“หากมองย้อนกลับไปจะเห็นว่าเรามีแรงขับมานานแล้ว มีมาตั้งแต่เด็ก เรามองเห็นว่าชีวิตเราลำบาก เรามาแบบลำบาก พ่อก็เป็นอย่างนี้ ฉันอยากมีชีวิตที่ดีและต้องทำให้ได้ ซึ่งวันนี้ก็ทำได้แล้วจริง ๆ บางครั้งยังไม่เชื่อเลยว่าทำได้อย่างไร มาถึงจุดนี้ได้อย่างไร”

“ตอนที่คิดว่าทำได้แล้วคืออายุประมาณ 34 แต่ตอนที่อายุ 27 ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นช่วงที่หมดหวังในชีวิต ตอนนั้นอยู่สหรัฐฯ มา 7 ปีแล้ว เราก็ท้อ เราไม่มีแฟน ไม่มีใครช่วย มันเหมือนมืดมิดทุกวันเลย คนที่ทำงานที่ร้านเขาเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ดูถูก เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปเรียน พี่ทำงานตลอด 7 วันเช้าเย็น มีความหวังเหมือนกับเทียนที่กำลังจะดับ แต่ก่อนที่เทียนจะดับมันจะมีแสงอยู่วาบหนึ่ง ซึ่งมันคือวาบสุดท้าย และพลังมันมาจากความลำบาก”

ความสำเร็จในวันนี้

ปัจจุบันคุณน้องไม่ได้ทำธุรกิจรถขายอาหารแล้ว เนื่องจากจุดที่เคยจอดรถกลายเป็นโรงแรม ประกอบกับบทบาทใหม่ในฐานะคุณแม่ ที่ทำให้เธอคิดว่าการบริหารงานร้านอาหารจำนวน 2 สาขา และบริษัทน้ำซอสของเธอก็น่าจะเพียงพอแล้ว และมันก็ง่ายสำหรับบริบทในชีวิตของเธอ ณ ปัจจุบัน กับประสบการณ์เปิดร้านมามากกว่า 10 ปี เธอเชื่อว่าหากเป็นวิชาเรียนเธอก็สามารถเรียนจนจบหลักสูตรนี้แล้ว

“คิดว่าผ่านจุดที่สูงที่สุดมาแล้ว ตอนนี้พี่มีลูกเลยคิดว่าบริหาร 2 ร้านนี้มันง่ายกว่า ถ้าเป็นร้านมันบริหารง่ายกว่าที่เป็นรถ ส่วนตัวแล้วคิดว่าเราประสบความสำเร็จมากเกินกว่าที่เราจะคาดหมาย ตอนนี้เปิดร้านอาหาร 2 สาขาและทำน้องซอสแบรนด์ มีวางขายในซุเปอร์มาร์เก็ตและขายในอเมซอนด้วย”

ความเปลี่ยนแปลงและผลกระทบจากโควิด-19

“ปกติจะตั้งเป้าหมายทุกปี ก่อนโควิดมามี 2 สาขา ช่วงโควิดปิดไป 1 สาขา เปิดขาย 1 สาขา คิดว่าจะเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน”

ในปีที่ผ่านมา เป้าหมายของคุณน้องคือ “ประคองน้องข้าวมันไก่และน้องซอสไปให้ได้” และเมื่อเธอสามารถพาร้านและแบรนด์รอดจากโควิดมาได้จนถึงทุกวันนี้ เป้าหมายต่อไปของเธอในปีนี้จึงกลายเป็น

“การช่วยเหลือผู้อื่น”

“มันยากมาก ๆ ตอนที่เขาล็อกดาวน์เราต้องเปลี่ยนการจัดการในร้านทั้งหมดภายในช่วงข้ามคืน ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นออนไลน์ ต้องทำเว็บไซต์เอง เพราะตอนนั้นทุกคนยุ่งหมด หลังจากนั้นก็ติดต่อกับรัฐบาลเพื่อขอความช่วยเหลือ กฎเปลี่ยนตลอด เราให้ลูกค้ารับประทานนอกร้านหรือซื้อกลับบ้าน และต้องรับมือกับความเครียดของพนักงานและลูกค้าด้วย พูดง่าย ๆ เหมือนเปิดร้านใหม่ภายใน 24 ชั่วโมง”

นอกจากนี้ ปัญหาสำคัญยังเป็นเรื่องวัตถุดิบ เพราะของที่เคยสั่งไม่สามารถมาส่งได้ตามปกติ หรือในกรณีซอสที่ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่กลับประสบปัญหาขาดแคลนบรรจุภัณฑ์

“การทำน้ำซอสก็ช่วยพี่ได้เยอะเหมือนกัน เป็นโลกของซอสที่ไม่ใช่ร้านอาหาร ทำไปเรื่อย ๆ เงินจากการขายซอสก็ไม่ได้มากมาย เราเป็นแบรนด์เล็ก ๆ แต่มันให้กำลังใจพี่ เพราะตอนที่พี่ปิดร้านต้องให้ลูกน้องออกไปกว่า 70% เหลือพนักงานอยู่แค่ 16 คน ในวันที่ขายไม่ดีเลยคือรายได้ตกเป็นศูนย์ เราคิดว่าจะไปรอดไหม แต่เราก็สู้ไปด้วยกัน”

กำลังใจและแรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งกำลังใจเกือบทั้งหมดของเธอคือชีวิตความเป็นอยู่ที่ประเทศไทย คุณน้องต้องมองหาแรงบันดาลใจในทุก ๆ วัน เพื่อให้เดินผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้ “คิดบวก” ก็เป็นอีกหนึ่งกำลังใจดี ๆ รวมไปถึงคลิปวิดีโอต่าง ๆ ที่ได้บอกเล่าเรื่องราวการเอาตัวรอดในยุคฟองสบู่แตกของประเทศไทย

“บอกตัวเองว่าเราต้องช่วยลูกน้องนะ ที่เราเปิดร้านก็โดนว่าว่าเปิดทำไม แต่อีกส่วนก็ขอบคุณที่เราเปิดร้าน มันมีแรงเสียดทานเยอะมาก มันยากมาก ๆ ในการทำร้านช่วงโควิด แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เชื่อว่าเราว่ายน้ำข้ามพายุมาแล้ว ผ่านจุดที่แย่ที่สุดมาแล้ว วันนี้เราลอยคอและคิดว่าต้องทำอย่างไรที่จะไปให้ถึงฝั่ง ต้องอาศัยกำลังใจล้วน ๆ เลย”

“วันนี้เราตั้งเป้าหมายใหม่ว่า ถ้าจะทำให้มันผ่านไปให้ได้ เราก็จะต้องช่วยเหลือคนอื่นด้วย ช่วยลูกน้องด้วย พี่อยากเล่าประสบการณ์เพื่อช่วยคนที่กำลังประสบกับอุปสรรคเหมือนกับเรา”

คุณน้องเริ่มทำพอดแคสต์เพื่อพูดคุยและแบ่งปันประสบการณ์ และปล่อยตอนแรกของเธอไปเมื่อไม่นานนี้ https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

“พี่มีไอเดียนี้นานแล้วแต่ไม่กล้าทำ เพราะภาษาเราไม่ได้เก่งขนาดนั้น เราพูดได้แต่ไม่ถึงขั้นจะเป็นพิธีกรได้ แต่ถ้าให้ผ่านโควิดไปได้เราต้องคิดบวก พี่เลยจัดการทำเลย พี่ไปสัมภาษณ์เจ้าของกิจการคนอื่น ๆ ที่เป็นผู้หญิง ทั้งคนอเมริกัน คนเอเชีย เราจะถามในทำนองว่า การสร้างธุรกิจต้องประสบกับปัญหาอะไรบ้าง เราอยากถ่ายทอดเรื่องราวให้เป็นประโยชน์ต่อผู้ประกอบการคนอื่น ให้เขามีกำลังใจทำธุรกิจต่อไป ทำให้การจ้างงานยังคงอยู่ และเพื่อการสร้างรายได้ให้กับพนักงาน เพราะการประกอบการในช่วงโควิดมันยากมาก ๆ ทำอาหารมันยากอยู่แล้ว ในช่วงโควิดคิดว่ายากกว่าเดิมถึง 3 เท่า พี่จะไปเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน ปัญหามันสุดยอด ถาโถมเข้ามาทุกวัน เหมือนเราเริ่มใหม่ แต่เราก็จะทำต่อไป เพราะมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

เคล็ดลับความสำเร็จ

คุณน้องเป็นอีกคนที่เชื่อว่า “ความซื่อสัตย์” คือกุญแจสู่ความสำเร็จ “เราต้องซื่อสัตย์กับลูกน้อง ซื่อสัตย์กับตัวเอง และซื่อสัตย์กับลูกค้า เราต้องกล้าที่จะแตกต่าง และจะต้องดำเนินธุรกิจแบบมีมนุษยธรรม”

ฝากถึงคนไทยที่อยากเป็นเจ้าของธุรกิจ

“อยากบอกว่าถ้าอยากทำก็ทำเลย” แต่สิ่งหนึ่งที่คุณน้องปฏิบัติต่อพนักงานในร้านก็คือการดูแลเอาใจใส่ แบบที่เธอไม่เคยได้รับจากนายจ้าง เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นลูกจ้าง

“ตอนนี้พี่มีบริษัทเป็นของตัวเอง พี่คิดว่าเรามีพลังที่สามารถเปลี่ยนโลกได้ พลังที่อยู่ในกำมือของคุณ ถ้าคุณใช้พลังนี้ให้มันถูกต้อง คุณจะเปลี่ยนได้แม้กระทั่งชีวิตของลูกน้องคนหนึ่งให้ดีขึ้นได้ เราทำงานแบบมีคุณธรรมเป็นเรื่องที่สำคัญมาก และการที่เราจะอยู่แบบผู้แพ้ไปวัน ๆ นั้นมันง่าย แต่การอยู่อย่างไรให้สามารถควบคุมทุกสถานการณ์ไว้ได้มันยากยิ่งกว่า”

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง

https://khaomangai.com/

https://www.ridingtiger.com/

https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

https://podcasts.apple.com/us/podcast/riding-tiger-podcast/id1565010294

https://www.facebook.com/nongskhaomangai/photos

เชื่อว่าหลายคนคงเคยได้ยินชื่อ “น้องข้าวมันไก่” หรือผ่านสายตากับภาพสาวน้อยผมสีทองและรอยยิ้มอันสดใส เจ้าของกิจการ “Nong′s Khao Man Gai” ร้านข้าวมันไก่เจ้าดังในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งนอกจากความสำเร็จอันน่าทึ่ง ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือและเงินเพียงไม่ถึง 100 ดอลลาร์สหรัฐ ประสบการณ์ชีวิตของเธอก่อนที่จะก้าวสู่ความสำเร็จก็น่าสนใจไม่แพ้กัน มาดูกันว่าสาวน้อยผมทองในวันนั้น ณ ปัจจุบันในวัย 41 ปี กับการเป็นเจ้าของบริษัทและสวมบทบาทคุณแม่ ชีวิตของเธอดำเนินไปอย่างไร “เป้าหมายและความสำเร็จ” ของเธอในวันนี้คืออะไร

น้อง พูนสุขวัฒนา หรือที่ใครหลายคนเรียกเธอว่า “เชฟน้อง” เดินทางจากประเทศไทยสู่สหรัฐอเมริกา กับความตั้งใจเต็มเปี่ยมที่จะหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว และช่วยเหลือครอบครัวที่เมืองไทย เธอเดิมพันอนาคตด้วยเงินติดตัวเพียง 70 ดอลลาร์สหรัฐ กับทักษะภาษาอังกฤษซึ่งไม่ได้อยู่ในระดับที่ดี

