หากพูดถึงอาหารไทย “ไก่กระเทียม” นับว่าเป็นอีกหนึ่งเมนูที่หลายคนสามารถสั่งจากร้านอาหารตามสั่งใกล้บ้าน เพื่อรับประทานรองท้องก่อนออกไปทำงานหรือไปเรียนได้แทบทุกวัน ด้วยความกลมกล่อมของเนื้อไก่หมักเครื่องเทศและความหอมกรุ่นของกระเทียมเจียว ที่มาพร้อมข้าวสวยหอม ๆ ร้อน ๆ พูดได้เลยว่าเป็นอะไรที่ยากจะปฏิเสธได้ เพราะเป็นเมนูที่รับประทานได้ง่าย รสชาติไม่เผ็ด แต่อาจจะไม่ค่อยเข้าทีนักสำหรับคุณลูกค้าที่ไม่ปรารถนารสชาติของกระเทียม

แต่สำหรับร้านอาหารไทยในต่างแดนอย่าง Thai Chili Restaurant ที่ตั้งอยู่ในเคนท์ ซึ่งเป็นเมืองในคิงเคาน์ตี้ รัฐวอชิงตัน ที่นอกจาก “ผัดไทย” แล้ว “ไก่กระเทียม” คืออาหารจานเด็ดของทางร้าน รับรองโดยเหล่าบรรดาลูกค้าที่คอยแวะเวียนมาอุดหนุนเป็นเวลายาวนานกว่า 20 ปี

ปริศนา สายสมบัติ หรือ คุณนีน่า เล่าให้ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสหรัฐฯ ฟังว่า ร้านไทยชิลลี่สั่งวัตถุดิบจากประเทศไทย โดยนอกจากอาหารจานเด่นอย่างผัดไทยแล้ว ไก่กระเทียมก็คือเมนูยอดนิยมของทางร้านอีกหนึ่งเมนู ซึ่งหากจะให้เห็นภาพก็ให้นึกถึงไก่กระเทียมข้างหอพักที่เด็กนักเรียนนักศึกษาชอบสั่งกินกันก่อนออกไปเรียน

“เราตั้งใจทำรสชาติแบบนั้นเลย เราอยากให้ลูกค้าได้รับประทานอาหารรสชาติไทยจริง ๆ และคุณแม่ก็จะพิถีพิถันในเรื่องนี้มาก เพราะฉะนั้นสินค้าต่าง ๆ เราจะสั่งจากเมืองไทย เครื่องแกง เครื่องปรุงต่าง ๆ เรานำเข้าจากประเทศไทยทั้งหมด เพื่อให้ได้รสชาติแบบไทยแท้ ๆ”

คุณนีน่าทำงานที่เธอรักและสนุกกับงานที่ทำ เพราะในทุกวันของการทำงานเธอได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ เธอได้พบเจอกับผู้คนมากมาย ในฐานะการเป็นเลขานุการให้กับเจ้านายจากบริษัทต่างประเทศที่เข้ามาทำงานในประเทศไทย

“งานสุดท้ายก่อนจะมาที่สหรัฐอเมริกาคือ โครงการสร้างเขื่อนปากมูลที่จังหวัดอุบลราชธานี งานตอนนั้นคือเป็นงานที่ทำแล้วรู้สึกสนุกสนานมาก ได้ประสบการณ์มากมายจากการทำงาน เมื่อจบโครงการทางบริษัทจะย้ายไปทำโครงการต่อไปในต่างประเทศ ดิฉันก็บอกกับเจ้านายว่าขอไปเรียนต่อที่วอชิงตัน 1 ปี ในสาขาบริหารธุรกิจ เพื่อจะกลับมาทำงานกับบริษัท”

นับจากวันนั้นถึงวันนี้ก็เป็นเวลามากกว่า 20 ปีแล้ว ที่เธอตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา แทนที่จะกลับมาทำงานที่เธอเคยคิดว่าใช่เมื่อครั้งที่ยังอยู่ในประเทศไทย

ก้าวแรกบนแผ่นดินสหรัฐอเมริกา

คุณนีน่าตัดสินใจเดินทางมาที่วอชิงตันในปี 2537 และเส้นทางชีวิตของเธอในต่างแดนก็เริ่มต้นเหมือน ๆ กับนักเรียนไทยในต่างประเทศทั่วไป (โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา) ซึ่งนั่นก็คือการหางานทำในร้านอาหาร

“ตอนแรกที่มาเรียนก็เหมือนนักเรียนทั่วไป คือไปทำงานที่ร้านอาหาร เป็นพนักงานเสิร์ฟ เพราะในสมัยนั้นใครมาเรียนแล้วไม่ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟถือว่าเชยมาก” เธอเล่าพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ เมื่อนึกย้อนไปถึงเมื่อ 20 ปีกว่าปีที่ผ่านมา “เราไม่อยากเชยเราก็ต้อง เสิร์ฟอาหารไปด้วย เรียนไปด้วย”

หลังจากเก็บเกี่ยวประสบการณ์หลายปีในต่างประเทศ เธอก็รู้ว่ามันถึงเวลาแล้วที่เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของกิจการร้านอาหารเอง เธอตัดสินใจชักชวนคุณพ่อคุณแม่ที่อาศัยและทำงานอยู่ในประเทศไทยให้ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐอเมริกา และเปิดกิจการร้านอาหารของครอบครัวโดยมีคุณแม่เป็นผู้ดูแลในเรื่องของอาหารและวัตถุดิบต่าง ๆ ภายในร้าน ด้วยประสบการณ์การทำอาหารของคุณแม่ที่ได้รับการปลูกฝังมาแต่วัยเยาว์

“คุณพ่อทำงานราชการ ตระกูลของคุณแม่ทำธุรกิจร้านขายอาหาร คือเกิดมาก็อยู่ในร้านอาหารเลย ตอนนั้นตัดสินใจแล้วว่าคงไม่กลับไปใช้ชีวิตที่ประเทศไทยแล้ว จากนั้นก็ชวนคุณพ่อคุณแม่มาเปิดร้านอาหารที่นี่ เพราะที่บ้านทำธุรกิจร้านอาหารที่เมืองไทยอยู่แล้ว และเชื่อมั่นว่าด้วยฝีมือการทำอาหารของคุณแม่ลูกค้าจะต้องชอบ ประกอบกับเราที่ได้เรียนรู้ระบบต่าง ๆ ภายในร้านอาหารมาแล้วหลายปี”

