นักลงทุนต่างชาติที่ต้องการย้ายถิ่นฐานไปยังสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะผู้ที่คิดจะเริ่มต้นธุรกิจใหม่ อาจเริ่มต้นด้วยการค้นหาว่า มีทางเลือกใดบ้างเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติไปลงทุนได้ และบ่อยครั้งที่นักลงทุนมักจะได้ยินเกี่ยวโครงการย้ายถิ่นฐานภายใต้โครงการ EB-5 ที่สามารถเป็นหนทางนำไปสู่การได้รับกรีนการ์ดหรือเป็นผู้มีถิ่นพำนักถาวรในสหรัฐฯ

สำหรับหลาย ๆ คน วีซ่า EB-5 คือตัวเลือกยอดนิยมในการย้ายถิ่นฐานของนักลงทุน แต่การลงทุนขั้นต่ำที่ 900,000 ดอลลาร์สหรัฐนั้น อาจเป็นเงินที่มากเกินไป หลายคนจึงหันไปหาทางเลือกอื่น ๆ และพบว่าการขอวีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2 ก็มีความเป็นไปได้เช่นเดียวกัน

วีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2 สามารถใช้สำหรับการเริ่มต้นธุรกิจสตาร์ทอัพใหม่ในสหรัฐฯ โดยนักลงทุนไม่ต้องลงทุนด้วยวงเงินที่สูงเมื่อเทียบกับโปรแกรม EB-5 แต่นักลงทุนสามารถใช้รับเงินลงทุนเพียง 100,000 ดอลลาร์สหรัฐหรือน้อยกว่านั้น ขึ้นอยู่กับธุรกิจที่เสนอ

อย่างไรก็ตาม นักลงทุนต้องทราบก่อนว่า วีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2  แตกต่างกับโปรแกรม EB-5 ที่นำไปสู่การได้กรีนการ์ด เพราะวีซ่า L-1 และ E-2 เป็นเพียงแค่วีซ่าทำงานและไม่ส่งผลต่อสถานะการย้ายถิ่นถาวร ดังนั้นนักลงทุนควรศึกษาถึงคุณสมบัติที่แตกต่างของตัวเลือกเหล่านี้อย่างรอบคอบ เพื่อพิจารณาว่าตัวเลือกใดเหมาะสมที่สุดสำหรับธุรกิจของแต่ละบุคคล

วีซ่าทำงานประเภท L-1

เพื่อให้เข้าใจถึงวีซ่า L-1 ได้ดีที่สุด อาจลองนึกถึงการที่บริษัทโตโยต้าโอนย้ายผู้จัดการหรือผู้บริหารจากญี่ปุ่นไปสหรัฐฯ เพื่อจัดการโรงงานผลิตรถยนต์ นี่คือการโอนวีซ่าทำงานแบบ L-1 ระหว่างองค์กรในรูปแบบที่พบบ่อยที่สุดในสหรัฐฯ โดยมีข้อกำหนดคือ ผู้จัดการหรือผู้บริหารต้องทำงานให้กับบริษัทในเครือที่ตั้งอยู่ในประเทศนั้น ๆ มาแล้วเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปีในช่วง 3 ปีก่อนการขอวีซ่าเพื่อโอนย้ายไปทำงานในสหรัฐฯ ก่อนที่จะเข้ามาบริหารบริษัทสาขาในสหรัฐฯ นอกจากนี้ วีซ่า L-1 ยังสามารถใช้สำหรับบริษัทสตาร์ทอัพสัญชาติอเมริกัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับวีซ่าประเภทนี้ก็คือ ผู้สมัครจากประเทศใด ๆ ในโลกก็มีคุณสมบัติที่จะเดินทางมาที่สหรัฐฯ ได้ ตราบใดที่พวกเขาเป็นผู้จัดการหรือผู้บริหารในประเทศบ้านเกิดของตน และการมีประวัติที่น่าเชื่อถือ เช่น ธุรกิจมีอายุหลายปี มีพนักงานอย่างน้อยห้าคน มีเอกสารแสดงภาษีเงินได้ และมีผลตอบแทนการจ้างงานเป็นเวลาหลายปี แม้ว่าจะไม่ใช่ข้อกำหนดที่จำเป็นตามกฎหมาย แต่สิ่งเหล่านี้ย่อมจะช่วยสนับสนุนให้การยื่นขอวีซ่าประสบความสำเร็จได้ง่ายขึ้น

วีซ่าทำงาน L-1 มีระยะเวลาสูงสุด 7 ปีสำหรับผู้จัดการและผู้บริหาร กระบวนการนี้เริ่มต้นด้วยการยื่นคำร้องต่อ U.S. Citizenship and Immigration Service (USCIS) ในสหรัฐฯ การพิจารณาอนุมัติวีซ่าจะเกี่ยวข้องกับการตรวจสอบประวัติองค์กรและการเงินของทั้งบริษัทในเครือต่างประเทศ รวมถึงบริษัทในสหรัฐฯ หรือในกรณีของบริษัทสตาร์ทอัพ ต้องมีแผนธุรกิจสำหรับบริษัทในสหรัฐฯ แนบมาด้วย และการมีสำนักงานที่จะดำเนินธุรกิจอยู่เป็นหลักแหล่งในสหรัฐฯ ก็จะเป็นข้อได้เปรียบด้วยเช่นเดียวกัน

เมื่อคำร้องได้รับการอนุมัติ ผู้จัดการหรือผู้บริหารชาวต่างชาติจะต้องยื่นขอวีซ่าที่สถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลของสหรัฐฯ ในประเทศต้นทาง ก่อนที่จะเดินทางเข้าสหรัฐฯ โดยหลังจากดำเนินธุรกิจประมาณหนึ่งปีในสหรัฐฯ และประสบความสำเร็จ ผู้สมัครสามารถยื่นขอกรีนการ์ดได้

วีซ่าประเภท E-2

 ในทางกลับกัน สำหรับวีซ่าประเภท E-2 นักลงทุนจะต้องเป็นพลเมืองของประเทศที่มีสนธิสัญญาการลงทุนกับสหรัฐฯ โดยปกติแล้ววีซ่าจะออกให้กับผู้จัดการผู้บริหารหรือนักลงทุนในช่วงเริ่มต้นเป็นเวลา 5 ปีและสามารถต่ออายุได้โดยไม่มีกำหนด ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้วีซ่า L-1 เกี่ยวข้องกับการทบทวนประวัติธุรกิจของนักลงทุนในอดีต แต่วีซ่า E-2 เป็นข้อมูลเกี่ยวกับอนาคตของนักลงทุนโดยส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับแผนธุรกิจหรือการซื้อธุรกิจ ผู้สมัครทุกคนจะต้องสมัครผ่านสถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลสหรัฐฯ เพื่อขอวีซ่า

แนวทางเพิ่มเติม

โครงการ The International Entrepreneur (ผู้ประกอบการระหว่างประเทศ) ให้อำนาจแก่กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ (U.S. Department of Homeland Security) ในการอนุญาตให้ผู้ประกอบการชาวต่างชาติที่สามารถแสดงให้เห็นว่า การพำนักอยู่ในสหรัฐฯ มีประโยชน์ต่อสาธารณะอย่างมากสำหรับภาคธุรกิจและก่อให้เกิดการสร้างงาน สามารถพำนักในสหรัฐฯ ได้เป็นรายกรณีไป และสามารถอนุญาตให้ผู้ประกอบการเข้ามาพำนักได้ไม่เกินสามรายต่อหนึ่งบริษัทสตาร์ทอัพ

ผู้ประกอบการที่ได้รับอนุญาตจะมีสิทธิทำงานในธุรกิจสตาร์ทอัพของตนเท่านั้น โครงการนี้อาจดีที่สุดสำหรับนักลงทุนที่มีประวัติการลงทุนที่ประสบความสำเร็จ ที่ไม่มีโอกาสในการขอวีซ่า L-1 หรือ E-2 แต่ปัจจุบัน โครงการนี้ก็ยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก

ในแต่ละกรณีที่กล่าวมา ครอบครัวของนักลงทุนสามารถเข้ามาพำนักในสหรัฐฯ กับนักลงทุนและได้รับสถานะเดียวกัน โดยพวกเขาต้องไม่มีประวัติอาชญากรรม และโดยทั่วไปแล้ว ผู้สมัครขอวีซ่าจะได้รับอนุมัติเนื่องจากเหตุผลหนึ่งในสามประการคือ มีการลงทุนจำนวนมาก มีการนำนวัตกรรมเข้ามาในประเทศ หรือมีส่วนร่วมในการสร้างงานใหม่สำหรับชาวอเมริกัน

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.forbes.com/sites/andyjsemotiuk/2021/05/21/the-best-us-immigration-visa-for-foreign-investors-involving-start-ups/?sh=343532c8741e

ประธานาธิบดีโจ ไบเดน วางแผนที่จะรื้อฟื้นโครงการสำหรับผู้ย้ายถิ่นฐาน ที่อนุญาตให้ผู้ประกอบการต่างชาติสามารถย้ายมาอาศัยและทำงานในสหรัฐฯ ได้อย่างถูกกฎหมาย

กฎ International Entrepreneur ซึ่งถูกเสนอโดยฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีโอบามา 3 วันก่อนที่เขาจะออกจากตำแหน่งในปี 2560 อนุญาตให้ผู้ประกอบการชาวต่างชาติทำงานในประเทศได้นานถึง 5 ปี ตราบใดที่บริษัทสตาร์ทอัพของพวกเขาสามารถระดมเงินทุนในสหรัฐฯ ได้อย่างน้อย 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ และมีการว่าจ้างพนักงาน 10 คน หรือเข้าข่ายตามเกณฑ์มาตรฐานอื่น ๆ

อย่างไรก็ดี ในช่วงการบริหารของประธานาธิบดีทรัมป์ ได้มีสัญญาณว่า อาจจะมีการยกเลิกโครงการดังกล่าว

ผู้ประกอบการและบริษัทร่วมทุนจึงค่อย ๆ ลดความนิยมลง เพราะเกรงว่า ใบสมัครผู้ยื่นขอสิทธิ์ผ่านโครงการนี้อาจไม่ได้รับอนุมัติ

รัฐบาลประธานาธิบดีไบเดนจึงมีแผนที่จะรื้อฟื้นและส่งเสริมโครงการนี้อีกครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากบริษัท venture-capital หลายแห่ง

“ผู้ที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในสหรัฐฯ เป็นผู้ประกอบการที่ทำงานหนัก และมีความคิดสร้างสรรค์มายาวนาน และการมีส่วนร่วมของพวกเขาต่อประเทศนี้มีคุณค่าอย่างเหลือเชื่อ” เทรซี่ เรนาด รักษาการ ผู้อำนวยการ U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS) หรือสำนักงานบริการด้านสัญชาติและตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐฯ กล่าว

อย่างไรก็ดี ขณะนี้สหรัฐฯ ไม่มีการออกวีซ่าสำหรับเจ้าของธุรกิจสตาร์ทอัพ แม้ว่าแนวคิดนี้จะได้รับการสนับสนุนจากทั้งฝ่ายเดโมแครตและรีพลับลิกันในวงกว้างก็ตาม โดยผู้ประกอบการชาวต่างชาติต้องใช้วีซ่าประเภทอื่น

เจ้าหน้าที่ของ USCIS ซึ่งดำเนินโครงการกล่าวว่า ระหว่างปี 2560 ถึง 2562 พวกเขาได้รับใบสมัครเพียง 30 รายเท่านั้น และมีเพียงหนึ่งรายที่ได้รับการอนุมัติ

USCIS ประเมินว่า หากโครงการดังกล่าวมีการดำเนินการอย่างถูกต้อง ผู้ประกอบการต่างชาติประมาณ 3,000 รายต่อไป จะมีคุณสมบัติในการทำงาน ซึ่งจะนำไปสู่การสร้างงานประมาณ 100,000 ตำแหน่งในช่วงอีก 10 ปีข้างหน้า