ก่อนจะมาเป็น “น้องข้าวมันไก่”

คุณน้องเกิดและโตในกรุงเทพมหานคร อาศัยอยู่กับครอบครัวที่มีคุณแม่เป็นแม่ครัวในร้านอาหารและพ่อที่เป็นโรคติดสุรา เธอเติบโตมากับการพบเห็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่ และตัวเธอเองก็ถูกพ่อทุบตีอยู่เสมอ สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ในวัยเด็กคือตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด จนติดอยู่ใน 5 อันดับต้นของห้องตลอด ซึ่งเพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้รับรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เธอมอบให้เพื่อน ๆ นั้น เบื้องหลังเธอต้องใช้ความพยายามมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ อีกหลายคน เพราะเธอทำการบ้านและอ่านหนังสือได้ในยามพ่อหลับเท่านั้น

“ก่อนบินไปสหรัฐฯ ที่บ้านครอบครัวฐานะไม่ค่อยดี พี่เรียนจบปริญญาตรีบริหารธุรกิจ แม่ทำงานคนเดียว พ่อขี้เมา ทำงานอะไรก็โดนเขาไล่ออก เมาแล้วตี ตีแม่ ตีพี่ด้วย พี่มีแรงผลักดันตั้งแต่เด็กว่าเราจะไม่จบตรงนี้ พี่ต้องทำการบ้านตอนเขาหลับ ตื่นเช้ามาคือเมาเลย กลับมาตอนเย็นก็เมา แต่พี่เรียนเก่งมันเหมือนเป็นทางออกของเรา ให้เรารู้สึกดีกับตัวเอง”

คุณน้องเรียนจบได้เข้าทำงานเป็นคนแรกของรุ่น ทันทีที่เรียนจบเธอเข้าทำงานเป็นแอร์โฮสเตส ซึ่งเป็นงานที่เธอฝากความหวังเอาไว้สูงมาก และเธอตั้งใจว่าจะทำงานนี้ให้ดีที่สุดเพื่อแม่

“แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องออกเพราะคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์พิจารณา นับว่าเป็นความล้มเหลวครั้งแรก เพราะเราตั้งใจทำงานและต้องการงานนั้นมาก เราอยากช่วยแม่ คิดว่าเราคงยังไม่พร้อม เราอาจจะยังเด็ก อาจจะพยายามไม่พอ ประกอบกับมีแฟนด้วย”

เธอแต่งงานกับสามีสัญชาติอเมริกันและบินไปพอร์ตแลนด์ สหรัฐฯ ในปี 2546 ด้วยวัย 23 ในขณะนั้น แต่ทั้งคู่ไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ต่อไปได้ โดยเธอคิดว่าอาจจะเป็นเพราะทั้งคู่ยังเด็กเกินไป จึงทำให้ต้องหย่าร้างกันไป จากนั้นเธอทำเรื่องอยู่สหรัฐฯ ต่อและสร้างชีวิตของตัวเอง

เริ่มทำธุรกิจของตัวเองหลังจากเป็นลูกจ้างในร้านอาหาร 7 ปี

การทำงานในร้านอาหารไม่ใช่ความคิดแรกของเธอ ทันทีที่เดินทางมาถึงสหรัฐฯ คุณน้องลองสอบทำงานแอร์โฮสเตสแต่ไม่ได้ สมัครงานร้านสะดวกซื้อก็ไม่ได้ สมัครห่อของขวัญในห้างก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์อยู่ดี

“เรารู้แล้วว่าในตลาดแรงงานเรามีข้อจำกัด ร้านอาหารไม่ได้เป็นความคิดแรกที่อยากทำ แม่เป็นกุ๊กที่ร้านอาหารเมืองไทย เวลาปิดภาคเรียนเราก็ไปทำงาน เพื่อหาค่าเล่าเรียน สมัยก่อนคิดว่าแม่ต้องลำบาก ทำงานส่งเสียจนเราจบปริญญาตรี อยากให้เรามีอนาคต เราอยากทำงานนั่งโต๊ะให้แม่สบาย การทำงานในร้านอาหารหรือเป็นเจ้าของร้านอาหารไม่ได้อยู่ในความคิดเลย แต่ตอนที่เติบโตมาเราก็ต้องทำอาหารกินเองอยู่แล้ว เพราะเราไม่มีเงินไปกินข้างนอก เราไม่ซื้อกินเลย และก็ไม่ได้คิดว่าทักษะการทำอาหารเป็นเรื่องพิเศษอะไร”

“ก่อนจะเปิดร้านทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านอาหารไทยในออริกอน ทำมาหลายร้าน ทำอยู่ประมาณ 7 ปี ตอนมามีเงิน 70 ดอลลาร์ฯ คิดว่าทำงานเก็บเงินไปก่อน พี่อยากแตกต่างแต่ก็มีโอกาสน้อย เพราะไม่ได้ไปเรียนหนังสือเหมือนคนอื่น คิดในใจว่าจะลุยเอง ไม่อยากเรียนเพราะไม่อยากกู้เงินเรียน”

เธอเล่าว่า ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นของตัวเอง เธอได้เข้าไปทำงานในร้านอาหารที่มีชื่อว่าป๊อก ๆ มีเจ้าของเป็นชาวต่างชาติ ซึ่งหน้าที่รับผิดชอบภายในร้านของเธอคือมือตำส้มตำ และในขณะที่ทำงานอยู่นั้นเธอก็สงสัยว่าทำไมทางร้านถึงสามารถคว้ารางวัลร้านอาหารยอดเยี่ยมประจำปีมาได้

“เราอยากเรียนรู้วิชา และอยากรู้ด้วยว่าถ้าเราได้ทำอาหารเราจะชอบไหม เพราะในความคิดของคนไทยส่วนใหญ่ก็จะเป็นเจ้าของร้านอาหาร”

“เริ่มธุรกิจปี 2552 แต่ก่อนจะเปิดได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เงินเก็บมามันก็ไม่พอเปิดร้าน ตอนนั้นอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีแฟน เราคิดไปว่าเราอาจจะต้องเสิร์ฟอาหารไปตลอดชีวิต เริ่มเศร้า ๆ เริ่มหมดหวังแล้ว แต่ก็บอกตัวเองว่า ฉันจะสร้างอนาคตของฉันเอง ด้วยมือของฉันเอง เลยทุ่มหมดตัว”

ประสบการณ์และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ

คุณน้องเล่าว่า จากประสบการณ์การทำงานของเธอ โดยเฉพาะร้านสุดท้ายที่เธอได้มีโอกาสเข้าไปทำงาน สอนอะไรให้เธอหลายอย่าง เธอได้เรียนรู้ว่าถึงแม้ว่าฝีมือในการทำอาหารอาจจะไม่เลอเลิศ แต่ด้วยมีวิธีการจัดการที่แตกต่างและเป็นระบบ มันจะทำให้เห็นข้อได้เปรียบ

“ทางร้านสามารถที่จะสื่อสารและเล่าเรื่องราวกับลูกค้าได้ว่าอาหารมาจากไหน ส่วนผสมมาจากไหน ตรงนั้นเขาได้เปรียบและเป็นร้านที่ประสบความสำเร็จ แม้ตอนนี้จะปิดไปแล้ว”

“สิ่งที่ได้จริง ๆ คือความมั่นใจ ถ้าเราทำอาหารให้สุด สมัยก่อนร้านอาหารที่สหรัฐฯ ไม่ได้มีรสชาติเหมือนที่เมืองไทย เพราะวัตถุดิบต่าง ๆ ไม่ได้เหมือนที่เมืองไทย เราอยากทำให้รสชาติเหมือนที่เมืองไทย เราต้องหาส่วนผสมที่ดีที่สุดมันหายาก แต่ถ้าตั้งใจทำลูกค้าก็จะเห็น เราอยากจะให้ผลงานเราออกมาเป็นแบบนี้”

การทำงานย่อมมีอุปสรรคเข้ามาเสมอ แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ ด้วยความมั่นใจและการปรับสูตรหาความสมดุลของรสชาติ

“บางคนเขาไม่เข้าใจอาหารเรา เขาก็จะบอกว่า นี่ไม่ใช่อาหารไทย เราก็บอกใช่ด้วยความมั่นใจ เราทำจริง ๆ เวลาที่เรามาจากต่างเมือง เรามีความกลัว เรากลัวลูกค้า และเราก็พูดภาษาเขาไม่ได้ด้วย เราต้องปรับสูตรเพื่อหาสมดุลตามลูกค้าด้วยส่วนหนึ่ง ซึ่งช่วงแรก ๆ เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก ไหนจะปัญหาค่าเช่าแพง ค่าแรงงานก็แพง ค่าวัตถุดิบที่ต้องให้รสชาติออกมาเหมือนเมืองไทยอีก เราต้องหาสมดุลเพื่อให้เราสามารถทำธุรกิจได้ เพราะการทำธุรกิจมันต้องมีกำไร และเราต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าจะทำอย่างไรให้อยู่รอด นี่คือเรื่องที่ยากมากและถือเป็นอุปสรรคสำคัญ”

ต่อตอนที่ 2

คุณจิมมี่เล่าว่า ทางร้านจ้างพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย และดำเนินการเรื่องเอกสารการทำงานให้ทั้งหมดอย่างถูกต้อง แทนที่จะใช้วิธีการดึงตัวพ่อครัวแม่ครัวจากร้านไทยในต่างประเทศ

“ตั้งแต่ที่เริ่มเปิดร้านแรก ๆ เราหาพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย แทนการตระเวนหาในพื้นที่แล้วเกิดปัญหาการแย่งตัว เราจึงใช้วิธีการสร้างคนของเราเอง เพราะพวกเขาจะอยู่กับเรายาว กลายเป็นว่าอยู่กับด้วยน้ำจิตน้ำใจ ไม่ได้อยู่กันเรื่องเงินแล้ว เพราะถ้าเราไปดึงคนมาจากร้านอื่น ร้านอื่นก็จะมาดึงตัวคนของเราไปได้เช่นกัน”

“เราโชคดีที่ได้ทุกคนมาทำงานในร้าน ทุกคนอยู่กับเราได้นาน เป็นสัญญาใจมากกว่าสัญญาเงิน พอเราทำงานเราก็จะเผื่อแผ่ไปถึงพนักงานของเรา เราเปิดให้พนักงานมาร่วมหุ้นกับเราในร้าน ทุกคนมีความเป็นเจ้าของธุรกิจของตัวเอง นอกจากเงินเดือนที่จะได้รับในแต่ละเดือน ในฐานะเจ้าของธุรกิจพวกเขาก็จะได้เงินปันผลในแต่ละเดือนด้วย พวกเราอยู่กันแบบครอบครัว และเมื่อคนในร้านมีความสุข พวกเขาก็จะไม่ลาออกไปทำงานที่อื่น”

“อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในสหรัฐฯ ก็คือ ทุกอย่างที่นี่วางไว้ค่อนข้างจะเป็นระบบระเบียบ เราเน้นย้ำอยู่เสมอว่า พนักงานในร้านเราต้องเสียภาษีทุกอย่างให้ถูกต้อง ทุกคนต้องยอมเสียภาษีตามกฎหมาย เพราะในบั้นปลายของชีวิตทุกคนจะมีเงินจากรัฐบาลมาเลี้ยงดู”

