ปัจจุบันโลกธุรกิจได้ตระหนักถึงผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (climate change) มากขึ้น ทำให้มีการนำเป้าหมายด้านความยั่งยืน และแนวปฏิบัติที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมาใช้ทั้งภายในองค์กรและห่วงโซ่คุณค่า (value chain) รวมทั้งกลยุทธ์ทางธุรกิจ จนกลายเป็นแกนหลักสำคัญของวัฒนธรรมบริษัทหลายแห่งในปัจจุบัน

จากข้อมูล Forbes State of Sustainability Report ประจำปี 2567 ผู้บริหารระดับ C-suite ถึง 65% เชื่อว่า ความยั่งยืนถือเป็นภารกิจสำคัญ 1 ใน 3 อันดับแรก (โดย 25% ของผู้บริหารเหล่านี้เชื่อว่า ความยั่งยืนเป็นภารกิจสำคัญอันดับ 1) โดยเมื่อเทียบกับ 3 ปีที่แล้ว (ในปี 2564) มีเพียง 28% เท่านั้นที่มองว่าความยั่งยืนมีความสำคัญเป็นลำดับต้น

ขณะเดียวกัน เมื่อมองผ่านสายตาผู้บริโภค ความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม (environmental sustainability) และความรับผิดชอบต่อสังคมมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคมากขึ้นเรื่อย ๆ และเป็นเหตุผลเกื้อหนุนซึ่งกันและกันที่ทำให้ผู้ผลิตจำนวนมากสะท้อนประเด็นดังกล่าวในฉลาก เช่น การทำเกษตรและประมงอย่างยั่งยืน กระบวนการผลิตและขนส่งที่ลด carbon footprint หรือการเลี้ยงปศุสัตว์โดยลดการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์และปราศจากการทารุณกรรม เป็นต้น

กระแสความนิยมด้านความยั่งยืนในอุตสาหกรรมต่างๆ ของสหรัฐฯ ปี 2567

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ความยั่งยืนและความรับผิดชอบต่อสังคมกลายเป็นจุดสนใจหลักสำหรับธุรกิจทั่วโลก จากข้อมูลของ Deloitte ในปี 2565 มีองค์กรถึง 75% ได้เพิ่มการลงทุนด้านความยั่งยืน และบริษัทในอุตสาหกรรมต่าง ๆ เช่น การค้าปลีก อาหาร แฟชั่น และเทคโนโลยี ต่างหันมาใช้นวัตกรรมที่จะช่วยผลักดันแนวปฏิบัติที่ยั่งยืนและเป็นประโยชน์ต่อสิ่งแวดล้อม ซึ่งจะกลายเป็นประสบการณ์ที่ดีสำหรับลูกค้าและผู้ใช้บริการในที่สุด

• ห่วงโซ่อุปทานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมในการค้าปลีก (Eco-Friendly Supply Chains In Retail)

ผู้บริโภคในปัจจุบันหันมาสนใจมากขึ้นว่าสินค้าที่ตนใช้มีที่มาอย่างไร และร้านอาหาร ร้านขายของชำ และผู้ผลิตอาหารต่างก็ตอบสนองด้วยการจัดหาวัตถุดิบ“อย่างเป็นธรรม” เช่น การใช้วัตถุดิบจากท้องถิ่น ซึ่งช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการขนส่ง และสนับสนุนเกษตรกรในท้องถิ่น เป็นต้น

นอกจากนี้ ความโปร่งใสถือเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งช่วยให้ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหรือผู้บริโภคสามารถติดตามแหล่งที่มาของผลิตภัณฑ์และประเมินผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสังคม ซึ่งธุรกิจต่าง ๆ สามารถนำแนวปฏิบัติด้านความยั่งยืนเข้ามาใช้ในห่วงโซ่อุปทานได้ เช่น การผลิตที่สร้างของเสียและปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์น้อยลง และการใช้นวัตกรรมเพื่อการขนส่งสินค้าที่ช่วยลดการปล่อยก๊าซฯ ลดการเน่าเสีย และลดขยะอาหาร (food waste) เป็นต้น

• เศรษฐกิจหมุนเวียนและแฟชั่น (Circular Economy And Fashion)