National Venture Capital Association ซึ่งเป็นองค์กรที่สนับสนุนภาคอุตสาหกรรมและเป็นหนึ่งในหลาย ๆ กลุ่มที่ส่งจดหมายถึง อเลฮานโดร มายอร์คาส รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ เรียกร้องให้เขารื้อฟื้นโครงการนี้ และชื่นชมต่อการตัดสินใจของเขา

“ด้วยการใช้กฎ International Entrepreneur รัฐบาลกำลังปลดล็อกเครื่องมือการสร้างงานที่น่าทึ่ง ซึ่งจะช่วยให้สหรัฐฯ ยังคงเป็นผู้นำระดับโลกในด้านนวัตกรรมต่อไปได้” บ็อบบี้ แฟรงคลิน ประธานและหัวหน้าผู้บริหารขององค์กรกล่าว

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.wsj.com/articles/foreign-entrepreneurs-to-gain-more-access-to-immigration-program-11620647100

ประธานาธิบดีทรัมป์ออกคำสั่งขยายเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงาน โดยอ้างสาเหตุสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ที่ยังคงรุนแรงอยู่ พร้อมทั้งเพิ่มกฎใหม่ให้ผู้ย้ายถิ่นรายใหม่ทุกคนต้องมีประกันสุขภาพและรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลด้วยตัวเอง

นายโดนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ประกาศเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (7 ม.ค.) เรื่องการขยายระยะเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงานออกไปจนถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ.2564 สืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นอกจากนี้ ศาลอุทธรณ์ของรัฐบาลกลางยังได้ลงมติผ่านข้อกำหนดที่ระบุให้ผู้อพยพเข้าเมืองรายใหม่จะต้องมีประกันสุขภาพเป็นของตนเอง โดยที่ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐฯ จะต้องได้รับความคุ้มครองภายใน 30 วันที่มาถึง และรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลเองในกรณีที่เกิดการเจ็บป่วย

คำสั่งของประธานาธิบดีทรัมป์ทำให้นโยบายการการเข้าเมืองของสหรัฐฯ มีข้อจำกัดมากขึ้น และนโยบายของเขายังไม่ได้รับการสนับสนุนจากสภาคองเกรส อย่างไรก็ดี นายโจ ไบเดน ผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีได้สัญญาว่า จะยกเลิกนโยบายหลาย ๆ อย่างที่ทรัมป์ประกาศเอาไว้ แต่ยังไม่มีความชัดเจนว่าจะทำได้เร็วแค่ไหนและทำได้มากถึงเพียงใด

ก่อนหน้านี้ ผู้พิพากษาของรัฐบาลกลางได้กำหนดให้นโยบายการระงับการออกวีซ่าอันสืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 หมดอายุในวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (31 ธ.ค. 2563) ซึ่งตอนนี้ภาระเรื่องการตัดสินใจตกมาอยู่ที่ว่าที่ประธานาธิบดีไบเดน ว่าจะยกเลิกกฎนั้นเมื่อใดและจะยกเลิกหรือไม่ หลังจากเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม ที่จะถึงนี้

ก่อนหน้านี้นายไบเดนไม่เคยได้กล่าวถึงนโยบายเรื่องกฎหมายการเข้าเมืองมาก่อนในช่วงหาเสียงของเขา และไม่เคยได้ระบุข้อกำหนดการประกันสุขภาพในในช่วงหาเสียงด้วยเช่นกัน

ในเดือนเมษายนเมื่อปีที่แล้ว ทรัมป์ได้กำหนดนโยบายระงับการออกกรีนการ์ดในต่างประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในครอบครัวของคนที่อยู่ในสหรัฐฯ แล้ว และหลังจากนั้นไม่นานในเดือนมิถุนายน ทรัมป์ก็ประกาศเพิ่ม เรื่องการระงับวีซ่าประเภท H-1B ซึ่งบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านเทคโนโลยีใช้กันอย่างแพร่หลาย ในการออกวีซ่าการจ้างงานให้กับพนักงานและครอบครัวของพวกเขา

นอกจากนี้ ประธานาธิบดีทรัมป์ยังได้ระงับการออกวีซ่า H-2B สำหรับคนงานตามฤดูกาลนอกภาคเกษตร วีซ่า J-1 สำหรับการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม (รวมถึงอาชีพพี่เลี้ยงเด็กในโครงการออแพร์ (au pair)) และวีซ่า L-1 สำหรับผู้จัดการและพนักงานตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ ของบริษัทข้ามชาติ

ประธานาธิบดีทรัมป์กล่าวว่า มาตรการดังกล่าวจะปกป้องตลาดการจ้างงานของชาวอเมริกันในภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่จากการแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ในขณะที่กลุ่มธุรกิจกล่าวว่า นโยบายของทรัมป์จะเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.wsj.com/articles/trump-administration-extends-ban-on-h-1b-and-other-work-visas-green-cards-11609455695

..

เมื่อ 24 กรกฎาคม 2562 สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติ (U.S. Citizenship and Immigration Services – USCIS) ภายใต้กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ ได้ปรับเปลี่ยนข้อกำหนดในการเข้าร่วมโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ หรือ EB-5 Immigrant Investor Program โดยจะมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562

การเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดดังกล่าวเป็นการเสนอแก้ไขมาตั้งแต่ช่วงปลายสมัยรัฐบาลประธานาธิบดี โอบามา ซึ่งข้อกำหนดที่ปรับใหม่นี้ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่โครงการ EB-5 เริ่มบังคับใช้อย่างเป็นทางการในปี 2536 โดยมีการเปลี่ยนแปลงใน 4 ประเด็นหลัก ดังนี้

• การเพิ่มวงเงินลงทุนขั้นต่ำ (Raising minimum investment amounts)

ระเบียบใหม่ได้ปรับเพิ่มวงเงินลงทุนขั้นต่ำทั้งนอกและในเขตพื้นที่เป้าหมายการจ้างงาน (Targeted Employment Area – TEA) โดยนอกเขตพื้นที่ TEA วงเงินลงทุนขั้นต่ำจะถูกปรับเพิ่มขึ้นจากเดิม 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 1.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และในเขตพื้นที่ TEA จะถูกปรับเพิ่มขึ้นจากเดิม 5 แสนดอลลาร์สหรัฐ เป็น 9 แสนดอลลาร์สหรัฐ (คิดเป็นอัตราร้อยละ 50 ของการลงทุนนอกเขตพื้นที่ TEA) หลังจากนี้ วงเงินลงทุนขั้นต่ำจะถูกปรับเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติตามอัตราเงินเฟ้อทุก 5 ปี

• การปฏิรูปมาตรฐานการกำหนดเขตพื้นที่เป้าหมายการจ้างงาน (TEA designation reforms)

สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติสหรัฐฯ จะเป็นหน่วยงานตรวจสอบและกำหนดเขตพื้นที่ TEA เอง โดยไม่ผ่านรัฐบาลของรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อแก้ปัญหาการแบ่งเขตอย่างไม่เป็นธรรมในเขตพื้นที่ที่มีอัตราการว่างงานสูง (gerrymandering of high-unemployment areas) และเพื่อให้เงินลงทุนได้ลงไปสู่พื้นที่ที่ต้องการการพัฒนาอย่างแท้จริง

• การเปลี่ยนแปลงขั้นตอนในการถอดถอนสถานะผู้มีถิ่นพำนักถาวรอย่างมีเงื่อนไข (Clarifying USCIS procedures for removing conditions on permanent residence)

ระเบียบใหม่ระบุกระบวนการยื่นคำร้องเปลี่ยนสถานะของสมาชิกในครอบครัวจากผู้มีถิ่นพำนักถาวรอย่างมีเงื่อนไข (permanent residence with conditions) เป็นสถานะผู้มีถิ่นพำนักถาวร (permanent residence) ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อาทิ การต้องยื่นคำร้องแยกรายบุคคล รวมถึงความยืดหยุ่นที่เพิ่มขึ้นด้านสถานที่สัมภาษณ์

• การอนุญาตให้ผู้ร้องยังคงใช้สิทธิของวันยื่นเอกสารครั้งแรก (Allowing EB-5 petitioners to keep their priority date)

ระเบียบใหม่ยืดหยุ่นมากขึ้นในการอนุญาตให้ผู้ร้องที่เคยได้รับการอนุมัติวีซ่า EB-5 แล้ว ยังสามารถยึดถือวันยื่นขอคิววีซ่า EB-5 ครั้งแรก (priority date) ในการยื่นเอกสารเพื่อขอวีซ่า EB-5 ครั้งใหม่ (อาจมีข้อยกเว้นบางประการ)

รัฐสภาสหรัฐฯ ริเริ่มโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ เมื่อปี 2533 มีวัตถุประสงค์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจสหรัฐฯ ผ่านการสร้างงานและการระดมทุนจากนักลงทุนต่างชาติในช่วงที่เศรษฐกิจถดถอย โดยนักลงทุนสามารถเลือกลงทุนในกิจการใหม่ที่จะต้องสร้างการจ้างงานโดยตรงแบบเต็มเวลาได้ 10 ตำแหน่งขึ้นไป หรือผ่านศูนย์ส่งเสริมการลงทุนภูมิภาคที่จัดตั้งโดยรัฐบาลสหรัฐฯ นักลงทุนที่ผ่านคุณสมบัติเข้าร่วมโครงการพร้อมครอบครัวจะได้รับสิทธิเป็นผู้มีถิ่นพำนักถาวรในสหรัฐฯ ได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายอย่างมีเงื่อนไข (conditional permanent residence) เป็นเวลา 2 ปี

ตามกฎหมายเข้าเมืองและสัญชาติ (Immigration and Nationality Act – INA) รัฐบาลสหรัฐฯ จะออกวีซ่า EB-5 ให้แก่นักลงทุนต่างชาติได้ประมาณปีละ 10,000 วีซ่า โดยไม่สามารถออกวีซ่าให้แก่นักลงทุนจากประเทศเดียวกันรวมแล้วเกินร้อยละ 7 ของจำนวนผู้ที่ได้รับวีซ่าทั้งหมดในปีนั้น ๆ

ผู้ที่สนใจสมัครเข้าร่วมโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://www.uscis.gov/working-united-states/permanent-workers/employment-based-immigration-fifth-preference-eb-5/about-eb-5-visa-classification

แหล่งที่มา

• • https://www.uscis.gov/eb-5
  • https://www.uscis.gov/news/news-releases/new-rulemaking-brings-significant-changes-eb-5-program
  • https://www.cnn.com/2019/07/24/economy/eb-5-rule-changes-investor-visa/index.html

4 ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับวีซ่าทำงาน H1-B

สื่อสหรัฐฯ ให้ความสนใจวีซ่าทำงาน H1-B เป็นอย่างมากหลังจากที่ประธานาธิบดีทรัมป์ออกคำสั่งปฏิรูปวีซ่า H1-B หรือวีซ่าทำงานอาชีพผู้ชำนาญการพิเศษ โดยก่อนหน้านี้เมื่อเดือน เม.ย. 2560 กระทรวงความมั่นคงมาตุภูมิ (Homeland Security) ของสหรัฐฯ ประกาศมาตรการใหม่เพื่อป้องกันการละเมิดกฎเกณฑ์การใช้วีซ่า H1-B โดยเพิ่มมาตรการให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐฯ ไปเยี่ยมบริษัทนายจ้างที่ใช้วีซ่า H1-B หรือการตรวจสอบธุรกิจที่จ้างลูกจ้างผ่านวีซ่า H1-B ในอัตราส่วนที่สูงเมื่อเทียบกับลูกจ้างชาวสหรัฐฯ วันนี้มาทำความรู้จัก 4 ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับวีซ่าทำงาน H1-B กันเลย

