ประธานาธิบดีทรัมป์ออกคำสั่งขยายเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงาน โดยอ้างสาเหตุสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ที่ยังคงรุนแรงอยู่ พร้อมทั้งเพิ่มกฎใหม่ให้ผู้ย้ายถิ่นรายใหม่ทุกคนต้องมีประกันสุขภาพและรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลด้วยตัวเอง

นายโดนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ประกาศเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (7 ม.ค.) เรื่องการขยายระยะเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงานออกไปจนถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ.2564 สืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นอกจากนี้ ศาลอุทธรณ์ของรัฐบาลกลางยังได้ลงมติผ่านข้อกำหนดที่ระบุให้ผู้อพยพเข้าเมืองรายใหม่จะต้องมีประกันสุขภาพเป็นของตนเอง โดยที่ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐฯ จะต้องได้รับความคุ้มครองภายใน 30 วันที่มาถึง และรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลเองในกรณีที่เกิดการเจ็บป่วย

คำสั่งของประธานาธิบดีทรัมป์ทำให้นโยบายการการเข้าเมืองของสหรัฐฯ มีข้อจำกัดมากขึ้น และนโยบายของเขายังไม่ได้รับการสนับสนุนจากสภาคองเกรส อย่างไรก็ดี นายโจ ไบเดน ผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีได้สัญญาว่า จะยกเลิกนโยบายหลาย ๆ อย่างที่ทรัมป์ประกาศเอาไว้ แต่ยังไม่มีความชัดเจนว่าจะทำได้เร็วแค่ไหนและทำได้มากถึงเพียงใด

ก่อนหน้านี้ ผู้พิพากษาของรัฐบาลกลางได้กำหนดให้นโยบายการระงับการออกวีซ่าอันสืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 หมดอายุในวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (31 ธ.ค. 2563) ซึ่งตอนนี้ภาระเรื่องการตัดสินใจตกมาอยู่ที่ว่าที่ประธานาธิบดีไบเดน ว่าจะยกเลิกกฎนั้นเมื่อใดและจะยกเลิกหรือไม่ หลังจากเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม ที่จะถึงนี้

ก่อนหน้านี้นายไบเดนไม่เคยได้กล่าวถึงนโยบายเรื่องกฎหมายการเข้าเมืองมาก่อนในช่วงหาเสียงของเขา และไม่เคยได้ระบุข้อกำหนดการประกันสุขภาพในในช่วงหาเสียงด้วยเช่นกัน

ในเดือนเมษายนเมื่อปีที่แล้ว ทรัมป์ได้กำหนดนโยบายระงับการออกกรีนการ์ดในต่างประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในครอบครัวของคนที่อยู่ในสหรัฐฯ แล้ว และหลังจากนั้นไม่นานในเดือนมิถุนายน ทรัมป์ก็ประกาศเพิ่ม เรื่องการระงับวีซ่าประเภท H-1B ซึ่งบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านเทคโนโลยีใช้กันอย่างแพร่หลาย ในการออกวีซ่าการจ้างงานให้กับพนักงานและครอบครัวของพวกเขา

นอกจากนี้ ประธานาธิบดีทรัมป์ยังได้ระงับการออกวีซ่า H-2B สำหรับคนงานตามฤดูกาลนอกภาคเกษตร วีซ่า J-1 สำหรับการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม (รวมถึงอาชีพพี่เลี้ยงเด็กในโครงการออแพร์ (au pair)) และวีซ่า L-1 สำหรับผู้จัดการและพนักงานตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ ของบริษัทข้ามชาติ

ประธานาธิบดีทรัมป์กล่าวว่า มาตรการดังกล่าวจะปกป้องตลาดการจ้างงานของชาวอเมริกันในภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่จากการแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ในขณะที่กลุ่มธุรกิจกล่าวว่า นโยบายของทรัมป์จะเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.wsj.com/articles/trump-administration-extends-ban-on-h-1b-and-other-work-visas-green-cards-11609455695

เริ่มต้นปีด้วยข่าวดีเกี่ยวกับตลาดแรงงานในสหรัฐฯ เมื่อกฎหมายเรื่องการเพิ่มขึ้นของค่าแรงขั้นต่ำใน 20 รัฐ และ 32 เมืองและเขตเทศมณฑล มีผลบังคับใช้แล้วตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2564 เป็นต้นไป โดยในจำนวนนี้ มี 27 เขต ที่จะปรับค่าแรงขั้นต่ำให้ลูกจ้างเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงหรือมากกว่านั้น

การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในครั้งนี้ถือว่าเป็นการเพิ่มค่าจ้างสูงสุดนับตั้งแต่มีการชุมนุมเรียกร้องให้มีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำที่เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ที่หน้าร้านแม็คโดนัลด์หลายสาขา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและต่อเนื่องของการเคลื่อนไหวทางสังคมนี้

ตั้งแต่เริ่มแรกของการชุมนุมเพื่อต่อสู้ในการเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำมาเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐ แกนนำหลัก ๆ ของการเรียกร้องนี้ เป็นกลุ่มคนงานชาวแอฟริกันอเมริกัน ซึ่งได้ทำการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการขอรับค่าจ้างในอัตราที่สูงขึ้น พร้อมทั้งเรียกร้องสิทธิในการต่อรองร่วมกัน และสิทธิในด้านความปลอดภัยและศักดิ์ศรีในการทำงาน

โดยภายหลังจากนี้ ในช่วงตลอดปี พ.ศ.2564 จะมีอีก 5 รัฐและ 18 เขตการปกครอง ที่จะเพิ่มเพดานค่าจ้างขั้นต่ำ ซึ่งในจำนวนนี้ มี 13 เขตการปกครอง ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐ โดยสรุปแล้ว ภายในสิ้นปี พ.ศ.2564 จะมีเมืองและเขตเทศมณฑลจำนวน 40 เขต ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ 15 ดอลลาร์สหรัฐ หรือมากกว่า

อัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นนี้ เกิดขึ้นในช่วงที่ลูกจ้างหลายล้านคนกำลังประสบปัญหาการว่างงาน ท่ามกลางสภาวะเศรษฐกิจถดถอยที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 โดยพนักงานหลายคนต้องถูกลดค่าจ้างและจำนวนชั่วโมงลง นอกจากนี้ พนักงานบริการหลายคนยังไม่สามารถทำงานจากที่บ้านได้ และด้วยลักษณะงานที่ต้องพบปะกับลูกค้า ทำให้พวกเขามีความเสี่ยงมากขึ้นในการติดเชื้อไวรัส ซึ่งในช่วงแรก เจ้าของกิจการค้าปลีกหลายราย ได้ประกาศให้ค่าจ้างพิเศษสำหรับกลุ่มพนักงานเหล่านี้ หรือที่เรียกว่า “ hero pay” แต่ในภายหลัง ก็ได้มีการยกเลิกค่าจ้างดังกล่าวอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ยังคงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องในหลายรัฐ