แนวคิดเรื่องเศรษฐกิจหมุนเวียนกำลังได้รับความสนใจจากอุตสาหกรรมแฟชั่น โดยเฉพาะการขยายวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ ซึ่งรวมถึงบริการซ่อมแซม โครงการรีไซเคิล และการสนับสนุนให้ลูกค้าขายต่อหรือบริจาคสิ่งของเพื่อแลกกับส่วนลด และขณะเดียวกันในส่วนของผู้บริโภคก็มีผู้ที่ชื่นชอบแฟชั่นเสื้อผ้ารีไซเคิลและเสื้อผ้าวินเทจ (สินค้ามือสอง) มากขึ้น รวมทั้งการอัพไซเคิล เช่น การเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าให้เป็นดีไซน์ใหม่เพื่อลดขยะ

นอกจากนี้ แบรนด์แฟชั่นต่าง ๆ ต่างก็ยอมรับหลักปฏิบัติด้านจริยธรรมอื่น ๆ มากขึ้น เช่น ค่าจ้างที่ยุติธรรม สภาพ   การทำงานที่ปลอดภัย และความโปร่งใสในห่วงโซ่อุปทาน ซึ่งล้วนมีส่วนเกื้อหนุนกันกับแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน

Elizabeth Joy ผู้ก่อตั้ง Conscious Life & Style บริษัทสื่อดิจิทัลที่มุ่งเน้นความยั่งยืนด้านแฟชั่น กล่าวว่า “แฟชั่นสายรักษ์โลก (ethical fashion) คือการยอมรับว่า มีมนุษย์อยู่เบื้องหลังเสื้อผ้าที่เราสวมใส่” และบริษัทแบรนด์แฟชั่นชื่อดัง เช่น Stella McCartney และ Eileen Fisher ต่างส่งเสริมแฟชั่นที่ยั่งยืนโดยใช้ผ้าออร์แกนิก วัสดุรีไซเคิล และวิธีการผลิตที่ปราศจากความโหดร้ายทารุณ

• การประหยัดพลังงานในอุตสาหกรรมเทคโนโลยี (Energy Efficiency In Tech)

บริการด้านดิจิทัลที่ขยายตัวทำให้ศูนย์ข้อมูลต่าง ๆ ต้องใช้พลังงานจำนวนมหาศาล และมีส่วนทำให้บริษัทเทคโนโลยีกลายเป็นผู้ขับเคลื่อนหลักในการพัฒนาเทคโนโลยีสะอาดและแนวปฏิบัติที่ยั่งยืน เช่น Google, Amazon และ Microsoft ซึ่งต่างกำลังลงทุนใน green data centers ที่จะขับเคลื่อนด้วยพลังงานหมุนเวียนหรือพลังงานทดแทน รวมทั้งอยู่ระหว่างสำรวจวิธีการทำความเย็นที่ใช้น้ำน้อยลง

นอกจากนี้ บริษัทด้านเทคโนโลยีหลายแห่งยังได้ลงทุนในการสร้างเมืองที่ยั่งยืน (sustainable cities) เช่น ระบบโครงข่ายไฟฟ้าอัจฉริยะ หรือ smart grids ระบบการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ และการจัดการขยะด้วย Internet of Things (IoT) เพื่อช่วยลดการใช้พลังงานและยกระดับการใช้ชีวิตในเมือง

ประโยชน์ของแนวปฏิบัติทางธุรกิจที่ยั่งยืน

• ประหยัดต้นทุน
• สร้างชื่อเสียงให้แบรนด์และองค์กร
• สร้างความได้เปรียบทางการแข่งขัน
• สร้างความพึงพอใจของพนักงาน
• สร้าง brand loyalty ของลูกค้า
• สร้างความไว้วางใจของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
• สร้างโอกาสที่มากับนวัตกรรมใหม่ ๆ
• ส่งเสริมความยืดหยุ่นในระยะยาว
• ส่งผลกระทบเชิงบวกต่อสังคม
• แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบต่อสังคม
• ปกป้องสิ่งแวดล้อม และอื่น ๆ