1.โควต้าวีซ่าทำงาน H1-B

โควต้าวีซ่าทำงาน H1-B ประจำปี 2561กำหนดไว้ที่จำนวน 65,000 วีซ่าในหมวดทั่วไปและจำนวน 20,000 วีซ่าในหมวดระดับการศึกษาปริญญาโทหรือทักษะความรู้พิเศษ ในแต่ละปี มีผู้สนใจสมัครวีซ่าทำงานนี้เป็นจำนวนมาก สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติสหรัฐฯ (U.S. Citizenship and Immigration Services: USCIS) ระบุตัวเลขในปี 2559 ว่ามีจำนวนผู้สมัครมากถึง 233,000 ราย ซึ่งตัวเลขนี้คือจำนวนผู้สมัครใหม่และผู้สมัครที่ยื่นต่ออายุวีซ่ารวมกัน

จำนวนใบสมัครที่ยื่นขอวีซ่า H1-B ปี 2550 ถึง 2558

2.สัญชาติที่ได้รับวีซ่าทำงาน H1-B มากที่สุด

กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐ ( U.S. Department of State) ระบุว่า สัญชาติที่ได้รับวีซ่าทำงานในปี 2559 มากกว่าร้อยละ 70 ของผู้ได้รับวีซ่าทำงาน H1-B คือชาวอินเดีย ตามมาด้วยชาวจีน ชาวเม็กซิกัน และชาวเกาหลีใต้ตามลำดับ ซึ่งอินเดียอยู่ในลำดับต้น ๆ ของประเทศที่มีผู้ได้รับวีซ่าทำงานสหรัฐฯ มากที่สุดมากว่า 20 ปีแล้ว

3. บริษัทสหรัฐฯ ประเภทไหนที่ยื่นขอวีซ่าทำงาน H1-B ให้กับพนักงาน

โดยที่ไม่มีข้อมูลตัวเลขที่แน่นอนของผู้สมัครวีซ่า H1-B รายใหม่ในแต่ละปี ข้อมูลที่ดีที่สุดรองลงมาที่สามารถระบุประเภทบริษัทที่ยื่นในสมัครวีซ่าให้พนักงานได้ คือจำนวนใบสมัคร Labor Condition Application (LCA) หรือใบรับรองที่บริษัทต้องส่งให้กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ เพื่อรับรองก่อนการยื่นสมัครวีซ่า H1-B

Cognizant Technology Solutions ซึ่งเป็นบริษัทให้คำปรึกษาธุรกิจด้านเทคโนโลยีมีสำนักงานใหญ่อยู่ในมลรัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นบริษัทยื่นขอใบรับรองนี้มากที่สุดให้กับพนักงาน ส่วนบริษัท Apple ก็ได้ยื่น LCA ให้กับพนักงานจำนวน 17,630 รายในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย ขณะที่บริษัท Microsoft ยื่น LCA ให้พนักงานถึง 8,252 รายในมลรัฐวอชิงตัน

4.อาชีพที่มีการยื่นสมัครวีซ่าทำงานมากที่สุด

อาชีพที่ยื่นใบรับรองบริษัทมากที่สุดคือ นักพัฒนาโปรแกรมหรือนักเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ตามด้วยนักวิเคราะห์ระบบคอมพิวเตอร์ อาชีพที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์และนักวิเคราะห์ด้านการจัดการตามลำดับ

*สามารถดูกราฟเหล่านี้เพิ่มเติมได้ที่ http://www.investopedia.com/news/who-gets-h1b-visas-and-where-do-they-work/

ที่มา https://www.voathai.com/a/us-visa-h1b/3795972.html

http://www.investopedia.com/news/who-gets-h1b-visas-and-where-do-they-work/

6 ข้อควรรู้เกี่ยวกับวีซ่า EB-5 บัตรทองสู่การเป็นพลเมืองสหรัฐฯ

Photo Credit: Invest in the USA (IIUSA)

หลังจากที่มีกระแสข่าวการโปรโมตให้บรรดามหาเศรษฐีชาวจีนมาลงทุนด้วยวีซ่านักลงทุน EB-5 ของนาง Nicole Kushner Meyer หนึ่งในพี่น้องของนาย Jared Kushner ลูกเขยประธานาธิบดีทรัมป์และที่ปรึกษาอาวุโสของทำเนียบขาว ในช่วงต้นเดือน พ.ค. 2560 เกี่ยวกับวีซ่า EB-5 วันนี้มาทำความรู้จัก 6 ข้อควรรู้เกี่ยวกับวีซ่านักลงทุน EB-5 กันเลย

1. อะไรคือ วีซ่า EB-5

EB-5 หรือ the Employment-Based Immigration 5^th Preference Program คือ วีซ่านักลงทุนเพื่อการสร้างงานในสหรัฐฯ ประเภทที่ 5 มีวัตถุประสงค์ในการดึงดูดนักลงทุนต่างชาติเข้าไปลงทุนและก่อให้เกิดการสร้างงานในสหรัฐฯ

2. เงื่อนไขหลักอะไรที่ทำให้นักลงทุนได้วีซ่า EB-5

ชาวต่างชาติและครอบครัวสามารถขอวีซ่า EB-5 ถ้าลงทุนเริ่มต้นธุรกิจใหม่ในสหรัฐฯ ด้วยเงิน 1 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือ 5 แสนเหรียญสหรัฐ ในพื้นที่ที่มีอัตราการว่างงานสูง และสร้างงานให้คนสัญชาติสหรัฐฯ 10 อัตรา หลังจากที่ทำตามเงื่อนไขครบทั้งหมดแล้วเป็นเวลา 2 ปี สามารถสมัครขอเป็นผู้อยู่อาศัยอย่างถาวร (permanent resident) ในสหรัฐฯ ได้

3. มีนักลงทุนต่างชาติได้วีซ่า EB-5 มากเท่าไร

สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติสหรัฐฯ (U.S. Citizenship and Immigration Services: USCIS) ระบุตัวเลขในปี 2559 มีนักลงทุนต่างชาติยื่นสมัครวีซ่า EB-5 มากกว่า 14,100 ราย เมื่อเทียบกับ6,000 ราย ในปี 2556 จะเห็นได้ว่าความต้องการของวีซ่า EB-5 เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ในจำนวนนี้ ผู้สมัครได้รับวีซ่าจากสหรัฐฯ จำนวน 7,600 ราย และถูกปฏิเสธวีซ่าเพียง 1,735 ราย

4. ปัจจุบัน ผู้ลงทุนผ่านวีซ่า EB-5 มาจากประเทศไหนบ้าง

จำนวนผู้มีวีซ่า EB-5 ของมหาเศรษฐีชาวจีนพุ่งสูงขึ้นตั้งแต่ปี 2551 ส่วนใหญ่ไปลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ที่สหรัฐฯ ในปี 2557 นักลงทุนวีซ่า EB-5 สัญชาติจีนมีมากเป็นอันดับหนึ่งถึง 8,308 ราย สูงกว่าอันดับสองได้แก่นักลงทุนสัญชาติเกาหลีถึง 51 เท่า โดยเกาหลีมีผู้ถือวีซ่า EB-5 162 ราย

5. สหรัฐฯ ได้ประโยชน์อะไรจากวีซ่า EB-5

ผู้สนับสนุนการออกวีซ่าประเภทนี้ยกตัวอย่างความสำเร็จในหลายพื้นที่ อาทิ Brooklyn Navy Yard ที่ดึงนักลงทุนต่างชาติวีซ่า EB-5 ไปสร้างอาคารใหม่ พัฒนาโรงงานและโครงสร้างพื้นฐาน อย่างไรก็ดี สำนักงานความรับผิดชอบรัฐบาล (Government Accountability Office: GOA) ที่เป็นหน่วยงานตรวจสอบบัญชี ประเมิน และสืบสวนสูงสุดของรัฐบาลสหรัฐฯ ระบุในปี 2558 ว่าไม่สามารถติดตามผลลัพธ์และผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจได้อย่างชัดเจน

6. มีช่องโหว่หรือกลโกงใดเชื่อมโยงกับวีซ่า EB-5

คดีที่เชื่อมโยงกับการใช้ประโยชน์ในทางมิชอบของวีซ่านี้เกี่ยวข้องกับการที่หุ้นส่วนธุรกิจสัญชาติสหรัฐฯ นำเงินลงทุนของผู้ลงทุนต่างชาติไปใช้ผิดวัตถุประสงค์ ยกตัวอย่างคดีการจับกุมนักธุรกิจสัญชาติสหรัฐฯ 2 ราย สำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดทรัพย์สหรัฐฯ  ระบุว่า นักธุรกิจสหรัฐฯ ได้หลอกล่อนักลงทุนต่างชาติด้วยวีซ่า EB-5 ให้ไปร่วมลงทุนในโครงการก่อสร้างสกีรีสอร์ทและศูนย์วิจัยทางการแพทย์มูลค่า 350 ล้านเหรียญสหรัฐ ท้ายสุดธุรกิจไม่ประสบผลเพราะเงินทุนไม่พอ และหนึ่งในนักธุรกิจสัญชาติสหรัฐฯ นำเงิน 50 ล้านเหรียญสหรัฐ ไปใช้จ่ายส่วนตัว

ที่มา

CBS News

EB5investor.com

US Department of State

U.S Commercial Service ประเทศไทย

www.thai-cananda.com

ผู้ยื่นขอวีซ่าสหรัฐฯ อาจถูกถามประวัติสื่อสังคมออนไลน์หากเข้าข่ายผู้ต้องสงสัย

Photo Credit: ABC News

กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ ยื่นเสนอต่อรัฐบาลสหรัฐฯ ให้มีการตั้งคำถามที่เข้มงวดขึ้นในการสัมภาษณ์วีซ่าสหรัฐฯ สำหรับผู้ที่เข้าข่ายต้องเพิ่มการพิจารณาเป็นพิเศษ เป็นไปตาม “การตรวจสอบคุมเข้ม” ที่ปธน.ทรัมป์กล่าวว่าเป็นสิ่งจำเป็นในการป้องกันสหรัฐฯ จากการโจมตีของผู้ก่อการร้าย

หนึ่งในมาตรการที่กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ เสนอคือ การตั้งชุดคำถามเกี่ยวกับบัญชีสื่อสังคมออนไลน์ของผู้ยื่นขอวีซ่าสหรัฐฯ ทั่วโลกที่ต้องตรวจสอบข้อเท็จจริงเพิ่มเติมเพื่อป้องกันการก่อการร้าย รวมถึงผู้ที่ถูกปฏิเสธวีซ่าสหรัฐฯ เนื่องจากเหตุผลด้านความมั่นคงของสหรัฐฯ โดยไม่ได้เจาะจงไปยังประเทศใดเป็นการเฉพาะ ซึ่งอาจมีมากถึง 65,000 รายต่อปี และใช้เวลาการตรวจคัดกรองเพิ่มขึ้นประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อผู้ยื่นขอวีซ่าหรือ 65,000 ชั่วโมงทำการต่อปี

ผู้ยื่นขอวีซ่าเหล่านี้จะต้องระบุหมายเลขหนังสือเดินทางทั้งหมดที่เคยมี บัญชีผู้ใช้และกิจกรรมสื่อสังคมออนไลน์ในระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านมา อีเมลและหมายเลขโทรศัพท์ตลอดจนข้อมูลชีวประวัติ 15 ปีล่าสุด โดยเจ้าหน้าที่กงสุลจะไม่ขอรหัสผ่านผู้ใช้สำหรับบัญชีสื่อสังคมออนไลน์ กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ ยังเสนอให้ผู้ยื่นขอวีซ่าในกลุ่มนี้ระบุวันเดินทางเพิ่มเติมหากเจ้าหน้าที่กงสุลสหรัฐฯ เห็นว่าผู้ยื่นขออาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมขององค์กรก่อการร้าย

ข้อเสนอเหล่านี้ต้องผ่านประชาพิจารณ์ก่อนจะส่งให้สำนักงานบริหารงบประมาณสหรัฐฯ (Office of Management and Budget – OMB) พิจารณาต่อไปในวันที่ 18 พ.ค. 60

บรรดาทนายความที่เชี่ยวชาญด้านการตรวจคนเข้าเมืองและผู้คัดค้านเห็นว่าการขอข้อมูลชีวประวัติ 15 ปีรวมถึงการคาดหวังให้ผู้ยื่นขอวีซ่าจดจำกิจกรรมสื่อสังคมออนไลน์ทั้งหมดจะส่งผลให้เกิดการจับกุมผู้บริสุทธิ์ที่กรอกข้อมูลผิดพลาดอย่างไม่ตั้งใจ

คงต้องคอยติดตามดูอย่างใกล้ชิดว่าข้อเสนอเหล่านี้จะผ่านการพิจารณาจากสำนักงานบริหารงบประมาณสหรัฐฯ หรือไม่และจะส่งผลต่อระยะเวลาในการสัมภาษณ์วีซ่าสหรัฐฯ ในประเทศไทยเพียงใดและอย่างไร

ที่มา: Reuters

‘ประธานาธิบดีทรัมป์’ ลงนามคำสั่งฝ่ายบริหาร “ซื้อของอเมริกัน – จ้างคนอเมริกัน” คุมเข้มวีซ่า H1-B!