อย่างไรก็ตาม กลุ่มธุรกิจจำนวนมากออกมาโต้แย้งว่า การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจขนาดเล็กซึ่งได้รับความเสียหายจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 มาก่อนหน้านี้ โดยร้านอาหารมากกว่า 110,000 แห่งทั่วประเทศ ได้รับผลกระทบและต้องปิดตัวลงอย่างถาวรแล้วในช่วงที่เกิดการแพร่ระบาด

จากผลการศึกษาของสำนักงานงบประมาณรัฐสภา (Congressional Budget Office) เมื่อปี พ.ศ. 2562 พบว่า การปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในระดับสหพันธรัฐเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จะส่งผลให้แรงงานที่เดิมได้รับค่าจ้างต่ำกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จำนวน 17 ล้านคน ได้รับค่าจ้างเพิ่ม และแรงงานอีก 10 ล้านคนที่เดิมได้รับค่าจ้างมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงเล็กน้อย ได้รับค่าจ้างเพิ่มเช่นเดียวกัน ในขณะที่อาจส่งผลให้ลูกจ้างถูกเลิกจ้างงานจำนวน 1.3 ล้านคน

จากนี้ไป ผู้ส่งออกปลาและผลิตภัณฑ์จากปลาไปยังสหรัฐฯ ต้องปฏิบัติตามกฎการป้องกันสำหรับการจับสัตว์น้ำพลอยได้ที่เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเลเช่นเดียวกับกฎการทำประมงในประเทศหลังจากที่สำนักงานประมงสหรัฐฯ ภายใต้องค์การบริหารมหาสมุทรและชั้นบรรยากาศแห่งชาติ (NOAA Fisheries) เสนอร่างปรับปรุงกฎหมายคุ้มครองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล หรือ Marine Mammal Protection Act (MMPA)

ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกเสนอเพื่อให้ครอบคลุมการคุ้มครองสัตว์ทะเลในน่านน้ำสากลไม่ให้ได้รับอันตรายจากการจับปลา โดยเพิ่มข้อกำหนดด้านแหล่งผลิตและส่งออกปลาและผลิตภัณฑ์ปลาไปจำหน่ายในสหรัฐฯ กฎนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อห้ามการนำเข้าอาหารทะเลจากประเทศที่ทำการประมงที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อชีวิตของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล เช่น ปลาวาฬ และโลมา เกินกว่าที่มาตรฐานของสหรัฐฯ อนุญาต

NOAA Fisheries พบว่า การจับสัตว์น้ำพลอยได้เป็นสาเหตุหลัก ๆ ของการบาดเจ็บและการเสียชีวิตของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลในสหรัฐฯ และทั่วโลก ตามข้อมูลของคณะกรรมการสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเลของสหรัฐฯ โดยข้อกำหนดใหม่ระบุให้ประเทศที่ส่งออกปลาและผลิตภัณฑ์ปลาไปยังสหรัฐฯ จะต้องแสดงให้เห็นว่า กระบวนการจับปลา มิได้มีการฆ่าหรือให้สร้างการบาดเจ็บร้ายแรงให้แก่สัตว์น้ำทะเลที่เลี้ยงลูกด้วยนม

สหรัฐฯ เป็นผู้นำระดับโลกในการอนุรักษ์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลและการประมงอย่างยั่งยืนโดยการประมงของสหรัฐฯ ปฏิบัติตามแนวทางการอนุรักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก รวมถึงมาตรการลดการจับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลซึ่งเป็นภัยคุกคามระดับโลกต่อประชากรสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลจำนวนมาก

แม้สหรัฐฯ จะพยายามปกป้องสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลในน่านน้ำของตนเอง แต่เครื่องมือประมงยังคงเป็นภัยคุกคามที่สำคัญต่อประชากรวาฬและโลมา และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลอื่น ๆ โดยศูนย์ความหลากหลายทางชีวภาพรายงานว่า สัตว์เหล่านี้ราว 650,000 ตัว ถูกจับและฆ่าโดยไม่ได้ตั้งใจในเครื่องมือประมงทั่วโลก

สาระสำคัญจากบทบัญญัติการนำเข้าปลาและผลิตภัณฑ์จากปลา อ้างอิงจากกฎหมายคุ้มครองสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมทางทะเล  มีจุดมุ่งหมายเพื่อลดการจับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลที่เกี่ยวข้องกับการประมงเชิงพาณิชย์ระหว่างประเทศ โดยกำหนดให้ประเทศที่ส่งออกปลาและผลิตภัณฑ์จากปลาไปยังสหรัฐอเมริกาต้องถือปฏิบัติตามมาตรฐานเดียวกันกับการทำการประมงเชิงพาณิชย์ของสหรัฐฯ

เพื่อให้การดำเนินการเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ บทบัญญัติการนำเข้าได้กำหนดระยะเวลายกเว้น 5 ปีเพื่อให้ประเทศที่จับสัตว์น้ำต่างประเทศมีเวลาในการพัฒนาโปรแกรมการกำกับดูแลตามความเหมาะสมซึ่งเทียบเคียงได้มาตรฐานโปรแกรมของสหรัฐฯ

“ เราได้พิจารณาอย่างรอบคอบถึงผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากการที่ผู้ทำประมงยังไม่สามารถได้รับการรับรองตามกฎนี้ได้ โดยเรามั่นใจว่า supply chain และผู้บริโภคอาหารทะเลจะไม่ได้รับผลกระทบจากการออกกฎใหม่นี้” จอน เฮ็นเดอร์เช็ด ผู้อำนวยการ NOAA ด้านการต่างประเทศและการตรวจสอบอาหารทะเลกล่าวในแถลงการณ์

กฎระเบียบใหม่มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2560 และจะมีผลบังคับใช้อย่างสมบูรณ์ภายในปี พ.ศ.2565 ประเทศผู้ส่งออกจะต้องติดตามและตรวจสอบการการทำประมง และประชากรวาฬ โลมา และสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในทะเลอื่น ๆ อีกทั้งยังต้องปรับเปลี่ยนอุปกรณ์จับปลาตามความจำเป็นและยับยั้งการจับปลาในบางพื้นที่

ล่าสุด NOAA Fisheries ได้ประกาศ interim final rule เพื่อขยายเวลาให้กับผู้ทำประมงต่างประเทศในการสมัครและรับการเปรียบเทียบมาตรฐานในการทำประมงเชิงพาณิชย์เพื่อส่งออกปลาและผลิตภัณฑ์จากปลาไปยังสหรัฐอเมริกาเป็นเวลาหนึ่งปี เนื่องจากกำหนดวันที่เดิม ระบุให้กระบวนการเปรียบเทียบต้องเสร็จสิ้นภายในแปดเดือนนับจากวันที่สมัคร ซึ่งที่ผ่านมา มีผู้สมัครเข้ารับการประเมินมากถึงเกือบ 3,000 ราย รวมถึงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ส่งผลให้กระบวนการทั้งหมดล่าช้าออกไป