Thai Chili Restaurant

Thai Chili Restaurant ถือกำเนิดเมื่อปี 2545 จนวันนี้ก็ย่างเข้าสู่ปีที่ 20 แล้ว คุณนีน่าเล่าว่า ในช่วงแรกที่เปิดร้านเธอต้องทำงาน 2 ที่ เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถดูแลค่าใช้จ่ายของทางร้านและพนักงานได้ เนื่องจากไม่แน่ใจว่าร้านอาหารของเธอนั้นจะสามารถไปได้ไกลและทำได้ดีเพียงใด

“เริ่มแรกเลยคือมีน้องสองคนมาคุยขอให้เปิดร้านอาหารเพื่อเขาจะได้มีงานทำ เราเองตอนนั้นไม่คิดว่าจะเดินมาได้ไกลขนาดนี้ เพราะเดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะลองเปิดแค่ 5 ปี เพราะตอนนั้นก็ได้ทำงานประจำเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ในคลินิกอยู่แล้ว และในช่วง 10 ปีที่ทำงานในคลินิกเราก็รักงานนั้น ซึ่งในระหว่างที่ทำงานในคลินิก เราก็ได้มีโอกาสไปทำงานแพทย์อาสาที่เมืองไทยและกัวเตมาลาด้วย”

“ตอนแรกไม่แน่ใจจะไปรอดไหม ช่วงนั้นต้องตื่น 7 โมงเช้ามาเปิดร้าน ให้คุณแม่เป็นแม่ครัวและพนักงานดูแลร้าน จากนั้นก็ไปทำงานที่คลินิก เลิกงานกลับมาที่ร้านอาหารมาทำบัญชี 3 ทุ่มปิดร้านแล้วกลับบ้าน เพื่อจะตื่น 7 โมงเช้ามาเปิดร้าน”

และจากความมุ่งมั่นและไม่ยอมเหน็ดเหนื่อยในช่วงหลายปีนั้น ก็พาให้ร้านอาหารของเธอยืนหยัดเป็นขวัญใจชาวเมืองนับ 20 ปี จากร้านอาหารที่เริ่มเปิดเป็นร้านหนึ่งพันตารางฟุต 2 ปีต่อมาร้านขยายพื้นที่เพิ่มเป็นเท่าตัว เนื่องจากจำนวนลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาจนขนาดของร้านเดิมไม่สามารถรองรับได้

แบ่งปันประสบการณ์และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ 

“อย่างที่ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าการเปิดร้านอาหารที่นี่จะมีกฎเกณฑ์ มีระบบระเบียบที่วางเอาไว้อย่างชัดเจน เพื่อความปลอดภัยสำหรับผู้ประกอบการและผู้บริโภค เพียงแค่เราทำตามระเบียบที่เขาวางไว้ เราก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ ทุกอย่างมันจะง่าย”

อย่างไรก็ตามคุณนีน่าแนะนำว่า ก่อนจะเปิดร้านอาหารหรือธุรกิจใด ๆ ขอให้ศึกษาข้อมูลต่าง ๆ ให้ครบถ้วน และห้ามคิดที่จะใช้ทางลัดหรือโกงข้อกำหนดกฎเกณฑ์ เพราะมันไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ นอกจากจะทำให้เสียเวลาและอาจจะสิ้นเปลืองเงินทองมากเกินความจำเป็น

“เมื่อเราไปขอจดทะเบียน รัฐบาลจะส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายสาธารณสุขเข้ามาตรวจ ซึ่งหน้าที่เราคือต้องรู้แล้วว่า เราต้องจัดการระบบต่าง ๆ อย่างไรบ้าง และเราต้องเตรียมความพร้อมอย่างไร สำหรับการเข้ามาตรวจสอบของเจ้าหน้าที่ เพราะเห็นบางคนเจ้าหน้าที่มาตรวจสามรอบสี่รอบก็ยังไม่ผ่าน ซึ่งถ้าเราศึกษาและเตรียมพร้อม ทีมเจ้าหน้าที่มาตรวจรอบเดียวก็จะผ่านเลย”

“อย่าลืมว่าเขามีกฎระเบียบของเขา ไม่ต้องคิดว่าจะประหยัดเงินหรือประหยัดงบ เพราะถ้าไม่ผ่านตามเกณฑ์ที่กำหนด ยังไงเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิด นอกจากนี้อีกเรื่องที่สำคัญมากก็คือ การเสียภาษีและการจ้างพนักงานที่ถูกต้อง”

“ทางร้านให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ลูกค้าในร้านทำงานในสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เมื่อเขาถามว่าร้านเรามีแรงงานผิดกฎหมายไหม เราก็ตอบได้อย่างภาคภูมิใจว่าไม่มี และเราก็ยินยอมให้ตรวจเพราะเราจ้างถูกต้องทุกอย่าง ทั้งนี้ในส่วนของงานสาธารณสุขที่เราต้องรู้ก็คือ ในระหว่างเปิดร้านจะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจความสะอาดเช่นกัน และเขาจะมีความละเอียดมาก ๆ แม้แต่การวางผักตรงไหน วางไก่ตรงไหน เราก็ต้องรู้และทำตามที่กำหนด ซึ่งหากเราทำตามกฎเขาทุกอย่างมันจะง่ายมากและไม่มีปัญหาอันนี้สำคัญที่สุด”

ความสำเร็จ

เชื่อได้ว่าระยะเวลากว่า 20 ปี ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งการันตีความสำเร็จของร้านได้ในระดับหนึ่ง เพราะนอกจากรายได้ที่สามารถจุนเจือครอบครัวได้เป็นอย่างดีแล้ว ทางร้านยังช่วยสร้างงานและรายได้ให้กับคนไทยที่ต้องการหาประสบการณ์ในต่างแดนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

“หากจะพูดถึงความสำเร็จก็ค่อนข้างที่จะเป็นไปตามที่ตั้งเป้าเอาไว้ อาจจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ก็ค่อนข้างพอใจ แต่ที่พอใจมากกว่านั้นก็คือเราได้หยิบยื่นโอกาสให้น้อง ๆ คนไทยที่มาใหม่ได้ทำงานหาประสบการณ์ ซึ่งน้อง ๆ อย่างน้อย 2 คนตอนนี้ก็ได้มีร้านอาหารเป็นของตัวเองแล้วถึง 4 ร้าน ซึ่งเราก็รู้สึกยินดีกับน้องมาก”