แนวปฏิบัติทางธุรกิจที่ยั่งยืนซึ่งควรมุ่งเน้นในปี 2567

1.) พลังงานทดแทน (Renewable Energy): การใช้พลังงานหมุนเวียน เช่น พลังงานแสงอาทิตย์หรือพลังงานลม สามารถลดการปล่อยก๊าซฯ และการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิลได้มาก บริษัทต่าง ๆ ควรพิจารณาติดตั้งอุปกรณ์พลังงานสะอาด หรือมีความร่วมมือกับผู้ให้บริการพลังงานหมุนเวียนเหล่านี้ หรือลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานพลังงานหมุนเวียน หากทำได้

2.) กลยุทธ์เศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy Strategies): การปรับเปลี่ยนแนวคิดเกี่ยวกับโมเดลธุรกิจและวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ โดยลดการสร้างของเสียและเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรให้สูงสุด อาจรวมถึงโครงการ reuse/recycle การนำผลิตภัณฑ์/ส่วนประกอบไปใช้ใหม่ การรับบรรจุภัณฑ์คืนเพื่อกระบวนการหมุนเวียน และการรับคืนสำหรับผลิตภัณฑ์ที่หมดอายุการใช้งานเพื่อการ recycle หรือ upcycle

3.) การจัดการห่วงโซ่อุปทานที่ยั่งยืน (Sustainable Supply Chain Management): ผู้ประกอบการธุรกิจควรประเมินและปรับปรุงความยั่งยืนของห่วงโซ่อุปทานของตนอย่างสม่ำเสมอ โดยสามารถร่วมมือกับ suppliers ที่มั่นใจว่ามีความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อม กำหนดแนวทางสำหรับการจัดหาสินค้าอย่างมีจริยธรรม ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในการขนส่ง และส่งเสริมความโปร่งใสตลอดทั้งห่วงโซ่อุปทาน

4.) ให้ความรู้แก่พนักงานเกี่ยวกับแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด (best practices): การลงทุนในการให้ความรู้แก่พนักงานและความตระหนักรู้เกี่ยวกับความยั่งยืนสามารถปลูกฝังวัฒนธรรมด้านความรับผิดชอบภายในองค์กรได้ ซึ่งอาจรวมถึงการฝึกอบรมเกี่ยวกับเทคนิคการประหยัดพลังงาน กลยุทธ์การลดของเสีย และการส่งเสริมพฤติกรรมที่มีจริยธรรม เป็นต้น

5.) ใช้ผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม: การสนับสนุนหรือการเปลี่ยนไปใช้ผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมไม่เพียงลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นขององค์กรต่อความยั่งยืนอีกด้วย ธุรกิจต่าง ๆ จึงควรให้ความสำคัญกับการจัดหาวัสดุที่ยั่งยืน ใช้แหล่งพลังงานหมุนเวียนสำหรับกระบวนการผลิต และคำนึงถึงความสามารถในการรีไซเคิลหรือการย่อยสลายทางชีวภาพของผลิตภัณฑ์

6.) สถานีชาร์จรถยนต์ไฟฟ้า: แม้จะดูเหมือนเป็นทางเลือกสำหรับบริษัทขนาดใหญ่ที่มีเงินทุนเพียงพอ แต่การจัดหาสถานีชาร์จ EV ในที่ทำงานหรือบริเวณใกล้เคียง เป็นการส่งเสริมให้พนักงานและผู้มาเยี่ยมชมองค์กรมีทางเลือกในการใช้การขนส่งที่สะอาด และสร้างภาพลักษณ์ที่ดีขององค์กร

7.) ซ่อมแซมแทนการเปลี่ยน: การเปลี่ยนวัฒนธรรมจากการทิ้งและซื้อใหม่เป็นการซ่อมแซม เป็นอีกสิ่งสำคัญสำหรับการบรรลุเป้าหมายด้านความยั่งยืน ที่ช่วยขยายวงจรชีวิตผลิตภัณฑ์ ลด ecological footprint และลดการสร้างขยะและของเสียให้เหลือน้อยที่สุด โดยธุรกิจอาจร่วมมือกับผู้ให้บริการซ่อมแซมในพื้นที่ หรือจัดตั้งทีมซ่อมแซมภายในองค์กร

