเวลา (Timeframe)

โดยเฉลี่ยประมาณ 3-4 เดือน

วีซ่าประกอบกิจการค้า / ลงทุนธุรกิจ (E-1 / E-2 / E-5)

วัตถุประสงค์ของวีซ่า

วีซ่าพำนักชั่วคราวรหัส E ออกให้สำหรับผู้ที่ต้องการเข้าสหรัฐฯ เพื่อการค้า (E-1) หรือเพื่อการลงทุน (E-2 หรือ E-5) โดยผู้สมัครวีซ่าประเภทนี้ต้องถือสัญชาติของประเทศที่สหรัฐฯ มีสนธิสัญญาการค้าด้วย ในที่นี้ประเทศไทยได้ลงนามสนธิสัญญาทางไมตรีและความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจระหว่างราชอาณาจักรไทยกับสหรัฐฯ ตั้งแต่ พ.ศ. 2511

E-1 วีซ่าประกอบกิจการค้า

วีซ่าประเภท E-1สำหรับคนที่มีสัญชาติที่มีสนธิสัญญาทางการค้ากับสหรัฐฯ โดยบริษัทนั้นต้องมีหุ้นส่วนหรือถือครองกิจการโดยคนสัญชาติดังกล่าวเกินกว่าร้อยละ 50 และมีปริมาณการค้าในมูลค่าที่เหมาะสมอย่างต่อเนื่องระหว่างประเทศนั้นกับสหรัฐฯ เกินกว่าร้อยละ 50 ของการดำเนินกิจการ

การค้า หมายถึง การส่งสินค้า บริการ และเทคโนโลยี จากฝ่ายหนึ่งไปยังอีกฝ่ายหนึ่ง ตัวอย่างประเภทกิจการ อาทิ ธนาคารระหว่างประเทศ ประกันภัย คมนาคมขนส่ง ท่องเที่ยว สื่อสารโทรคมนาคม

E-2 วีซ่าลงทุนธุรกิจ

วีซ่าประเภท E-2สำหรับผู้ที่ลงทุนหรือเป็นหุ้นส่วนการลงทุนที่มีสัญชาติที่มีสนธิสัญญาทางการค้ากับสหรัฐฯ          การลงทุนธุรกิจต้องมีหุ้นส่วนหรือถือครองกิจการโดยคนสัญชาติดังกล่าวเกินกว่าร้อยละ 50 และมีปริมาณการลงทุนในมูลค่าที่เหมาะสม มีแหล่งเงินทุนที่น่าเชื่อถือ และมีศักยภาพในการดำเนินธุรกิจ

ผู้สมัครวีซ่าประเภทนี้ต้องเป็นผู้เดินทางมาลงทุนในสหรัฐฯ ด้วยตนเอง หรือเป็นผู้มีตำแหน่งระดับบริหารของกิจการ หรือเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญในสายงานที่ดำเนินกิจการ การลงทุนต้องมีการดำเนินธุรกิจจริง ธุรกิจที่ดำเนินการทางกระดาษ หรือ การคาดเดาในการดำเนินธุรกิจ หรือ ธุรกิจที่ไม่มีแหล่งเงินทุนหรือบัญชีธนาคารที่น่าเชื่อถือจะไม่ได้รับการพิจารณา

กิจการดังกล่าวจะต้องสร้างรายได้มากเพียงพอไม่เฉพาะต่อการดำรงชีพของเจ้าของกิจการและครอบครัว หรือต้องเป็นกิจการที่ส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อเศรษฐกิจสหรัฐฯ

ท่านจะต้องมีอำนาจในการควบคุมเงินทุนและการลงทุนต้องเป็นความเสี่ยงทางธุรกิจ ทั้งนี้ การใช้อสังหาริมทรัพย์ เช่น ร้านอาหารที่จะลงทุน เป็นสินทรัพย์ค้ำประกันจะไม่ได้รับการพิจารณาอ่านข้อมูลรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ เว็บไซต์ https://www.uscis.gov/working-united-states/temporary-workers/e-2-treaty-investors

คุณสมบัติ

ผู้ยื่นขอวีซ่าจะต้องเป็นองค์กร/บริษัทในสหรัฐฯ ที่มีบริษัทอีก 1 แห่งที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยหรือประเทศอื่น และจะต้องมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางกฎหมาย เช่น บริษัทแม่ บริษัทสาขา บริษัทในเครือ ฯลฯ เป็นผู้ดำเนินการยื่นขอวีซ่าให้แก่พนักงานที่ต้องการให้เข้าทำงานในบริษัทสาขาในสหรัฐฯ โดยผู้ยื่นขอวีซ่าจะต้องมีอํานาจควบคุม (Control) พนักงานที่ต้องการให้เข้าทำงานในบริษัทสาขาในสหรัฐฯ

ค่าธรรมเนียมและการยื่นวีซ่า

ค่าธรรมเนียม 7,175 บาท (205 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยยื่นขอวีซ่าทางออนไลน์ตามแบบฟอร์ม DS-160 ที่เว็ปไซต์ https://ceac.state.gov/genniv/ อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://th.usembassy.gov/visas/nonimmigrant-visas/application-procedures/

ผู้สมัครและผู้ติดตามที่พำนักอยู่ในสหรัฐอเมริกาอยู่แล้วและต้องการสมัครวีซ่า E ให้กรอกแบบฟอร์ม DS-160 ทางระบบออนไลน์ โดยมีเอกสารประกอบสำคัญต่อไปนี้