ผลกระทบจากโควิด-19

สิ่งแรกที่คุณจิมมี่ทำเมื่อได้รับข่าวเกี่ยวกับการแพร่ระบาดก็คือ เรียกประชุมพนักงานในร้าน และเพื่อนร่วมอาชีพ เพื่อหาทางออกร่วมกัน

“ตอนที่มีการสั่งล็อกดาวน์ยอมรับว่าตกใจ แต่ผมไม่ตัดสินใจเองคนเดียว เราคุยกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป ทุกคนจะปรับตัวกันอย่างไร ให้ทุกคนได้ออกความคิดเห็น เพราะเราไม่สามารถเป็นผู้นำได้ในยามวิกฤต โจรเรายังป้องกันได้แต่นี่มันเป็นเชื้อโรค เราจะป้องกันอย่างไร ขนาดเราป้องกันแล้วป้องกันอีก สุดท้ายพนักงานร้านเราก็ยังติดโควิด”

พนักงานในร้านติดโควิด 2 คน สิ่งที่คุณจิมมี่ทำคือ ประกาศผ่านเฟซบุ๊กถึงความจริงที่เกิดขึ้น และความจำเป็นที่จะต้องปิดร้านเป็นการชั่วคราว เพื่อให้พนักงานในร้านไปตรวจหาเชื้อครบทุกคนเสียก่อน

“ตอนเกิดเรื่องคนในร้านถามว่าเราบอกลูกค้าว่าอย่างไร ผมก็บอกความจริงไป เพราะถ้าเราไปโกหกลูกค้า แล้วมีใครคนหนึ่งไปพูดกับลูกค้า ความดีที่เราทำมาทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นเรื่องโกหก เราต้องตัดสินใจที่จะพูดเรื่องจริงกับลูกค้าไปเลย ลูกค้ารับได้หรือไม่ได้ไม่เป็นไร สุดท้ายลูกค้าเขาก็ขอบคุณเรา ที่เราพูดความจริงและเราเองก็มีความสุขไปด้วยที่ได้พูดความจริงออกไป”

ทางร้านประสบปัญหาในช่วง 2 เดือนแรก ที่มีการแพร่ระบาดและล็อกดาวน์ แต่เมื่อทุกคนสามารถปรับตัวได้ ยอดขายอาหารของทางร้านก็กลับมาเป็นปกติ และพุ่งสูงขึ้นกว่าก่อนที่จะมีการแพร่ระบาดอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทางร้านเราโชคดีตอนที่เกิดโควิด รัฐบาลให้เงินเรามาเยอะมาก จากเงินภาษีที่เราจ่ายไป ในขณะที่บางร้านบอกว่าทำไมไม่ได้เงินเยียวยาเลย นั่นก็เพราะว่าคุณไม่ได้เสียภาษีให้ถูกต้อง จึงอยากฝากเอาไว้ เพราะสุดท้ายเราอยู่ในประเทศที่เขามีระบบช่วยเหลือที่ดีมาก พอเราเสียภาษีถูกต้องทุกอย่าง เขาก็จะเห็นยอดที่เราจ่ายเข้าไปในระบบ และเขาก็จะช่วยเหลือเราได้อย่างรวดเร็ว”

ความสำเร็จและเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

“ถามผมตอนนี้ผมคิดว่า ณ ปัจจุบันทุกอย่างมันเลยความฝันมาเยอะแล้ว เพราะผมเคยฝันเพียงว่าอยากได้เงินจากงานที่ทำ “พอกินพอใช้” จากนั้นก็ขอให้ “มีกินมีใช้” ตอนหลังขอให้ “มีกินมีเก็บ” แต่ ณ วันนี้เราเดินมาไกลมากกว่าการมีกินมีเก็บแล้ว ผมเลยเปลี่ยนความคิด ให้เป็นวันนี้เราจะทำอย่างไรเพื่อที่จะแบ่งปันผู้อื่นได้บ้าง”

“ความซื่อสัตย์คือเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ เราเอาเรื่องจริงไปพูดกับลูกค้า อย่างเช่น ลูกค้าบอกว่าอาหารจานนี้ไม่อร่อย วิธีการของผมคือ เราจะยังคงวางของที่ลูกค้าบอกว่าไม่อร่อยไว้บนโต๊ะ แล้วทำจานใหม่มาเปลี่ยนให้ เมื่อลูกค้าถูกใจอาหารจานใหม่ ทางร้านถึงจะเก็บจานเก่าไปทิ้ง ผมจะไม่เอาอาหารลูกค้าไปซ่อม เพราะถ้าอาหารไม่อร่อย ซ่อมยังไงก็ไม่อร่อยอยู่ดี และคุณภาพอาหารก็จะเสียไปด้วย หรือในกรณีที่มีอาหารที่ลูกค้าแพ้อยู่ในจาน เราก็จะทำให้ใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่เพียงแค่เขี่ยส่วนที่ลูกค้าแพ้ออก เราต้องซื่อสัตย์กับลูกค้าให้ได้ ลูกค้ามีความสุข เราก็มีความสุข และความสุขก็จะอยู่กับเราตลอดไป”

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

“ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญ เราต้องซื่อสัตย์ต่อลูกค้า ซื่อสัตย์ต่อพนักงาน ซื่อสัตย์ต่อหุ้นส่วน และทุกคน อย่างผมคือพูดความจริง พูดตรง ๆ กับทุกคน สิ่งที่เราพูดกับลูกค้า เราก็จะกล้าพูดกับลูกน้อง สิ่งที่เราพูดกับลูกน้อง เขาก็จะสามารถเอาไปพูดกับลูกค้าได้”

“ยอมรับว่าอาหารร้านเราค่อนข้างแพง พอมีคนถามว่าทำไมร้านเราขายแพง เราก็จะบอกไปตรง ๆ ว่า ถ้าจะให้ขายอาหารราคาถูกเหมือนที่อื่นเราทำไม่ได้ เพราะเราต้องจ่ายเงินให้พนักงานตามกฎหมาย เสียภาษี และเราไม่แข่งขันที่ราคา เพราะผัดไทยของผม 1 จาน สามารถช่วยเหลือคนในร้านได้อีกกว่า 20 ครอบครัว”

“สุดท้ายอยากขอฝากว่า งานทุกงานมีหลากหลายปัญหา แต่เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ ถ้าเราซื่อสัตย์กับลูกค้า ซื่อสัตย์กับทุกคน เราก็จะผ่านจุดนั้นไปได้

ข้อมูลเพิ่มเติมของร้าน

• https://www.facebook.com/blueelephantthaicuisine
• https://www.blueelephantca.com/
• https://www.facebook.com/AtCFresh/

คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่มีความฝันเป็นของตัวเอง ความฝันที่เราต้องแลกมาด้วยความพยายามและความมุ่งมั่นตั้งใจอันแน่วแน่ โดยที่ไม่ยอมแพ้พ่ายให้กับอุปสรรคต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต

ตรีรัตน์ เอี่ยมอุไรรัตน์ หรือคุณจิมมี่ อายุ 51 ปี เจ้าของร้านอาหารไทยหลายแห่งในเมืองเบเคอร์สฟิลด์ (Bakersfield) รัฐแคลิฟอร์เนีย เดินทางจากประเทศไทยสู่นครลอสแอนเจลิส หรือแอลเอ สหรัฐอเมริกา เมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 จากลูกจ้างบริษัทเอกชนในประเทศไทยที่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับอาหารเลย เริ่มต้นการใช้ชีวิตในต่างแดนด้วยการเข้าทำงานร้านอาหารไทยในแอลเอ คุณจิมมี่เชื่อว่า การได้ทำงานในร้านอาหารไทยในเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากคือคำตอบที่ดีที่สุด เพราะการเริ่มต้นจากการสื่อสารด้วยภาษาไทยน่าจะง่ายกว่าการกระโดดไปเริ่มต้นด้วยการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในชีวิตประจำวัน

“บินจากเมืองไทยไปแอลเอเพราะคิดว่าเป็นเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เยอะ เราคิดว่าจะเริ่มอะไรได้ง่ายขึ้น เพราะอย่างน้อยก็มีคนไทยด้วยกัน เราเริ่มจากคนที่รู้จักและทำงานต่อไปเรื่อย ๆ เราเริ่มจากการพูดภาษาไทย และหัดพูดภาษาอังกฤษ ค่อย ๆ เรียนรู้ทุกอย่าง 1-2-3”

คุณจิมมี่ทำงานในร้านอาหารที่แอลเอประมาณ 3-4 ปี ก็ได้เรียนรู้ตัวเองว่าตนเองนั้นมีความชอบในธุรกิจร้านอาหาร และเชื่อว่าสักวันจะต้องได้เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในแอลเอ จากนั้นคือขั้นตอนของการมุ่งมั่นเก็บเงินเพื่อก้าวสู่การเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยเต็มตัว

เหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความท้าทาย และอุปสรรควัดใจ ในการเริ่มต้นเป็นเจ้าของธุรกิจร้านอาหาร

คุณจิมมี่ใช้เวลานานหลายปีในการเก็บหอมรอบริบ จนมีเงินมากพอในการเปิดร้านอาหารในแอลเอตามที่ฝันเอาไว้ แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นดังหวัง เมื่อเปิดร้านได้เพียงแค่ 2 เดือนก็เกิด “ไฟไหม้” ภายในร้าน

“ครั้งแรกที่ทำร้านมันก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จ เกิดไฟไหม้ภายในร้าน เราทำได้แค่เดือน 2 เดือน ทำให้เราเรียนรู้ว่าการทำงานทุกอย่างต้องมีประกันให้ครบถ้วน เมื่อทำการซื้อขายธุรกิจกันเราต้องทำให้ถูกต้อง 100% เพื่อที่จะได้ความคุ้มครองอย่างเต็มที่ เราใช้เวลานานหลายปีในการต่อสู้ในชั้นศาล สุดท้ายเราชนะคดีแต่เงินที่ได้มาก็ต้องจ่ายไปกับค่าทนาย พูดได้ว่าเราไม่เหลืออะไรเลย ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด”

ถึงแม้จะต้องเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ นานา คุณจิมมี่ก็ไม่ยอมแพ้ เริ่มเก็บเงินและทำร้านใหม่อีกครั้งในแอลเอ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะในแอลเอมีการแข่งขันที่สูงมาก

“ในแอลเอมีร้านอาหารไทยอยู่หลายร้อยร้าน ทุกร้านก็ต้องแข่งขันกัน ซึ่งไม่ได้มีการแข่งขันทางด้านคุณภาพ แต่กลับเป็นการแข่งกันลดราคาเพื่อแย่งลูกค้า สุดท้ายทุกคนก็ต้องหาต้นทุนให้ต่ำที่สุดเพื่อจะได้อยู่กันได้ ในขณะที่เราทำทุกอย่างถูกต้องเราก็อยู่ไม่ได้ เลยต้องย้ายออกมาอยู่นอกเมือง”

จากแอลเอสู่เบเคอร์สฟิลด์ซึ่งเป็นเมืองที่มีการแข่งขันต่ำ คุณจิมมี่ใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีจากการทำงานในแอลเอมาตั้งต้นเปิดร้านใหม่อีกครั้งในเบเคอร์สฟิลด์ เมื่อปี 2554 ในชื่อ “บลู เอเลเฟ่น” (Blue Elephant)