ภายใต้กำหนดวันที่ใหม่ ผู้ทำประมงสามารถส่งใบสมัครได้จนถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2564 และจะได้รับการดำเนินการเปรียบเทียบจนเสร็จสิ้นภายในวันที่ 31 ธันวาคม 2565

อ้างอิงข้อมูลจาก
https://www.fisheries.noaa.gov/foreign/marine-mammal-protection/noaa-fisheries-establishes-international-marine-mammal-bycatch-criteria-us-imports
https://news.mongabay.com/2016/08/noaa-establishes-final-rule-on-marine-mammal-bycatch-for-seafood-imports/

ต่อจากนี้ไป นายจ้างสามารถร้องขอให้พนักงานเสิร์ฟและพนักงานในตำแหน่งอื่น ๆ ที่ได้รับทิป แบ่งค่าตอบแทนดังกล่าวกับพนักงานในตำแหน่งที่ไม่ได้รับทิป เช่น คนล้างจาน หรือคนทำอาหาร ภายใต้กฎระเบียบสุดท้ายที่กระทรวงแรงงานประกาศช่วงก่อนสิ้นปีที่ผ่านมา

เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2563 กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ ได้ออกประกาศกฎระเบียบสุดท้ายว่าด้วยเรื่องการคุ้มครองค่าทิปของพนักงานโดยมีการแก้ไขมาตรา 3 ของพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานที่เป็นธรรม (Fair Labor Standards Act – FLSA) จากกฎหมายการจัดสรรงบการเงินรวม หรือ The Consolidated Appropriations Act (CAA) ฉบับปี ค.ศ. 2018

การให้ทิปในสหรัฐฯ ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ส่วนใหญ่จะจ่ายเป็นอัตราร้อยละของค่าบริการ ซึ่งค่าทิปส่วนใหญ่ในร้านอาหารที่ไม่ใช้ร้านประเภทฟาสต์ฟู้ดหรือร้านประเภทบริการตัวเองจะอยู่ที่ร้อยละ 15 – 20 ของค่าอาหาร

โดยที่ผ่านมา ผู้ที่จะได้รับผลประโยชน์จากทิปที่ได้รับโดยตรงจากลูกค้าและทิปรวมจากค่าบริการที่ทางร้านได้ จะเป็นผู้ที่ทำงานอยู่ “หน้าบ้าน” ซึ่งเป็นพนักงานที่ต้องพบปะพูดคุยและให้บริการกับลูกค้าโดยตรง ในขณะที่ผู้ที่ทำงานในตำแหน่ง “หลังบ้าน” เช่นพ่อครัว คนล้างจาน หรือคนเดินอาหารจะไม่ได้รับทิป

กฎระเบียบใหม่ระบุว่า ให้นายจ้างสามารถแบ่งทิปรวมจากผู้ที่ทำงานหน้าบ้านให้แก่ผู้ทำงานหลังบ้านได้ โดยมีข้อกำหนดว่า จะต้องเป็นกรณีที่ผู้ที่ทำงานหน้าบ้านได้รับค่าจ้างตามอัตราขั้นต่ำมาตรฐานที่กำหนดไว้ของแต่ละเมืองหรือรัฐเท่านั้น มิใช่อัตราค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับลูกจ้างที่ได้รับทิป (ปัจจุบัน อัตราค่าจ้างขั้นต่ำมาตรฐานในระดับสหพันธรัฐอยู่ที่ 7.25 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง และอัตราค่าจ้างขั้นต่ำของพนักงานที่ได้รับทิปอยู่ที่ 2.13 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง)

กฎระเบียบฉบับนี้ถือเป็นความสำเร็จจากการทำงานมากกว่าสามปีโดยฝ่ายบริหารของทรัมป์ เพื่อส่งมอบกฎระเบียบที่อุตสาหกรรมร้านอาหารต้องการมานาน

“กฎระเบียบสุดท้ายนี้ให้ความชัดเจนและความยืดหยุ่นต่อนายจ้างและยังสามารถเพิ่มค่าจ้างสำหรับคนงานหลังบ้านเช่นพ่อครัวและคนล้างจานที่ไม่เคยได้รับทิปเหมือนในอดีต” เชอรีล สแตนตัน เจ้าหน้าที่บริหารงานด้านค่าจ้างและชั่วโมงการทำงานกล่าว“การจัดสรรปันส่วนทิปที่ได้รับอนุญาตใหม่ จะช่วยลดความเหลื่อมล้ำของค่าจ้างในกลุ่มคนงานในทุกตำแหน่ง เพราะทุกคนถือเป็นส่วนหนึ่งของงานบริการและมีส่วนช่วยลูกค้า”

กฎระเบียบดังกล่าว จะมีผลบังคับใช้ 60 วันหลังจากที่ได้มีการเผยแพร่ใน Federal Register คือวันที่ 1 มีนาคม 2564

อ้างอิงข้อมูลจาก
https://www.dol.gov/newsroom/releases/whd/whd20201222-3
https://www.nytimes.com/2020/12/22/business/tip-pools.html

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คงปฏิเสธไม่ได้ว่าการเติบโตของสังคมออนไลน์ ได้เข้ามามีบทบาทสำคัญต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้บริโภคเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นกระบวนการตัดสินใจซื้อสินค้า การเข้าถึงสื่อโฆษณาประชาสัมพันธ์ และการบริการหลังการขาย ด้วยเหตุนี้เอง ธุรกิจส่วนใหญ่จึงต้องหันมาพึ่งพาการตลาดรูปแบบใหม่ที่เข้าถึงผู้บริโภคได้ง่ายขึ้น และเพิ่มความน่าเชื่อถือให้แก่แบรนด์ โดยหนึ่งในรูปแบบการตลาดที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบันคือ “Social Media Influencers” หรือการทำการตลาดโดยพึ่งพาผู้มีอิทธิพลทางความคิดในสังคมออนไลน์นั่นเอง

“Social Media Influencer” คือผู้ทำคอนเทนต์เพื่อเผยแพร่ทางแพลตฟอร์มออนไลน์ต่าง ๆ ที่มีผู้ติดตาม (follower) เป็นจำนวนมาก อาทิ Facebook, Instragram, Blog หรือช่อง YouTube และทำงานร่วมกับแบรนด์สินค้าและบริการต่าง ๆ ในการโฆษณาประชาสัมพันธ์ โดยการแนะนำหรือรับรองคุณภาพของบริการ การนำเสนอส่วนลด หรือการมีส่วนร่วมกับผู้บริโภค