• สำเนาหน้าหนังสือเดินทาง สำเนาทะเบียนสมรส และ สูติบัตรหรือใบรับบุตรบุญธรรม (กรณีมีผู้ติดตาม) *หากผู้ติดตามไม่ยื่นขอวีซ่าพร้อมกับผู้สมัคร ให้สำเนาวีซ่า E-1 เมื่อยื่นต่างหากด้วย
• แบบฟอร์ม DS-156E แจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับกิจการที่จะไปลงทุนในสหรัฐอเมริกา
• หนังสือแจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทห้างร้าน ตำแหน่งงาน และสวัสดิการ รวมทั้งระบุสัญชาติของเจ้าของกิจการที่มีสนธิสัญญาทางการค้าและการลงทุนกับสหรัฐอเมริกา มีสัดส่วนหุ้นเกินกว่าร้อยละ 50 และมีการค้ากับสหรัฐอเมริกาเกินกว่าร้อยละ 50 ของการดำเนินกิจการ ทั้งนี้ จะต้องแจ้งในหนังสือด้วยว่า ผู้สมัครวีซ่าประเภทนี้จะเดินทางออกจากสหรัฐอเมริกาทันทีหากวีซ่าหมดอายุ
• หลักฐานแสดงความเป็นหุ้นส่วนและอัตราส่วนหุ้นของเจ้าของกิจการ เช่น ทะเบียนธุรกิจ ใบสำคัญผู้ถือหุ้น
• หลักฐานแสดงการค้ากับสหรัฐอเมริกาอย่างมีนัยสำคัญ เช่น บัญชีงบดุล เอกสารขนส่งสินค้า ใบเรียกเก็บเงิน เอกสารการจ่ายเงินกับคู่ค้าในสหรัฐอเมริกาเป็นระยะเวลา 6 เดือน เอกสารการจ่ายภาษี
• หลักฐานแสดงปริมาณการค้ากับสหรัฐอเมริกาเกินกว่าร้อยละ 50 ของการดำเนินกิจการ เช่น บัญชีงบดุล เอกสารขนส่งสินค้า ใบเรียกเก็บเงิน เอกสารการจ่ายเงินกับคู่ค้าในสหรัฐอเมริกา
• หนังสือบริษัทแจ้งว่า พนักงานที่สมัครวีซ่า E-1 ได้รับมอบหมายให้ดำรงตำแหน่งและหน้าที่ใด มีคุณสมบัติอย่างไรที่ทำให้ไม่สามารถจ้างพนักงานอเมริกันในตำแหน่งนี้ได้ และทำไมบริษัทจึงต้องการบุคคลดังกล่าวให้ทำงานในบริษัท รวมทั้งแจ้งหลักฐานความรู้ความเชี่ยวชาญ เช่น ประวัติการศึกษาและประสบการณ์ทำงาน ประกาศนียบัตรการศึกษา การฝึกอบรม ใบผลการเรียน
• เอกสารข้อมูลตำแหน่งในองค์กร (Organization chart) ทั้งหมด ประกอบด้วยชื่อ ตำแหน่ง สถานการณ์เข้าเมือง เช่น ถือสัญชาติอเมริกัน ถือใบเขียว ถือวีซ่า

ผู้สมัครและผู้ติดตามที่พำนักอยู่ในประเทศไทยและต้องการสมัครวีซ่า E ให้กรอกแบบฟอร์ม I-129 ทางระบบออนไลน์ อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://th.usembassy.gov/th/visas-th/nonimmigrant-visas-th/treaty-trader-visas/

หากท่านมีคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับวีซ่าสำหรับผู้ประกอบการค้าและผู้ลงทุน สามารถสอบถามทางอีเมลที่ BangkokBusinessTravel@state.gov

อายุวีซ่า

วีซ่า E-1 และ E-2 จะมีอายุ 2 ปี และต่ออายุได้ทุก 2 ปี

คู่สมรสและบุตรอายุต่ำกว่า 21 ปีซึ่งยังไม่ได้แต่งงาน ของผู้ค้า นักลงทุนตามสนธิสัญญา หรือ พนักงานของบริษัท สามารถยื่นคำร้องขอวีซ่าเพื่อร่วมเดินทางหรือติดตามผู้สมัครไปสหรัฐฯ ได้ และผู้สมัครไม่จำเป็นต้องมีสัญชาติเดียวกับผู้สมัครหลัก

ระยะเวลา (Timeframe)

โดยเฉลี่ยใช้เวลาประมาณ 2-4 เดือน

วีซ่า E-2 เป็นวีซ่าที่นิยมสำหรับธุรกิจร้านอาหารแบ่งเป็น 2 ประเภทหลัก คือ วีซ่านักลงทุน (E-2) และวีซ่ารับจ้างทำงานซึ่งร้านอาหารต้องเป็นผู้สนับสนุน (H-1B) ทั้งนี้ ธุรกิจร้านอาหารในสหรัฐฯ ส่วนมากนิยมขอวีซ่าประเภท E-2 เพราะทำได้ง่ายกว่าและสามารถยื่นขอจ้างพ่อครัวแม่ครัวได้โดยตรงจากประเทศไทย รวมทั้งสามารถพาคนในครอบครัวมาได้

ถึงแม้ว่าวีซ่าประเภทนี้ไม่สามารถใช้ยื่นขอกรีนการ์ดได้ในอนาคต แต่ก็ไม่มีข้อจำกัดในการต่ออายุ สามารถต่ออายุได้ทุก 2 ปี ตราบใดที่นักลงทุนยื่นชำระภาษีธุรกิจตามกฎหมายและรายงานการจ้างแรงงานไปยังสรรพากรสหรัฐอเมริกา (Internal Revenue Service – IRS) นอกจากนี้ นักลงทุนยังสามารถยื่นขอวีซ่าผู้ติดตามให้กับคู่สมรสและบุตรที่อายุไม่เกิน 21 ปี โดยที่บุตรมีสิทธิ์เข้าโรงเรียนรัฐบาลในสหรัฐฯ เหมือนคนอเมริกันทั่วไป

วีซ่าลงทุนธุรกิจ (EB-5)

วีซ่าประเภท EB-5 จะใช้สำหรับผู้ที่ลงทุนที่มีสัญชาติที่มีสนธิสัญญาทางการค้ากับสหรัฐฯ การลงทุนธุรกิจจะต้องมีการลงทุนมากกว่า 500,000-1,000,000 เหรียญสหรัฐ และมีการการสร้างงานให้กับคนสัญชาติอเมริกันจากธุรกิจที่ลงทุน 10 ตำแหน่งขึ้นไป มีแหล่งเงินทุนที่น่าเชื่อถือ และมีศักยภาพในการดำเนินธุรกิจ

ผู้สมัครวีซ่าประเภทนี้ต้องเป็นผู้เดินทางมาลงทุนในสหรัฐฯ ด้วยตนเอง หรือเป็นผู้มีตำแหน่งระดับวางแผนและนโยบายของกิจการ การลงทุนต้องมีการดำเนินธุรกิจจริง กิจการดังกล่าวจะต้องสร้างรายได้และส่งผลดีต่อเศรษฐกิจสหรัฐอเมริกา โดยกิจการจะต้องสร้างงานทางตรงขั้นต่ำ 10 งานภายในระยะเวลาที่เปิดกิจการเป็นเวลา 2 ปีหรือมากกว่าแล้วแต่กรณี

อายุวีซ่า

จะมีอายุ 2 ปีด้วยการถือใบเขียวแบบมีเงื่อนไข เมื่อครบตามเงื่อนไขทั้งหมดแล้ว สามารถยื่นเรื่องเพื่อรับใบเขียวเพื่ออยู่อาศัยอย่างถาวรได้ หากอยู่อาศัยครบ 5 ปี นับตั้งแต่วันเข้าประเทศ