“พอย้ายออกมาการแข่งขันมันต่ำ เพราะร้านไทยไม่ได้เยอะเหมือนในแอลเอ หลังจากที่เรามีประสบการณ์จากการที่ไม่ประสบความสำเร็จในแอลเอ เราได้เรียนรู้และทำทุกอย่างให้เป็นระบบอย่างถูกต้อง สำหรับบลูเอเลเฟ่นเราตั้งใจทำให้เป็นร้านอาหารไทย 100% ไม่มีลูกผสมเลย ที่ร้านเราจะมีข้าวเหนียวมะม่วงและข้าวเหนียวทุเรียน เพราะร้านเรากล้าที่จะทำข้าวเหนียวทุเรียนขาย อย่างข้าวเหนียวมะม่วงวันหนึ่ง ๆ เราขายได้ประมาณ 40-50 ออเดอร์ เรามั่นใจว่าของเราอร่อย เราให้ลูกค้าชิมถ้าลูกค้าบอกว่าไม่อร่อย ก็ไม่ต้องจ่ายเงินสำหรับออเดอร์นี้”

และเมื่อประมาณ 1 เดือนที่ผ่านมา คุณจิมมี่ก็ได้เปิดร้านแห่งที่ 2 ในชื่อ แอท ซี เฟรช (@ C Fresh)โดยเน้นไปที่การขายอาหารทะเล หรือที่หลายคนรู้จักกันในนาม “กุ้งถัง ปูถัง” สำหรับเหตุผลที่เลือกทำร้านสไตล์นี้ก็เพราะว่ากำลังได้รับความนิยม และผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในย่านนี้ก็นิยมชมชอบอาหารสไตล์นี้เป็นทุนอยู่แล้ว ซึ่งนอกจากอาหารทะเลแล้วลูกค้ายังสามารถสั่งเมนูอาหารไทยได้บ้าง แต่อาจจะไม่ครบครันเหมือนที่ร้านบลูเอเลเฟ่น

นอกจากนี้ คุณจิมมี่กำลังเตรียมเปิดร้านที่ 3 “บลู เทเบิล” (Blue Table) ร้านอาหารไทยที่อยู่ห่างจากร้านแรกประมาณ 10 กว่าไมล์ เพื่อขยายตลาดและเอาใจลูกค้าที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินการ เพื่อเตรียมเปิดร้านในเร็ว ๆ นี้

ต่อตอนที่ 2/2

ในช่วงปี 2019-2020  ตลาดค้าปลีกอาหารที่มีส่วนประกอบหลักจากพืช (Plant-based food) ในสหรัฐฯ เติบโตขึ้นกว่า 43% แซงหน้าการเติบโตของยอดขายอาหารโดยรวมทั้งประเทศถึง 9 เท่าตัว และมีมูลค่าตลาดรวมสูงกว่า 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

รายงานของสมาคม Plant Based Foods Association (PBFA) และสถาบัน The Good Food Institute (GFI) ของสหรัฐฯ ระบุว่า ตลาดค้าปลีกอาหารที่มีพืชเป็นส่วนประกอบหลักของสหรัฐฯ ในปีที่ผ่านมา มีอัตราการเติบโตอยู่ที่ 27% คิดเป็นมูลค่าตลาด 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่งผลให้ยอดขายอาหารจากพืชเพิ่มขึ้นถึง 43% ในช่วงสองปีที่ผ่านมา และเติบโตเร็วกว่ายอดขายอาหารทั้งหมดกว่า 9 เท่าตัว นอกจากนี้ จากการเปรียบเทียบการซื้ออาหารของครัวเรือนในสหรัฐฯ ประจำปี 2019 และ 2020 พบว่า ในปี 2020 นั้น 57% ของครัวเรือนสหรัฐฯ (รวมมากกว่า 71 ล้านครัวเรือน) ซื้ออาหารที่มีพืชเป็นส่วนประกอบหลักเพิ่มมากขึ้นจากปี 2019 ซึ่งมีสถิติอยู่ที่ 53%

PBFA ในฐานะสมาคมการค้าที่เป็นตัวแทนของอุตสาหกรรมอาหารจากพืช ซึ่งได้มุ่งมั่นทำการวิจัยเชิงลึก เพื่อสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับการเจริญเติบโตและทิศทางที่กำลังเปลี่ยนแปลงในตลาดของอาหารจากพืช และจากรายงานล่าสุด ของ PBFA ร่วมกับ GFI ครอบคลุมตลาดค้าปลีกในสหรัฐฯ ทั้งหมด แสดงให้เห็นว่ายอดค้าปลีกอาหารที่ทำมาจากพืชในสหรัฐฯ ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่สถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด -19 ได้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่ออุตสาหกรรมค้าปลีกอาหารในปี 2020 แต่ทิศทางการเปลี่ยนแปลงของผู้บริโภคที่หันมารับประทานอาหารจากพืชกันมากขึ้นนั้น เกิดขึ้นก่อนที่จะมีการแพร่ระบาด และเทรนด์การรักษาสุขภาพจะยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในอนาคต เพราะกระแสการดูแลรักษาสุขภาพอย่างยั่งยืนบวกกับแรงจูงใจใหม่ ๆ ในการเพิ่มภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย ความปลอดภัยของอาหาร และการส่งเสริมสวัสดิภาพของสัตว์ ล้วนแล้วแต่เป็นตัวขับเคลื่อนสำคัญของการบริโภคอาหารมีพืชเป็นส่วนประกอบหลักสำคัญ

จากข้อมูลของ Mintel บริษัทวิจัยด้านการตลาดของสหรัฐฯ พบว่า ผู้บริโภค 35% ในสหรัฐฯ เห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า “การระบาดของโควิด-19 พิสูจน์ให้เห็นว่า มนุษย์จำเป็นต้องบริโภคสัตว์ให้น้อยลง” และจากการวิจัยพบว่า 63% ของผู้บริโภคในประเทศสหรัฐฯ ที่มีอายุระหว่าง 24 ถึง 39 ปี เชื่อว่า ความต้องการทางโภชนาการของพวกเขา สามารถตอบสนองได้อย่างเต็มที่ด้วยอาหารที่ทำจากพืช และด้วยความสนใจของผู้บริโภคที่เป็นไปในทิศทางนี้เอง นักการตลาดจึงได้ตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคอย่างเต็มที่ โดยเห็นจากอาหารที่มีสัญลักษณ์ว่าทำจากพืชบนบรรจุภัณฑ์นั้น มียอดขายเพิ่มขึ้นถึง 116% ในช่วงสองปีที่ผ่านมา

ทั้งนี้ แรงจูงใจในการรับประทานอาหารที่มีส่วนประกอบหลักจากพืช มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มประชากร เช่น กลุ่มอายุ ยกตัวอย่างเช่น มีผู้บริโภคเพียง 34% ของกลุ่ม Baby boomers ที่ระบุว่า ความใส่ใจด้านปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นปัจจัยกระตุ้นการบริโภคอาหารจากพืช ในขณะที่ผู้บริโภค Gen Z ทั้งหมด 100% เห็นพ้องต้องกันว่า ความใส่ใจด้านปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นปัจจัยกระตุ้นการบริโภคอย่างชัดเจน

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.plantbasedfoods.org/

แนวคิดในเรื่องของการรับประทานอาหารที่มีสรรพคุณทางยานั้นมีมานานแล้ว แต่ในปัจจุบันพบว่า แนวคิดนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงที่มีการแพร่ระบาดของโควิด-19 เนื่องจากผู้บริโภคในสหรัฐฯ กำลังให้ความสำคัญกับสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดย NPD Group บริษัทวิจัยของสหรัฐฯ  รายงานว่า ผู้บริโภคในสหรัฐฯ ได้เลือกรับประทานอาหารที่ช่วยสร้างเสริมภูมิคุ้มกัน ช่วยป้องกันและลดการอักเสบ เสริมระบบการย่อยอาหาร และผ่อนคลายความเครียดหรือความวิตกกังวลที่กำลังประสบระหว่างการแพร่ระบาดของโรค

การเสริมสร้างภูมิคุ้มกันและลดอาการอักเสบ นับเป็นการดูแลปัญหาด้านสุขภาพอันดับต้น ๆ ที่ผู้บริโภคในสหรัฐฯ หันมาให้ความสำคัญ เพื่อต่อสู้กับอาการที่มากับโรคโควิด-19 ซึ่งเรื่องนี้มีการเผยแพร่และพูดคุยผ่านช่องทางสื่อและโซเชียลมีเดียกันอย่างกว้างขวาง

อาหารที่มีสรรพคุณทางยาด้านการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันที่ได้รับความนิยมในช่วงการระบาด คือ เอลเดอร์เบอร์รี่และมะรุม โดยพืชทั้งสองชนิดนี้ ถือเป็นพืชสมุนไพรที่มีการใช้มากที่สุดในโลก เพราะเอลเดอร์เบอร์รี่มีสรรพคุณเป็นสารต้านไวรัส และมะรุมมีคุณสมบัติในการต่อต้านการอักเสบร่วมทั้งช่วยในเรื่องของข้อต่อและหัวใจ และจากสถิตินับตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปี 2562 ถึงช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 2563 พบว่า การบริโภคเอลเดอร์เบอร์รี่ มีการมีการขยายตัวเพิ่มขึ้นสูงถึง 88%

นอกจากมะรุมที่กลายมาเป็นอาหารที่กำลังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเป็นอันดับต้น ๆ ในการป้องกันหรือลดการอักเสบแล้ว ยังมีขมิ้นและน้ำผึ้งมานูก้าที่มีสรรพคุณเช่นเดียวกัน ในขณะที่น้ำซุปกระดูก คอมบูชะ (kombucha) และขนุน ได้ถูกนำมาบริโภคเพื่อบำบัดสุขภาพลำไส้ และน้ำมันกัญชา/สารสกัดจากกัญชา ได้ถูกนำมาเป็นตัวช่วยในการผ่อนคลายความวิตกกังวลและความเครียด โดยจากสถิติพบว่า ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ 2562 ถึงฤดูใบไม้ร่วงปี 2563 มีอัตราการใช้กัญชาในสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 49

เป็นที่เข้าใจกันดีของผู้คนทั่วไปอยู่แล้วว่า การรับประทานอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการอย่างสมดุล สามารถช่วยให้มีสุขภาพที่ดีได้ แต่ในปัจจุบันผู้บริโภคเริ่มตระหนักมากขึ้นว่า การเลือกอาหารและเครื่องดื่มสำหรับทุกมื้ออาหารในแต่ละวัน ก็สามารถช่วยให้เราจัดการกับปัญหาสุขภาพบางอย่างได้ด้วย

นอกจากนี้ รายงานของ NDP Group ยังระบุอีกว่า ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2563 ร้อยละ 43 ของผู้ใหญ่ในสหรัฐฯ เปิดเผยกับทีมสำรวจว่า การมีสุขภาพที่แข็งแรงและมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้นนั้น กลายมาเป็นเป้าหมายทางด้านสุขภาพอันดับต้น ๆ ที่พวกเขาต้องการบรรลุให้ได้ ด้วยการเลือกรับประทานอาหารและเครื่องดื่ม