ในสหรัฐฯ Social Media Influencer จะต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของคณะกรรมาธิการการค้าแห่งสหพันธรัฐ หรือ Federal Trade Commission (FTC) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่มีหน้าหลักในการคุ้มครองผู้บริโภคจากการดำเนินธุรกิจที่ไม่เป็นธรรมและหลวงลวง และการแข่งขันทางธุรกิจที่ไม่เป็นธรรม โดย FTC ได้ออกประกาศแนวปฏิบัติของ Social Media Influencer ตามกฎระเบียบเรื่อง “Guides Concerning the Use of Endorsements and Testimonials in Advertising” ภายใต้ Federal Trade Commission Act ระบุให้ Social Media Influencer ที่ให้การรับรองสินค้าหรือบริการผ่านสังคมออนไลน์ต้องเปิดเผย (disclosure) ถึงความสัมพันธ์ (material connection) กับแบรนด์หรือธุรกิจอย่างชัดเจน เพื่อแสดงความซื่อสัตย์ต่อผู้บริโภค และป้องกันการหลอกลวง

ที่ผ่านมา FTC ได้มีการกวดขันและตรวจสอบการปฏิบัติของ Social Media Influencers อย่างเข้มงวด โดยมีการออกจดหมายเตือนไปยังแบรนด์หรือธุรกิจที่มิได้ปฏิบัติตามกฎ และดังเช่นตัวอย่างล่าสุด FTC ได้บรรลุข้อตกลงกับบริษัท Teami ผู้ผลิตชาช่วยกำจัดสารพิษ โดยให้บริษัทฯ จ่ายเงินคืนแก่ผู้บริโภคจำนวน 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เนื่องจาก FTC ได้ตรวจสอบแล้วพบว่า โพสต์โฆษณาสินค้าบน Instagram โดยดาราและผู้มีชื่อเสียงที่ได้รับการว่าจ้างจากบริษัทฯ มีการเปิดเผยข้อมูลความสัมพันธ์ที่ไม่เพียงพอ และเข้าข่ายหลอกลวงผู้บริโภค

                  ผู้ที่สนใจต้องการหาข้อมูลเพิ่มเติม สามารถดาวน์โหลดคู่มือ “Disclosures 101 for Social Media Influencers” ได้ที่นี่ หรือผู้บริโภคที่ได้รับผลกระทบจากการหลวงลวง และฉ้อโกงทางธุรกิจ สามารถยื่นเรื่องรายงานได้ที่ https://reportfraud.ftc.gov/

ตรวจสอบให้รอบคอบ ลดความเสี่ยงถูกหลอกลวงทางธุรกิจ

การสื่อสารทางอินเตอร์เน็ตที่รวดเร็วและสื่อโฆษณาที่ผลิตได้ง่ายขึ้นด้วยค่าใช้จ่ายที่ต่ำลงส่งเสริมการทำธุรกิจข้ามพรมแดน ขณะเดียวกันก่อให้เกิดกรณีการหลอกลวงทางธุรกิจเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะจากการติดต่อซื้อ-ขายออนไลน์ สถานเอกอัครราชทูตไทยและสถานกงสุลใหญ่ ในสหรัฐฯ ให้คำแนะนำต่อข้อร้องเรียนเบื้องต้นเกี่ยวกับการถูกหลอกลวงทางธุรกิจ แต่ไม่สามารถแทรกแซง เข้าไปมีบทบาทเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางธุรกิจที่เกิดจากการเจรจาตกลงและยินยอมกันเองระหว่างคู่ค้าสองฝ่าย ตลอดจนดำเนินคดีแทนผู้เสียหายได้ จึงขอเน้นย้ำให้ผู้ประกอบการตรวจสอบความน่าเชื่อถือของบุคคล บริษัทคู่ค้า และเอกสารประกอบธุรกิจของคู่ค้าด้วยความระมัดระวังและรอบคอบตั้งแต่ต้นทุกครั้ง และให้ความสำคัญกับการจัดทำเอกสารซื้อ-ขายเพื่อเป็นหลักฐาน ซึ่งการทำธุรกิจและธุรกรรมจะต้องเคารพกฎหมายไทยและกฎหมายสหรัฐฯ

ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสหรัฐฯ สนับสนุนพันธมิตรทางธุรกิจบนพื้นฐานของความไว้วางใจและความน่าเชื่อถือสู่การเพิ่มพูนความสัมพันธ์ด้านการค้าการลงทุนระหว่างไทยกับสหรัฐฯ

ข้อแนะนำสำหรับผู้ประกอบการไทย

การตรวจสอบคู่ค้าฝ่ายสหรัฐฯ

นิติบุคคลที่ถูกต้องตามกฎหมายในสหรัฐฯ จะต้องจดทะเบียนกับรัฐบาลระดับรัฐ หน่วยงานรับผิดชอบหลักในการจดทะเบียนนิติบุคคลในแต่ละรัฐแตกต่างกันออกไป ส่วนใหญ่อยู่ในความรับผิดชอบของหน่วยงาน Secretary of State ซึ่งมีบริการสืบค้นข้อมูลทะเบียนนิติบุคคลออนไลน์ แต่ละรัฐให้บริการรายละเอียดการจดทะเบียนนิติบุคคลแตกต่างกันออกไป อาทิ

• รัฐแคลิฟอร์เนีย สืบค้นได้ที่เว็บไซต์ของ Secretary of State (https://businesssearch.sos.ca.gov)
• กรุงวอชิงตัน ดิสตริกต์ออฟโคลัมเบีย สืบค้นได้ที่เว็บไซต์ของ Department of Consumer and Regulatory Affairs (https://eservices.dcra.dc.gov/BBLV/Default.aspx)
• รัฐมิชิแกน สืบค้นได้ที่เว็บไซต์ของ Department of Licensing and Regulatory Affairs (https://cofs.lara.state.mi.us/corpweb/CorpSearch/CorpSearch.aspx)

ตรวจสอบความน่าเชื่อถือของบริษัทจากแหล่งข้อมูลที่หลากหลายและรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็น

• เว็บไซต์ของบริษัท
• ข้อคิดเห็นของคู่ค้า/ผู้รับบริการรายอื่น ๆ อาทิ เว็บไซต์ Better Business Bureau (BBB) มีฐานข้อมูลธุรกิจที่คัดกรองความน่าเชื่อถือไว้ชั้นหนึ่ง รวมถึงมีฐานข้อมูลมิจฉาชีพออนไลน์ตามที่ได้รับแจ้งจากผู้ที่ถูกหลอกลวง  (Scammer Trackers) ซึ่งสามารถตรวจสอบข้อมูลได้ที่ www.bbb.org/scamtracker
• ข้อมูลใบอนุญาตหรือใบรับรองมาตรฐานในสาขาธุรกิจของบริษัทนั้น ๆ ซึ่งสามารถสืบค้นได้จากเว็บไซต์หน่วยงานกำกับดูแลที่เกี่ยวข้องในแต่ละรัฐ อาทิ จาก Department of Consumer Affairs ในรัฐแคลิฟอร์เนีย http://www.dca.ca.gov/consumer/wll.shtm
• ฐานข้อมูลคดีออนไลน์ในระดับรัฐบาลกลาง (https://www.pacer.gov) ในระดับรัฐและในระดับเขต (county)
• การเดินทางไปสำรวจบริษัทคู่ค้าด้วยตนเอง
• การจัดจ้างบริษัทเพื่อตรวจสอบความน่าเชื่อถือเป็นการเฉพาะ