Photo Credit: Reuters

ปธน.โดนัลด์ ทรัมป์ ลงนามในคำสั่งฝ่ายบริหารที่จะมีผลให้เกิดกฎข้อบังคับที่เข้มงวดยิ่งขึ้นสำหรับการจ้างแรงงานต่างชาติในอเมริกา รวมทั้งการสนับสนุนให้หน่วยงานของรัฐบาลสหรัฐฯ ใช้สินค้าที่ผลิตในอเมริกาด้วย

ภายใต้คำสั่งฝ่ายบริหารดังกล่าว ซึ่งเรียกว่า “Buy American / Hire American”หน่วยงานต่างๆ ของรัฐบาลสหรัฐฯ ต้องทบทวนกระบวนการสั่งซื้อสินค้าเพื่อให้เปลี่ยนมาซื้อสินค้าที่ผลิตในอเมริกามากขึ้น

รวมทั้งการทำให้สหรัฐฯ ไม่เสียเปรียบ ในกรณีที่ต้องซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้ากับรัฐบาลต่างชาติ

นอกจากนี้ยังจะมีการทบทวน “โครงการวีซ่า H-1B” ที่นายจ้างในสหรัฐฯ ใช้ในการจ้างแรงงานทักษะฝีมือสูงจากต่างประเทศรวมอยู่ด้วย

วีซ่าประเภทนี้มักนิยมใช้โดยบริษัทเทคโนโลยีต่างๆ ในอเมริกา เพื่อรับสมัครลูกจ้างทักษะฝีมือสูงจากต่างประเทศ เพราะส่วนใหญ่มีค่าจ้างถูกกว่าค่าแรงของคนอเมริกันในตำแหน่งเดียวกัน

โดยจะมีการออกวีซ่าให้แก่ลูกจ้างชาวต่างชาติ 65,000 คนต่อปีผ่านระบบล็อตเตอรี่ และอีก 20,000 คนที่สำรองพิเศษไว้ให้กับลูกจ้างที่มีระดับการศึกษาขั้นสูง

ในช่วงหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ โดนัลด์ ทรัมป์ เคยสัญญาไว้ว่าจะยกเลิกระบบล็อตเตอรี่วีซ่า H1-B ที่ให้โอกาสชาวต่างชาติได้เข้ามาทำงานในสหรัฐฯ ปีละ 65,000 ตำแหน่ง​

คณะทำงานของ โดนัลด์ ทรัมป์ หลายคน ได้ต่อต้านการออกวีซ่าทำงาน H1-B โดยบอกว่าทำให้สูญเสียตำแหน่งงานที่ควรจะเป็นของคนอเมริกัน

ขอขอบคุณข่าวจาก VOA Thai

อ่านข่าวฉบับจริงที่นี่

รัฐบาลทรัมป์กับล็อตเตอรี่วีซ่าทำงานในสหรัฐฯ H1-B

เมื่อวันจันทร์ (3 เมษายน 60) กระทรวงความมั่นคงมาตุภูมิ (Homeland Security) ของสหรัฐฯ ประกาศมาตรการใหม่เพื่อป้องกันการละเมิดกฎเกณฑ์การใช้วีซ่า H1-B ที่ออกให้สำหรับลูกจ้างชาวต่างชาติที่จะมาทำงานแบบชั่วคราวในสหรัฐฯ

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนมาตรการใหม่นี้มิได้เป็นไปตามที่ประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ รับปากไว้ในช่วงหาเสียง ว่าจะปฏิรูประบบการให้วีซ่า H1-B

โดยในช่วงหาเสียงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ โดนัลด์ ทรัมป์ เคยสัญญาไว้ว่าจะยกเลิกระบบล็อตเตอรี่วีซ่า H1-B ที่ให้โอกาสชาวต่างชาติได้เข้ามาทำงานในสหรัฐฯ ปีละ 65,000 ตำแหน่ง

วีซ่าประเภทนี้มักนิยมใช้โดยบริษัทเทคโนโลยีต่างๆ ในอเมริกา เพื่อรับสมัครลูกจ้างทักษะฝีมือสูงจากต่างประเทศ เพราะส่วนใหญ่มีค่าจ้างถูกกว่าค่าแรงของคนอเมริกันในตำแหน่งเดียวกัน

โดยบรรดานักล็อบบี้ของบริษัทเทคโนโลยีเหล่านี้ต่างคาดหวังว่า รัฐบาลประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ จะขยายจำนวนวีซ่าประเภทนี้ หรืออย่างน้อยก็คงระบบล็อตเตอรี่นี้ไว้

แต่คณะทำงานของ โดนัลด์ ทรัมป์ หลายคน รวมทั้งนาย Stephen Miller ที่ปรึกษาระดับสูง ได้ต่อต้านการออกวีซ่าทำงาน H1-B โดยบอกว่าทำให้สูญเสียตำแหน่งงานที่ควรจะเป็นของคนอเมริกัน

และเมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา คือวันแรกของการเปิดรับใบสมัครสำหรับล็อตเตอรี่วีซ่า H1-B ประจำปีงบประมาณ ค.ศ. 2018 ซึ่งปรากฏว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงต่อล็อตเตอรี่ที่ว่านี้แต่อย่างใด

ที่ผ่านมา การเริ่มต้นล็อตเตอรี่วีซ่า H1-B ดังกล่าว ถูกมองว่าเป็นกำหนดเส้นตายวันสุดท้ายที่รัฐบาล ปธน.ทรัมป์ จะประกาศมาตรการปฏิรูประบบการออกวีซ่า H1-B

ดังนั้นการที่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงต่อระบบล็อตเตอรี่ที่ว่านี้ นักวิเคราะห์จึงเชื่อว่าอาจเป็นสัญญาณว่าคำสัญญาที่ โดนัลด์ ทรัมป์ ให้ไว้ตอนหาเสียง นั้นอาจถูกชะลอออกไป หรือไม่ก็ไม่อยู่ในข่ายที่จะพิจารณาอีกต่อไป

สำหรับมาตรการที่เพิ่มเติมขึ้นมาใหม่ ในการประกาศของกระทรวงความมั่นคงมาตุภูมิสหรัฐฯ (Homeland Security) เมื่อวานนี้ ได้รวมถึงการที่จะมีเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐฯ ไปเยี่ยมบริษัทนายจ้างต่างๆ ที่ใช้วีซ่า H1-B

นอกจากนี้ ยังอาจรวมไปถึงการสอบสวนในกรณีที่ข้อมูลทางธุรกิจของนายจ้างไม่สามารถตรวจสอบได้ หรือธุรกิจที่มีการจ้างลูกจ้างผ่านวีซ่า H1-B ในอัตราส่วนที่สูงเมื่อเทียบกับลูกจ้างอเมริกัน

ทางด้านคุณ Peter Robbio โฆษกของ Numbers USA ซึ่งเป็นองค์กรที่ปรึกษาเรื่องการจำกัดจำนวนคนเข้าเมืองในสหรัฐฯ ระบุว่า

“ขณะนี้นายจ้างในสหรัฐฯ ยังสามารถใช้วีซ่า H1-B ในการจ้างลูกจ้างชาวต่างชาติได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งถือว่าไม่เป็นไปตามที่ โดนัลด์ ทรัมป์ ให้สัญญาไว้ว่าจะปกป้องแรงงานชาวอเมริกัน”

นั่นหมายความว่า การออกวีซ่า H1-B จะยังคงรูปแบบเดิมเหมือนในสมัยรัฐบาลประธานาธิบดีโอบาม่า คือจะมีการออกวีซ่าให้แก่ลูกจ้างชาวต่างชาติ 65,000 คนต่อปีผ่านระบบล็อตเตอรี่ และอีก 20,000 คนที่สำรองพิเศษไว้ให้กับลูกจ้างที่มีระดับการศึกษาขั้นสูง

อย่างไรก็ตาม ทางทำเนียบขาวยังมิได้ออกมาแสดงความเห็นในเรื่องนี้

ขอขอบคุณข่าวจาก VOA Thai

เปิดสูตรเริ่มธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ ตอนที่ 2: ประเภทวีซ่าที่ควรรู้ (1/2)

ที่มา: กระทรวงการต่างประเทศสหรัฐอเมริกา

กลับมาอีกครั้งกับตอนที่ 2 ของ “คู่มือร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา” หลังจากได้เรียนรู้ 11 ขั้นตอน เพื่อเตรียมทำธุรกิจร้านอาหารไทยกันไปแล้ว ถึงเวลามาลงรายละเอียด บุคลากรไม่ว่าจะในครัวหรือหน้าร้านเป็นองค์ประกอบสำคัญ ที่สำคัญกว่า คือบุคลากรเหล่านี้ควรเข้ามาทำงานในสหรัฐฯ ให้ถูกต้องตามกฎหมาย ในตอนนี้ มารู้จักวีซ่าสำหรับผู้ไปพำนักในสหรัฐอเมริกาชั่วคราว (Non-Immigration) 2 ประเภทที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ วีซ่ารหัส B และ รหัส H ซึ่งผู้สมัครวีซ่าจะต้องศึกษากฎระเบียบ ขั้นตอนการเตรียมเอกสารสําคัญที่จะต้องใช้ประกอบในการยื่นขอวีซ่าให้พร้อม

1. วีซ่าท่องเที่ยวและธุรกิจระยะสั้น (B-1 / B-2)

วีซ่ารหัส B เป็นวีซ่าเยี่ยมเยียนสำหรับผู้ที่เดินทางไปสหรัฐอเมริกาชั่วคราว

• B-1 สำหรับผู้เดินทางที่ต้องติดต่อกับผู้ร่วมงาน เดินทางไปร่วมประชุมเชิงวิทยาศาสตร์ การศึกษา อาชีพ และธุรกิจ การจัดการสินทรัพย์ หรือต่อรองสัญญา
• B-2 สำหรับผู้เดินทางเพื่อการพักผ่อน การท่องเที่ยว การเยี่ยมเยียนเพื่อนฝูงหรือญาติ การรักษาด้านการแพทย์ และการเข้าร่วมงานการกุศล กิจกรรมเพื่อสังคม หรือกิจกรรมด้านการบริการ

วีซ่า B-1 และ B-2 มักจะออกร่วมกันเป็นวีซ่าเดียวภายใต้รหัส B-1 / B-2

คุณสมบัติผู้ขอวีซ่า

ผู้สมัครวีซ่าชนิดนี้จะต้องแสดงต่อเจ้าหน้าที่กงสุลสหรัฐอเมริกาว่า ท่านมีคุณสมบัติที่จะได้รับวีซ่าตามพระราชบัญญัติตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติของสหรัฐอเมริกา (INA) โดยมาตรา 214(b) ของ INA จะสันนิษฐานว่าผู้สมัครวีซ่าชนิด B-1/B-2 นั้นมีเจตนาที่จะอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาอย่างถาวร ท่านต้องพิสูจน์หักล้างข้อสันนิษฐานทางกฎหมายดังกล่าวให้เป็นที่พอใจว่า