คู่สมรสและบุตรของนักลงทุนอายุต่ำกว่า 21 ปี ซึ่งยังไม่ได้แต่งงาน สามารถยื่นคำร้องขอวีซ่านี้เพื่อร่วมเดินทางหรือติดตามผู้สมัครไปสหรัฐฯ และขอเป็นผู้อาศัยถาวรของสหรัฐฯ

ระยะเวลา (Timeframe)

โดยเฉลี่ยใช้เวลาประมาณ 6 เดือน

ค่าธรรมเนียมและการยื่นวีซ่า

ค่าธรรมเนียม 1,500 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับค่าดำเนินการคำร้อง  I-526 และ 1,070 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับดำเนินการแบบฟอร์ม I-485

1. กรอกแบบฟอร์มคำร้อง I-526 ยื่นคำร้องทางไปรษณีย์ไปยังสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐฯ (USCIS) ตามแบบฟอร์ม I-526 อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://www.uscis.gov/i-526
2. หลังจากได้รับการอนุมัติคำร้องจากการกรอกแบบฟอร์ม I-526 แล้วต้องทำอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้

• กรอกและส่งแบบฟอร์ม I-485 แบบฟอร์มเพื่อลงทะเบียนผู้อยู่อาศัยถาวรของสหรัฐฯ หรือ เปลี่ยนสถานะ กับ USCIS เพื่อเปลี่ยนสถานะเป็นผู้อาศัยถาวรของสหรัฐฯ แบบมีเงื่อนไข อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://www.uscis.gov/i-485
• กรอกและส่งแบบฟอร์ม DS-230 หรือ DS-260 แบบฟอร์มวีซ่าลงทะเบียนคนเข้าเมือง กับ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ (U.S. Department of State) เพื่อเข้าประเทศสหรัฐฯ

ความแตกต่างของวีซ่านักลงทุนวีซ่าประเภท L2, E2 และ E5

	L-1	E-2	E-5
เงินลงทุน	ไม่มีขั้นต่ำ	ไม่มีขั้นต่ำ	$500,000-$1,000,000
การสร้างงานให้พลเมืองสหรัฐฯ	ไม่มีข้อจำกัด	ไม่มีข้อจำกัด	10 ตำแหน่ง
ผู้ขอวีซ่าต้องขอวีซ่าในฐานะ	ผู้บริหาร หรือ ผู้เชี่ยวชาญ	ผู้บริหาร ผู้มีทักษะเฉพาะด้าน หรือ    นักลงทุน	นักวางแผนและนโยบาย
ระยะเวลาอนุมัติวีซ่า	3-4 เดือน	2-4 เดือน	6 เดือน
ลูกจะเสียสถานะผู้ติดตามหลังอายุครบ 21 ปีบริบูรณ์หรือไม่	ใช่ ลูกจะต้องเข้ามาสหรัฐฯ ใหม่ด้วยวีซ่าประเภทอื่น	ใช่ ลูกจะต้องเข้ามาสหรัฐฯ ใหม่ด้วย    วีซ่าประเภทอื่น	ไม่ ลูกมีสถานะผู้อาศัยถาวรของสหรัฐฯ เมื่อได้รับ Green Card
หากขายกิจการผู้ลงทุนจะเสียสถานะวีซ่าหรือไม่	ใช่ เพราะ วีซ่า L-1 ขึ้นอยู่กับการมีกิจการ	ใช่ เพราะวีซ่า E-2ขึ้นอยู่กับการมีกิจการ	ไม่ แต่อาจเสียสถานะหากการจ้างงานไม่ถึงตามกำหนดขั้นต่ำ
ผู้ขอวีซ่าสามารถซื้อต่อกิจการที่มีอยู่ในสหรัฐฯ ได้หรือไม่	ได้	ได้	ได้ แต่ต้องเพิ่มงานอย่างน้อย 10 ตำแหน่ง
อายุวีซ่าครั้งแรก	เริ่มตั้งแต่ 1 ปี	มากสุด 5 ปี	2 ปีด้วยผู้อาศัยสหรัฐฯ แบบมีเงื่อนไข จากนั้นเป็นผู้อาศัยถาวรด้วยใบเขียว
ระยะเวลามากที่สุดในการถือวีซ่า	5-7 ปี	ต่อวีซ่าได้ไม่จำกัด	ถาวรโดยสามารถขอสัญชาติได้หลังมีวีซ่านี้ 5 ปี

การเตรียมลงทุนในสหรัฐอเมริกา

• ผู้ประกอบกิจการควรมีเงินลงทุนเพียงพอต่อการใช้จ่ายและสามารถใช้ในการบริหารกิจการอย่างต่อเนื่อง ไม่ควรลงทุนในลักษณะเก็งกำไร
• ผู้ประกอบกิจการควรจัดทำแผนธุรกิจที่มีเป้าหมายทั้งระยะสั้นและระยะยาวและคำนวณผลกำไรที่ชัดเจน รวมทั้งการจัดสรรคำนวณอัตราค่าใช้จ่าย เช่น กำไรสุทธิต่อยอดขาย การเติบโตของรายได้ ในกรณีที่เป็นการซื้อกิจการเดิม อาจใช้ยอดขายเดิมในการทำแผนธุรกิจและวางแผนการเพิ่มยอดขายเพื่อให้กิจการมีกำไรในอนาคต โดยทั่วไปในช่วง 1-3 ปีแรกของทุกกิจการจะไม่มีผลกำไรมากนักเพราะต้องลงทุนสูง
• เลือกกิจการที่มีศักยภาพ เช่น ถ้าต้องการซื้อต่อกิจการร้านอาหาร ควรเลือกทำเลที่ดี ตั้งราคาที่ขายเหมาะสม ดูกลุ่มลูกค้า  และดูรายได้ของกลุ่มลูกค้าในทำเลนั้น
• การซื้อต่อกิจการร้านอาหารควรตรวจสอบธุรกิจอย่างละเอียด เช่น ภาษีคงค้าง สาเหตุการเลิกกิจการ
• มีความรู้หรือจ้างผู้รู้เพื่อวิเคราะห์งบการเงิน เพราะต้องนำมาใช้มาประกอบการทำแผนธุรกิจ
• การทำสัญญาซื้อขายให้ละเอียดรัดกุมเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นภายหลัง โดยอาจปรึกษาทนายความ
• หากจดทะเบียนธุรกิจรูปแบบบริษัทร่วมทุน (Corporation) สามารถออกหุ้นเพิ่มหรือโอนหุ้นระหว่างผู้ถือหุ้นเดิมและผู้ร่วมลงทุน วิธีนี้เหมาะสำหรับกิจการที่มีญาติพี่น้องหรือบุคคลที่ไว้วางใจมาร่วมทุน ถ้ากิจการเดิมจดทะเบียนรูปแบบอื่นอาจทำให้มีค่าใช้จ่ายด้านภาษีมากขึ้น นักลงทุนหลายคนใช้การตั้งบริษัทขึ้นมาซื้อกิจการเพื่อลดภาระภาษีรายบุคคลหรือหนี้สินคงค้างต่าง ๆ
• การตรวจสอบใบอนุญาต (License) ก่อนซื้อกิจการ เช่น ใบอนุญาตขายเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ (Alcohol License)
• การชี้แจงแหล่งที่มาของเงินลงทุน หากเป็นเงินกู้ไม่ควรเกินร้อยละ 40 ของเงินลงทุน โดยต้องมีการแสดงรายละเอียดการนำเงินเข้ามาลงทุนและแหล่งที่มาที่ไปของเงิน
• การเตรียมเอกสารต่าง ๆ เป็นภาษาอังกฤษ เช่น การแปลเอกสาร ทะเบียนราษฎร์ การแปลหนังสือรับรองหักภาษี ณ ที่จ่าย การแปลแบบแสดงรายการภาษีหรือเงินกู้
• หากนักลงทุนมีความสามารถด้านภาษาอังกฤษ เขียนภาษาราชการได้ และมีพื้นฐานทางธุรกิจ สามารถดำเนินเรื่องด้วยตนเองเองได้โดยศึกษาขั้นตอนให้ละเอียดโดยตรงจากเว็บไซด์ของ U.S. Citizenship and Immigration Services – USCIS หรือจากทางเว็ปไซต์ของสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกา ประจำประเทศไทย ในกรณีที่นักลงทุนไม่สามารถดำเนินการด้วยตัวเองได้ก็อาจพิจารณาจ้างทนายความเพื่อดำเนินการยื่นขอวีซ่านักลงทุน E-2 ให้ได้
• ขั้นตอนดำเนินธุรกิจในสหรัฐอเมริกาสามารถหาได้จากข้อมูลเว็ปไซต์ https://business.usa.gov/