กรณีถูกหลอกลวงทางธุรกิจไปแล้ว

ผู้เสียหายที่ต้องการดำเนินคดีกับผู้หลอกลวง ไปร้องทุกข์กล่าวโทษต่อพนักงานสอบสวน ณ สถานีตำรวจในท้องที่เกิดเหตุ ทั้งที่ไทยและที่สหรัฐฯ ด้วยตนเอง โดยเตรียมเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้อง อาทิ อีเมลโต้ตอบ หลักฐานการโอนเงิน และหนังสือจดทะเบียนนิติบุคคลของบริษัท (ถ้ามี)
ผู้เสียหายสามารถมอบอำนาจให้ผู้ใดผู้หนึ่งเข้ามาดำเนินการแทนได้ โดยเตรียมเอกสารเพิ่มเติม อาทิ หนังสือมอบอำนาจ สำเนาหนังสือเดินทางของผู้มีอำนาจลงนามของบริษัทพร้อมลงนามรับรองเอกสาร

กรณีถูกหลอกลวงทางอินเตอร์เน็ต

ในสหรัฐฯ สามารถร้องเรียนกับหน่วยงานกลางที่ดูแลอาชญากรรมทางอินเตอร์เน็ตที่เรียกว่า Internet Crime Compliant Center (IC3) เพื่อดำเนินการสอบสวนและส่งเรื่องร้องเรียนต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดำเนินคดีตามกฎหมาย ร้องเรียนออนไลน์ต่อ IC3 ได้ที่ www.ic3.gov

นอกจากนี้ ยังมีช่องทางการร้องเรียนผ่านหน่วยงานดูแลผู้บริโภคของสหรัฐฯ ที่เรียกว่า Federal Trade Commission (FTC) ซึ่ง FTC จะรายงานกรณีการถูกหลอกลวงของผู้เสียหายต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องต่อไป www.ftccomplaintassistant.gov

ในประเทศไทย แจ้งความเพื่อดำเนินคดีต่อพนักงานสอบสวน ณ กองบังคับการปราบปรามการกระทำผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเทคโนโลยีภายใต้สำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยติดต่อได้ที่ศูนย์ราชการเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา อาคาร B ชั้น 4 ถนนแจ้งวัฒนะ เขตหลักสี่ กรุงเทพฯ 10210 หมายเลขโทรศัพท์ + 66 2142 2555-60 เว็บไซต์ https://tcsd.go.th

ข้อสงวน: ข้อมูลเป็นเพียงคำแนะนำในเบื้องต้น รายช่ือองค์กรข้างต้นเพื่อประโยชน์ในการให้ข้อมูลเท่านั้น  ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสหรัฐฯ ไม่มีส่วนรับผิดชอบต่อการดำเนินงานขององค์กรแต่อย่างใด

เปิดตัวศูนย์กฏหมายเพื่อร้านอาหารในสหรัฐฯ เพื่อความเป็นธรรมแก่อุตสาหกรรมอาหาร

Photo Credit: Restaurant Law Center

ด้วยความที่เป็นอุตสาหกรรมภาคเอกชนที่มีจำนวนนายจ้างมากเป็นอันดับสองทำให้อุตสาหกรรมร้านอาหารต้องมีบทบาทในการต่อสู้และคัดค้านกฏหมายเพื่อคุ้มครองสิทธิและสร้างความเป็นธรรมแก่อุตสาหกรรมนี้ ด้วยการเปิดตัวศูนย์กฏหมายเพื่อร้านอาหารขึ้น

ถ้าพูดถึงหน่วยงานภาครัฐที่มีบทบาทสำคัญในการออกกฏหมายที่ส่งผลต่ออุตสาหกรรมนี้ อาทิ  กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ (DOL) และ คณะกรรมการแรงงานสัมพันธ์แห่งชาติ – (NLRB)  ในขณะที่หน่วยงานภาครัฐส่วนอื่นและรัฐบาลท้องถิ่นพยายามปรับกฏหมายเกี่ยวกับแรงงานขั้นต่ำ วันลาพนังงาน รวมถึงตารางเวลางาน และ อื่นๆ เหล่านี้เป็นถือเป็นอุปสรรคสำหรับเจ้าของร้านอาหารในการขยายธุรกิจ การสร้างงานของธุรกิจร้านอาหาร

และนี่คือสาเหตุที่สมาชิกจากอุตสาหกรรมธุรกิจร้านอาหารร่วมกับสมาคมร้านอาหารแห่งชาติเปิดตัวศูนย์กฏหมายเพื่อร้านอาหารที่เป็นองค์กรสำหรับเจ้าของร้านอาหาร สมาชิกองค์กร(พนักงานร้านอาหาร และผู้บริโภคผ่านกระบวนการทางศาล

ศูนย์ให้ความคุ้มครองและผลประโยชน์แก่อุตสาหกรรมร้านอาหาร อาทิ การต่อสู้กับกฏหมายที่ไม่เป็นธรรมทั้งระดับท้องถิ่นรัฐและระดับชาติโดยสิ่งแรกที่ศูนย์กฎหมายร้านอาหารจะทำคือการขอให้ศาลฎีกาสหรัฐฯ พิจารณาปัญหาจากสมาคมร้านอาหารตามรัฐต่างๆ และ ศูนย์เพื่อต่อสู้กับกฏหมายจากกระทรวงแรงงานสหรัฐฯ

ล่าสุดศูนย์ได้ทำการต่อต้านการการบังคับใช้กฏระเบียบการแบ่งเงินค่าบริการแก่พนักงงานในร้านอาหาร โดยกฏหมายดังกล่าวกำหนดให้แบ่งค่าบริการแก่ผู้ที่มีส่วนโดยตรงในการบริการลูกค้า โดยไม่รวมพ่อครัวแม่ครัวและพนักงงานล้างจานให้ได้รับส่วนแบ่งค่าบริการนี้ด้วย และในวันที่ 19 มกราคม 2560 ทางศูนย์จะยื่นคำร้องขอคำสั่งของศาลชั้นต้น หรือ “ใบรับรองการยื่นคำร้อง” ในนามของสมาคมร้านอาหารแห่งชาติเพื่อขอให้ศาลพิจารณาข้อบังคับอีกครั้ง

การเข้ามาของคณะรัฐบาลชุดใหม่ของนาย โดนัลด์ ทรัมป์ช่วยเพิ่มความมั่นใจว่าผู้ออกกฏหมายจะมีความเข้าใจในการทำงานร่วมกับธุรกิจภาคต่างๆ เพื่อสร้างกระตุ้นการเติบโตของเศรษฐกิจและการเพิ่มการสร้างงาน

ทางศูนย์จะมุ่งเน้นการเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับเจ้าของธุรกิจร้านอาหารจากกฏหมายที่ไม่เป็นธรรมโดยฝ่ายนิติบัญญัติ ปกป้องสิทธิพนักงงานร้านอาหารทั่วประเทศที่มีกว่า14,400,000 คน และคุ้มครองผู้บริโภคเช่นราคาอาหารที่แพงจากการควบคุมที่มากเกินความจำเป็นของรัฐบาล