ในปัจจุบัน แม้แต่องค์กรที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับ green practice โดยตรงก็ยังพบว่า การนำแนวปฏิบัติที่ยั่งยืนมาใช้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับความสำเร็จในระยะยาวและสภาพแวดล้อมที่ยั่งยืน ดังนั้น ในปี 2567 ความยั่งยืนไม่ใช่สิ่งที่สร้างความแตกต่างและโดดเด่นเฉพาะกลุ่มอีกต่อไป แต่กลายเป็นมาตรฐานและความจำเป็นของทุกภาคส่วนที่จะต้องตามให้ทัน และเป็นความจำเป็นเชิงกลยุทธ์ในการกำหนดแนวทางปฏิบัติและจัดลำดับความสำคัญของอุตสาหกรรมทั่วโลก ซึ่งจะยังเป็นกระแสต่อไปอีกนาน

อ้างอิง

https://www.forbes.com/sites/forbes-research/2024/04/22/sustainability-climbs-the-corporate-agenda-forbes-releases-the-2024-state-of-sustainability-report/

https://www.forbes.com/sites/jiawertz/2024/03/09/sustainability-has-gone-mainstream-across-industries/

https://globaltrashsolutions.com/blog/7-sustainable-business-practices-for-2024/#:~:text=Sustainable%20Business%20Practices%20to%20Implement%20in%202024&text=Here%20are%20some%20key%20areas,and%20dependence%20on%20fossil%20fuels.

การใช้รถยนต์ไฟฟ้าหรือ Electric Vehicle (EV) เป็นทางเลือกในการลดมลพิษ รักษาสิ่งแวดล้อมและรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่ได้รับความนิยมลำดับต้นๆ จากทั่วโลกอย่างต่อเนื่อง โดยคาดว่า ในปี 2567 ก็จะยิ่งมีการพัฒนาเทคโนโลยีในด้านนี้มากขึ้นไปอีก เช่น แบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงที่ทำให้ชาร์จได้เร็วขึ้น และรถวิ่งได้ไกลมากขึ้น EV จึงถือเป็นนวัตกรรมแห่งอนาคตที่จะยิ่งได้รับความนิยมต่อไปเรื่อยๆ จนเป็นกระแสหลัก และการแข่งขันทางธุรกิจก็ยิ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

การเป็นเจ้าของ EV ในปัจจุบันมีค่าใช้จ่ายไม่สูงมากเท่าในอดีต โดยในปีนี้ราคา EV ในสหรัฐฯ ลดลงกว่าร้อยละ 20 จากปี 2566 และปัจจุบันมี EV ในสหรัฐฯ มากกว่า 4,500,000 คันบนท้องถนน ซึ่งเป็นผลมาจากการที่รัฐบาลสหรัฐฯ มีนโยบายสนับสนุนการใช้ EV อย่างเต็มที่ โดยได้ประกาศแผนงานเพื่อลดต้นทุน EV สำหรับชาวอเมริกัน และการสร้างเครือข่ายสถานีชาร์จ EV ที่สะดวกและมีประสิทธิภาพ ตั้งแต่ประธานาธิบดีไบเดนเข้ารับตำแหน่ง ยอดขาย EV ในสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นกว่า 4 เท่า และจำนวนเครื่องชาร์จสาธารณะเพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 70 หรือประมาณ 170,000 แห่งทั่วประเทศ ซึ่งถือว่ารัฐบาลสหรัฐฯ on track ที่จะบรรลุเป้าหมายการติดตั้งเครื่องชาร์จรถยนต์ไฟฟ้า 500,000 จุดภายในปี 2569

รถยนต์ไฟฟ้าราคาจับต้องได้

EV ในปัจจุบันมีราคาโดยเฉลี่ยถูกกว่าปีที่แล้วถึงร้อยละ 20 และกฎหมาย Inflation Reduction Act ได้ให้สิทธิประโยชน์เครดิตภาษีจากการซื้อ EV ทั้งรถยนต์ใหม่และใช้แล้ว โดยตั้งแต่วันที่ 1 มกราคมที่ผ่านมา ผู้ซื้อชาวอเมริกันสามารถรับส่วนลดสูงสุดถึง 7,500 ดอลลาร์สหรัฐจากราคา EV มือหนึ่งที่เข้าข่ายได้รับสิทธิ “30D New Clean Vehicle Tax Credit” และ 4,000 ดอลลาร์สหรัฐจากราคา EV ใช้แล้วที่เข้าข่ายได้รับสิทธิ “25E Used Clean Vehicle Credit” ซึ่งปัจจุบันได้มีตัวแทนจำหน่าย EV มากกว่า 9,500 รายทั่วสหรัฐฯ ลงทะเบียนกับ IRS Energy Credits Online แล้ว และส่วนใหญ่ได้ลงทะเบียนเพื่อให้เครดิตภาษีนี้ ณ จุดขายด้วย