“นอกจากช่วยเหลือน้อง ๆ ที่มาให้มีประสบการณ์การทำงานให้มีงานทำแล้ว เรายังเป็นจุดเล็ก ๆ ที่ช่วยเศรษฐกิจของประเทศไทยด้วยเพราะว่าสินค้าที่เราใช้ในร้าน เป็นเครื่องแกง เครื่องปรุงต่าง ๆ เราเอามาจากเมืองไทย พอลูกค้ารับประทานแล้ว เขาก็รู้จักอาหารไทยและรสชาติไทยแท้ โดยการควบคุมดูแลของคุณแม่ เนื่องจากท่านอายุมากแล้ว แต่ซอสทุกอย่างคือสูตรที่คุณแม่ทำเองหมด ซึ่งหากในครัวจัดอาหารไม่สวย คุณแม่จะให้เอากลับมาใหม่ เพราะท่านใส่ใจทุกจานให้เหมือนการทำกับข้าวกินกันเองที่บ้าน”

สำหรับเคล็ดลับความสำเร็จ คุณนีน่าบอกเลยว่า ไม่มีเคล็ดลับใดนอกจาก “ความจริงใจ” และ “การเข้าถึงลูกค้า”

“เราจำลูกค้าได้เกือบทุกคน เราจะทักทายลูกค้าเสมอ ลูกค้าชอบสั่งอะไรเราจำได้ และลูกค้าส่วนใหญ่ก็มาจากเพื่อน ๆ จากครอบครัวของลูกค้า ซึ่งเราเคยลงโฆษณาแล้วแต่ไม่เวิร์ค เพราะเราถามลูกค้าว่ารู้จักร้านเราได้อย่างไร เพราะร้านเราไม่ได้อยู่บนถนนใหญ่ คำตอบคือจากเพื่อนบ้านหรือจากเพื่อนที่ทำงาน”

ซึ่งหนึ่งในประสบการณ์น่ารัก ๆ ของเธอก็คือ มีเด็กคนหนึ่งเดินมาทักและบอกว่า “พ่อแม่ให้มาสวัสดี เธอจำฉันได้ไหมฉันเคยนอนในตะกร้าตอนพ่อกับแม่มากินข้าวที่ร้านนี้”

นอกจากนี้ เมื่อใดที่ในเมืองมีการจัดงานวัฒนธรรมนานาชาติต่าง ๆ ทางร้านก็จะไม่พลาดที่จะเข้าไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของงาน ด้วยการชักชวนเพื่อนฝูงคนรู้จักให้มาร่วมเผยแพร่วัฒนธรรมไทย ไม่ว่าจะเป็นการแกะสลัก การสวมใส่ชุดไทย และทำการแสดงต่าง ๆ

“แทนที่จะเป็นอาหารอย่างเดียว วัฒนธรรมก็สำคัญ ส่วนตัวชอบรำไทยอยู่แล้ว ซึ่งก่อนโควิดที่ร้านจะมีโชว์รำไทยทุกวันเสาร์ด้วย แต่พออายุมากขึ้นก็ไม่ไหวแล้ว เราหันมาเป็นผู้สนับสนุนน้อง ๆ แทน”

ผลกระทบจากโควิด-19

เธอเล่าว่า ทางร้านได้รับผลกระทบเหมือนธุรกิจอื่น ๆ ทั่วโลก ยอดขายลดลงเกือบ 50 % แถมยังประสบกับปัญหาข้าวของราคาแพงขึ้น จากไก่ที่เคยสั่งลังละ 40 เหรียญราคาก็ปรับขึ้นแตะ 100 เหรียญแล้ว แต่ทางร้านก็ยังไม่มีนโยบายปรับราคาอาหารในร้าน แม้ลูกค้าจะบอกว่าปรับได้แล้ว แต่เธอก็ยืนยันว่ายังไหวและให้ความช่วยเหลือชุมชนในสิ่งที่สามารถทำได้ ซึ่งนั่นก็ทำให้ลูกค้าประจำของเธอร่วมมือร่วมใจกันสนับสนุนทางร้าน ด้วยความเป็นร้านเก่าแก่ที่เหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปแล้ว

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำธุรกิจร้านอาหาร

“เราโชคดีที่เลือกเปิดร้านในเมืองเล็กที่ไม่มีร้านอาหารไทยเลย เพราะฉะนั้นที่ตั้งของร้านสำคัญที่สุด เราจะต้องไม่ไปเปิดย่านที่มีร้านอาหารไทยแล้ว เพื่อลดความเสี่ยงทางธุรกิจ รวมถึงการเตรียมความพร้อมเรียนรู้กฎเกณฑ์แล้วทุกอย่างมันจะง่าย แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือการศึกษาเรียนรู้ระบบต่าง ๆ ในร้านอาหาร เพราะเพียงแค่คุณทำอาหารอร่อยในบ้าน มันไม่ได้หมายความว่าคุณจะประสบความสำเร็จในธุรกิจร้านอาหารได้”

เก็บเสื้อผ้าพับใส่กระเป๋า คว้าพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบิน เดินทางไปสู่จุดมุ่งหมายปลายทางมหานครนิวยอร์ก จุดเริ่มต้นที่เดาได้ไม่ยากของนักล่าฝันหลายคนที่ตัดสินใจเดินทางตามหาความฝันในสหรัฐอเมริกา แต่ระหว่างทางเดินสู่เป้าหมายของแต่ละคนนั้นเป็นเรื่องที่ไม่อาจจะคาดเดาได้เลย หลายคนประสบความสำเร็จ หลายคนล้มเหลวไม่เป็นท่า

วัชรภูมิ อุดมศรีพันธ์ หรือคุณจิมมี่ (Jimmy Udomsripan) อายุ 48 ปี เป็นอีกหนึ่งคนที่บินข้ามน้ำข้ามทะเล เพื่อไปทำงานหาเงินด้วยการใช้ชีวิตนอกถิ่นฐานบ้านเกิด กว่าจะเดินทางมาถึงคำว่า “ความสำเร็จ” เขาต้องพบเจอกับอะไรบ้างและต้องใช้ความพยายามมากมายเพียงใด

ก้าวแรกสู่มหานครนิวยอร์ก

หลังจากจบการศึกษาในคณะบริหารการตลาด คุณจิมมี่ในวัย 25 ปี ได้พบโอกาสในการเดินทางมาที่สหรัฐฯ จึงตัดสินใจมาศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหานครนิวยอร์ก เมื่อ 3 กันยายน 2541

“เริ่มจากร้านอาหารไทยในบรูคลีน มาถึงก็ฝึกทำอาหาร ล้างจาน ทำงานครัว และส่งอาหาร เก็บเกี่ยวประสบการณ์ประมาณ 6-7 ปี การใช้ชีวิตก็เหมือนนักเรียนทั่วไป จากนั้นเพื่อนรุ่นพี่ในร้านชวนเปิดร้านอาหาร ตอนนั้นเราก็ไม่ได้มีทุนอะไร แต่ด้วยเราเป็นคนขยันขันแข็ง สู้งาน เขาเลยชวนมาลงทุนเป็นหุ้นส่วนกัน”