“อาหารอาจเป็นเหมือนแฟชั่นที่ปรับเปลี่ยนไปตามสมัยนิยม และแน่นอนว่าในช่วงที่มีการระบาดของโรคนั้น สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเราส่วนใหญ่ก็คือ อาหารที่สามารถช่วยเสริมสร้างสุขภาพของเรา” ดาร์เรน ซีเฟอร์ นักวิเคราะห์อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่มของ NPD Group กล่าว “สิ่งสำคัญที่จะช่วยให้ผู้ผลิตอาหารและนักการตลาดก้าวไปข้างหน้าได้ดีกว่า ก็คือการทำความเข้าใจว่า อาหารชนิดใดจะยังคงได้รับความนิยมจากผู้บริโภคในระยะยาว และอาหารประเภทใดจะตกเทรนด์ไป”

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.npd.com/wps/portal/npd/us/news/press-releases/2021/u-s–consumers-increasingly-turn-to-food-as-medicine-during-pandemic-to-build-immunity–reduce-inflammation–improve-digestion–and-manage-stress/

ที่ปรึกษา รมว. เกษตรและสหกรณ์เผย ประเทศไทยมีศักยภาพเป็นฮับ “กัญชา-กัญชง” และเป็นโอกาสทองของไทยที่จะช่วงชิงตลาดกัญชาและกัญชงมูลค่า 8 แสนล้านบาท ที่มีอัตราการเติบโตกว่า 30 % ต่อปีและอีก 4 ปีข้างหน้ามูลค่าตลาดจะเพิ่มเป็นกว่า 3 ล้านล้านบาท

นายอลงกรณ์ พลบุตร ที่ปรึกษา รมว.เกษตรและสหกรณ์ ร่วมบรรยายพิเศษเมื่อวันที่ 4 เม.ย. ที่ผ่านมาในหัวข้อ “ทิศทางเกษตรกรรมพืชกัญชากัญชง อาหารอนาคตพืชอนาคต (Future Food Future Crop ) กุญแจไขประตูเศรษฐกิจแห่งอนาคต” ให้กับหลักสูตรบูรณาการศักยภาพนักธุรกิจพืชเศรษฐกิจกัญชากัญชง

นายอลงกรณ์ฯ กล่าวหลังจากการบรรยายถึงเหตุที่ประเทศไทยมีศักยภาพเป็นฮับกัญชงและกัญชาระดับโลกว่า ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกไม่น้อยกว่า 68 ประเทศเปลี่ยนนโยบายจากพืชเสพติดเป็นพืชเศรษฐกิจ ทำให้มีการส่งเสริมการปลูกกัญชาและกัญชงเพื่อการแพทย์และการค้า โดยประเทศไทยเป็นประเทศแรก ๆ ในเอเชียที่ปลดล็อคกัญชาด้วยการแก้ไข พ.ร.บ.ยาเสพติด โดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.)ในปี 2561 และมีผลบังคับใช้ในปี 2562 ตามมาด้วยการปลดล็อคกัญชงและกระท่อม

นายอลงกรณ์ฯ กล่าวว่า ในปี 2563 ตลาดกัญชาโลกมีมูลค่า 6 แสนล้านบาท ตลาดกัญชง 1.6 แสนล้านบาท และปี 2562 ก่อนเกิดการแพร่ระบาดโควิด-19 ตลาดการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทยมีมูลค่า 4 แสนล้านบาท หากพัฒนาโฮมสเตย์ รีสอร์ตและโรงแรมในประเทศไทยเป็นฮับสุขภาพ (Cannabis Wellness Hub) ด้วยรูปแบบผสมผสานของแพทย์แผนไทย นวดไทย สปาไทยโดยใช้กัญชาและกัญชงเป็นจุดขาย เช่นในสหรัฐอเมริกา แคนาดา สเปน อุรุกวัย นิวซีแลนด์ เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ จาไมกา ก็น่าจะสามารถช่วงชิงตลาดท่องเที่ยวเชิงสุขภาพมายังประเทศไทยได้ไม่ยาก และเป็นการฟื้นเศรษฐกิจการท่องเที่ยวโดยรวมอีกทางหนึ่งหลังจากวิกฤติโควิดคลี่คลาย

ตามรายงานของ The Global Cannabis Report ที่จัดทำโดย Prohibition Partners ได้ระบุว่า มูลค่าตลาดกัญชาโลกที่คาดว่าจะพุ่งสูงถึง 1.03 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทยกว่า 3 ล้านล้านบาทในปี 2567 โดย ดร.สาธิต ปิตุเตชะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้กล่าวบนเวทีสัมมนา “ปลดล็อก ‘กัญชง-กัญชา’ ปลุกเศรษฐกิจ รวย” ที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มี.ค. 64 ว่า มั่นใจในเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้นกับพืชกัญชาและกัญชง เพราะขณะนี้ต่างประเทศกำลังมองเข้ามา และเห็นประเทศไทยเป็นสถานที่สำคัญอย่างมาก เพราะไทยมีความหลากหลายของสายพันธุ์ที่ดีที่สุดในโลก เป็นฮับของกัญชง กัญชา โดยการทำงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับพืช 2 ชนิดนี้ จะเกิดขึ้นมาอย่างมากมาย รวมทั้งแหล่งเงินทุนที่จะเข้ามาจากต่างประเทศ

ดร. เอมอร โกพีร่า ที่ปรึกษาประธาน บริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน) กล่าวในเวทีเสวนาว่า ปัจจุบันทั่วโลกโดยเฉพาะสหรัฐฯ และยุโรปกำลังจับตามองประเทศไทยอย่างใกล้ชิดว่าประเทศไทยกำลังทำอะไร เพื่อจะหาโอกาสเข้ามาลงทุน ดังนั้นโอกาสเติบโตของธุรกิจกัญชาในประเทศไทยมีสูงมาก ถ้าไทยสามารถสร้าง ecosystem ที่ถูกต้อง และโฟกัสเรื่องของคุณภาพและความปลอดภัย เพราะว่าสารตัวนี้ไม่ใช่พืช ผัก อาหาร แต่เป็นสารที่ผลข้างเคียงทางด้านการเป็นยาสูง

“ผลิตภัณฑ์ที่ได้ไม่ว่าจะเป็นกัมมี่ ไอศครีม ก็นับว่าเป็นยา ไม่ใช่อาหาร เพราะฉะนั้นไทยต้องดีไซน์โปรแกรมให้ถูกต้อง ไม่เข้มข้นเกินไป ไม่รีแล็กซ์เกินไป ต้องให้บาลานซ์ ประเทศไทยสามารถใช้กัญชาสร้างเศรษฐกิจ สร้างรายได้ แต่ต้องดีไซน์ธุรกิจให้ถูกต้อง” ดร. เอมอร อธิบาย

“อุตสาหกรรมกัญชาของไทยโชคดี เพราะเห็นบทเรียนจากทางยุโรปและอเมริกา แต่ไทยต้องเรียนรู้สิ่งที่ควรทำ สิ่งที่ไม่ควรทำและนำมาปรับใช้”

ดร. เอมอรฯ อธิบายเพิ่มเติมว่า เมื่อพูดถึงกัญชา ไม่ใช่แค่เรื่องการปลูก สกัดและสร้างผลิตภัณฑ์เท่านั้น แต่รวมไปถึงเรื่องของคุณภาพชีวิต การสร้างรายได้ เพราะใน supply chain ของกัญชา ตั้งแต่ต้นนํ้าจนถึงปลายนํ้าจะก่อให้เกิดอาชีพใหม่ ๆ ที่เข้ามาใน ecosystem นี้ รวมทั้งเทคโนโลยีที่จะเข้ามาสนับสนุนในทุกส่วนของ supply chain และนวัตกรรมในการสร้างผลิตภัณฑ์เพื่อผู้บริโภค

อ้างอิงที่มาจาก

https://www.komchadluek.net/news/government-of-thailand/462939

ฐานเศรษฐกิจ ฉบับวันที่ 28 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2564

ทั้งคุณเพลงและคุณผิงได้นำเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้ ผ่านประสบการณ์ตรงมาปรับใช้กับร้านอาหาร เพื่อให้สามารถดำเนินกิจการได้อย่างเป็นระบบ และง่ายต่อการเดินตามเป้าหมายในอนาคตที่วางเอาไว้

“ยกตัวอย่างร้านอาหาร เราจะเปิดแบบไม่มีระบบก็ได้ เหมือนร้านทั่ว ๆ ไปที่เจ้าของดูแลเอง เราก็จะเห็นว่าไม่ได้มีระบบอะไรมากมาย แต่ร้านของเราคือเราวางแผนไว้เลยว่า เราเปิดไปแล้ว 6 เดือน ตัวเจ้าของร้านไม่เข้าร้านเลย เพราะเราต้องทำอย่างอื่น เช่น ไปดูแลการขยายสาขาที่อื่น เราจะให้ร้านมันดำเนินไปได้ด้วยตัวมันเองได้อย่างไร”

“เพราะฉะนั้นเราก็ต้องดูว่าตัวลูกค้าเขามีพฤติกรรมอย่างไร ในการมารับประทานอาหารที่ร้านของเรา เราก็เอาข้อมูลนั้นมาปรับใช้กับระบบ ระเบียบ และขั้นตอนต่าง ๆ ของร้าน ซึ่งแนวคิดและระบบเหล่านี้เราได้มาจากการเข้าไปใช้บริการร้านอาหารหรือโรงแรมที่นี่ เช่น ในนิวยอร์คหรือซานฟรานซิสโก พอเราไปดูไปเห็นเยอะ ๆ เข้า ว่าเขาทำอะไรที่มันเป็นระบบจริง ๆ เราก็เอาตรงนี้มาปรับใช้ อะไรที่ดีเราก็เก็บมา อะไรที่ไม่ดี เราก็ไม่ใช้”

ส่วนหนึ่งของการบริหาร ร้านกรุงเทพได้มีการวางแผนงานและวางระบบของร้านล่วงหน้าเป็นปี เนื่องจากความนิยมของร้านอาหารมักจะเกิดขึ้นเร็วและจบลงเร็วเช่นกัน

“เทรนด์การทำธุรกิจร้านอาหารมันมาเร็วไปเร็ว ถ้าเราจะอยู่กับมันจริง ๆ ในการทำร้านอาหารร้านเดียว เราต้องเข้าไปถึงจุดที่เป็นเทรนด์ธุรกิจจริง ๆ เราวางแผนล่วงหน้าว่าในอีก 3 ปี เราเห็นร้านของเราเป็นอย่างไร เราก็จะอยู่กับมันไปได้เรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นเราต้องมองให้ไกล”

ช่วงโควิดได้รับผลกระทบอย่างไรบ้าง

ร้านกรุงเทพเตรียมการรับมือกับสถานการณ์โควิด-19 ตั้งแต่ช่วงเดือนธันวาคม 2562 แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงของการระบาดก็ยังเหนือการควบคุมของทางร้านไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะมีการปรับปรุงระบบของเว็บไซต์ สำหรับสั่งอาหารผ่านทางออนไลน์แล้วก็ตาม

“ผลกระทบหลัก ๆ เหมือนกับทุกคน คือลูกค้าลดลง ยอดขายลดลงไป 50-60% โดยเฉพาะช่วงล็อกดาวน์ เพราะปกติแล้วหลังปีใหม่เป็นช่วงที่พีคมาก คือเป็นช่วงทำเงินของร้าน แต่จู่ ๆ ก็มีประกาศไม่ให้นั่งในร้านอาหารแล้วชัดดาวน์เลย ยอมรับว่าตกใจและคิดกันว่าจะเอายังไงต่อดี”