ขอขอบคุณข่าวจาก The Hill ท่านสามารถอ่านข่าวนี้อย่างละเอียดได้ที่นี่ และเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับศูนย์กฏหมายเพื่อร้านอาหารได้ที่ Restaurant Law Center

คำแปลอย่างไม่เป็นทางการโดย นางสาวพรธิดา ญาณสมบูรณ์ เจ้าหน้าที่ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสหรัฐฯ

กฎหมายและแนวทางทำธุรกิจพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ของสหรัฐฯ

สหรัฐฯไม่มีกฎหมายที่ระบุเฉพาะเจาะจงไปถึงเรื่องการทำธุรกิจพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ แต่มีกฎหมายหลายฉบับที่ระบุถึงปฏิบัติการเฉพาะอย่างที่อยู่ในระบบพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ หน่วยงาน Federal Trade Commission (FTC) คือ หน่วยงานหลักที่บริหารควบคุมกิจกรรมต่างๆในพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องอีเมล์ที่เป็นด้านการค้า การโฆษณาทางออนไลน์ และความเป็นส่วนตัวของผู้บริโภค และหน่วยงาน Payment Card Industry (PCI) Security Standards Council บริหารควบคุมกฎระเบียบการเก็บข้อมูลด้านการเงินของลูกค้า นอกจากนี้สหรัฐฯยังรับแนวทางปฏิบัติสำหรับธุรกิจพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ระหว่างประเทศที่เป็นที่ยอมรับในกลุ่มประเทศสมาชิก OECD มากระตุ้นให้ภาคธุรกิจสหรัฐฯปฏิบัติตามด้วยเช่นกัน

แนวทางที่สหรัฐฯแนะนำให้ใช้ในการทำธุรกิจการค้าออนไลน์ระหว่างประเทศ

สหรัฐฯเป็นหนึ่งในสามสิบสี่ประเทศสมาชิก Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) ที่ลงนามในแนวทางปฏิบัติในเรื่องการคุ้มครองผู้บริโภคในการค้าทางระบบพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ระหว่างประเทศ แนวทางที่เรียกว่า “codes of conduct” นี้เป็นไปตามความสมัครใจของภาคธุรกิจประกอบไปด้วย

1. มีปฏิบัติการในการทำธุรกิจ การโฆษณา และการตลาดอย่างยุติธรรม: ผู้ค้าจะต้องจัดหาข้อมูลที่ถูกต้อง เป็นจริง และสมบูรณ์ให้แก่ลูกค้า จะต้องสามารถทำตามการกล่าวอ้างต่างๆได้ และจะต้องมีหลักประกันว่าการโฆษณาและการตลาดเป็นสิ่งที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงตามที่ระบุ
2. มีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทและสินค้าหรือบริการที่เสนอขายที่ถูกต้องชัดเจนและที่สามารถเข้าถึงได้โดยง่าย เพื่อให้ลูกค้าเข้าใจได้ชัดเจนว่ากำลังทำธุรกิจอยู่กับใครและผู้ค้ากำลังขายอะไร ผู้ค้าจะต้องประกาศชื่อบริษัท ที่อยู่ที่เป็นสถานที่ตั้งของบริษัท ประเทศ อีเมล์หรือหมายเลขโทรศัพท์ที่ลูกค้าสามารถติดต่อได้เมื่อมีปัญหาหรือข้อสงสัย มีการบรรยายสินค้าหรือบริการที่เสนอขายอย่างชัดเจนและสมบูรณ์ที่ทำให้ผู้ซื้อไม่ต้องคาดเดาเอาเองซึ่งจะช่วยลดปัญหาข้อขัดแย้งที่อาจจะเกิดขึ้นได้ภายหลังการขาย
3. เปิดเผยข้อมูลเรื่องข้อตกลงและเงื่อนไข (terms, conditions) และค่าใช้จ่ายในการโอนถ่ายสินค้า อย่างละเอียด ผู้ค้าจะต้องระบุรายการค่าใช้จ่ายแยกเป็นข้อๆอย่างชัดเจน ระบุสกุลเงินตราที่เกี่ยวข้อง เงื่อนไขของการจัดส่งสินค้า ข้อตกลงและเงื่อนไขในการจ่ายชำระเงิน ข้อจำกัดและข้อบังคับต่างๆของการสั่งซื้อ คำแนะนำในการใช้สินค้า คำเตือนเรื่องความปลอดภัยและสุขภาพ การรับประกันและการรับรองสินค้า นโยบายเรื่องการยกเลิกการซื้อขายและการคืนเงิน ข้อมูลบริการภายหลังการซื้อขาย ถ้ามี และถ้าการซื้อขายกระทำในภาษาที่เกินกว่าหนึ่งภาษา ข้อตกลงและเงื่อนไขทั้งหมดที่เป็นลายลักษณ์อักษรควรจะทำในทุกภาษาที่ใช้ในการเจรจาซื้อขาย
4. มีหลักประกันว่าลูกค้าจะต้องรู้ว่าพวกเขากำลังทำการซื้อ (commit to buy) ก่อนที่จะปิดการขาย หมายถึง ผู้ค้าจะต้องสร้างระบบที่จะเป็นการป้องกันผู้บริโภคที่แค่เข้าไปดู (surfing) เว๊บไซต์จากการเข้าสู่สัญญาซื้อสินค้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เปิดโอกาสให้ผู้ซื้อเปลี่ยนคำสั่งซื้อหรือยกเลิกการสั่งซื้อก่อนที่จะทำการซื้อจริง
5. จัดหาวิธีการจ่ายเงินที่ง่ายต่อการใช้และที่ปลอดภัยจาก hackers
6. คุ้มครองความเป็นส่วนตัวของลูกค้าในระหว่างการทำธุรกิจทางออนไลน์ ระบุนโยบายเรื่องความเป็นส่วนบุคคลหรือข้อมูลต่างๆไว้อย่างชัดเจนบนเว๊บไซต์ เสนอทางเลือกแก่ลูกค้าในเรื่องการใช้ข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้า ให้ทางเลือกแก่ลูกค้าในการปฏิเสธการแชร์ข้อมูลของลูกค้ากับคนอื่นๆหรือการนำข้อมูลลูกค้าไปใช้ในการส่งเสริมการขายสินค้า
7. รับทราบคำร้องเรียนและปัญหาต่างๆของลูกค้า มีนโยบายและขั้นตอนต่างๆในการระบุถึงปัญหาของลูกค้าที่เป็นไปอย่างรวดเร็วและยุติธรรมโดยไม่มีค่าใช้จ่ายที่มากเกินไปหรือที่สร้างความไม่สะดวกให้แก่ลูกค้า
8. ใช้นโยบายและวิธีการที่ยุติธรรม มีประสิทธิภาพและง่ายที่จะเข้าใจ ทั้งนี้เพื่อเป็นการคุ้มครองการค้าในระบบพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ในลักษณะที่เท่าเทียมกับการค้าในรูปแบบอื่นๆ
9. ให้ความรู้ลูกค้าในเรื่องพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ สร้างหลักประกันว่าลูกค้าเข้าใจสิทธิและความรับผิดชอบของตนเองเมื่อเข้าร่วมในพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์