ทำร้านอาหารในฐานะเจ้าของกิจการได้ประมาณ 3 ปี ก็ต้องมีอันแยกย้ายด้วยปัญหาการเงินในธุรกิจ และอำนาจการตัดสินใจ “เราเป็นหุ้นเล็ก ผมเลยถอนตัวออกมาและขายหุ้นให้เขาไป”

จากธุรกิจร้านอาหารสู่งานใหม่ที่ฉีกออกไปอีกขั้ว เป็นพนักงานดูแลควบคุมการส่งอะไหล่รถยนต์ให้กับเจ้าของชาวต่างชาติ “ผมโตมากับอะไหล่รถยนต์เพราะคุณพ่อมีร้านอะไหล่รถยนต์ที่เมืองไทย ตอนนั้นเลือกที่จะถอนตัวเองออกมาจากร้านอาหาร เพราะถอดใจ เขาเห็นศักยภาพว่าแม้ภาษาจะไม่ดี แต่ผมรู้ชิ้นอะไหล่และเรียกชื่อได้หมด จึงได้ดูแลการจัดส่งสินค้า”

ปี 2549 หวนกลับมาสู่ธุรกิจร้านอาหารอีกครั้ง

ในระหว่างที่ทำงานร้านอะไหล่รถยนต์ คุณ คิว ฮั้น (Kieu Huynh) แฟนสาวในขณะนั้น ซึ่งในวันนี้คุณจิมมี่เรียกเธอด้วยความภาคภูมิใจว่า ภรรยาคนเวียดนามขยันและเป็นคนที่ช่วยผลักดันให้กลับมาเดินทางบนถนนสายนี้อีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งคู่เดินไปพร้อม ๆ กัน

“ภรรยาของผมเป็นแรงสำคัญในการทำให้กลับมามองธุรกิจร้านอาหารอีกครั้ง เราเริ่มสร้างจากไม่มีอะไรเลย เช้าไปเรียนหนังสือ เรียนเสร็จไปทำงานร้านอะไหล่ เลิกงานมาก่อสร้างร้านกับช่าง ลุยทำมาเรื่อย ๆ ใช้เวลาประมาณปีครึ่ง ในการสร้างร้าน “อุดมไทย”

อุดมไทยเปิดวันแรก 5 ธันวาคม 2550

ร้านอาหารอุดมไทยเป็นร้านอาหารไทยร้านแรกบนถนนวอชิงตันในบรูคลีน “เราเข้ามาให้เขารู้จักอาหารไทย เพราะส่วนใหญ่คนในย่านนี้จะรู้จักอาหารจีน และรูปแบบของร้านอาหารเราก็ทำให้เป็นแบบโมเดิร์นมากขึ้น เมื่อเทียบกับร้านที่คนในย่านนี้คุ้นเคย มีการเข้ามานั่งกินในร้าน ร้านตกแต่งสวยงาม คนก็รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่มีสีสัน”

เปิดร้านวันแรกกับยอดขาย 400 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งร้านขาดทุนอย่างหนักเพราะมีพนักงานถึง 4 คน แต่ร้านยังคงเดินต่อเก็บเล็กผสมน้อยเรื่อยมา แม้จะขาดทุนในช่วง 3-4 เดือนแรกแต่ก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ

“ได้รับการตอบรับที่ดีขึ้นอยู่มาได้สิบกว่าปี ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านเหตุการณ์ร้าย ๆ มาก็มาก ซึ่งข้อดีของร้านเราก็คือเราไม่ปิดร้าน ทั้งปีเราจะปิดแค่วันคริสต์มาสกับวันขอบคุณพระเจ้า”

ก้าวสู่การเป็นเจ้าของธุรกิจ Airbnb ที่มีห้องให้เช่าทั้งรายวันและรายเดือน

หลังจากเปิดอุดมไทยมานับ 10 ปี คุณจิมมี่เริ่มออกไปหางานอื่นทำ นอกจากร้านอาหารที่นับว่าประสบความสำเร็จไปแล้ว ด้วยการรับจ้างทำความสะอาดตึกที่อยู่ห่างจากร้านออกไปประมาณ 10 นาที

“เริ่มจากเด็กทำความสะอาดตึก ถึงแม้ผมจะเป็นเถ้าแก่เป็นเจ้าของร้านอาหารแล้ว แต่ผมไม่เกี่ยงงาน มองตรงนี้ว่าโอกาสมันมาผมก็ลงไปทำและเจ้าของตึกก็เป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือ”

จากคนทำความสะอาดตึกเขาได้รับความไว้วางใจให้ดูแลงานซ่อมแซมต่าง ๆ ในตึกจนมีโอกาสได้เช่า 1 ห้อง และเปิด Airbnb ห้องแรกในปี 2561

“สมมติว่าผมเช่าห้องราคา 1,800 เหรียญ ผมปล่อยเช่า 2 พันเหรียญผมได้ 200 เหรียญโดยที่ไม่ต้องทำอะไร แต่ผมคิดต่างขอเช่าระยะยาว 8 ปี แต่ขออย่างเดียวอย่าขึ้นค่าเช่า สิ่งที่ผมทำคือรื้อใหม่ทำใหม่หมด ลงทุนหลายหมื่นเหรียญทำเป็นห้องเช่ารายวัน Airbnb เป็นห้องเพดานสูงจากความรู้สึกของเราในตอนเด็กที่อยากจะมีบ้านต้นไม้และจ้างคนออกแบบ ซึ่งมันก็ออกมาบ้านกรงนกอยู่บนต้นไม้ แทนที่จะได้เดือนละ 200 ผมทำได้ 1,500 และใช้เวลาแค่ปีกว่า ๆ ก็ได้เงินทุนคืน ที่เหลือเก็บกินสบาย ๆ เป็น Passive Income จากร้านอาหาร”

จากห้องแรกสู่ 6 ห้องพัก 6 แบบทั้งรายวันและรายเดือนภายในตึก 3 ชั้น จนเป็นเจ้าของเองในวันนี้ ด้วยความเอาใจใส่ดูแล รวมถึงการตกแต่งซ่อมแซมเองทุกรายละเอียด …แต่ในช่วงของการแพร่ระบาดรายได้จากห้องพักคือศูนย์

ผลกระทบจากโควิด 19

“ตอนที่โควิดแรกเข้ามามันเหมือนฝุ่นตลบ 9 มีนาคมปีที่แล้ว อยู่ ๆ โรงเรียนก็ปิด คนเริ่มไม่ใช้จ่าย รายได้ตกประมาณ 70 % แต่ยอดค่าใช้จ่ายเหมือนเดิม”