ลดต้นทุนการชาร์จ EV สำหรับผู้บริโภค

กฎหมาย Inflation Reduction Act ได้ให้สิทธิประโยชน์จากเครดิตภาษีสำหรับการชาร์จ EV ที่เรียกว่า “30C EV Charging Tax Credit” ซึ่งล่าสุดกระทรวงการคลังและกระทรวงพลังงานสหรัฐฯ ได้กำหนดพื้นที่ต่าง ๆ (census tracts)  ที่จะได้สิทธิประโยชน์นี้ ครอบคลุมประชากรกว่า 2 ใน 3 ของประเทศ โดยเครดิตภาษีชนิดนี้ช่วยลดค่าใช้จ่ายกว่าร้อยละ 30 สำหรับชุมชนผู้มีรายได้น้อยและพื้นที่นอกเมือง ทำให้การติดตั้งที่ชาร์จ EV มีราคาย่อมเยา และช่วยเพิ่มการเข้าถึงการชาร์จ EV ทั่วประเทศในที่สุด

เพิ่มการเข้าถึงและประสิทธิภาพการชาร์จ EV

เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา รัฐบาลสหรัฐฯ ประกาศให้เงินทุนช่วยเหลือ (grants) มูลค่า 623 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่รัฐต่าง ๆ และรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อช่วยอุดช่องว่างเครือข่ายสถานีชาร์จ EV ทั่วประเทศ โดยเฉพาะการสร้างสถานีชาร์จ EV และเชื้อเพลิงไฮโดรเจนในทำเลที่สะดวก เช่น โรงเรียน สวนสาธารณะ ห้องสมุด และที่อยู่อาศัยแบบหลายครอบครัว (multi-family housing) ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่สามารถติดตั้งจุดชาร์จที่บ้านได้ และได้ประกาศการลงทุนเพิ่มเติมอีก 325 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อซ่อมแซมและเปลี่ยนเครื่องชาร์จที่ใช้งานไม่ได้ทั่วประเทศหลายพันจุด รวมทั้งการพัฒนาศักยภาพบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการกระจายและบำรุงรักษาสถานีชาร์จ EV

การประกาศให้เงินช่วยเหลือและให้งบประมาณเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของ National Electric Vehicle Infrastructure program (NEVIP)  ซึ่งรัฐบาลสหรัฐฯ ยังได้จัดสรรงบประมาณเกือบ 2.4 พันล้านดอลลาร์ เพื่อสร้างสถานีชาร์จ EV ทั่วประเทศ (federally funded EV charging stations) ซึ่งรัฐโอไฮโอ นิวยอร์ก และเพนซิลเวเนีย ได้ซื้อเครื่องชาร์จ EV ที่ได้รับทุนสนับสนุนจาก NEVI มาใช้แล้วตั้งแต่ช่วงต้นปี และรัฐเมนและเวอร์มอนต์อยู่ระหว่างดำเนินการ ซึ่งรัฐที่เข้าร่วมโครงการนี้ต้องเปิดสถานีชาร์จอย่างน้อย 5 ปี และใช้งานได้เกือบตลอดเวลา (อย่างน้อยร้อยละ 97)

เสริมสร้างรากฐานอุตสาหกรรม

Joint Office of Energy and Transportation สหรัฐฯ ประกาศให้งบประมาณกว่า 46 ล้านดอลลาร์ผ่านโครงการ Ride and Drive Electric เพื่อเสริมสร้างรากฐานอุตสาหกรรมการชาร์จ EV โดยเฉพาะการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ เพื่อให้สามารถสร้างเครือข่ายสถานีชาร์จ EV ที่สะดวกสบาย ราคาย่อมเยา และเชื่อถือได้ อย่างทั่วถึง เท่าเทียมและต่อเนื่อง ตัวอย่างการดำเนินงานขององค์กรที่ได้รับงบประมาณสนับสนุน เช่น Oregon Tradeswomen, Inc. ดำเนินงานด้านการจัดหา และเตรียมความพร้อมบุคลากรในด้านงานไฟฟ้า ซึ่งรวมถึงชนกลุ่มน้อยและสตรี รวมทั้งฝึกอบรมช่างไฟฟ้า IBEW Local 48 ร่วมกับ Electric Vehicle Infrastructure Training Program (EVITP) และResearch Foundation for SUNY แห่งมหาวิทยาลัยบัฟฟาโล ยังได้รับงบประมาณสำหรับพัฒนาแผนความยืดหยุ่น (resiliency plan) สำหรับการใช้พลังงานไฟฟ้าในระบบขนส่งมวลชนของรัฐนิวเจอร์ซีย์ เป็นต้น

สนับสนุนการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี EV

เพื่อสนับสนุนโครงสร้างพื้นฐานอุตสาหกรรม EV รัฐบาลสหรัฐฯ ยังส่งเสริมการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี โดยกระทรวงพลังงานได้ประกาศให้ทุนกว่า 163 ล้านดอลลาร์สำหรับโครงการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีสำหรับยานยนต์และการขับเคลื่อนที่ไร้มลพิษ และการวิจัยและพัฒนาแบตเตอรี่ขั้นสูง ซึ่งรวมถึงเทคโนโลยีที่จะช่วยลดต้นทุน เช่น การพัฒนาแบตเตอรี่ที่ใช้วัสดุต้นทุนต่ำ รวมทั้งให้ความสำคัญกับการให้ข้อมูลผู้บริโภคเกี่ยวกับ EV และการชาร์จ EV ด้วย

จับมือกับภาคธุรกิจ

การลงทุนของภาครัฐในเทคโนโลยี EV ที่ผ่านมาได้ช่วยกระตุ้นการลงทุนของบริษัทเอกชน โดยปัจจุบันมีการลงทุนของภาครัฐในเครือข่ายสถานีชาร์จ EV มากกว่า 25,000 ล้านดอลลาร์ และจากภาคเอกชนกว่า 10,000 ล้านดอลลาร์ มีการประกาศว่าจะเปิดหรือเปิดโรงงานผลิตเครื่องชาร์จ EV ในสหรัฐฯ แล้วอย่างน้อย 40 แห่ง มีกำลังการผลิตเครื่องชาร์จมากกว่า 1,000,000 เครื่องในแต่ละปี ซึ่งรวมถึงเครื่องชาร์จแบบเร็ว (fast chargers) กว่า 60,000 เครื่อง

นอกจากนี้ ปัจจุบันมีบริษัทเอกชนมากกว่า 30 แห่งที่ได้ประกาศความมุ่งมั่นที่จะร่วมมือในการขยายการชาร์จ EV ไปทั่วประเทศ ตั้งแต่บริษัทผู้ผลิตยานยนต์ เช่น Tesla, BMW, General Motors, Honda, Hyundai, Kia, Mercedes-Benz Group และ Stellantis ผู้ผลิตเครื่องชาร์จ เช่น BlackRock Alternatives, EdgeEnergy และ LG Electronics ผู้ติดตั้งเครื่องชาร์จ เช่น EVgo, Francis Energy และ bp pulse และเครือข่ายโรงแรมและร้านค้าปลีก เช่น Marriott, Hilton และ Walmart เป็นต้น

อ้างอิง

https://www.irs.gov/credits-deductions/credits-for-new-clean-vehicles-purchased-in-2023-or-after

https://www.irs.gov/credits-deductions/used-clean-vehicle-credit#:~:text=You%20may%20qualify%20for%20a,Not%20be%20the%20original%20owner

https://www.pbs.org/newshour/politics/biden-administration-awards-623-million-in-grants-to-build-out-electric-vehicle-charging-network

https://www.whitehouse.gov/briefing-room/statements-releases/2024/01/19/fact-sheet-biden-harris-administration-announces-new-actions-to-cut-electric-vehicle-costs-for-americans-and-continue-building-out-a-convenient-reliable-made-in-america-ev-charging-network/

https://www.whitehouse.gov/wp-content/uploads/2024/01/Private-Sector-EV-Charging-Announcements.pdf

https://www.reuters.com/business/autos-transportation/us-announces-325-mln-repair-ev-chargers-cut-battery-costs-2024-01-19/