การแก้ไขปัญหาจากการซื้อขายสินค้าข้ามประเทศ

สิ่งสำคัญประการหนึ่งในพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์ข้ามประเทศคือ การเลือกใช้กฎหมายว่าจะใช้กฎหมายของประเทศใดเป็นหลักในกรณีที่เกิดปัญหาที่ต้องแก้ไขด้วยวิธีการทางกฎหมาย มีข้อแนะนำว่าผู้ค้าควรจะมีการระบุอย่างชัดเจนในสัญญาการซื้อขายว่าข้อกฎหมายที่เกิดขึ้นจากการทำธุรกิจของตนจะถูกตีความโดยใช้กฎหมายประเทศใด

การตกลงซื้อขายสินค้าถือว่าเป็นการเริ่มต้นสัญญา (contract) แม้ว่าจะไม่มีเอกสารสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร ปัญหาจากการซื้อขายข้ามประเทศ เช่น ผู้ซื้อไม่จ่ายชำระเงินหรือผู้ขายไม่ส่งสินค้า อาจจะถูกนำขึ้นฟ้องศาลในสหรัฐฯได้หรือฟ้องศาลในประเทศคู่สัญญาได้ ถ้าคู่สัญญาอยู่ในประเทศที่มีการทำสนธิสัญญาเรื่องการบังคับใช้กฎหมายเพื่อให้มีการปฏิบัติตามสัญญา The United Nations Convention on Contracts for the International Sale of Goods (CISG; the Vienna Convention)

ในกรณีที่คู่กรณีอยู่ในประเทศที่ไม่มีการลงนามในสนธิสัญญาเรื่องการบังคับใช้กฎหมายเพื่อให้มีการปฏิบัติตามสัญญา (ประเทศไทยไม่ได้ร่วมอยู่ใน Convention นี้) หรือ การดำเนินการทางกฎหมายมีค่าใช้จ่ายสูงมาก เจ้าของเว๊ปไซต์ที่เป็นสถานที่ของการทำพาณิชย์อิเลคโทรนิกส์อาจจะป้องกันตนเองจากการถูกฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายโดยผู้ซื้อหรือผู้ขายที่ทำธุรกิจผ่านเว็ปไซต์ของตนได้โดยการซื้อประกันภัยคุ้มครองเว๊ปไซต์

การโฆษณาทางออนไลน์

รูปแบบที่มีการใช้อย่างแพร่หลายมากที่สุดในการโฆษณาทางระบบออนไลน์คือการโฆษณาสินค้าผ่านทางอีเมล์ โฆษณาที่กระทำทางออนไลน์ในประเทศสหรัฐฯจะต้องปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบเดียวกันกับการโฆษณาทั่วไปที่บริหารจัดการโดย Federal Trade Commission (FTC) เพื่อการคุ้มครองผู้บริโภคและป้องกันการกระทำต่างๆที่เป็นไป

อย่างไม่ยุติธรรมและที่เป็นการหลอกลวง กฎหมายควบคุมการโฆษณาสินค้าและบริการและการทำการตลาดผ่านทางอีเมล์เรียกว่า Controlling the Assault of Non-Solicited Pornography and Marketing Act of 2003 (CAN-SPAM Act)

CAN-SPAM Act ครอบคลุมการสื่อข้อความทุกชนิดที่เป็นด้านการค้าที่กฎหมายระบุว่าเป็นการสื่อข้อความทางอิเลคโทรนิกส์เมล์ที่มีเป้าหมายหลักเพื่อการโฆษณาหรือการส่งเสริมสินค้าหรือบริการ กฎหมายครอบคลุมถึงอีเมล์ที่โฆษณาส่งเสริมสินค้าบนเว็บไซต์และอีเมล์จากธุรกิจถึงธุรกิจว่าจะต้องปฏิบัติตามกฎหมาย CAN-SPAM Act รวมถึงการส่งข้อความ ถึงอดีตลูกค้าเพื่อแจ้งให้ทราบถึงสินค้าตัวใหม่ การฝ่าฝืนกฎหมายฯอาจจะถูกลงโทษปรับไม่เกิน 16,000 เหรียญฯ

ข้อบังคับหลักของกฎหมาย CAN-SPAM Act

1. ห้ามใช้หัวหรือคำเริ่มต้น (header information) ที่ไม่ถูกต้องหรือที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด หมายถึงข้อความในส่วนที่เป็น To…., Reply To…, From…., Domain name และ e-mail address จะต้องถูกต้องตามความเป็นจริงและระบุตัวตนของบุคคลหรือธุรกิจที่ส่งข้อความ
2. ห้ามใช้หัวข้อ (subject lines) ที่เป็นการหลอกลวง หัวข้อจะต้องสะท้อนเนื้อหาของข้อความในอีเมล์อย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริง
3. ระบุว่าข้อความที่ส่งคือโฆษณา ผู้ส่งข้อความจะต้องเปิดเผยอย่างเด่นชัดและชัดเจนว่าข้อความที่ส่งคือโฆษณา
4. บอกผู้รับถึงสถานที่ตั้ง/ที่อยู่ของผู้ส่ง ข้อความที่ส่งจะต้องรวมที่อยู่ที่ถูกต้องสำหรับการจัดส่งไปรษณีย์
5. บอกผู้รับว่าจะต้องทำอย่างไรถ้าไม่ต้องการอีเมล์จากผู้ส่งอีกต่อไป ในอีเมล์ที่ส่งถึงผู้รับจะต้องมีการระบุอย่างชัดเจนและง่ายที่จะเข้าใจและที่จะปฏิบัติในการที่จะขอให้หยุดการส่งอีเมล์โฆษณาเหล่านั้น
6. ตอบสนองต่อคำร้องให้หยุดส่งอีเมล์โดยทันที ผู้ส่งอีเมล์จะต้องมีระบบที่สามารถลบชื่อผู้ที่ไม่ประสงค์จะได้รับอีเมล์ออกไปอย่างน้อยภายใน 10 วันหลังจากที่ได้รับข้อความให้หยุดส่งอีเมล์ และจะต้องไม่ขายหรือส่งต่ออีเมล์ของผู้รับที่ขอให้หยุดการส่งอีเมล์ไปให้แก่บุคคลอื่นๆ
7. สอดส่องดูบุคคลที่สามที่กำลังทำงานให้ ในกรณีที่เป็นการจ้างบริษัทอื่นทำการตลาดผ่านทางอีเมล์ ผู้จ้างยังคงมีความรับผิดชอบตามกฎหมาย ถ้ามีการทำผิดกฎหมายบริษัทเจ้าของสินค้าที่กำลังถูกทำการส่งเสริมการขายและบริษัทที่รับจ้างทำการตลาดจะมีความผิดด้วยกันทั้งคู่