“ขนาดเราเตรียมความพร้อมแต่ปัจจัยภายนอกอื่น ๆ มันก็ยังมีผล ไม่ว่าจะเป็นความไม่มั่นใจของลูกค้า ความหวั่นวิตกต่าง ๆ หรือความเชื่อใจของลูกค้าในการที่จะมานั่งระหว่างที่มีโรคระบาด ซึ่งจุดนี้เราควบคุมมันไม่ได้เลย เราก็ต้องเริ่มมีการประชาสัมพันธ์ให้ความรู้กับลูกค้า ทำให้เขามั่นใจว่าเชื้อโรคพวกนี้จะเข้ามาหาเขาไม่ได้ ถ้ามาอยู่ในร้านของเรา ซึ่งเราใช้เวลาประมาณ 4-5 เดือน กว่าจะสร้างความมั่นใจตรงนั้นให้ลูกค้ากลับมา”

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

ปัจจุบัน “กรุงเทพ” เปิดมาแล้ว 3 สาขา ซึ่งสาขาล่าสุดเปิดในคอนเซป vegan เพื่อให้บริการลูกค้าที่ไม่รับประทานเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์จากสัตว์ อย่างไรก็ตาม เป้าหมายของเจ้าของร้านทั้งคู่จะเติบโตไปเรื่อย ๆ เพราะทั้งคู่จะไม่หยุดพัฒนาแค่วันนี้

“ด้วยความที่เพลงกับผิงมองภาพกว้าง เราไม่ได้มองว่าเปิดร้านแรกแล้วจบ สองแล้วจบ สามแล้วจบไม่ใช่ เราจะขยายเป้าหมายให้มันโตไป แล้วเราจะเดินตามเป้าหมายนั้นไปเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นมันต้องใช้เวลาและปัจจัยหลาย ๆ อย่างร่วมด้วย เช่น เรื่อง เงิน เรื่องเวลา เรื่องทีมเวิร์ค เพราะฉะนั้นความอดทนคือสิ่งที่สำคัญมาก เราจะใจร้อนไม่ได้ เราต้องคิดวางแผนล่วงหน้า แล้วพยายามเพื่อที่จะไปถึงเป้าหมายที่วางไว้ ในระยะเวลาที่มันควรจะเป็น”

“ความซื่อสัตย์กับลูกค้า” คืออีกหนี่งกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จ

“เพลงว่าสำคัญมาก ๆ ในทุกธุรกิจ โดยเฉพาะในธุรกิจร้านอาหารคือความซื่อสัตย์กับลูกค้า เช่น ตอนที่เพลงตัดสินใจเปิดร้าน vegan อย่างแรกเลยคือเรามีลูกค้า vegan มารับประทานที่ร้านเราเยอะ เราก็จะบอกเขาว่ามันไม่ใช่ vegan จริง ๆ และเราไม่อยากจะขายให้ เพราะว่าซอสบางอย่างมันมีส่วนผสมของสัตว์ เราไม่อยากหลอกเขาว่าเขากินได้ เพราะมันไม่ใช่เพียงไม่มีเนื้อสัตว์บนจานแล้วจบ ร้าน vegan เราไม่ขายเนื้อสัตว์ และซอสต่าง ๆ เราทำให้รสชาติเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ปราศจากผลิตภัณฑ์จากสัตว์”

“ความซื่อสัตย์เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ตอนนี้ลูกค้าก็ติดมาก เขาจะรู้ว่าสิ่งที่เราพูดออกไปที่เราสื่อสารออกไปนั้นเชื่อถือได้ และมันจะรวมไปถึงเรื่องอื่น ๆ ด้วย เช่น ตอนที่โควิด-19 มา เราสัญญาว่าเราจะทำความสะอาดทุกอย่างทุก 2 ชั่วโมง ลูกค้าก็เชื่อมั่นในคำพูดของเรา เพราะนั่นคือความซื่อสัตย์ที่เราให้ลูกค้าตั้งแต่แรก”

สิ่งที่อยากฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

“ทั่วๆ ไปก็คืออยากจะบอกว่า ธุรกิจร้านอาหารมันไม่ยากที่จะเริ่มต้น แต่มันไม่ง่ายที่จะทำให้มันดำเนินกิจการต่อไปอย่างราบรื่น และติดตลาดเป็นระยะเวลานาน เพราะมันเป็นอาชีพที่ค่อนข้างขึ้นลงตามเศรษฐกิจโลก และเศรษฐกิจแบบท้องถิ่นด้วย อย่างที่พูดไปแล้วว่าสิ่งสำคัญจริง ๆ คือความซื่อสัตย์ เพลงอยากให้เจ้าของร้านอาหารทุกคนมองเรื่องนี้ให้มันสำคัญ เพราะเท่าที่เห็นมา พูดตรง ๆ เลยคือมันน้อยมาก หลายคนมองข้ามเรื่องพวกนี้ไป และจะไปมองที่รสชาติกับการบริการมากกว่า แต่เพลงมองว่า เรื่องรสชาติหรือการบริการใคร ๆ ก็ทำได้ แต่ความซื่อสัตย์ ความไว้ใจของลูกค้า และมาตรฐานอาหารของเราในทุก ๆ จานที่เราออกไป เพลงว่ามันสำคัญมากกว่า”

เว็บไซต์ร้าน

https://www.krungthepteatime.com/ 

ชาวต่างชาติส่วนใหญ่ไม่ได้รู้จักกรุงเทพฯ ในนาม “กรุงเทพ” จึงเป็นที่มาของ “กรุงเทพ ที ไทม์” (KRUNGTHEP TEA TIME) ร้านอาหารไทยในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ที่เจ้าของร้านตั้งใจทำร้านให้ออกมาในรูปแบบ “THAI TWIST SANDWICH AND TEA BAR” หรือ การนำเอารสชาติอาหารไทยสุดจัดจ้าน อย่างเช่น ต้มยำกุ้งเข้าไปใส่ในแซนด์วิช เพื่อให้การกัดแซนด์วิชเข้าไปแล้วให้ความรู้สึกเหมือนมีต้มยำกุ้งระเบิดอยู่ในปาก

คุณเพลง เปมิกา อัศวโสภณกุล และ คุณผิง พัณณ์นรินทร์ ลีนะวัฒนา เพื่อนรักและหุ้นส่วนที่ยอมรับว่าทั้งคู่ไม่ถนัดในการทำอาหาร แต่รักในการรับประทานอาหาร สู่การเปิดร้านอาหารไทยในฟลอริดา กับแนวคิดของร้านอันเป็นเอกลักษณ์ ด้วยการผสมผสานวัฒนธรรมของอาหารไทยรสชาติจัดจ้าน กับวัฒนธรรมการรับประทานขนมปังแซนด์วิชในแบบของชาวตะวันตกได้อย่างลงตัว แต่ก่อนที่จะเกิดเป็นร้าน “กรุงเทพ” หุ้นส่วนทั้งสองท่านใช้เวลากว่า 3 ปี หลังเรียนจบปริญญาโทในสาขาธุรกิจและแฟชั่นจากมหาวิทยาลัยในรัฐแคลิฟอร์เนียและฟลอริดา กับการท่องเที่ยวไปตามรัฐต่าง ๆ ทั่วสหรัฐฯ เพื่อค้นหาไอเดีย เก็บเกี่ยวประสบการณ์ และนำมาเติมแต่งตีกรอบความคิดในการเปิดร้านอาหารให้เป็นภาพชัดเจนมากขึ้น รวมไปถึงรูปแบบในการวางแผนและระบบการจัดการต่าง ๆ ภายในร้าน

จุดเริ่มต้นของ “กรุงเทพ” ในฟลอริดา

คุณเพลงและคุณผิงซึ่งเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว เดินทางมาเรียนระดับปริญญาโทที่สหรัฐฯ ในปี 2551 โดยคุณเพลงได้เลือกเรียนต่อด้านธุรกิจในลอสแอนเจลิส ก่อนจะย้ายมาที่ฟลอริดาเพื่อเรียนสาขาธุรกิจเพิ่มเติม ในขณะที่คุณผิงจบสาขาแฟชั่นจากมหาวิทยาลัยในนครซานฟรานซิสโก ซึ่งสาขาที่ทั้งคู่เรียนนั้นไม่ได้เกี่ยวกับอาหารเลย

“พอเรียนจบเราก็จะต้องกลับบ้านกันทั้งคู่ เรามานั่งคุยกันว่า ถ้าอยากจะอยู่สหรัฐฯ ต่อเราจะทำอะไรกันดี และถ้าเราจะเปิดธุรกิจ เราก็จะต้องมาดูกันว่าเราถนัดอะไรกัน โดยใช้เวลาค้นหาตัวเองอยู่ 3 ปี”

ทั้งคู่ออกเดินทางเพื่อเติมเต็มประสบการณ์ประมาณ 3 ปี ด้วยการท่องเที่ยวไปยังรัฐต่าง ๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ จนสามารถหาคอนเซปของร้านได้และเปิดร้านในปี 2558

“เราคิดกันว่า เราทั้งคู่ไม่ชอบทำอาหารเลย แต่เราชอบรับประทาน ชอบสรรหาร้านอาหารอร่อย ๆ เราชอบอาหารทุกประเภท เรารู้ว่าอันไหนมันอร่อย เราเลยตัดสินใจว่าเราจะเปิดร้านอาหาร แต่คอนเซปร้านต้องเป็นอะไรที่เราดูแลได้ หมายความว่าเราหาคนทำงานในครัวได้ง่าย ไม่ต้องมีการฝึกอะไรเยอะ คือใครก็ทำได้ และสุดท้ายเลยได้คอนเซปร้านอาหารที่ทำอยู่ตอนนี้”

กรุงเทพ ที ไทม์ กับคอนเซป “ไทยทวิสต์แซนด์วิช”

“คอนเซปของเรา คือ เราขายแซนด์วิชที่เป็นไทย เราเรียกว่า “ไทยทวิสต์แซนด์วิช” รสชาติมันเหมือนเราเอากะเพราไก่เข้าไปใส่ในแซนด์วิช หรือเอาต้มยำกุ้งเข้าไปใส่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นด้วยตัวคอนเซปอาหาร เราจะเน้นรสชาติแบบไทย เหมือนคุณกัดแซนด์วิชเข้าไปแล้วมีต้มยำกุ้งระเบิดอยู่ในปาก”

“ที่ตัดสินใจเปิดคอนเซปนี้เพราะว่าเราอยากให้คนที่นี่รู้จักอาหารไทยมากขึ้น ไม่ใช่ในมุมที่ว่าต้องเข้าร้านไทยแล้วไปสั่งต้มยำกุ้งแบบเป็นซุป หรือกินผัดกะเพราไก่ราดข้าว เราอยากทำให้คนที่นี่เขาเห็นว่า วัฒนธรรมของเราสามารถปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมอาหารตะวันตก และของชาวอเมริกันได้”

อุปสรรคในการทำงานและสิ่งที่เรียนรู้จากงานที่ทำ 

ปัญหาอุปสรรคสำหรับการทำงานในต่างประเทศ แน่นอนว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมต้องเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่จนเกินไป หากเราเรียนรู้ที่จะปรับตัวและทำตัวกลมกลืนไปกับสังคมและเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ เพื่อที่จะใช้ชีวิตในสังคมใหม่ได้อย่างราบรื่นและเป็นสุข