• วัตถุประสงค์ของการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกานั้นเป็นการเยี่ยมเยียนชั่วคราวเช่น เพื่อธุรกิจ การพักผ่อน หรือการรักษาด้านการแพทย์
• ท่านจะอยู่ในสหรัฐอเมริกาเป็นการชั่วคราวตามที่ระบุไว้
• หลักฐานการเงินเพียงพอสำหรับการใช้จ่ายระหว่างอยู่ในสหรัฐอเมริกา
• ท่านมีที่อยู่อาศัยนอกสหรัฐอเมริกาและมีความผูกพันทางสังคมหรือเศรษฐกิจในด้านอื่น ๆ ที่จะทำให้แน่ใจว่าผู้ขอวีซ่าจะเดินทางกลับประเทศเมื่อการเยี่ยมเยียนสิ้นสุดลง

ประเภทวีซ่า	เอกสารสําคัญที่ใช้ยื่นขอวีซ่า
B-1 (ธุรกิจ)	– จดหมายเชิญจากบริษัทในสหรัฐอเมริกา
B-2 (ท่องเที่ยว)	– หลักฐานการรักษาพยาบาล ( Medical Treatment) – กําหนดการเดินทาง (Trip Itinerary) – ใบจองห้องพัก/ โรงแรม (Hotel Reservation) – จดหมายเชิญจากเพื่อน/ญาติพี่น้องที่พํานักในสหรัฐอเมริการะบุว่าช่วงเวลาที่แน่นอน สถานที่ที่จะเดินทางไปท่องเที่ยว – ใบวินิจฉัยของแพทย์ในสหรัฐอเมริกา แนวทางการรักษาและระยะเวลาในการรักษา – ใบประกันสุขภาพ (Insurance Coverage)

 เอกสารประกอบการยื่นขอวีซ่าเพิ่มเติม

• หลักฐานแสดงความเป็นเจ้าของอาคาร / ที่พักอาศัย
• หลักฐานการว่าจ้างงานจากนายจ้าง อาทิ จดหมายรับรองการทํางานจากนายจ้าง ตําแหน่งงาน ระยะเวลาทำงาน เงินเดือน เป็นต้น หากเป็นนักเรียนต้องแสดงหลักฐานการลงทะเบียนเรียน
• หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่า สมาชิกของครอบครัวผู้สมัครอาศัยอยู่ในประเทศไทย (ทะเบียนบ้าน)
• บัญชีธนาคารเพื่อแสดงให้เห็นถึงสถานะทางการเงินที่สามารถใช้จ่ายตลอดการเดินทาง
• สูติบัตร ทะเบียนสมรสของคู่สมรส บัตรประจำตัวของสมาชิกในครอบครัวที่จะเดินทางมาร่วมกันกับผู้ขอวีซ่า

ค่าธรรมเนียมและการยื่นวีซ่า

ค่าธรรมเนียม 5,600 บาท (160 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยยื่นขอวีซ่าทางออนไลน์ตามแบบฟอร์ม DS-160 ที่เว็บไซต์ https://ceac.state.gov/genniv/ อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://th.usembassy.gov/visas/nonimmigrant-visas/application-procedures/

อายุวีซ่า

วีซ่า B-1 / B-2 จะมีอายุ 5-10 ปี (duration of visa) แล้วแต่กรณี และพำนักในสหรัฐอเมริกาได้คราวละไม่เกิน 6 เดือน (duration of stay) หรือตามแต่เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐอเมริกาจะประทับตราระยะเวลาอนุญาตพำนักเมื่อเดินทางเข้าประเทศ

เมื่อพำนักอยู่ในสหรัฐอเมริกาแล้วประสงค์จะอยู่นานเกิน 6 เดือน ก็สามารถยื่นขอต่ออายุขณะพำนักในสหรัฐอเมริกาได้ 1 ครั้ง พำนักได้ต่อไปไม่เกิน 6 เดือน โดยควรยื่นขอต่ออายุล่วงหน้า 2 เดือน เนื่องจากใช้ระยะเวลาพิจารณาต่ออายุวีซ่าประมาณ 45 วัน โดยใช้แบบฟอร์ม I-159 รายละเอียดตามเว็บไซต์ https://www.uscis.gov/i-539

2. วีซ่าแรงงานชั่วคราว/ตามฤดูกาล และพนักงานฝึกหัด (H)

วีซ่ารหัส H ออกให้สำหรับผู้ที่ต้องการเข้าสหรัฐอเมริกาเพื่อทำงานชั่วคราวหรือฝึกงานชั่วคราว แบ่งรหัสย่อยตามลักษณะงานที่จะทำในสหรัฐอเมริกา ดังนี้

• วีซ่าทำงานอาชีพผู้ชำนาญการพิเศษ (H-1B)

วีซ่า H-1B ออกให้สำหรับผู้ที่เดินทางไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อปฏิบัติงานซึ่งได้มีการตกลงกันไว้เรียบร้อยแล้ว ผู้ที่มีคุณสมบัติในการได้รับวีซ่าประเภทนี้จะต้องได้รับวุฒิการศึกษาขั้นต่ำปริญญาตรี (หรือปริญญาที่เทียบเท่า) ในสาขาวิชาที่ตรงกับตำแหน่งที่ถูกว่าจ้าง สำนักงาน United States Citizenship and Immigration Services (USCIS) จะเป็นผู้กำหนดว่างานประเภทนั้นเข้าข่ายเป็นอาชีพผู้ชำนาญการหรือไม่ ตลอดจนพิจารณาว่าผู้ขอวีซ่ามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะทำงานดังกล่าวได้หรือไม่ โดยนายจ้างจะต้องยื่นคำร้องการจ้างงานต่อกระทรวงแรงงานสหรัฐอเมริกาเพื่อชี้แจงข้อกำหนดและเงื่อนไขของสัญญาจ้างงานของท่าน

• วีซ่าทำงานเกษตรกรรมตามฤดูกาล (H-2A)

วีซ่า H-2A ออกให้สำหรับผู้ไปทำงานด้านเกษตรกรรมในสหรัฐอเมริกาเป็นการชั่วคราวหรือตามฤดูกาลเท่านั้น นายจ้างจะต้องเป็นผู้ที่ได้รับอนุญาตให้รับชาวต่างชาติเข้าทำงานด้านเกษตรกรรมในสหรัฐอเมริกาเป็นการชั่วคราวเนื่องจากไม่สามารถหาแรงงานสัญชาติอเมริกันสำหรับงานประเภทนั้นได้ โดยนายจ้างในสหรัฐอเมริกา หรือบริษัททางด้านเกษตรกรรมในสหรัฐอเมริกาที่มีชื่ออยู่ในฐานะนายจ้างร่วม ต้องยื่นแบบฟอร์ม I-129 ซึ่งเป็นคำร้องสำหรับแรงงานชั่วคราวในนามของท่าน ต่อสำนักงาน USCIS

• วีซ่าแรงงานผู้เชี่ยวชาญ / ไม่เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน (H-2B)

H-2B เป็นวีซ่าสำหรับการทำงานชั่วคราวหรือตามฤดูกาลในตำแหน่งที่ขาดแคลนแรงงานสัญชาติอเมริกัน นายจ้างจะต้องมีใบรับรองจากกระทรวงแรงงานสหรัฐอเมริกาที่ยืนยันว่าไม่สามารถหาแรงงานสัญชาติอเมริกันที่มีคุณสมบัติในตำแหน่งงานนั้น ๆ ได้

• วีซ่าฝึกงาน (H-3)

H-3 เป็นวีซ่าสำหรับการเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อฝึกงานในระยะเวลาไม่เกินสองปีกับผู้ว่าจ้างในทุกสาขาโดยไม่จำเป็นว่าการฝึกงานนั้นจะเกี่ยวข้องกับสาขาวิชาที่ท่านได้จบการศึกษามาโดยตรง ผู้ไปฝึกงานสามารถรับค่าตอบแทนจากการฝึกงานหรือค่าตอบแทนที่ได้รับจากงานใด ๆ ก็ตามที่ทำระหว่างการฝึกงานนั้นได้ กฏหมายระบุว่าผู้ยื่นขอจำเป็นต้องฝึกฝนทักษะดังกล่าว เพื่อประโยชน์ในการกลับไปทำงานในประเทศของตน นายจ้างจะต้องแสดงหลักฐานที่พิสูจน์ให้เห็นได้ว่า ผู้ฝึกงานไม่สามารถที่จะฝึกทักษะดังกล่าวในประเทศของตนได้และทักษะนั้นไม่สามารถฝึกฝนในประเทศอื่นได้ นอกเหนือจากในสหรัฐฯ

• วีซ่าผู้ติดตาม (H-4)

H-4 ออกให้สำหรับคู่สมรสหรือบุตรที่อายุไม่เกิน 21 ปีที่มีสถานภาพโสด ของผู้ที่ได้รับวีซ่ารหัส H เพื่อติดตามไปยังสหรัฐอเมริกา คู่สมรสหรือบุตรจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานขณะพำนักอยู่ในสหรัฐอเมริกา

     คุณสมบัติผู้ขอวีซ่า

ความรับผิดชอบของนายจ้างสหรัฐอเมริกา	คุณสมบัติของพนักงานต่างชาติ
–  ตกลง/ยินยอมที่จะจ่ายค่าจ้างตามกฎหมายแรงงานของมลรัฐที่พนักงานผู้นั้นทํางาน	–  จะต้องเดินทางเข้ามาสหรัฐอเมริกาแบบชั่วคราวเพื่อทํางานพิเศษ
–  เสนอเงื่อนไขการทํางานของพนักงานต่างชาติไม่น้อยไปกว่าการว่าจ้างพนักงานชาวอเมริกัน	–  จะต้องมีปริญญา / คุณวุฒิตามที่กําหนดสําหรับงานในตําแหน่งนั้น
– เมื่อระยะการจ้างงานสิ้นสุดลง นายจ้างสหรัฐอเมริกาจะต้องรับผิดชอบตั๋วเดินทางกลับประเทศของพนักงานต่างชาติ	–  อย่างน้อยจะต้องจบปริญญาตรีหรือเทียบเท่า หรือมีประสบการณ์ในการทํางานเพื่อให้ตรงกับปริญญาที่กําหนด

ค่าธรรมเนียมและการยื่นวีซ่า

ค่าธรรมเนียม 6,690 บาท (190 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยยื่นขอวีซ่าทางออนไลน์ตามแบบฟอร์ม I-129 ที่เว็บไซต์ https://ceac.state.gov/genniv/ อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://th.usembassy.gov/visas/

• nonimmigrant-visas/application-procedures/

นายจ้างยื่นใบสมัครให้แก่ผู้ที่ต้องการจ้างที่กระทรวงแรงงานสหรัฐอเมริกา แผนก Labor Condition Application (LCA) ส่วนใหญ่จะใช้สํานักงานทนายความเป็นผู้ดําเนินเรื่องให้ เมื่อ LCA ยินยอม สํานักงานทนายความจะจัดเตรียมแบบฟอร์ม I-129 สำหรับประกอบการยื่นขอวีซ่า (Filing Fees) ซึ่งนายจ้างจะต้องจ่ายเช็คของบริษัทหรือธนาณัติ (Money Order) ต่อ U.S. Department of Homeland Security หากต้องการทราบผลเบื้องต้น (Initial Decision) ภายในระยะเวลา 15 วันทําการ นายจ้างจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมเพื่อขอรับบริการพิเศษ (Premium Processing Service)

อายุวีซ่า

วีซ่ารหัส H อายุ 3 ปี และอาจขอต่ออายุได้ 1 ครั้ง รวมอายุวีซ่าไม่เกิน 6 ปี และหากบริษัทหรือนายจ้างสหรัฐอเมริกาสนใจที่จะเป็นสปอนเซอร์ในการยื่นขอบัตรประจำตัวผู้มีถิ่นที่อยู่ถาวรอย่างถูกกฎหมายในสหรัฐฯ (Green Card) ให้พนักงานต่างชาติ ก็สามารถดําเนินการได้ ในขณะที่พนักงานต่างชาติยังถือวีซ่า H-1B