หลายธุรกิจรอบตัวทยอยปิดตัวลง แต่อุดมไทยยังยืนยันจะไปต่อ “เป็นช่วงวัดใจเพราะตอนนั้นโควิดระบาดหนักมาก หน้ากากหายากและแพงมาก แต่เราก็เริ่มจัดการให้คนของเราปลอดภัย สร้างที่กั้นในร้านเพื่อลดการสัมผัส เพราะความเสี่ยงเกิดเราต้องป้องกันคนในร้านและลูกค้าด้วย”

พลิกวิกฤติเป็นโอกาส

“ทุกร้านในพื้นที่ปิดหมด เรามองว่าลูกค้าเป็นคนพื้นที่และเขามองหาอาหาร ทุกคนกลัวที่จะออกไปข้างนอก เราจึงเสี่ยงที่จะทำธุรกิจและเปิดให้บริการตรงนี้ แต่เราไม่ได้ให้ลูกค้ามาสัมผัสกับพนักงาน เราเปิดเป็นช่องเล็กหน้าร้านเพื่อให้ลูกค้าเข้ามารับอาหาร เราสามารถดึงลูกค้าตรงนั้นมาได้เยอะมาก และเราไม่ได้ขึ้นราคาอาหาร เราไม่ฉวยโอกาส”

จุดตรงนี้เองที่คุณจิมมี่เชื่อว่าความซื่อสัตย์ของเขาถูกบอกต่อ ได้ลูกค้าใหม่เพราะร้านใกล้บ้านปิดไป และหากลูกค้าต้องการสั่งอาหารออนไลน์อุดมไทยก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ยังเปิดให้บริการ

“ตอนนั้นไม่มีใครอยากออกมาทำงาน สิ่งที่ผมทำก็คือขับรถเวียนไปรับพนักงานทุกคน หลังเลิกงานก็ขับไปส่งถึงหน้าบ้าน อาหารไม่ต้องซื้อ เอาจากที่ร้านกลับไปกินและเผื่อคนในครอบครัวได้เลย”

การดูแลทุกคนเหมือนคนในครอบครัวก็สามารถซื้อใจพนักงานในร้านได้เป็นอย่างดี และข้อดีที่ได้จากโควิดก็คือลูกสาววัย 7 และ 9 ขวบได้มีโอกาสเห็นการทำงานและช่วยงานในร้าน ด้วยการเดินเอาตั๋วสั่งอาหารไปให้ในครัว หรือหยิบถุงจากในครัวออกมาให้ลูกค้า ถือเป็นโอกาสสอนลูกไปในตัวด้วย

ด้วยความที่มีใจบริการเป็นตัวตั้ง บวกกับโอกาสที่ได้ร่วมงานกับพี่ที่รู้จักกัน ทั้งสองพยายามทำธุรกิจท่องเที่ยวขึ้นมา คุณจิมมี่ขับรถไปรับนักท่องเที่ยวชาวไทยจากสนามบินไปส่งยังห้องพักของรุ่นพี่ ซึ่งขณะขับรถมายังที่พักก็มีการชมบรรยากาศไปด้วย จึงเกิดเป็นไอเดีย “Unseen New York by Local People” ขึ้นมา “ด้วยประสบการณ์ที่เราอยู่ที่นี่มา 20 กว่าปี เรารู้ว่าจุดไหนมันน่าสนใจและไม่ได้อยู่ในทัวร์ทั่วไป เราจะพาเดินเที่ยวกึ่ง ๆ  ทัวร์ส่วนตัว ซึ่งรับเฉพาะชาวไทย”

“วัตถุประสงค์ของผมคือ ผมอยากมีปฏิสัมพันธ์กับคนไทย หลังจากที่เราทำธุรกิจกับต่างชาติเยอะ ๆ เราก็อยากเปลี่ยนอารมณ์บ้าง เปลี่ยนบรรยากาศให้ตัวเองได้ผ่อนคลาย”

จากงานอดิเรกกลายเป็นว่าได้รับความนิยมอย่างมากจนห้องไม่พอ เขาหันมาเปิดรับนักท่องเที่ยวมายังห้องพักของตนเอง โดยมีนัดรับลูกทัวร์กลุ่มแรกจำนวน 8 คนในวันที่ 24 มีนาคม ปีที่แล้ว แต่ทุกอย่างต้องถูกยกเลิกหมด เพราะผลพวงของโควิด 19

ประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศ และสิ่งที่ต้องเตรียมพร้อม

“ประสบการณ์การทำงานเกิดจากการทำด้วยตัวเราเอง เราจะไม่สามารถพึ่งคนอื่นได้ ทุกอย่างเราต้องคิดและทำเอง มันจะเป็นตัวที่ผลักดันให้เรามีไอเดียอยู่ตลอดเวลา”

“ผมเป็นช่างไฟฟ้า ช่างประปา ช่างไม้ ถามว่ามาจากเมืองไทยผมทำเป็นเหรอ คำตอบคือไม่ แต่ด้วยค่าแรงงานที่นี่มันแพงมาก พอเราไปจ้างเขาทำอะไร มันจะเสียทั้งค่าของและค่าแรงงาน บางทีค่าแรงงานเป็น 2 เท่าของค่าของ เพราะฉะนั้นถ้าเราศึกษาและทำเองได้ มันจะทำให้เราประหยัดและอยู่ได้”

อุปสรรคและความสำเร็จ

 “ปัญหาแรกคือภาษา เราไม่ใช่เจ้าของภาษาและไม่ใช่คนในประเทศเขา ฉะนั้นการถูกมองเป็นพลเมืองชั้นสองจะสูงมาก โอกาสโดนเหยียดเชื้อชาติก็ยังมีอยู่ ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่เราต้องปรับตัวเองและอยู่ร่วมกับสังคมให้ได้”

“ถ้าเทียบกับคนอื่นที่มาพร้อม ๆ กับผมถือว่ามีประสบความสำเร็จสูงกว่าคนอื่น ผมมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ผมมีบ้าน ผมขยายธุรกิจได้ บางคนที่มาพร้อมกับผมตอนนี้ก็ยังเป็นมือผัดอาหารอยู่ ไม่ได้สร้างธุรกิจของตัวเอง หรือบางคนที่พยายามออกไปทำธุรกิจแล้วล้มก็มี”