“สำหรับเพลงแล้วอุปสรรคในการทำงานคือวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ในเรื่องความคิด เรื่องไอเดีย ในการที่เราจะเข้าใจกลุ่มลูกค้า เพราะด้วยวัฒนธรรมเราที่โตมาอีกแบบหนึ่ง ด้วยวัฒนธรรมที่มีความอะลุ่มอล่วยกัน มีความเกรงใจกัน เราก็จะค่อนข้างปรับตัวได้ยากในช่วงแรก ๆ กับการที่จะไปเจรจากับลูกค้า ซึ่งเราก็ต้องปรับตัวเรื่องนั้น แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินไป เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็คือเรื่องของหัวใจในการบริการ เป็นเรื่องของการปรับตัวเอง ว่าเราอยู่ ณ ตรงไหน เราก็ต้องทำตัวให้มันสอดคล้องไปกับตรงนั้น”

“เวลา” คือเรื่องสำคัญที่คุณเพลงได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นการตรงต่อเวลา การจัดสรรเวลาให้ทุกนาทีมีคุณค่ามากที่สุด

“เรื่องที่เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศจะเป็นเรื่องของเวลาซะเป็นส่วนใหญ่ ในเรื่องของการจัดสรรเวลา เพราะคนที่นี่เขาตรงต่อเวลา ทุกอย่างเป็นแบบแผน มีการจัดการวางแผนล่วงหน้า และความอดทนในการทำอะไรหลาย ๆ อย่าง”

ต่อตอนที่ 2/2

เริ่มต้นชีวิตบทใหม่ที่สหรัฐอเมริกาในวัย 52 ปี ด้วยเงินเพียง 100 ดอลลาร์สหรัฐ กับปัญหาต่าง ๆ ที่ต้องเผชิญและการแก้ปัญหาเพียงลำพังในต่างแดน จนพบกับความสำเร็จที่เธอเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะสามารถเดินทางมาไกลจนถึงวันนี้ กรรณิการ์ อินเตชะ หรือคุณมด ปัจจุบันอายุ 62 ปี จากจังหวัดเชียงราย เจ้าของร้าน M Thai Kitchen ในรัฐแมริแลนด์

บันทึกหน้าแรกในสหรัฐอเมริกา

“พี่มดทำธุรกิจร้านดอกไม้ที่เชียงรายมา 20 ปีเต็ม ๆ พอมาถึงจุดหนึ่งเรารู้สึกว่าเราไปต่อไม่ได้แล้ว อาจเป็นเพราะว่าเราเป็นร้านแรกในเชียงรายที่ทำดอกไม้สด ช่วงหลัง ๆ มีร้านขึ้นมาเยอะมาก การแข่งขันสูง สุดท้ายคือเราไม่ไหว บวกกับภาระหนี้สินที่มีกับธนาคาร ถ้าเราไม่ดิ้นเราไม่รอดแน่นอน”

วันหนึ่งคุณมดได้พบกับรุ่นน้องซึ่งเป็นเจ้าของอาคารพาณิชย์ในบริเวณเดียวกัน และเป็นคนที่ได้แบ่งปันประสบการณ์การทำงานที่ร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ เธอตัดสินใจเดินทางข้ามทวีปไปกับรุ่นน้องคนดังกล่าวทันทีเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 2551

“ก่อนบินน้องคนนั้นถามว่าพี่มดเอาเงินมาเท่าไหร่ พี่มดบอกไปว่าแลกมา 100 เหรียญฯ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเป็นลูกจ้างร้านอาหารในแมริแลนด์”

“เราเคยเป็นนายจ้างมาก่อน เรามาสหรัฐฯ ด้วยหัวใจสองดวง หนึ่งคือดวงใจของนายจ้าง และสองคือหัวใจของลูกจ้าง เราทำทุกอย่างในร้าน”

ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ปลายปี 2551 เจ้าของร้านที่คุณมดทำงานแจ้งว่าคนงานเยอะ รายได้น้อย จึงจำเป็นต้องลดเงินเดือนพนักงาน จากนั้นไม่นานเจ้าของร้านแจ้งอีกว่า ต้องการที่จะย้ายไปเปิดร้านอาหารในรัฐอื่น และบอกขายร้านต่อให้คุณมด

“แต่ตอนนั้นเราทำได้เพียงเช่าช่วงต่อ เพราะเราไม่มีเงินซื้อกิจการ ซึ่งตอนนั้นเงินที่หาได้จากร้านอาหาร แทบจะไม่พอกับค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการที่ต้องรับผิดชอบในแต่ละเดือน”

“ไม่เคยมีชีวิตช่วงไหนที่พี่มดจะซื่อสัตย์กับนาฬิกาปลุกเท่าช่วงชีวิตช่วงนั้นเลย ต้องตื่นตี 5 ทุกวัน รับโดนัทมาขาย ทำแซนด์วิชขายในตอนเช้า พอ 11 โมงเราก็เริ่มเปิดขายอาหารไทย บอกเลยว่าตอนที่อยู่ไทยไม่เคยทำกับข้าวเลย เพราะเราทำงานค้าขายจนไม่มีเวลาทำอาหาร แต่ข้อดีของร้านอาหารที่นี่คือสูตรอาหารต่าง ๆ ได้มีการกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเราสามารถจะปรับปรุงหน้าตาและวัตถุดิบของอาหาร แต่สูตรการปรุงรสยังคงเดิม”

สิงหาคม ปี 2553 ร้านอาหารเดิมสิ้นสุดสัญญาเช่ากับเจ้าของตึก คุณมดเจรจาขอเช่าร้านต่อ แต่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถตกลงกันได้ เธอจึงจำเป็นต้องมองหาร้านใหม่ เธอบอกตัวเองว่าเธอจะยอมแพ้ไม่ได้ แม้จะมีเงินเก็บเพียงน้อยนิด

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอก็ได้พบกับห้องว่างทำเลดี ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านเดิม แต่ปรากฏว่าห้องว่างแห่งนั้นไม่เหมาะสำหรับการเปิดร้านอาหาร ตัวแทนจึงเสนอตัวเลือกให้เธอ เป็นตึกที่ห่างออกไปประมาณ 5 นาที ผู้เช่าเดิมเคยทำเป็นร้านขายแซนด์วิช เธอจึงตัดสินใจเช่าทันที

“ก่อนที่จะย้ายมาขายร้านนี้ พี่มดบอกเลยว่าชีวิตในสหรัฐฯ คุณต้อง ‘learning by doing’ คุณต้องเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ไม่มีรอยเท้าที่คนเดินมาก่อนทิ้งไว้ให้เราย่ำตาม ตอนที่ย้ายร้านพี่มดกังวลมากว่าจะไม่ผ่านขั้นตอนการตรวจสอบจากภาครัฐ เพราะเคยได้ยินมาว่าบางร้านผ่านไป 12 เดือนก็ยังไม่ผ่าน ซึ่งเรารอนานขนาดนั้นไม่ไหว”

ด้วยความเป็นกังวลเธอสอบถามจากคนรู้จักว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง เพื่อให้สามารถผ่านขั้นตอนการตรวจสอบและเปิดร้านได้ แต่ต่างคนก็ต่างคำตอบ สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจโทรสอบถามเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเรื่องงานด้านสาธารณสุขด้วยตนเอง และได้รับคำแนะนำโดยตรงที่ดีและเป็นประโยชน์มาก เจ้าหน้าที่แนะนำให้เธอส่งแบบแผนการจัดวางของในร้าน

“พี่มดก็สอบถามคนที่เขาอยู่ที่นี่มาก่อนอีกว่าต้องทำอย่างไร ได้คำแนะนำมาว่าต้องไปจ้างผู้เชี่ยวชาญเขียนพิมพ์เขียวให้และต้องจ่ายถึง 6-7 พันเหรียญฯ พี่มดโทรไปสอบถามเจ้าหน้าที่อีกว่าเขียนมือเองเลยได้ไหม เจ้าหน้าที่บอกได้ เราก็โล่งใจ ตอนนั้นเหลือเวลาอีก 10 วันกับสัญญาเช่าร้านเดิม ทุกอย่างรีบเร่งไปหมด ทาสีร้านเอง ทำเองทุกอย่าง เพราะค่าแรงแพงมาก พร้อมไปกับการติดต่อกับทางเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหลายฝ่ายว่าขาดเหลืออะไรบ้าง จะเปิดร้านได้เมื่อไร จนกระทั่งเราได้รับอนุญาตให้เปิดร้านได้ในวันที่ 22 กันยายน ปี 2553”

แต่ระหว่างที่เธอกำลังทำร้านอยู่นั้น เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นก็ได้เข้ามาแจ้งว่า มีการเปลี่ยนแปลงกฎหมายที่ร้านต้องติดตั้งท่อดักไขมันด้วย และก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องติดต่อหาผู้รับจ้างมาช่วยติดตั้ง และโชคดีที่เธอเจอเจ้าที่ราคาถูกกว่าเจ้าอื่น และสามารถผ่อนจ่ายได้

เมื่อคุณมดย้ายมาเปิดร้านอาหารแห่งใหม่ เนื่องด้วยเวลาเตรียมตัวอันน้อยนิด เธอจึงไม่สามารถแจ้งลูกค้าร้านเดิมของเธอได้ทุกราย และเมื่อลูกค้าจากร้านเดิมบังเอิญเข้ามารับประทานอาหารที่ร้าน เธอก็ได้ทราบว่าลูกค้าหลายคนแปลกใจที่เห็นเธอย้ายมาเปิดตรงนี้ เพราะข้อมูลที่ลูกค้ารับทราบมาก็คือคุณมดย้ายกลับประเทศไทยไปแล้ว

“จากนั้นลูกค้าก็มาร้านเราเป็นประจำทั้งลูกค้าเดิมและลูกค้าใหม่ แม้แต่ในช่วงโควิดที่ร้านก็มียอดขายเกินคาด เพราะมีลูกค้าสั่งกลับบ้านและสั่งอาหารให้เราไปส่งถึงบ้านจำนวนมาก แม้จะสะดุดไปบ้างในช่วงสองสัปดาห์แรกของการแพร่ระบาด”

“จากวันนั้นถึงวันนี้ พี่มดคิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ เพราะเราตั้งใจมาทำงานเก็บเงิน เพื่อดูแลช่วยเหลือทางบ้าน เราทำเองทุกอย่างด้วยสองมือของเรา ไม่ว่าจะเป็นการติดต่อเจ้าหน้าที่รัฐ เดินเรื่องขอเป็นพลเมืองสหรัฐฯ ทำใบขับขี่ โดยไม่ต้องเสียค่าทนายแม้แต่สลึงเดียว”

เคล็ดลับความสำเร็จ คือ “ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า”

“เคล็ดลับความสำเร็จที่สำคัญเลยก็คือ ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า เราลงราคาอาหารไว้ในเมนูแล้ว ถ้าเกิดมีกรณีวัตถุดิบขึ้นราคาเราก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบไป เราไม่สามารถไปตัดทอนให้คุณภาพอาหารในจานของลูกค้าลดลงได้”

คำแนะนำจากประสบการณ์ตรงในการทำงานต่างประเทศ

“สำหรับคนไทยที่คิดจะเปิดร้านอาหารในสหรัฐฯ มีเงินเพียงอย่างเดียวใช่ว่าเราจะทำมันได้เลย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเจ้าของร้านต้องทำได้ทุกหน้าที่ ทุกตำแหน่ง คุณต้องพร้อมที่จะลุย ต้องพร้อมที่จะลงมือทำเอง เพราะถ้าคุณไม่สามารถทำได้แนะนำว่าขอให้เก็บเงินไว้ก่อนจะดีกว่า นอกจากนี้ปัญหาแรงงานก็สำคัญ เพราะแรงงานหายาก และเขามีตัวเลือกเยอะ”