การทำธุกิจร้านอาหารไทยยังมีอีกหลายเรื่องและหลายขั้นตอนที่ผู้สนใจประกอบธุรกิจควรทราบ ตอนต่อไปจะเล่าถึงกฎระเบียบกระทรวงสาธารณสุขสหรัฐฯ ที่ควรทราบ “คู่มือธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา” ฉบับเต็ม สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บไซต์ thaibicusa.com

‘พาณิชย์’ ตั้งเป้าปี 63 มอบตรา ‘ไทยซีเลกต์’ ให้ร้านอาหารไทยในต่างแดน

ขอขอบคุณภาพจาก หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ

‘พาณิชย์’ ตั้งเป้าปี 63 มอบตรา Thai Select ให้ร้านอาหารไทยในต่างประเทศให้ได้ 3,000 ร้าน จากปัจจุบันมีแค่ 1,443 ร้าน หวังโปรโมตอาหารรสชาติไทยแท้ เมื่อวันที่ 27 ก.ย.59 นางอภิรดี ตันตราภรณ์ รมว.พาณิชย์ เปิดเผยว่า กระทรวงฯ ได้มอบหมายให้กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศดำเนินโครงการ Thai Select หรือการมอบเครื่องหมายรับรองให้กับร้านอาหารไทยในต่างประเทศที่ให้บริการด้วยรสชาติไทยแท้ ซึ่งในปี 63 ตั้งเป้าหมายที่จะเพิ่มจำนวนร้านอาหารที่ได้รับตรา Thai Select เพิ่มเป็น 3,000 ร้าน จากปัจจุบันที่ได้รับตราสัญลักษณ์ 1,443 ร้าน หรือเพิ่มขึ้นเท่าตัว จากจำนวนร้านอาหารไทยทั่วโลก 14,900 ร้าน สำหรับการมอบตรา Thai Select จะช่วยรับรองร้านอาหารไทยในต่างประเทศที่ให้บริการอาหารไทยรสชาติไทยแท้ โดยแนวทางการคัดเลือกร้าน Thai Select ดำเนินการผ่านสำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศทั่วโลก 58 แห่ง ซึ่งหลักเกณฑ์ที่ใช้ในการคัดเลือกสำคัญ ได้แก่ รสชาติอาหารที่ต้องมีความเป็นไทย ใช้วัตถุดิบถูกต้อง การตกแต่งร้านอาหารและเครื่องปรุงอาหารจากไทย พ่อครัว/แม่ครัวมีความรู้ในการปรุงอาหารไทย เป็นต้น นอกจากนี้ กระทรวงฯ ยังได้ขยายการมอบเครื่องหมายรับรองไปยังผลิตภัณฑ์อาหารไทยพร้อมปรุง และอาหารไทยสำเร็จรูปพร้อมรับประทานที่มีรสชาติไทยแท้ โดยเริ่มดำเนินการตั้งแต่ปี 55 ซึ่งแนวทางการคัดเลือก กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศได้เชิญผู้ทรงคุณวุฒิทางด้านอาหารไทย และเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทั้งภาครัฐและเอกชน เช่น สถาบันอาหาร และสมาคมผู้ผลิตอาหารสำเร็จรูป เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการ โดยจะพิจารณาให้คะแนนจากรสชาติอาหาร หลักเกณฑ์คุณภาพของอาหาร หลักเกณฑ์ด้านความปลอดภัยของอาหาร บรรจุภัณฑ์ ขั้นตอนการเตรียมและประกอบอาหาร เป็นต้น ล่าสุดมีผลิตภัณฑ์อาหารไทยสำเร็จรูปที่ได้รับการรับรอง 332 ผลิตภัณฑ์ จาก 36 บริษัท

“ผู้ประกอบการไทยที่ได้รับการรับรอง Thai Select จะได้รับสิทธิประโยชน์มากมาย เช่น ได้รับการพิจารณาคัดเลือกเป็นอันดับแรกในการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ของกรมฯ ทั้งในและต่างประเทศ เช่น กิจกรรมประชาสัมพันธ์ร้านอาหารและผลิตภัณฑ์อาหารไทยในต่างประเทศ งาน Thailand Week การเข้าร่วมคณะผู้แทนการค้า การจัดกิจกรรมส่งเสริมการตลาดในต่างประเทศ เป็นต้น อีกทั้งยังได้รับการยกเว้นค่าใช้จ่ายในการเข้าร่วมสัมมนาต่างๆ ของกรมอีกด้วย”