ทุกวันที่ 1 ตุลาคม ของทุกปีรัฐบาลสหรัฐอเมริกาจะออกวีซ่า H-1B สําหรับพนักงานต่างชาติที่มีคุณสมบัติจํานวนไม่เกิน 65,000 วีซ่า และจะสํารองเพิ่มเติมอีกจํานวน 20,000 วีซ่า สําหรับผู้ที่มีวุฒิปริญญาโทหรือสูงกว่าซึ่งจบการศึกษาจากสถาบันในสหรัฐอเมริกา โดยผู้ยื่นขอวีซ่าประเภทนี้ไม่สามารถยื่นใบสมัครได้ก่อนวันที่ 1 เมษายน ในปีเดียวกัน

ระยะเวลา (Timeframe)

การขอวีซ่าประเภทนี้ใช้เวลาเฉลี่ยประมาณ 3-4 เดือน และอาจใช้เวลานานขึ้น หากพนักงานต่างชาติมิได้อยู่ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งจะต้องจัดทํานัดหมายพบกับสถานเอกอัครราชทูต / สถานกงสุลสหรัฐอเมริกาในประเทศที่พนักงานต่างชาติอาศัยอยู่ เพื่อประทับตราวีซ่าในหนังสือเดินทาง (Passport) ระยะเวลาขึ้นอยู่กับสถานเอกอัครราชทูต / สถานกงสุลสหรัฐอเมริกา ในประเทศนั้น ๆ ซึ่งอาจจะใช้เวลาเพิ่มขึ้นประมาณ 1-3 เดือน

วีซ่าที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจร้านอาหารไทยยังไม่หมดเพียงเท่านี้ ตอนต่อไปจะเล่าถึงวีซ่าสำหรับพนักงานบริษัทข้ามชาติ (L-1) วีซ่าประกอบกิจการค้า / ลงทุนธุรกิจ (E-1 / E-2 / E-5) “คู่มือธุรกิจร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา” ฉบับเต็ม สามารถดาวน์โหลดได้ที่เว็บไซต์ thaibicusa.com

เจาะลึกวีซ่า E-2 Investor in US Business (นักลงทุนไทยในอเมริกา)

ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณบทความดีๆ อย่างนี้จากเว็บไซต์ www.thaiusaconsulting.com โดยนางแหวนเพ็ชร วังคีรี โรลล์ (ผู้สอบบัญชีรับอนุญาต) ที่เปิดธุรกิจให้ความช่วยเหลือ แก่ชุมชนคนไทย ในอเมริกา ตั้งแต่ปี 2012 ทางด้านภาษีและธุรกิจทั่วไปสำหรับข้อมูลเรื่องวีซ่า E-2 แบบเจาะลึกที่ตอบข้อสงสัยนักลงทุนที่คิดจะสมัครวีซ่านี้ มาเริ่มกันเลยดีกว่าค่ะ

โดยทั่วไปประเทศอเมริกาเปิดกว้างมากสำหรับนักลงทุนจากต่างประเทศ (ไม่ใช่เฉพาะที่ประเทศไทย) มีวีซ่าลงทุนหลายประเภท ที่ต่างชาติสามารถขอได้ บางวีซ่า ที่มีเงินลงทุนสูงๆ ถึง $1 Millions สามารถขอกรีนการ์ดได้เลยเช่น วีซ่า EB2.

ในบทความจะกล่าวถึง E-2 Investor Visa หลัก ๆ เพราะ กลุ่มชนชั้นกลางในประเทศไทยของเรานิยมมาลงทุนกันเยอะมาก โดยเฉพาะกิจการร้านอาหาร ที่ขอวีซ่าลงทุนได้ง่าย และสามารถทำเรื่องขอจ้าง chef หรือพ่อครัวแม่ครัวโดยตรงจากเมืองไทย มาได้ทั้งครอบครัว ค่าธรรมเนียมที่ทาง USCIS เรียกเก็บก็ไม่ได้แพงมาก ที่แพง คือค่าดำเนินการด้านเอกสารต่างๆ จากที่พบมา ค่าบริการ ในการดำเนินการประมาณ $5,000 – $10,000 โดยประมาณ พร้อมค่าธรรมเนียมต่าง ๆ.

ทำไม E-2 Investor Visa ช่างเป็นที่นิยมอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่า วีซ่าประเภทนี้ไม่สามารถ เปลี่ยนเป็น กรีนการ์ด ได้ในอนาคต แต่ไม่มีข้อจำกัด ในการต่ออายุ ต่อได้เรื่อยๆ คราวละ 2 ปี ตราบใดที่กิจการมีการยื่นภาษีตามกฏหมายและการรายงานค่าแรง ไปยัง the IRS. นักลงทุน และ พ่อครัว หรือ แม่ครัว สามารถ ทำวีซ่าติดตามให้กับครอบครัว รวมถึงลูก ๆ ที่อายุไม่เกิน 21 ปี ลูก ๆ มีสิทธิ์เข้าโรงเรียนของรัฐบาล ได้เหมือนคนอเมริกัน ทั่วไป ตามที่กฏหมายได้ระบุไว้

รูปแบบของกิจการที่นักลงทุนควรพิจารณา LLC or Corporation?

ตามกฏหมายภาษีอาการ ต่างชาติ (บุคคลธรรมดาและนิติบุคคล) สามารถ ทำธุรกรรมทางการเงินได้หลายแบบ ทั้งแบบ Limited Liability Company (LLC) และ หรือ Corporation (C-Corp). ข้อที่ควรทราบคือ Small Corporation (S-Corp) ไม่อนุญาตให้ต่างชาติ ทำได้คะ กฏหมายเขียนไว้อย่างชัดเจนมาก ถ้าปัจจุบันกิจการอยู่ในรูป S-Corp แล้ว ทันทีที่มีผู้ถือหุ้นต่างชาติ จะเป็นโมฆะ กลายเป็น Corporation (C-Corp) ทันทีคะ อ้างอิงที่เว็บไซด์ the IRS คลิกที่ลิงค์ S Corporations Requirement.  ไม่พูดถึงประเภทธุรกิจแบบอื่น ๆ เช่น ทรัส นะคะ เพราะ ต้องอ้างกฏหมายภาษีต่างกันคะ.

ข้อดีและข้อเสียของการจดทะเบียนบริษัท ทั้ง 2 ประเภท (LLC & C-Corporation).

Limited Liability Company (LLC) แบบแสดงภาษี Form 1065

• ตามประสบการณ์ การจดทะเบียนง่ายกว่า ส่วนใหญ่ค่าธรรมเนียมจะถูกกว่า แบบ คอรปอเรชั่น แต่ไม่ทุกรัฐนะคะ บางรัฐ เช่น New York แพงกว่าคะ ต้องประกาศทางหนังสือพิมพ์ ยุ่งยากกว่าด้วย และใช้เวลา มากมากว่า 30 วันถึงจะมีผลในทางกฏหมาย
• ไม่ต้องมีใบหุ้นคะ การแบ่งผลกำไรขาดทุน ตกลงกันได้ใน Operating agreement
• กำไรและขาดทุน ผ่านตรงมายัง สมาชิก (member) ตามอัตราส่วนที่ระบุไว้ใน Operating agreement
• ไม่มีภาษีในตัวบริษัท
• มี self-employment tax at 15% (7.65% employer + 7.65% employee) จากกำไรสุทธิที่แบ่งให้กับสมาชิกในบริษัท เช่น มีสมาชิก 2 คน แบ่งกำไรคนละ $15,000 เสียภาษี self-employment taxes ที่ $2,295 แต่ ครึ่งหนึ่งของภาษีเอามาหักออกจาก ภาษีเงินได้ที่ต้องเสียทั้งหมดได้ที่ $1,147.50 สรุปคือมีภาษีที่ $1,147.50.
• ไม่สามารถเลือกที่จะยื่นภาษีแบบ S-Corporation ได้ เพราะ มีคนต่างชาติถือหุ้น ถ้าธุรกิจมีกรีนการ์ด หรือ อเมริกัน ร่วมทุนด้วยจะทำให้ ฝ่ายนี้เสียเปรียบเพราะต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้น.
• ถ้ามีผู้ถือหุ้นที่อยู่ต่างประเทศ (อยู่อเมริกาต่ำกว่า 183 วัน) เมื่อกิจการมีกำไรต้องหัก ภาษี ณ ที่จ่ายไว้ที่ 30% ของกำไรสุทธิ ตัวอย่างเช่น กิจการ มีบริษัทต่างชาติ หรือ คนไทยที่อยู่นอกอเมริกา ถือหุ้นด้วย ถึงแม้จะไม่มีการจ่ายเงินผลกำไรออกไป บริษัทมีหน้าที่หัก ภาษี ณที่จ่ายไว้และนำส่งไปยัง the IRS. (ยุ่งยากมากขึ้นเลย ลูกค้าเราไม่จด LLC คะ จดอีกแบบให้).

Corporation (C-Corp) แบบแสดงภาษี Form 1120

• ตามประสบการณ์ การจดทะเบียนมีขั้นตอนมากกว่า จดแบบ LLC และค่าธรรมเนียมจะมากกว่า เช่น ที่ แคลิเฟอเนีย รัฐอื่นๆ เช่น อริโซน่า ไม่แตกต่างกันเลย ส่วน ยูท่าร์ ไม่แตกต่างกันมาก เช่นกัน บางรัฐต้องประกาศทางหนังสือพิมพ์ และใช้เวลา มากมากว่า 30 วันถึงจะมีผลในทางกฏหมาย
• ต้องมีใบหุ้นคะ การแบ่งผลกำไรขาดทุน ตามหุ้นที่ถือ การจ่ายผลกำไรออกไปเรียกว่าการจ่ายเงินปันผล
• กำไรสุทธิ จากการกิจการต้องเสียภาษีที่ อัตรา 30% – 34%
• เงินปันผลที่จ่ายให้ผู้ถือหุ้น ถือเป็นรายได้เงินปันผลของผู้ถือหุ้น และต้องนำไปรวมในการคำนวณภาษี รวมกับรายได้ประเภทอื่น ๆ เงินปันผล ถ้าถือหุ้นมากกว่ากว่า 1 ปี เรียกว่า long term capital gain อัตราภาษีจะอยู่ที่ 15% – 20% ถ้าไม่มีการจ่ายเงินปันผลจะไม่มีภาระภาษีในจุดนี้คะ
• ไม่มี self-employment tax at 15% เหมือนกับ LLC ดังนั้น ผู้ถือหุ้นที่มีกรีนการ์ด และอเมริกัน ไม่เสียเปรียบในเประเด็นนี้.
• ไม่สามารถเลือกที่จะยื่นภาษีแบบ S-Corporation ได้ เพราะ มีคนต่างชาติถือหุ้น ถ้าธุรกิจมีกรีนการ์ด หรือ อเมริกัน.
• ไม่ต้องหัก ภาษี ณ ที่จ่ายไว้ที่ 30% ของกำไรสุทธิกรณีมีผู้ถือหุ้นต่างชาติเหมือนกับ LLC

จดทะเบียนบริษัทแบบไหนดี (ความเห็นส่วนตัวขอบคุณแหวนเพ็ชร)

ลูกค้าส่วนใหญ่มีการจดทะเบียนทั้ง สองแบบคะ เพราะไม่ได้เป็นคนจดทะเบียนให้เขา ลูกค้าทำกันเอง มีกรณีที่ลูกค้ามาใช้บริการทำเอกสาร E-2 Investor Visa จะมีการคุยกันก่อนทั้งข้อดีและข้อเสีย ล่าสุดจดทะเบียนที่รัฐ Florida as Corporation (C-Corp) ให้ลูกค้าคะ เพราะมีผู้ถือหุ้นเป็นพลเมืองที่นี่ และง่ายในการออกใบหุ้น การจดแบบ LLC ที่รัฐเดียวกันก็ไม่ยุ่งยากอะไรคะ ที่เลือกจดแบบ C-Corp เพราะ รู้ว่ากิจการมีการจ่ายเงินเดือนให้กับเจ้าของกิจการและมีการจ้าง chef พ่อครัวแม่ครัวมาจากเมืองไทย และพนักงานทุกคนในร้านพยายามยื่นภาษีให้ถูกต้อง และไม่คาดว่ากิจการจะมีผลกำไรมากหมาย ช่วง สามปีแรก ตามที่ได้ประมาณการไว้ ถึงแม้ว่ามีผลกำไร ก็คงยังจะไม่มีการจ่ายเงินปันผล เพื่อหลีกเลี่ยง การเสียภาษีซ้ำซ้อน และทราบว่าในอนาคตทางลูกค้าจะมีการขยายกิจการ และมีการออกหุ้นเพิ่ม หรือ ขายกิจการปัจจุบันเพื่อซื้อกิจการแห่งใหม่.