“ถามว่าพอใจมั้ย พอใจในระดับหนึ่ง แต่เรายังมีเป้าหมายในการขยายธุรกิจต่อไปอีก เพราะธุรกิจตอนนี้ที่ผมมองคือท่องเที่ยว ตอนนี้ยังไม่คิดจะขยายร้านอาหารเพราะผมมองว่ามันเหนื่อยและมันดึงพลังของเราค่อนข้างเยอะ มีปัญหาเข้ามาให้แก้ทุกวัน และใช้คนเยอะ แต่พอหันมาทำธุรกิจท่องเที่ยวที่เราชอบในบริการรวมอยู่ด้วย และขยายในเรื่องของห้องพัก ซึ่งเราดูแลใช้คนดูแลเพียงไม่กี่คน”

“ผมทำสิ่งใหม่ ๆ บนพื้นฐานของสิ่งที่เราชอบ เราดูว่าความสามารถเราไปได้แค่ไหน เราอาจจะไม่ต้องทำให้รวย ให้ยิ่งใหญ่เหมือนคนอื่น เอาแค่ที่เราทำได้แล้วดูแลเขาได้ดีก็พอแล้ว”

“คอนเซปสุดท้ายที่ผมวางไว้ก็คือ ธุรกิจภายใต้แบรนด์อุดมคือ “อุดมท่องเที่ยว” ให้บริการรับนักท่องเที่ยวไทยจากสนามบินด้วยอุดมเซอร์วิส เข้าที่พักของอุดมเรสสิเดนซ์และทราเวล เสร็จแล้วพาไปกินร้านอาหารอุมดมไทย มันจะกลายเป็นครบวงจรอยู่ในนี้ และถ้าอยากไปท่องเที่ยวที่ไหน ผมพาไปได้ในนิวยอร์กซิตี้ แต่ถ้าลูกค้าจะไปที่อื่นผมแนะนำให้ได้ เพราะผมสามารถแนะนำได้หมดเพียงแค่ผมไม่ได้ไปด้วย ซึ่งนั่นจะเป็นการผจญภัยของลูกค้าที่อีกแบบ”

เคล็ดลับความสำเร็จคือ “ภรรยา” ผู้ที่คอยเคียงข้างยามลำบาก

“ภรรยาคู่คิดเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเราได้ภรรยาดีได้คู่คิดที่ดีเขาจะช่วยผลักดันเรา เพราะตรงนี้คือจุดสำคัญมาก ตอนที่ผมล้มจากการทำร้านอาหาร เขาบอกว่าไม่เป็นไรเราถอยออกมาก่อนก็ได้แล้วค่อย ๆ เริ่มกัน เรากอดคอกันเดินมาจนเปิดร้านอุดมได้ และเดินเคียงข้างกันจนมาถึงวันนี้”

รวมไปถึงการมองไปข้างหน้าและต้องเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ในฐานะผู้นำต้องเห็นจุดที่จะทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเห็นพ้องและเชื่อมั่น คุณจิมมี่ยกตัวอย่างในช่วงที่เกิดโควิด ซึ่งแทนที่จะปิดร้านเหมือนคนอื่น เขาเลือกที่จะให้คำมั่นกับพนักงานในร้านว่าเขาจะนำทุกคนผ่านวิกฤตินี้ไปให้ได้

“ผมบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง ทุกคนทำงานไป ผมสามารถที่จะเลี้ยงดูทุกคนได้ ทุกคนยังจะมีรายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัว ส่งเสริมให้เขามีกำลังใจในการทำงาน ให้เห็นว่าผมนำทุกคนไปข้างหน้าได้ ผมบริหารแบบครอบครัว ผมได้เงินคุณก็ได้ แม้ผมจะไม่มีเงินเข้ามาคุณก็ยังได้ เพราะทุกคนมีส่วนสำคัญและผมเดินไปคนเดียวไม่ได้”

ฝากถึงคนไทยที่อยากจะมาหาเงินในสหรัฐฯ

“สิ่งแรกที่คุณต้องมี คือ ความเข้าใจว่าอเมริกาไม่ได้สบาย มันลำบาก สิ่งที่ต้องเอามาคือหัวใจกับความอดทน และการให้อภัยซึ่งกันและกัน เรามาจากร้อยพ่อพันแม่ หัวโขนที่เคยใส่อยู่เมืองไทยถอดทิ้งให้หมด แล้วมาแต่ตัวกับหัวใจเพื่อพร้อมจะทำงานและสู้ไปข้างหน้า”

“ไม่ใช่ทุกคนที่จะประสบความสำเร็จ บางคนพลาดเพราะที่นี่อบายมุขมันเยอะ บ่อนการพนันเข้าถึงได้ง่าย ฉะนั้นถ้าคุณไปหลงกับอบายมุขพวกนี้เงินทองที่หามาได้มันสามารถหมดไปได้อย่างรวดเร็ว ความศิวิไลซ์จะทำให้หลงระเริงกันได้ง่าย นี่คือจุดที่จะต้องเข้มแข็งเพื่อผ่านไปให้ได้”

และเกราะของคุณจิมมี่ก็คือ “คำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณแม่” ว่าเขาจะไม่สูบบุหรี่ และทั้งชีวิตเขาก็ไม่เคยแตะเหล้าบุหรี่ มันจึงกลายเป็นเกราะป้องกันตัวจากภัยที่เรียกว่า “อบายมุข” ไว้ได้

เว็บไซต์

Udom Residence and Travel | Facebook

https://www.facebook.com/UdomThai

หากเราใช้สติมองไปยังปัญหาและอุปสรรคที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิต เมื่อนั้นเราจะเห็นแสงที่ปลายอุโมงค์และโอกาสที่ดีได้ และเมื่อคุณสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้เมื่อใด เมื่อนั้นคุณอาจจะมองกลับไปจากจุดที่คุณยืนอยู่ แล้วขอบคุณปัญหาและอุปสรรคเหล่านั้นที่ทำให้คุณได้ใช้สติก้าวผ่านมันมาได้

พิมพ์พิศา ชัยเลิศ หรือคุณดาว เจ้าของธุรกิจบ้านเช่าพร้อมเฟอร์นิเจอร์เข้าอยู่ได้ทันทีกับ Airbnb ในวัลเลโฮ ท่าเรือข้ามฟากไปซานฟรานซิสโก และทางผ่านไปยังนาปาวัลเลย์ หุบเขาทางตอนเหนือของแคลิฟอร์เนีย และแหล่งผลิตไวน์ที่มีชื่อเสียง ตัดสินใจยุติบทบาทธุรกิจอีเว้นท์ของครอบครัวที่ดำเนินกิจการมานานกว่า 26 ปี เนื่องจากผลกระทบจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในแคลิฟอร์เนีย