ที่มา:

1. Federal Trade Commission: “E-Commerce Guide”, “Electronic Commerce: Selling Internationally A Guide for Businesses”
2. U.S. Small Business Administration: “Online Business Law”, “International Online Sales”
3. Ecommerce Guide: “Everything you need to sell online”
4. HG.org: “E-Commerce Law”

สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ณ นครลอสแอนเจลิส
16 มิถุนายน 2559

ขอขอบคุณ http://www.thaitradeusa.com/home/?p=21456

ผู้แทนระดับสูง ศปมผ. เยือนกรุงวอชิงตัน แจงสหรัฐฯเกี่ยวกับความก้าวหน้า,สานความร่วมมือต่อต้านการค้ามนุษย์และการทำประมงผิดกฎหมาย (8 ก.พ. 59)

กฎระเบียบที่เปลี่นข้อยุติสำหรับภาคอุตสาหกรรม ที่เกี่ยวข้องกับกฎหมาย Food Safety Modernization Act (FSMA)

กฎระเบียบที่เปลี่นข้อยุติสำหรับภาคอุตสาหกรรม ที่เกี่ยวของกับกฎหมาย Food Safety Modernization Act (FSMA)

ของ FDA ล่าสุดที่ประกาศในปี 2558 เรื่อง: Foreign Supplier Verification Programs (FSVP) for Importers of Food for Humans

and

Animals (โปรแกรมต่างๆที่เป็นการรับรองผู้จัดหาอุปทานในต่างประเทศสำหรับผู้นำเข้าสินค้าอาหารเพื่อการบริโภคของมนุษย์และสัตว์)

คำแสดงบนฉลากอาหารอาจมีการเปลี่ยนแปลงหากกฎหมายใหม่ถูกใช้บังคับ

สหรัฐฯ เป็นหนึ่งในประเทศที่มีการคิดค้นพัฒนาพันธุ์พืชและสัตว์โดยใช้เทคโนโลยีทาง วิทยาศาสตร์หรือที่รู้จักในนามการตัดต่อพันธุกรรม (Genetically Modified Organism หรือ GMO) พืช GMO ที่สหรัฐฯ อนุญาตให้จำหน่าย เช่น ข้าวโพด มันสัมปะหลัง ต้นคาโนลา มะเขือเทศ และล่าสุดสหรัฐฯ อนุญาตให้จำหน่ายปลาแซลมอนที่ผ่านการตัดแต่งพันธุกรรม

ทั้งนี้ เพื่อความชัดเจนว่าสินค้าเป็นผลิตภัณฑ์เกษตรอินทรีย์หรือตัดแต่งพันธุกรรม จึงมีการรณรงค์ให้บริษัทผลิตอาหารติดฉลากบ่งรายละเอียดหากสินค้ามีส่วนผสม ของวัตถุดิบที่ผ่านการตัดแต่งพันธุกรรม จากผลสำรวจของ National Poll แสดงว่า ชาวอเมริกัน ร้อยละ 89 ต้องการให้บริษัทผลิตอาหารติดฉลากที่มีส่วนผสมของอาหารที่ผ่านการตกแต่งทาง พันธุกรรม

ล่าสุดบริษัทแคมเบล ซุป (Campbell Soup) เปิดเผยถึงความต้องการที่จะติดฉลากบอกส่วนผสมของอาหารที่ผ่านการตกแต่งพันธุ กรรมบนผลิตภัณฑ์ของตน ทั้งยังสนับสนุนการผลักดันให้รัฐบาลกลางสหรัฐฯ ออกกฎหมายว่าด้วยการติดฉลากสินค้าที่ผ่านการตัดแต่งพันธุกรรมโดยสมัครใจ บริษัทแคมเบล ซุป ได้ร่วมกับบริษัทอาหารชั้นนำอื่น ๆ รณรงค์ให้รัฐแคลิฟอร์เนียและรัฐวอชิงตันบังคับการติดฉลากอาหารผ่านการตัด แต่งพันธุกรรม

นอกจากนี้ บริษัทแคมเบล ซุป ยังระบุด้วยว่า หากรัฐแต่ละรัฐต่างออกกฎหมายเรื่องการติดฉลากอาหารในรัฐของตนอย่างเป็น เอกเทศก็จะส่งผลเพิ่มภาระด้านค่าใช้จ่ายแก่บริษัทเป็นอย่างมาก แต่หากรัฐบาลกลางสหรัฐฯ จะบูรณาการออกกฏหมายการติดฉลาก ภาระค่าใช้จ่ายที่บริษัทต้องรองรับก็จะไม่สูงมากนัก ทั้งนี้ บริษัทจะมีเวลาในการเตรียมพร้อมการเปลี่ยนแปลงอย่างเพียงพอ

อย่างไรก็ตาม บริษัทอาหารหลักหลายแห่งให้ความสำคัญกับการแสดงฉลากอาหารที่ผ่านการตัดแต่ง พันธุกรรม เช่น โฮลฟู๊ด มาร์เก็ต (Whole Foods Market) ประกาศว่า สินค้าที่ขายภายในร้านจะต้องทำการติดฉลากระบุส่วนประกอบที่ผ่านการตัดแต่ง ทางพันธุกรรมภายในปี ค.ศ. 2018

นอกจากนี้ ห้างซุปเปอร์มาร์เก็ตชั้นนำ เช่น โครเกอร์ (Kroger) และเซฟเวย์ (Safeway) ให้ความสำคัญกับการเลือกขายสินค้าเกษตรอินทรีย์ (Organic products) และสนับสนุนให้บริษัทผลิตอาหารติดฉลากจีเอ็มโอบนอาหารที่ผ่านการตัดต่อพันธุ กรรม

ข้อแนะนำ

แม้ว่ารัฐบาลกลางสหรัฐฯยังไม่มีกฎหมาย บังคับแต่ผู้ประกอบการไทยที่ส่งออกอาหารควรเกาะสถานการณ์ความเคลื่อนไหวการ ติดฉลากจีเอ็มโอบนอาหารที่ผ่านการตัดต่อทางพันธุกรรมของสหรัฐฯ เพื่อการปรับตัวอย่างทันท่วงที โดยผู้ประกอบการควรศึกษากฎหมายในแต่ละรัฐว่าบังคับให้ผู้ประกอบการติดฉลาก ดังกล่าวหรือไม่

ทั้งนี้ จากแบบสำรวจพบว่าผู้บริโภคสหรัฐฯ และร้านค้ามีความต้องการให้แสดงฉลากที่ระบุถึงรายละเอียดอาหารอย่างชัดแจ้ง การเตรียมความพร้อมรับมือล่วงหน้าจะช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายและลดปัญหาที่จะ ตามมา เช่น การตีกลับสินค้า เป็นต้น

ชญาดา พลพันธุ์

อ้างอิง

1. Stephanie Storm, “A New Fact on the Food Label”, The New York Time, January 8^th 2016, Page B1, B3
2. Statesman Journal, December 1^st 2015