ขอบคุณข่าวจากไทยรัฐ27 ก.ย. 2559

อ่านข่าวต่อได้ที่: http://www.thairath.co.th/content/736206

เจาะลึกการลงทุนทำธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ

คงปฏิเสธไม่ได้ว่าธุรกิจร้านอาหารไทยเป็นหนึ่งธุรกิจที่คนไทยนิยมมาลงทุนกันเป็นอันดับต้นๆ ในอเมริกา อาหารไทยถือได้ว่าเป็นหนึ่งในอาหารยอดนิยมในอเมริกาทำให้ร้านอาหารไทยหลายต่อหลายแห่งทั่วอเมริกาต่างประสบความสำเร็จ แต่หากว่ามีร้านอาหารไทยในอมเริกาจำนวนไม่น้อยที่ต้องปิดตัวลงเพราะหลายๆ ปัจจัย หนึ่งในนั้นคือการขาดประสบการณ์การบริหารและขาดความรู้ วันนี้ทางศูนย์ข้อมูลธุรกิจไทยในสหรัฐฯ จึงอยากนำขั้นตอนการเริ่มต้นลงทุนทำธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ มาให้ความรู้แก่ทุกท่าน โดยบทความนี้เขียนขึ้นโดยคุณแหวนเพ็ชร วังคีรี โรลล์ ผู้สอบบัญชีรับอนุญาต ของสหรัฐอเมริกา และเจ้าของบริษัท Thai USA Accounting 

ภาพรวมในการเริ่มดำเนินธุรกิจครั้งแรกจะคล้ายกัน แต่จะแตกต่างกันออกไปขึ้นอยู่กับประเภทธุรกิจ  บทความนี้ขอเข้าไปลึกนิดหนึ่งในกรณีที่เราต้องการเป็นเจ้าของกิจการร้านอาหารไทย โดยเฉพาะนักลงทุนไทยที่ต้องการมาลงทุนในอเมริกาหรือบุคคลที่สนใจทั่วไปที่สนใจจะเปิดกิจการเป็นของตัวเอง

การจะเปิดร้านอาหารนั้น ถ้าเคยมีประสบการณ์ในการบริหารร้านอาหาร การทำงานในร้านอาหาร ในประเทศนี้จะช่วยให้การดำเนินการง่ายขึ้นคะ อย่างน้อยคุณก็ได้สัมผัส ถึงเบื้องหน้าและเบื้องหลังมาก่อน

ถ้าไม่มีประสบการณ์อะไรเลยสักนิด เคยทำแต่ธุรกิจประเภทอื่น  ๆ มาแล้วอยากเปิดร้านอาหารควรทำยังไง

1.) Choosing State, รัฐไหนที่คุณจะเปิดร้านอาหาร
ข้อนี้สำคัญคะ เพราะคุณควรจดทะเบียนในรัฐที่คุณจะเปิดร้าน ถ้าเป็นไปได้ จดทะเบียนที่ร้านที่คุณจะเปิดคะ แต่ไม่จำเป็นคะ คุณสามารถใช้ที่อยู่ที่ไหนก็ได้ในการจดทะเบียนบริษัท เพื่อประกอบกิจการ. คุณสามารถจดทะเบียนต่างรัฐได้คะ แต่ยังไงคุณต้องไปลงทะเบียนเพื่อทำธุรกิจในรัฐที่คุณจะทำการเปิดกิจการอยู่ดี ทำให้งานเพิ่มมากขึ้นคะ.

2.) Type of Business Entity, เลือกรูปแบบของกิจการ
ขอแนะนำ รูปแบบที่นิยม ในการจดทะเบียน ซึ่งมี สองแบบค่ะ เลือกให้เหมาะสมกับธุรกิจร้านอาหาร ซึ่งทั้งสองแบบมีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันออกไปค่ะ  กรณีคุณเป็นนักลงทุนจากประเทศไทย คุณสามารถเลือกได้เช่นกัน เพราะการจัดตั้งบริษัทแบบนี้ ทางรัฐบาลท้องถิ่นอนุญาตให้ต่างชาติ จดทะเบียนได้คะ

2.1) Limited Liability Company (LLC)
ถ้าคุณเป็นซิติเซ่น หรือกรีนการ์ด ไม่มีการร่วมลงทุนกับคนต่างประเทศ เช่นคนไทยที่ถือวีซ่าประเภทอื่นๆ คุณจด แบบนี้จะง่ายค่ะ แล้วเรียกที่จะเสียภาษีแบบ Small Corporation (S-Corp)ได้ค่ะ

2.2) Corporation (Inc., Corp. Incorporated., etc., ขึ้นอยู่กับเสตท)
ถ้าคุณเป็นนักลงทุนจากประเทศไทย และร่วมลงทุนกับญาติพี่น้องเพื่อนฝูงที่อเมริกา แหวนแนะนำให้จดแบบ Corporation คะ เพราะ ถ้ามีต่างชาติร่วมลงทุน คุณไม่สามารถจะยื่นภาษีแบบ S-Corp ได้ มีผลทำให้ คนที่นี่ต้อง จ่าย self- employment at 15% from Net Income ค่ะ

เจ้าของกิจการร้านอาหารที่นี่บางท่านทราบจุดนี้ดีคะ จากประสบการณ์ ยังไม่หลายๆ ท่านที่ไม่รู้เรื่องอะไร เลย CPA or Lawyer จัดการให้หมด

ข้อเสียของการจดแบบ corporation คือ double tax ค่ะ กรณีที่มีการจ่ายปันผล  แหม นึกถึงบ้านเราสิคะ บริษัทมีหน้าที่จ่ายภาษีจากำไร พอจ่ายปันผลผู้ถือหุ้นถึงมาเสีย เหมือนกันเลยคะ แต่คุณต้องวางแผนในการจ่ายปันผลคะ ไม่จำเป็นไม่ต้องจ่ายคะ เอาไว้ขยายร้านและลงทุนต่อ  ถ้าคุณอยากใช้เงินจากร้าน คุณรับเป็นเงินเดือนไปคะ รับโบนัสไปคะ ไม่มีใครว่า และคุณไม่ต้องมากังวลเรื่อง การจ่ายเงินปันผล

2.3) Doing Business As (DBA) จะทำเบียนชื่อร้าน
คุณต้องขออนุญาตจากทาง เสตท โดยการจด DBA กรณีที่ชื่อหน้าร้านอาหาร ไม่ตรง กับ ชื่อบริษัทที่จดทะเบียนคะ  เช่น ชื่อบริษัท ABC, ร้านชื่อ “อร่อยมาก” .  ถ้าอยากประหยัดเวลาทำงานขั้นตอนเดียวจบ  ให้จดบริษัทตรงกับชื่อร้านคะ สะดวก ที่สุด

3.) Federal Employer Identification Number (FEIN)
หลังจากจดทะเบียนเรียบแล้วแล้ว ให้ขอเลขประจำตัวนายจ้าง กับ the IRS เรียกว่า Federal Employer Identification Number (FEIN) สามารถขอออนไลน์ได้ค่ะ หรือไม่ก็ส่งฟอร์มกลับไปที่ the IRS.