จุดเริ่มต้นของการทำธุรกิจ

คุณดาวเริ่มต้นในการทำธุรกิจบ้านให้เช่าเมื่อประมาณ 3 ปีที่ผ่านมา แต่ต้องประสบกับปัญหากับผู้เช่า โดยผู้เช่ารายนี้มีสัตว์เลี้ยง (สุนัขและแมว) รวม 5 ตัว และเมื่อผู้เช่ารายดังกล่าวย้ายออกไป เจ้าของบ้านก็ต้องรับภาระในการซ่อมแซมบ้านเป็นจำนวนเงินหลายหมื่นดอลลาร์สหรัฐ ประกอบกับข้อกฎหมายต่าง ๆ ในการคุ้มครองผู้เลี้ยงสัตว์เลี้ยง ทำให้เจ้าของบ้านไม่สามารถปฏิเสธผู้เช่าที่มีสัตว์เลี้ยงได้ทั้ง ๆ ที่มีเงินประกันค่าเสียหาย คุณดาวไม่อยากเสี่ยงจึงเปลี่ยนวิธีดำเนินธุรกิจบ้านเช่ามาเป็นแบบบ้านเช้าพร้อมเฟอร์นิเจอร์เข้าอยู่ได้ทันที

“เหตุการณ์มันเริ่มวุ่นวายอีกครั้งตั้งแต่เกิดโควิด-19 เรามีบ้านพร้อมเฟอร์นิเจอร์ให้เช่า มีผู้เช่ายกเลิกการจองเป็นเงินจำนวนหลายหมื่นเหรียญ ซึ่งทำให้เราต้องเปลี่ยนฐานลูกค้าใหม่และกำหนดกลยุทธ์ใหม่ ถามว่าเราเริ่มทำธุรกิจนี้ได้อย่างไร มันเหมือนเราเจอปัญหาก่อน แต่เราเปลี่ยนปัญหาให้เป็นโอกาสทางธุรกิจ เราเจออีกกี่ครั้งเราก็ต้องรอดสิ”

ก่อนหน้าที่จะเริ่มทำธุรกิจนี้

ก่อนเดินทางมายังสหรัฐฯ คุณดาวเคยทำงานที่สถานทูตอังกฤษในกรุงเทพฯ จากนั้นมีอาการป่วยด้วยโรคประจำตัวอยู่ประจำ แฟนของเธอจึงขอแต่งงานและได้ย้ายมาที่สหรัฐฯ แบบกระทันหัน และได้ช่วยสามีทำงานธุรกิจอีเว้นท์ในแบบ Corporate Event (www.inspiremyevent.com) ดูแลงานจัดเลี้ยงต่าง ๆ ของบริษัทใหญ่ ๆ ไม่ว่าจะเป็น Ikea Amazon Google Uber ในแถบอ่าวซานฟรานซิสโก

คุณดาวเล่าว่า ตลอดระยะเวลา 26 ปี ที่สามีของเธอดำเนินธุรกิจจัดงานอีเวนท์ ทางบ้านประสบความสำเร็จมาโดยตลอด สามารถสร้างรายได้มากกว่า 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่ทุกอย่างต้องมาสะดุดเพราะการแพร่ระบาดของโควิด-19 ซึ่งเมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ช่วงเดือนตุลาคมถึงธันวาคม เธอและสามีวางแผนทำ drive through circus ซึ่งมีโปรเจคจะเปิดให้ลูกค้าขับรถเข้ามาชมการแสดงต่าง ๆ เช่น การแสดงกายกรรม ขี่ม้า และอื่น ๆ แต่เมื่อเกิดสถานการณ์ของโรคระบาดรอบสองโปรเจคนี้ก็ต้องยุติลง เนื่องจากมาตรการป้องกันการแพร่ระบาดของทางรัฐบาล โปรเจคต่าง ๆ ไม่สามารถเปิดได้อย่างต่อเนื่อง จึงจำเป็นต้องจบการทำอีเว้นท์ไป เพราะการทำอีเว้นท์ต้องมีการวางแผนอย่างน้อย 1 เดือน ซึ่งในสถานการณ์เช่นนี้ ทางครอบครัวของคุณดาวจึงไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้

“เราต้องเจอปัญหาหนี้สิน ทั้งในส่วนของลูกค้าที่ต้องการเงินมัดจำคืน ทั้งบริษัทการแสดงที่เราตกลงไว้ต้องการค่าเสียเวลา เพราะงานอีเว้นท์ต่าง ๆ ที่คุยกันไว้ต้องถูกยกเลิกไปหมด มันก็ทำให้เรามองว่า ถ้าเป็นไปได้เราควรจะหยุดบริษัทนี้ไว้ชั่วคราวก่อน ถ้าเราเพิ่มรายได้ไม่ได้ เราต้องอุดรายจ่ายให้ได้มากที่สุด เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคือปัจจัยภายนอก เราไม่สามารถจัดการมันได้ ตอนแรกคิดว่าจะทำเป็นดิจิทัล คิดว่าหากใครมีงานปาร์ตี้ เล็กๆ เราก็จะสั่งเค้ก สั่งโต๊ะเก้าอี้แล้วไปส่งให้ถึงบ้าน แต่เรื่องนี้ก็ยังเป็นแค่โปรเจคที่เราคิดกันเอาไว้ ยังไม่ได้ลงมือทำ กำลังหาผู้ร่วมทุนอยู่นะคะ “

โควิด-19 เปลี่ยนแนวทางการดำเนินธุรกิจอย่างไร

หลังจากประสบกับปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และไม่มีใครในโลกล่วงรู้มาก่อน ในขณะเดียวกันค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ก็ยังมีมาเรื่อย ๆ และคุณดาวต้องจัดการแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ เธอจึงเริ่มโฟกัสที่ตัวเองในเรื่องของการทำธุรกิจบ้านเช่าในแบบ full furnished หรือเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ผู้เช่าสามารถหิ้วสัมภาระเพียงใบเดียวเข้ามาพักได้เลย

“ก่อนโควิดเรามีบ้านให้เช่าอยู่แล้ว 5 หลัง โดยที่ผ่านมามีกฎหมายช่วยเหลือผู้เช่าบ้านให้พักอาศัยโดยไม่ต้องเสียค่าเช่าในช่วงโควิด เราเข้าใจเขานะว่าเขาไม่มีงานทำ แต่เขาต้องเข้าใจว่าเราต้องผ่อนบ้านเหมือนกัน เราก็ตกลงกันว่าขอให้เขาจ่ายแค่ค่าเช่าที่เขาค้างจ่ายและเราจะไม่แจ้งประวัติที่เสียของผู้เช่า ส่วนค่าประกันทุกอย่างเราจะคืนให้เขาหมด ถือว่าช่วย ๆ กันให้เขาสามารถไปหาที่พักที่ราคาถูกกว่าได้ แต่เขาต้องคืนบ้านให้เรา แม้จะคืนมาในสภาพที่ไม่ดี เราจะรับผิดชอบซ่อมแซมเองทั้งหมด”