การเลือกรูปแบบการจดทะเบียนบริษัท ควรมีการวางแผนคะ ว่า แนวทางของธุรกิจจะออกมาในรูปแบบไหน มีคนอเมริกัน หรือ กรีนการ์ดร่วมหุ้นด้วยหรือไม่ และการวางแผนระยะยาวจะทำอย่างไร

อเมริกัน (US Citizen) หรือ กรีนการ์ด (Green card holder) ต้องการลงทุนกับ E-2 Investor

ควรจะเลือกจดทะเบียนแบบ C-Corp คะ เพราะป้องกันการเสีย self-employment taxes เว้นแต่ว่าคุณลงทุนเอง กรณีนี้คุณสามารถเลือก S-Corp ได้ จะจดแบบ LLC or C-Corp แล้วเลือกยื่นภาษีแบบ S-Corp ได้ทั้งสองกรณีคะ มีค่าเท่ากัน และก็มีผลดีซะส่วนใหญ่ ขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่รัฐไหนคะ ผลประโยชน์ในการจดทะเบียนแตกต่างกันออกไป

Visa ประเภทไหน ที่สามารถใช้สิทธิ์ยื่นภาษีแบบ เรสสิเด้นตามกฏหมายภาษีได้

ทุกวีซ่าเปลี่ยนเป็น E-2 Investor ได้หมดคะ ถ้าอยู่ที่นี่แล้วสามารถทำเรื่องเปลี่ยนสถานะได้ง่ายกว่าคะ ส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกเรียกตัวเพื่อเข้าสัมภาษณ์ แค่ขอเอกสารเพิ่มเติมก่อนที่จะอนุมัติให้วีซ่าได้ แต่มีข้อแม้ว่า ห้ามอยู่เกิน สถานะวีซ่าต้องไม่ขาด Overstayed ไม่ได้เลยคะ

ไม่ต้องการเปลี่ยนวีซ่าเป็นนักลงทุนก็ได้คะ แต่ถ้ามาด้วยวีซ่า “F”, “J”, “M”, or “Q  กลุ่มนี้ยังไงก็ใช้สิทธิการเสียภาษีแบบ เรสสิเด้น (resident) ไม่ได้เลย กฏหมายตั้งข้อยกเว้นไว้ชัดเจน เช่นวีซ่านักเรียน F1 ไม่ต้องเสียประกันสังคม ถ้ามาทำงาน แต่ถ้าลงทุนในธุรกิจประเภท LLC เมื่อกิจการมีกำไรสุทธิ กิจการมีหน้าที่หัก ภาษี ณ ที่จ่ายไว้ที่ 30% พร้อมนำส่งไปยัง the IRS คะ   กฏหมายอ้างอิงตามลิงค์ คะ Foreign Persons  เรสสิเด้นไม่ใช่แค่กรีนการ์ดนะคะ วีซ่าตัวอื่นๆ ก็ถือว่าเป็นเรสสิเด้น อยู่เกินก็เรสสิเด้นคะ ถ้าอยู่อเมริกามากกว่า 183 วัน ตามกฏ Present Test คะ อ่านเพิ่มเติมได้คะ ตามลิงค์Publication 519, U.S. Tax Guide for Aliens.

คุณสมบัติของ E-2 Investor Visa

• นักลงทุน เป็นบุคคลธรรมดา หรือ นิติบุคคลต่างประเทศ ที่มีอนุสัญญา ระหว่างประเทศ อเมริกา ประเทศไทยรวมอยู่ด้วยค่ะ ส่วนใหญ่ประเทศในเอเชีย มีคุณสมบัติทำวีซ่าประเภทนี้ได้ รวมถึง ใต้หวัน เกาลี  อาจจะมีมากกว่านี้คะ ต้องดูเป็นประเทศไป  ยุโรปก็เยอะด้วยคะ
• ต้องเป็นพลเมืองของประเทศนั้น ๆ เช่น เราคนไทย มาลงทุน หรือ บริษัทที่จดทะเบียนที่ประเทศไทย
• กรณีบริษัทไทยมีผู้ถือหุ้นต่างชาติ คนไทยต้องมีหุ้นมากกว่า ครึ่งค่ะ ถึงได้สิทธิ์ขอวีซ่าประเภทนี้
• นักลงทุนต้องเข้ามาประเทศอเมริกา เพื่อบริหารกิจการค่ะ
• กรณีเราจะนำ Chef พ่อครัว หรือแม่ครัว บุคคลเหล่านั้นต้องเป็นคนสัญชาติเดียวกับ นักลงทุนคะ เช่น เราคนไทย นำ พ่อครัวแม่ครัวคนไทยมาได้เท่านั้น

*ภรรยา หรือ สามี ของ นักลงทุน และ พ่อครัว หรือ แม่ครัว สามารถ ขอวีซ่าทำงานได้แบบถูกกฏหมาย และสามารถทำงานที่ไหนก็ได้ค่ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นที่เดียวกับนักลงทุน  ส่วนลูก ๆ ไม่อนุญาตให้ขอวีซ่าทำงานค่ะ (เนื่องจากทาง USCIS ไม่ได้ระบุให้ขอได้ จึงคิดว่าขอไม่ได้ค่ะ)

เงินลงทุน Funding

ข้อกำหนดเกี่ยวกับเงินลงทุนมีปลีกย่อยเยอะพอสมควร USCIS ระบุไว้บางอย่างชัดเจน บางอย่างไม่ชัด เจน แหวนแสดงความเห็นตามประสบการณ์ในฐานะ นักบัญชีค่ะ

• เงินลงทุนนั้น ต้องเพียงพอที่จะลงทุน และเพียงพอต่อการบริการกิจการอย่างต่อเนื่อง คือถ้าลงทุนไปแล้ว ถ้ามีผลขาดทุน เราก็ทำอะไรไม่ได้มาก เช่น เราลงทุนในการสร้างโรงงานเพื่อผลิต สินค้าส่งออก เราทำแผนการตลาดผิดพลาด เราขาดทุน ยับเยิน เงินนั้นก็สูญ USCIS ใช้คำว่า “funds have to be “irrevocably” . (ไม่ใช่กรณี เราซื้อหุ้น แล้วไม่พอใจในหุ้น เราเปลี่ยนไปซื้อหุ้นตัวใหม่ หรือขายหุ้นออกมา)
• ต่อเนื่องจากที่กล่าวมา เงินลงทุนประเภท ตราสารหุ้น การเก็งกำไร (Speculate) ไม่ได้เลย เช่น ลงทุน พวก อสังหาริมทรัพย์ บ้านเช่า ซื้อขายหุ้น ซื้อที่ดินเปล่า เพื่อเก็งกำไร แต่ถ้าซื้อที่ดินมาเพื่อสร้างตึก สร้างบ้านนี่ได้นะค่ะ ไม่ใช่ซื้อที่ดินทิ้งไว้ สรุปคือ ต้องลงทุนใน Active investment NOT Passive Investment.
• ต้องทำแผนธุรกิจที่ระบุว่ากิจการจะมีผลกำไรในอนาคต ไม่ใช่แค่พอดูแลครอบครัวหรือแค่จ่ายเงินเดือนให้พนักงานเพียงพอ Financial ratio ต้องทำไว้ในแผนธุรกิจ return on investment ต้องเหมาะสม กรณีลูกค้าแหวนจะดูถึงความเป็นไปได้ ถ้าเป็นการซื้อกิจการที่มีอยู่แล้ว เช่นร้านอาหารเดิม จะใช้ยอดขายเดิม และก็วางแผนว่าจะเพิ่มยอดขายขึ้นเพื่อกิจการจะได้มีกำไรในอนาคต. โดนทั่วไป ทุกกิจการที่ลงทุนใน ช่วง 1-3 ปีแรก จะไม่มีผลกำไรมากมายเพราะลงทุนสูง บางกิจการมีกำไรตั้งแต่ปีแรก ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัยที่ต้องมาพิจารณา. การเขียนแผนธุรกิจ Business plan ต้องมีการวิเคราะห์ จุดอ่อน จุดแข็ง คู่แข่ง SWOT analysis ขึ้นอยู่กับกิจการ ที่จะลงทุน. กิจการประเภทนำเข้าส่งออกจะแตกต่างกับร้านอาหารพอสมควร และการวิเคราะห์จากยากกว่า (ตามประสบการณ์ที่เห็นมา)
• นักลงทุนต้องมีอำนาจในการควบคุมเงินลงทุนของกิจการ ตัวอย่างเช่นเงินที่นำมาลงทุน ต้องไม่ใช่เงินกู้ทั้งหมด ถ้าใช้กิจการเพื่อค้ำประกันในวงเงินกู้ จะไม่มีคุณสมบัติในการขอวีซ่าประเภทนี้ ฉะนั้นแหล่งที่มาของเงินต้องเป็นเงินของนักลงทุนเอง หรือเงินที่ได้มาจาก ครอบครัว และไม่มีภาระในการจ่ายคืน กรณีกู้ยืมกันเองภายในครอบครัว ไม่ควรจะแสดงว่ายืมในทางเอกสาร ถ้าจะคืนเงินให้ครอบครัว ให้ใช้วิธีการให้แบบเสน่หา ซึ่งให้ได้ไม่เกินปีละ $14,000/year (ชี้โพรงให้กระรอกนิดหน่อย อิอิ). ทางรัฐบาลไม่ได้กำหนดถึงการห้ามการกู้เงิน การกู้ต้องอยู่ในอัตรส่วนที่เหมาะสม ทุกธุรกิจมีการกู้ยืมเงินเพื่อใช้เป็นเงินทุนหมุนเวียน แต่ไม่ควรเกิน 40% of total funding เช่น ลงทุน $100,000 กู้ได้ไม่เกิน $40,000.

เมื่อวีซ่าการลงทุนสิ้นสุด E2 Termination

นักลงทุนต้องออกจากประเทศ เช่น รัฐบาลจะให้นักลงทุนขออนุญาต อยู่ต่อทุก ๆ 2 ปี กรณี ที่รัฐบาลไม่อนุมัติให้ต่อวีซ่า นักลงทุนต้องออกจากประเทศทันที

ถ้าพนักงานระดับบริหารเช่น chef หรือพ่อครัวแม่ครัว หนีวีซ่าละควรทำอย่างไร

กรณีแบบนี้ นายจ้างต้องแจ้งยกเลิกไปทาง รัฐบาล และพนักงานต้องออกจากประเทศตามที่ตกลงไว้ เว้นแต่ว่า พนักงาน ได้งานใหม่และทำงานให้นักลงทุน และนักลงทุน สปอนเซ้อวีซ่าให้ถูกต้อง พนักงานถึงมีสิทธิ ทำงานและอยู่ในประเทศแบบถูกกฏหมายได้.