4.) Open business banking & Opening Merchant Account for Credit Cards
เปิดบัญชีธนาคารในนามของกิจการคะ แนะนำให้เปิดกับธนาคารที่คุณเป็นลูกค้าประจำ เพราะจะได้สะดวกรวดเร็วคะ

กรณีที่คุณเป็นนักลงทุนมาจากประเทศไทย คุณไปเปิดธนาคารที่ใกล้ร้านคะ ขอธนาคารมีชื่อหน่อยจะได้ ทำธุรกรรมออนไลน์ได้สะดวก ทุกที่ทุกแหล่ง

เอกสารที่ใช้ก็ทุกอย่างละคะเกี่ยวกับกิจการ ที่กล่าวถึงมาข้อ 1 ถึง ข้อ 3 ล้วน ๆ ค่ะ และคุณก็ไปเสนอหน้าพร้อมร้อยยิ้มนะคะ

งานนี้คุณก็มีบัญชีธนาคารของร้านแล้วคะ ต่อไปจะซื้อจะจ่ายอะไรให้ใช้เงินของร้านนะคะ พยายามอย่าใช้จากส่วนตัว ให้นำเงินส่วนตัวฝากเข้าบัญชีร้านคะ เพราะยังไงคุณต้องลงทุนใช่เปล่าคะ

ส่วนใหญ่ทุกธนาคารจะมีบริการเรื่องการรับเงินจากลูกค้าด้วยบัตรเครดิต ควรจะสอบถามไปด้วยคะ ถ้าคุณไม่สนใจใช้บริการของร้าน จะมี บริษัทที่นำเสนอเยอะแยะคะ คุณสามารถเปลี่ยนแปลง ได้ ตราบใดที่คุณไม่เซ็นสัญญาระยะยาวกับที่ใดที่หนึ่ง กว่าร้านจะเปิดบริการให้หาข้อมูลจากหลาย ๆ แหล่งคะ เพื่อจะได้ตัดสินใจไม่พลาด  แหวนแนะนำให้ใช้บริการของธนาคารที่เรามีบัญชีคะ ค่าบริการอาจจะแพงหน่อย แต่สะดวกคะ กรณีที่คุณไม่มีเวลาหาบริษัทอื่นๆ

5.) Location มองหาทำเลที่จะเปิดคะ พร้อม ๆ กับ ข้อ 1.) ในรัฐที่คุณจะเปิดร้านนะคะ
เลือกทำเลที่มีคนขาวเยอะ ๆ คะ (ปล.ไม่ได้เหยียดผิวนะคะ) เพราะ กลุ่มนี้กำลังซื้อสูงมาก และ ร้านจะปลอดภัยคะ เพราะ ร้านจะอยู่ในทำเลที่ดี ค่าเช่าจะแพง คุณตั้งเมนูราคาแพงได้คะ (จากประสบการณ์ที่ทำงบการเงินให้ลูกค้าร้านอาหารคะ) ดูว่ามีที่จอดรถสะดวกหรือเปล่า เป็นแหล่ง ธุรกิจไม๊ หรือแหล่งที่อยู่อาศัย

อยากรู้ว่า เมืองนี้รหัสไปรษณีย์นี้ มีประชากรเท่าไร อย่างไร เช็คได้จากเว็บนี้ค่ะ City Data

หลาย ๆ ท่านที่รู้จัก อยากมาลงทุนเพราะต้องการให้ลูก ๆ ได้เรียนต่อที่นี่ คุณก็ค้นหา โรงเรียนดี ๆ ได้จาก รหัสไปรณษีย์คะ ตามเว็บ ไซด์ ที่ขายอสังหาต่าง ๆ คะ เช่น Zillow, Realtor, google ได้หมดคะ

5.1) Lease agreement สัญญาเช่าร้านอาหาร
พิจารณาค่าเช่าต่อปี ต่อเดือน ทำสัญญากี่ปี เราต้องรับผิดชอบอะไร บ้าง เช่น ให้ดูอัตรา Property Tax ของเมืองที่จะไปเปิดร้านโดยทั่วไป ควรจะศึกษาพวก Double Net/ Triple Net ว่ามีข้อดีข้อเสียอย่างไร คือ แลนด์ลอด บางที่คิดค่าเช่า โดยที่ไม่รวม ภาษีอาคาร บางที่ รวมอัตราภาษีไปแล้ว ซึ่งจะแพงหน่อย ให้เราพิจารณาเป็นจุด ๆ ไป ทุกอย่างต่อรองได้คะ  เช่น ขอฟรี3 เดือนเพื่อสร้างร้าน  หรือ ขอให้แลนลอร์ด ลดค่าเช่าให้คะ ปีแรก หรือ ให้แลนลอร์ด ช่วยจ่ายค่าปรับปรุงร้านครึ่งหนึ่ง  หรือให้แลนลอร์ดจ่ายให้ทั้งหมดเลยคะ กรณีเจอ คนใจดี มีนะคะ เจอมาแล้ว

ข้อควรทราบคือค่าเช่าส่วนใหญ่จะขึ้นทุกปีคะ ไม่เกิน 3% ของอัตราค่าเช่า เหมือนกับขึ้นตามอัตราเงินเฟ้อคะ

5.2) Leasehold Improvements  การปรับปรุงร้าน
ร้านที่เราจะไปลงทุนแบบไหน แบบที่ตกแต่ง เรียบร้อย (กรณีไปซื้อร้านอาหารไทยเดิม) หรือ ร้านไม่มีอะไรเลย เป็นห้องเปล่า ๆ หรือ เป็นร้านอาหารประเภทอื่น ๆ ที่เราจะมาดัดแปลงเป็นร้านอาหารไทย

ที่กล่าวมาคือ จะโยงกับทุนที่คุณมีคะ เพราะการที่คุณจะทำร้านใหม่ ตกแต่งอุปกรณ์ใหม่ๆ คุณ ต้องตรวจสอบระเบียบของ เมือง กรณีที่คุณต้องทำใหม่หมดเลย เพราะมีแค่ห้องเปล่า ๆ คุณจะใช้เงินลงทุนสูงพอสมควร ที่สำคัญ ต้องหาผู้รับเหมาหรือสถาปนิกที่ไว้ใจได้ เข้าไปประเมินค่าก่อสร้างต่อเติม และผู้รับเหมา ส่วนใหญ่คุณควรเลือกคนที่มีลายเซ่น ถูกต้องในการก่อสร้าง เปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ที่สำคัญเขาต้องมีประกันด้วยค่ะ เผื่อมีการบาดเจ็บ เกิดขึ้น คุณในฐานะเจ้าของร้านจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบก่อนทำสัญญาคุณสามารถขอเอกสาต่าง ๆ เหล่านี้กับผู้รับเหมาได้  ควรจะมีผู้รับเหมามาประเมิน อย่างน้อยสามราย กรณีที่เราไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว เพราะคุณจะได้ทราบว่า เขาจะทำอะไรให้ได้บ้าง เราทำอะไรเองได้บ้างคะ การเลือกราคา อย่าเลือกที่ถูกที่สุดคะ เพราะที่อเมริกา ไม่มีของฟรีแต่ดีหรอกคะคุณ แต่ไม่ต้องถึงกับเลือกแบบที่แพงที่สุดนะคะ