“ในวิกฤติย่อมมีโอกาส เรามีบ้าน Airbnb ให้เช่าทั้งหมด 4 หลัง ช่วงนี้ไม่ค่อยมีคนเดินทางเที่ยว รายได้เราลดลง เราจึงเจาะตลาดคนที่เดินทางมาทำงานที่เบย์แอเรีย คนที่ไม่ได้อยากจะพักโรงแรมในช่วงโควิด-19 เรามีบ้านพร้อมอุปกรณ์ครบครัน เพียงคุณยกกระเป๋าคุณย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย เราก็ตั้งข้อตกลงว่า ต้องเข้าพักอย่างน้อย 1 สัปดาห์ หรือไม่สวมรองเท้าในบ้าน ต้องแจ้งเจ้าของบ้านถ้ามีอาการโควิด-19 ปัจจุบันทางเราเจาะกลุ่มพยาบาลที่เดินทางมาทำงาน และเจ้าหน้าที่บริษัทน้ำมัน ซึ่งได้ผลตอบรับดีมาก  คุณต้องสำรวจว่าบ้านคุณใกล้กับบริษัท หรือองค์กรที่มีการจ้างงานอะไร เข้าไปหัวหน้าฝ่ายบุคคลและนำเสนอบ้านเช่าพร้อมเฟอร์นิเจอร์ รายเดือนให้กลุ่มเป้าหมายนี้”

อีกหนึ่งลูกค้ากลุ่มเป้าหมายที่คุณดาวเลือกก็คือพยาบาล เนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 พยาบาลวิชาชีพจึงเป็นอาชีพที่มีความต้องการอย่างมากในซานฟรานซิสโก

นอกจากนี้ ในช่วงปลายปีที่ผ่านมา สถานการณ์ไฟป่าในแคลิฟอร์เนียส่งผลให้คนจำนวนมากต้องย้ายถิ่นฐาน และมีผู้คนจำนวนมากต้องการบ้านเช่าที่มีเฟอร์นิเจอร์พร้อมเข้าพัก โดยติดต่อบริษัทประกันต่าง ๆ ที่ช่วยเหลือคนที่บ้านถูกไฟไหม้ป่า และเธอยังพยายามขยายตลาดไปยังกลุ่มคนทำงานในอาชีพอื่น ๆ ด้วย ทั้งนี้บ้านให้เช่าของคุณดาวทุกหลังตั้งอยู่บนพื้นที่ยุทธศาสตร์ที่เป็นข้อได้เปรียบ และให้ความสะดวกสบายกับผู้เช่าเพราะบ้านที่พักติดกับท่าเรือเฟอร์รี่ไปซานฟรานซิสโก

“คุณใช้เวลาเวลาเพียง 45 นาที โดยที่ไม่ต้องขับรถ ไม่ต้องปวดหัวในการที่จอดรถอันแสนแพง”

สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำธุรกิจบ้านให้เช่า

“ขอแค่เปลี่ยนมุมมอง และวิธีคิด สร้างระบบ เราก็จะสามารถมองเห็นทางออกของปัญหาได้ เราเป็นคนไทยจุดขายของเราก็คือการให้บริการ รวมถึงเราชอบเดินทาง เราทราบถึงความต้องการของลูกค้าว่าเขาต้องการอะไร การหาของใช้ของตกแต่งในบ้านอย่างไรให้ลูกค้ารู้สึกเหมือนอยู่บ้านของตัวเอง เรามีความสุขในการที่เราได้ทำตรงนี้ สิ่งที่เราไม่ชอบคือคนที่มาพักและไม่ดูแลบ้านให้เรา ทั้งที่เราตกลงกันแล้วว่าไม่มีปาร์ตี้ นั่นคือสิ่งที่เราไม่ชอบ เพราะถึงแม้ว่าเราจะทราบและตรวจสอบได้ว่าผู่เช่าของเราเป็นใคร แต่เราจะไม่สามารถทราบได้เลยว่าขณะที่เขาเช่าบ้านเราเขาทำอะไร เว้นแต่จะติดกล้องวงจรปิดและมีเพื่อนบ้านมาแจ้งให้เราทราบ สิ่งที่ทำได้คือ ทำใจและมีประกัน”

อยากอะไรถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

ก่อนจะเลือกซื้อบ้านให้เช่าสักหลัง ทำเลเป็นเรื่องที่สำคัญมาก และการซื้อบ้านเพื่ออยู่อาศัยในสหรัฐฯ กฎหมายจะให้ความคุ้มครองและช่วยเหลือมากกว่าการซื้อบ้านในประเทศไทย เธอจึงเลือกซื้อบ้านที่มีจุดยุทธศาสตร์ที่ดี คือเป็นทางผ่านไปนาปา และเป็นจุดนั่งเรือเฟอร์รี่ไปซานฟรานซิสโก “นี่คือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นกำไรของเรา เราต้องมีการประยุกต์และพลิกแพลง เพื่อหาโอกาสทางธุรกิจ และเตรียมพร้อมกับสิ่งที่ไม่คาดคิดเหมือนสถานการณ์โควิด”

“สำหรับใครที่อยากจะทำธุรกิจนี้ในช่วงนี้จะต้องตื่นตัวให้มากที่สุด พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสถานการณ์ สำหรับสถานการณ์โควิดถ้าเราริเริ่มก่อน ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจไหน เราจะเป็นผู้นำ แล้วเราจะมีโอกาสในตลาดก่อนคนอื่น ถ้าเรามีช่องทางที่จะซื้อบ้านอาจเป็นพักอาศัย 1 หลังให้เช่า 1 หลัง (Duplex) บนทำเลที่คิดว่าเราจะสามารถบุกเบิกในด้านของการท่องเที่ยวหรือด้านธุรกิจได้ เราก็อยากจะสนับสนุนให้คนไทยลองเอาวิธีคิดไปประยุกต์ใช้เพื่อที่จะเปิดช่องธุรกิจได้ มองหาโอกาส วางยุทธศาสตร์ฐานที่ตั้ง สร้างระบบ และจงเชื่อมั่นในสิ่งที่ทำ เราต้องมีความกล้าที่จะเสี่ยงบนพื้นฐานของหลักการและเหตุผล เพื่อดัดแปลงธุรกิจของเราให้สามารถก้าวผ่านช่วงวิกฤตโควิดไปให้ได้ แล้วเราจะรอดค่ะทุกคน ขอให้ทุกคนโชคดี”

ลิงค์: Hi, I’m Jud & Dao https://www.airbnb.com/users/show/252661317