ธุรกิจอะไรบ้างที่ทางประเทศสหรัฐอเมริกา อนุญาตให้ลงทุนได้

มีธุรกิจหลายประเภท ที่อนุญาต ให้ลงทุน อาจจะเกือบทุกประเภท เช่น ร้านอาหาร ร้านนวด ขายของ นำเข้า ส่ง ออก ผลิต สารพัด   ทางรัฐบาลไม่ได้ตั้งข้อกำหนดถึงประเภทกิจการที่จะลงทุน

ธุรกิจที่ไม่สามารถขอวีซ่านักลงทุนได้

รัฐบาลได้กำหนดไว้ชัดเจนว่าธุรกิจประเภทเก็งกำไร (Speculation) ไม่อยู่ในคุณสมบัต เช่น การซื้อขายหุ้น การซื้อบ้านที่ดิน เพื่อเก็งกำไร การซื้อขายที่ดิน ที่ไม่ได้หวังจะปรับปรุง ก่อสร้าง Passive investment จะไม่อยู่ในข่าย.

ต้องการมาลงทุนที่อเมริกา ด้วยวีซ่า ประเภทนี้ควรเตรียมตัวอย่างไร

เนื่องจากทาง รัฐบาลอเมริกา ไม่ได้ระบุไว้ชัดเจนทุกประเด็น แม้กระทั่งเงินทุนขั้นต่ำที่นักลงทุนต้องนำมาลงทุน แต่รัฐบาลได้พูดถึงกิจการขนาดเล็ก ที่จัดอยู่ในวีซ่าประเภทนี้ (ตามที่ศึกษาโดยทั่วไป กิจการที่เรียกว่าเป็นธุรกิจขนาดเล็ก คือมีเงินลงทุนต่ำกว่า $100,000)

กิจการขนาดใหญ่เช่นวีซ่า EB5, EB2 ที่มีเงินลงทุนขั้นต่ำที่ $1 Millions หรือ ลงทุน $500,000 สำหรับกิจการที่ดำเนินการอย่างต่อเนื่อง (ซื้อกิจการต่อหรือร่วมทุนกับกิจการที่ดำเนินการอยู่แล้ว).

1. เลือกประเภทกิจการที่จะลงทุน เช่น ต้องการซื้อร้านอาหาร ควรจะเลือกทำเล ราคาที่ขายเหมาะสมหรือไม่ ปัจจัยการเลือกซื้อร้านต้องดูทำเล ดูกลุ่มลูกค้า ดูรายได้ของกลุ่มลูกค้าในทำเลนั้น ทำเลสวย ราคาแพง ทำเลปาน ราคาอาจจะถูกลง
2. การทำ due diligence หรือการตรวจสอบธุรกิจก่อนการซื้อ ตรวจสอบภาษีที่ค้าง การวิเคราะห์งบการเงินเพราะต้องใช้มาทำแผนธุรกิจ
3. การทำสัญญาซื้อขาย ให้รัดกุมและป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น เช่น ทำสัญญาซื้อขาย กรณีที่มีการซื้อกิจการ 100% อย่างน้ำคือ 50% มีกรณีที่ไม่ได้ทำสัญญาซื้อขาย เจ้าของร้านเดิม ขายร้านแล้วมาเปิดแข่งกับกิจการปัจจุบันซึ่งอยู่ในทำเลเดียวกัน ต้องป้องกันจุดนี้ด้วยค่ะ
4. ถ้ากิจการจดทะเบียนรูปแบบ Corporation มีการทำการออกหุ้นเพิ่ม หรือการโอนหุ้นระหว่างผู้ถือหุ้นเดิมและนักลงทุน (วิธีนี้เหมาะสม สำหรับกิจการที่มีพี่น้องร่วมทุน) ถ้ากิจการเดิม จดทะเบียนรูปแบบอื่น ๆ ให้ตั้งบริษัทขึ้นมาเพื่อซื้อกิจการ  แนะนำให้ตั้งบริษัทใหม่ทุก ๆ กรณี เพื่อหลีกเลี่ยงภาระภาษี หรือหนี้ค้างต่าง ๆ
5. การตรวจสอบ ลายเซ่นการกอบธุรกิจต่าง ๆ ก่อนซื้อ เช่น ลายเซ่นการขาย แอลกอฮอลล์
6. การวางแผนเกี่ยวกับการชี้แจงแหล่งที่มาของเงิน อย่างที่กล่าวไปแล้วข้างต้น เงินทุนต้องไม่ใช่มาจากการกู้ยืมทั้งก้อน กู้ได้แต่ห้ามเกิน อัตราส่วนที่เหมาะสมคือ 40% มีการแสดงรายละเอียดการนำเงินเข้ามาลงทุน ที่มาที่ไปของเงิน
7. ที่เห็นกันคือ พี่ให้น้อง น้องให้พี่ แม่ให้ลูก หรือเรียกว่าของขวัญ ให้ระวังกรณีที่พี่ให้น้อง แล้วพี่เป็นเจ้าของกิจการที่อเมริกา และต้องการให้น้องมาลงทุน ของขวัญจากพ่อแม่ให้ลูก ๆ เพื่อใช้ในการลงทุน ถือว่าเป็นเรื่องปกติ และไม่มีปัญหาในการอนุมัติวีซ่าจากกงศุลที่ประเทศไทย หรือจาก เจ้าหน้าที่ที่อเมริกา.
8. การเตรียมตัวเรื่องเอกสารต่าง ๆ เช่น การแปลเอกสาร ทะเบียนราษฎ์ การแปล หนังสือรับรองหักภาษี ณ ที่จ่าย การแปลแบบแสดงรายการภาษี หรือ เงินกู้ต่าง ๆๆ

ทำเอกสารขอวีซ่านักลงทุนเอง หรือ ใช้ทนายดี

ถ้าคุณภาษาอังกฤษคล่อง เขียนแบบภาษาราชการได้ และเข้าใจภาษาอังกฤษดี มีพื้นฐานทางธุรกิจ คุณสามารถทำเรื่องเองได้ค่ะ ศึกษาขั้นตอนให้ละเอียด โดยตรงจากเวบไซด์ของ USCIS หรือ จากทางเวบของสถานทูตอเมริกาได้ กรณีที่ขอวีซ่าจากเมืองไทย

ถ้าไม่มีคุณสมบัติข้างต้น ควรจะใช้บริการของทนาย หรือจากผู้ที่มีประสบการณ์ ก่อนจะใช้บริการจากทนาย หรือผู้มีประสบการณ์ควรศึกษาข้อมูล หรือประวัติของบุคคลเหล่านั้น

การเปรียบเทียบราคาค่าบริการ กับบริการที่จะได้รับควรมีการตรวจสอบด้วย

เช่น ทนายคิดค่าบริการขั้นต่ำที่ $5,000 ในการยื่นเอกสาร เราต้องทำแผนธุรกิจ Business plan ทำสัญญาซื้อขาย Buy Sell agreement  จดทะเบียนบริษัท Forming business , และ ทำ due diligence ด้วยตัวเราเอง และที่สำคัญเราต้องหาผู้สอบบัญชีรับอนุญาต เพื่อเซ็นรับรองสินทรัพย์ของกิจการที่ซื้อเองด้วยนั้น ส่วนตัวคิดว่าไม่คุ้มค่ะ ถ้าคุณสามารถทำทุกอย่างเองได้ขนาดนี้ให้ทำเองดีกว่าค่ะ ประหยัดเงิน

สำหรับการใช้บริการของกลุ่มที่ไม่ใช่ทนายความเช่นผู้สอบบัญชีรับอนุญาต เราก็ควรจะตรวจสอบคุณสมบัติและความน่าเชื่อถือด้วยค่ะ เพราะ ถึงแม้ว่ากฏหมายด้านจรรยาบรรณฉบับเดียวกันทั่วประเทศ คนนำไปประยุกต์ใช้และตีความยังแตกต่างกันออกไป

*ควรตรวจสอบกับทนายความหลาย ๆ แหล่งค่ะ เพื่อเปรียบเทียบราคาและบริการที่จะได้รับ (เตือนแล้วนะค่ะ ไม่ใช่ว่าจะไม่เตือน)

นักลงทุนไทยอาจมีสิทธิได้รับการอนุญาตเข้าประเทศสหรัฐฯ ชั่วคราวภายใต้กฎระเบียบคนเข้าเมือง โดย USCIS

ข่าวดีสำหรับนักลงทุนไทยที่จะเข้ามาลงทุนในสหรัฐฯ แต่ยังไม่มีวีซ่าสหรัฐฯ ผู้ประกอบการต่างชาติที่ไม่ได้มีการขอวีซ่าอาจมีสิทธิได้รับการอนุญาตเข้าประเทศสหรัฐฯ ชั่วคราวภายใต้กฎระเบียบที่ยื่นเสนอโดย the United States Citizenship and Immigration Services ซึ่งขณะนี้อนู่ในขณะยื่นเสนอ โดยกฏระเบียบดังกล่าวจะช่วยให้ผู้ประกอบการที่เป็นเจ้าของธุรกิจหรือมีหุ้นอยู่อย่างน้อยร้อยละ 15 ในธุรกิจที่มีฐานที่ตั้งอยู่ในสหรัฐฯ และมีบทบาทที่สำคัญและศูนย์กลางในการดำเนินงานที่จะอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา สามารถมาทำงานในสหรัฐได้เป็นเวลาสองปี  ภายใต้ข้อเสนอนี้ ธุรกิจดังกล่าวจะต้องมีบุคคลสัญชาติสหรัฐฯ ที่มีคุณสมบัติลงทุนอย่างน้อย $ 345,000 หรืออย่างน้อย $ 100,000 จากเงินทุนช่วยเหลือจากรัฐบาลและธุรกิจที่เริ่มต้นก่อตั้งมาแล้วเป็นอย่างต่ำสามปี ร่างกฏหมายดังกล่าวยังจะช่วยให้ผู้ประกอบการที่จะขอสามารถขอเพิ่มเติมต่างหากได้อีกถึงสามปีหากบริษัท ยังคงแสดงให้เห็นว่ามันคือการให้ประโยชน์แก่สาธารณะอย่างมีนัยสำคัญเป็นหลักฐานโดยเพิ่มขึ้นอย่างมากในการลงทุน เงินทุน รายได้ หรือการสร้างงาน.

รัฐบาลประมาณการว่า จะมีผู้ประกอบการต่างชาติอย่างน้อย 2,940 คนที่อาจจะมีสิทธิ์เป็นประจำทุกปีภายใต้การปกครองนี้

ทั้งนี้ USCIS เปิดรับข้อคิดเห็นต่อเอกสารร่างแนวทางนี้ได้หลายช่องทางตามด้านล่างนี้ ภายใน 45 วัน จากวันที่ 24 สิงหาคม 2559

รายงานฉบับเต็มจาก  DEPARTMENT OF HOMELAND SECURITY

โดยสามารถเขียนระบุหัวเรื่อง “DHS Docket No. USCIS-2015-0006” ไปที่

1. Federal eRulemaking Portal: http://www.regulations.gov.
2. E-mail: U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS) by e-mail at uscisfrcomment@dhs.gov. หัวเรื่อง “DHS docket number USCIS-2015-0006”
3. Mail: USCIS by mail to Samantha Deshommes, Chief, Regulatory Coordination Division, Office of Policy and Strategy, U.S. Citizenship and Immigration Services, Department of Homeland Security 20 Massachusetts Avenue, NW, Washington, DC 20529. โดยต้องระบุ DHS Docket No. USCIS-2015-0006
4. Hand Delivery/Courier: USCIS through hand delivery to: Samantha Deshommes, Chief, Regulatory Coordination Division, Office of Policy and Strategy, U.S. Citizenship and Immigration Services, Department of Homeland Security, 20 Massachusetts Avenue, NW., Washington, DC 20529; Telephone (202) 272-8377. โดยต้องระบุ DHS Docket No. USCIS-2015-0006

สามารถสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกฏหมายนี้ได้ที่ Steven Viger, Adjudications Officer, Office of Policy and Strategy, U.S. Citizenship and Immigration Services, Department of Homeland Security, 20 Massachusetts Avenue, NW., Suite 1100, Washington, DC 20529-2140; Telephone (202) 272-8377.