การต่อเติมตกแต่ง อาคารนั้น มีกฏหมายด้านการก่อสร้างเข้ามาเกี่ยวกับ ซึ่งขึ้นอยู่กับ City และ หรือ county ส่วนใหญ่ ค่ะ บางที่เขี้ยวลากดิน หรือเข้มงวดมากๆๆ

ควรจะคุยกับ แลนด์ลอด ด้วยนะคะ เพราะ เขาจะมีข้อมูลเบื้องต้นให้เราคะ ว่าอันไหนเราทำได้ อันไหน เราทำไม่ได้  ให้ระวังงบบานปลายด้วยคะ เพราะ ถ้าคุณเซ็นสัญญาเช่าแล้ว คุณก้าวออกมาไม่ได้แล้วค่ะ  มีหลายเรื่องที่คุณควรทราบทั้งระบบท่อน้ำทิ้ง ระบบไฟฟ้า สารพัดคะ ทั้ง ทางเข้าออกสำหรับคนพิการ เดี๋ยวเจอคนพิการฟ้องเอาอีก ยุ่งเลย พี่ที่รู้จัก ต้องทำทางเดินให้คนพิการเข้ามาได้คะ

6.) Licenses ลายเซ่นต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับธุรกิจร้านอาหาร
6.1) Business License  ส่วนใหญ่เอกสารตัวนี้ต้องขอจาก City ที่ร้านเปิดบริการ
6.2) Sales and Use Tax Certificate  เอกสารชุดนี้ขอได้จากรัฐ พร้อมกับ 6.3
6.3) State Unemployment Identification Number ขอได้จากรัฐ พร้อมกับ เอกสารด้านภาษีขาย
6.4) Food safety Certification เอกสารตัวนี้ผู้จัดการ้านอาหารขอได้คะ หรือไม่ก็เจ้าของกิจการ
6.5) Permit from Health Department เอกสารชุดนี้ขอจาก City หลังจากที่ร้านพร้อมก่อนจะเปิดทำการ (ระบุในข้อ 10 ค่ะ ขั้นตอนสุดท้ายก่อนร้านพร้อมจะเปิดบริกา
6.6) Certificate of Fire Department clearance เอกสารชุดนี้ขอจาก Country or City ขึ้นอยู่กับสังกัดคะ ขอพร้อมก่อนเปิดการทำการ
6.7) Alcohol licenses ขอได้จาก City หลังจากที่ได้เลขประจำตัวผู้เสียภาษีจากทางรัฐคะ

ส่วนใหญ่แต่ละรัฐ จะมี one stop services ซึ่งสามารถขอเลขประจำตัวผู้เสียภาษี เลขประจำตัวนายจ้างได้พร้อมกันเลยคะ เอกสารต่าง ๆ เหล่านี้สามารถทำไปพร้อม ๆ กันได้คะ เพราะ ต้องใช้ในการโอน license ต่าง ๆ กรณีซื้อร้านต่อ หรือไม่จะขอใหม่ต้องใช้เอกสารเหล่านี้ค่ะ

ซื้อร้านอาหารไทยเจ้าของเดิม สามารถโอน license ต่าง ๆ  รวมทั้ง alcohol license การโอน การจดทะเบียน ค่าน้ำ ค่าไฟ โอน โทรศัพท์ พวกนี้ทำได้หมดค่ะ หรือไม่ก็จดทะเบียนใหม่กันไปเลยคะ ถ้าเราไม่ได้ซื้อร้านต่อจากใครเราก็ทำเองได้ค่ะ ไปที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แลนลอร์ด เป็นแหล่งขอ้มูลที่ดีมากค่ะ กรณีแบบนี้

7.) Liability Insurances ประกันต่าง ๆ ที่ทาง เจ้าของตึกต้องการ
ก่อนเจ้าของตึกจะให้เราเข้ามาทำธุรกรรมต่าง ๆในตัวอาคาร เช่นการต่อเติม ส่วนใหญ่เขาจะให้เราซื้อประกันต่าง ๆ ก่อนค่ะ และชื่อผู้รับผลประโยชน์ก็จะเป็นเจ้าของอาคาร แต่เราเป็นผู้จ่ายประกัน. บางเมืองถ้ามีพนักงานมากกว่า 3 คน ต้องซื้อ Worker Compensation Insurance ด้วยค่ะ  อันนี้ตัวแทนประกันเขาจะทราบดี ถามเขาได้ก่อน ถามแลนลอร์ดก็ได้ เขามีข้อมูลเยอะ แนะนำเราได้ตลอด ดีที่สุด ถ้าเราซื้อร้านอาหารต่อจากใคร ถามเจ้าของร้านเดิมค่ะ

8.) Kitchen Equipment and Furniture and fixtures. อุปกรณ์ภายในครัวและเฟอนิเจ้อในร้าน
กรณีคนที่มีประสบการณ์ในการทำร้านอาหาร จะทราบดีกว่า ต้องมีอุปกรณ์อะไร มีไว้เป็นลิส ๆให้เลยค่ะ เยอะมาก ๆๆ Google search ได้เลยค่ะ ตามลิงค์ Food Service Resource

ถ้าคุณไม่มีประสบการณ์เลย คุณควรติดต่อกับคนที่มีประสบการณ์มาช่วยดูอีกทีค่ะ ว่าต้องมีอะไรบ้าง บางเมือง การติดตั้งอุปกรณ์พวก ดูดควัน ดูดท่อน้ำทิ้ง เคร่งครัดมาก ต้องขุดเจาะ นอกร้านระยะห่างประมาณเท่าไร ทราบข้อนี้เพราะอ่านจากสมาชิกในกลุ่มกฏหมาย และมีเพื่อนเปิดร้านอาหารในเมืองเก่าแก่ที่ค่อนข้างเข้มงวดมาก

ข้อแนะนำคือ  ให้ไปซื้อร้านเดิมที่เขาจะขาย และไม่ต้องทำอะไรมากมายคะ  อย่างน้อยร้านเดิม ก็ผ่านการตรวจมาก่อน และ ไมมีปัญหากับ เจ้าหน้าที่

อุปกรณ์ตกแต่งร้านต่าง ๆ เช่น โต๊ะ เก้าอี้ ออกแบบเลยคะ ชอบแบบไหน ถ้าซื้อร้านเดิม อยากใช้ของเดิม จัดไปคะ จะได้ประหยัด กรณีงบประมาณไม่มาก ทำไปสักพักร้านมีกำไร ค่อย ทยอยปรับปรุงคะ

9.) Menus รายการอาหาร
จำเป็นอย่างยิ่ง เตรียมไว้เลยค่ะ พิมพ์ให้ดูสวยงาม มีโลโก้ร้าน ดูจากร้านเดิมก็ได้คะ หรือไม่ก็ทำขึ้นมาใหม่แบบของคุณเอง การใช้เมนูร้านเดิม จะทำให้คุณได้ แนวคิด (กรณี ร้านเดิมเป็นร้านไทย) ด้านราคา เพราะการจะขึ้นราคาอาหาร จะมีผลต่อยอดขายค่ะ

ต้องการคิดราคาอาหารเพิ่ม ควรคิดเมนูใหม่ ๆ ขึ้นมา ที่ลูกค้าไม่รู้จัก ไม่ชิน เขาจะได้ไม่รู้สึกว่า เราคิดราคาเพิ่มนะคะดูเรื่องการตลาดให้ดี ไปกินร้านอาหาร ระแวกนั้นหลายๆ ที่ เพื่อนำมาประกอบกับการตัดสินใจในการตั้งราคาคะ (แอบทราบ นิดหนึ่ง)

10.) Health Department หน่วยงานสารธารสุขในพื้นที่
ขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่ร้านจะเปิดดำเนินการได้ เราติดต่อเจ้าหน้าที่ไปค่ะ มีการกรอกแบบฟอร์ม เพื่อให้เขามาตรวจ ก่อนจะติดต่อกับหน่วยงานนี้ควรจะให้ทำร้านให้เรียบร้อยพร้อมเปิดดำเนินการได้ก่อนนะคะ เช่นเราคาดว่า อีก 15 วัน ร้านน่าจะพร้อม เพื่อเปิดดำเนินการ เริ่มทำเรื่องได้เลยคะ เพราะ ใช้เวลานานพอสมควรกว่าเจ้าหน้าที่จะเข้ามาทำการตรวจสอบ

11.) Accounting for restaurant business การทำบัญชีสำหรับร้านอาหาร
การบัญชีเกี่ยวกับร้านอาหาร จะละเอียด มากกว่า กิจการ บริการอื่นๆ เพราะมีรายการทางการค้าทุกวัน รับเงินจากบัตรเครดิต ยอดเล็ก ๆ ยิบย่อยเยอะมาก

เปิดร้านครั้งแรก ควรวางระบบบัญชีให้เรียบร้อยค่ะ ถ้าเจ้าของร้านจบบัญชีมา สามารถประยุกต์ความรู้ที่มี เพื่อนำไปใช้กิจการได้เลยค่ะ  โปรแกรมที่แนะนำก็จะมีพวก QuickBooks, Peachtree, Quicken พวกนี้ทำบัญชีได้หมดคะ ที่นิยมก็คือ QuickBooks ค่ะ  ไม่แนะนำให้ใช้ Microsoft excel ค่ะ เพราะรายการเยอะพอสมควร ถึงแม้จะแค่ร้านเล็ก ๆ .

ถ้าไม่ได้จบบัญชีมาให้จ้าง นักบัญชีคะ จะได้ไม่พลาด ใครก็ได้คะ ที่ช่วยแนะนำเราได้ ไม่ใช่บัญชี แต่ธุรกิจด้วย

นักบัญชีไม่จำเป็นต้องมี license CPA ค่ะ แต่ให้เขาจบบัญชีอย่างน้อย ปริญญาตรีด้านบัญชี มาจากเมืองไทยก็ได้ค่ะ ใช้ได้หมด ถ้าจะจ้าง Enrolled Agent (EA) ก็ได้ค่ะ แต่คนนั้นควรจะจบบัญชี

ดีทีสุดก็ CPA ค่ะ เพราะ กว่าจะสอบผ่าน ไม่ใช่แค่การลงบัญชีคะ ต้องรู้หลาย ๆ เรื่อง ทุก ๆ เรื่องเกี่ยวกับธุรกิจกฏหมาย ภาษี อีกอย่าง กลุ่มนี้เขาจะต้องรักษามารยาท เช่น ไม่เปิดเผยความลับของลูกค้า แนะนำลูกค้าให้ทำบัญชีให้ถูกต้อง

คำแนะนำในฐานะที่ทำบัญชีให้ร้านอาหาร

ไม่ได้เป็นเจ้าของร้านอาหารเอง แต่ทำบัญชีให้ร้านอาหาร รัฐใหญ่ ๆ ในอเมริกา เช่น California, Florida, Massachusetts, Pennsylvania, Colorado, etc., เห็นร้านที่มีกำไร และร้านที่ขาดทุน มากเยอะพอสมควรคะ มีปัจจัยหลายอย่างไม่ใช่แค่ทำเล ไม่ใช่แค่ราคาอาหาร การดูและพนักงานที่ทำงานในร้านก็สำคัญค่ะ มีร้านที่ประสบความสำเร็จจริง ๆ ที่เห็น คือ ดูและพนักงานดีมาก พนักงานทำงานให้เต็มที่ ดูแลลูกค้าดี กิจการมีกำไร ค่ะ

หาคนที่มีประสบการณ์มาช่วยจะดีมากสำหรับมือใหม่คะ เจ้าของร้านอาหารควรจะทำอาหารเป็นด้วยนะคะ ถ้าคุณประสบความสำเร็จ ได้เงินคืน ภายใน 3 ปีแน่นอนค่ะ มิได้กล่าวถึงร้านที่ต้องเลิกไปนะคะ ส่วนใหญ่ที่เห็น คือ เอาเงินร้านมาใช้ส่วนตัวมั๊ก ๆ ไม่มีการลงบัญชีที่ถูกต้อง (จริง ๆ ลงบัญชีคะ ไปจ้างเขาทำ แต่ไม่รู้เขาทำอะไรให้บ้าง ไม่รู้ทำถูกหรือเปล่าอีกต่างหาก) แถมเอาเงินในร้านไปใช้ตลอด ไม่มีการจ่ายชำระภาษี ขายให้ State หารู้ไม่ว่า เงินที่เก็บจากลูกค้านั้น รวมภาษีขายด้วย และเรามีหน้าที่นำส่ง.