“อยู่ที่นี่ต้องอดทน เรามีความทุกข์ติดมาด้วย คือทุกข์ของการคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน คิดถึงคนที่บ้านอย่างเต็มหัวใจ เรามาอยู่ตรงนี้ปัญหาอุปสรรคมันมีทุกด้าน เราต้องเข้มแข็งให้พอ เราต้องยืนให้ได้ ต้องกล้าชน อย่าไปหวังพึ่งคนอื่น เพราะไม่มีใครมีประสบการณ์ตรงเหมือนที่เราเจออยู่ เพราะฉะนั้นต้องพยายามตั้งสติแล้วคิดแก้ปัญหาให้ได้ด้วยตัวเอง”

เว็บไซต์: http://mthaikitchen.net/

ขนมอบสดใหม่ หอมกรุ่นจากเตาของร้านเบเกอรี่โฮมเมด Snack Swag ในเมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา โดยคุณเมจิ สินีพร วชิรเดชกุล เชฟปาติซิเยร์ที่ได้รับการรับรองจาก Valencia College กับการเริ่มต้นจากความสนใจ ความชอบส่วนตัวในการรับประทานขนมหวาน และความตั้งใจในการสร้างสรรค์ผลงานขนมอบที่มีสไตล์เป็นของตัวเอง

สำหรับในช่วงเวลาอันยากลำบากที่เริ่มในปีที่ผ่านมา ร้านของเธอก็เป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง เพราะในวันแรกที่มีการประกาศสถานการณ์โควิด-19 ลูกค้าได้ยกเลิกออเดอร์เกือบทั้งหมด แต่เมื่อเธอตั้งสติได้และลูกค้าเข้าใจได้ว่าการอยู่บ้านก็สามารถสั่งขนมอร่อย ๆ มารับประทานได้ ทำให้ในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ทางร้านขายดีมากกว่าปกติ และยังคงเป็นเช่นนั้นเรื่อยมา

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

คุณเมจิเล่าว่า เมื่อปี 2551 เธอได้เดินทางติดตามสามีของเธอมายังสหรัฐฯ และได้เข้าเรียนในสาขาการจัดการอาหาร เพียงเพราะต้องการลงเรียนในสาขาที่คนรักกำลังเรียนอยู่ แต่ในขณะที่เธอเรียนรู้เกี่ยวกับอาหารอยู่นั้น ห้องเรียนข้าง ๆ ก็ได้มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับการอบขนมและเบเกอรี่ ซึ่งสามารถดึงความสนใจของเธอได้อย่างดีเยี่ยม และเธอก็ได้ตัดสินใจลงเรียนเพิ่มเติม จนได้ใบประกาศนียบัตรรับรองจากทั้ง 2 สาขา

“ตอนนั้นอายุ 28 เริ่มต้นเลยคือมาเรียนที่ออร์แลนโด ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจว่าจะมาเรียนอะไร เราไม่ได้มีความรู้ความชอบในเรื่องนี้เลย เราแค่ลงเรียน culinary ตามแฟน พี่ชายแฟนมีร้านอาหารไทยในออร์แลนโด จากนั้นก็เห็นว่าห้องข้าง ๆ เขาทำขนมกัน และเราคิดว่าน่าสนใจดี”

จากกราฟฟิกดีไซเนอร์/แฟชั่นสไตลิสต์สู่เชฟในต่างแดน

ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ทางด้านวิชาชีพเกี่ยวกับการทำอาหารหรือขนมหวานเลย เพราะงานประจำของเธอที่ประเทศไทยก่อนย้ายไปสหรัฐฯ นั้น คืองานออกแบบกราฟฟิกและงานด้านแฟชั่น ก่อนจบหลักสูตรเธอได้มีโอกาสเข้าไปฝึกงานและเรียนรู้ประสบการณ์บนเส้นทางนี้มากขึ้น มันทำให้เธอมีความสนใจที่ในอาชีพนี้เพิ่มขึ้น จนกระทั่งเกิดเป็น Snack Swag เมื่อปี 2557 แต่เป้าหมายของเธอไม่ใช่การมีร้านใหญ่โต เพื่อหาเงินให้ได้มาก ๆ แต่มันคือ การได้ลงมือทำในสิ่งที่เธอร่ำเรียนมา เพื่อดูว่าเธอจะสามารถทำมันออกมาได้ดีเพียงใด

“ตอนที่เรียนจบมาแรก ๆ เริ่มต้นจริง ๆ เลยคือเราไม่ได้คิดว่าเราจะเปิดร้าน เราเริ่มจากการทดลองทำในสิ่งที่เราเรียนมา เราแค่อยากสนุกกับมันมากกว่า เราเริ่มจากการทำแจก แค่อยากให้คนมีความสุข จนเมื่อปี 2559 ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่มีคนเอาเงินมาให้เรา เพื่อแลกกับการบริการของเรา ทางร้านเราขนมทำเองทั้งหมด เราไม่มีเมนูให้ลูกค้า เพราะลูกค้าจะเข้ามาบอกเราว่าต้องการอะไร และเราก็จะบอกลูกค้าไปว่าทำได้หรือไม่ได้”

อิสระในการทำงาน

ด้วยความเป็นศิลปิน คุณเมจิต้องการพื้นที่ในการใช้ความคิดสร้างสรรค์ เพื่อสร้างงานแต่ละชิ้นให้ออกมาดีที่สุด เพราะยิ่งลูกค้าให้พื้นที่กับเธอมากเท่าใด ความสุขในการทำงานของเธอก็จะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

“ลูกค้าบางคนเขาไม่ได้รู้จักเรา เขาอาจจะเห็นงานของเราจากอินสตราแกรม เขายังไม่รู้ว่าเราทำงานอย่างไง เขาอาจจะบอกเราว่าอยากได้ดีไซน์แบบนั้นแบบนี้ อาจจะไม่ให้อิสระเราในการทำงาน เพราะว่าเขายังไม่รู้จักวิธีการทำงานของเรา อันนี้ก็จะเป็นอุปสรรคในการทำงานมาก เพราะมันทำให้เราไม่สามารถออกแบบงานได้อย่างเต็มที่”

นอกจากนี้ สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ “ความไว้วางใจซึ่งกันและกัน” เพราะคุณเมจิเชื่อว่ามันคือตัวชี้วัดความยากง่ายของงาน

เมื่อถามว่า Snack Swag มีวิธีการจัดการ เพื่อสร้างสมดุลให้กับงานที่ทำอย่างไร คำตอบคือ “เวลา” เธอเชื่อว่าต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

มันยากมากที่จะบอกให้ลูกค้าเชื่อมั่นในตัวเราได้ เราไม่สามารถไปพูดโน้มน้าวลูกค้าได้ เราต้องทำให้เขาเห็นว่าผลงานเราเป็นแบบนี้ ต้องทำให้คนเปิดรับงานของเรา และเมื่อได้เห็นผลงานของเราแล้ว ก็จะพูดต่อ ๆ กันเองว่า “เขาไม่ได้เป็น ‘baker’ นะ เขาเป็น ‘artist’ คุณควรจะให้อิสระเขาในการออกแบบ”

ความสำเร็จที่เปลี่ยนไปจากจุดเริ่มต้น

เป้าหมายที่คุณเมจิตั้งเอาไว้ในตอนแรกก็คือ อยากจะทำขนมเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง อยากจะทำเพื่อสร้างความสุขให้กับตัวเอง แค่อยากให้เพื่อน ๆ และคนที่เธอรู้จักได้มีความสุขด้วยงานของเธอ

“เป้าหมายที่เราตั้งไว้ในตอนแรกกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน เพราะตอนแรกเราไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะมีคนรู้จักร้านเรามากมายขนาดนี้ เราแค่อยากจะทำในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่ทำกัน แต่ตอนนี้เราทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะคนที่เข้ามาหาเราไม่ใช่แค่เพื่อนเรา มันกลายเป็นคนอื่น ๆ ที่ทั้งเราและลูกค้าก็ไม่ได้รู้จักซึ่งกันและกัน เพราะฉะนั้นเป้าหมายของเราในตอนนี้ก็คือ เราต้องให้ความสำคัญกับการให้บริการลูกค้ามากขึ้น และทำอย่างไรให้เขาพอใจบริการของเรา ทำให้เขาบอกต่อและกลับมาหาเรา”

สิ่งที่ทำเป็นจุดแข็งครองใจลูกค้า 

“สำหรับคนที่อยากทำขนมแบบโฮมเมดเบเกอรี่ สิ่งสำคัญต้องเป็นใจรักอย่างเดียว ขออย่าทำเพราะคิดว่าฉันอยากจะรวย งานนี้เราต้องใช้ทักษะการออกแบบค่อนข้างเยอะ และการใช้ความคิดสร้างสรรค์ เพราะมันจะมีส่วนทำให้เรามีงานที่แตกต่างจากคนอื่น และสามารถสร้างเอกลักษณ์ให้กับแบรนด์ของเราได้”

การไม่ตามกระแสจนเกินไป คือกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จของเธอในวันนี้ รวมไปถึงการตั้งใจทำงานในสิ่งที่รัก การสร้างสรรค์ออกมาให้ดีที่สุด และต้องมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

“จริง ๆ แล้วการที่เราทำอะไรตามกระแส มันก็มีข้อดีตรงที่เราจะเกิดง่าย แต่เมื่อเราทำตามกระแส ธุรกิจของเรามันก็จะดับง่ายเหมือนกัน”

“ถ้าเราทำอะไรที่เราเป็นตัวตนของเราจริงๆ เป็นสิ่งที่เราอยากทำจริง ๆ มันก็จะอยู่ได้เรื่อยๆ คิดว่าอันนี้จะเป็นสิ่งสำคัญของ Snack swag”

จากความต้องการที่จะใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ เพื่อหารายได้เสริมนอกเหนือจากงานประจำ เริ่มต้นจากการใช้พื้นที่ว่างในบ้าน จนกลายมาเป็นฟาร์มจิ้งหรีดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสุโขทัย สามารถผลิตจิ้งหรีดเพื่อส่งออกไปยังต่างประเทศและส่งขายในไทยได้เดือนละหลายตัน สร้างรายได้และสร้างงานให้กับคนในพื้นที่ ด้วยการเพาะพันธุ์ได้มาตรฐานสากล โดยทีมงานมืออาชีพที่ผ่านมาฝึกอบรมเป็นอย่างดี

นางสาวชุติกาญจน์ เจื้อยแจ้ว “หรือคุณส่อง” เจ้าของ “ฟาร์มจิ้งหรีดชุติกาญจน์” ฟาร์มจิ้งหรีดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าชัย อำเภอศรีสัชนาลัย เล่าถึงประสบการณ์บนเส้นทางเจ้าของธุรกิจส่งออกจิ้งหรีดไทยสู่สากลว่า เธอเริ่มเข้าสู่ธุรกิจนี้ในปี 2558 เพียงเพื่อต้องการหารายได้เสริม จากงานประจำรับราชการ เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในครัวเรือน

“เริ่มต้นจากที่เราอยากมีอาชีพเสริม นอกเหนือจากงานประจำ เพื่อเป็นค่าน้ำค่าไฟ ค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ เริ่มต้นจากไปดูที่ชาวบ้านเขาเลี้ยงกัน แล้วก็นำมาปรับให้เป็นระบบ ให้ได้มาตราฐานในการเลี้ยง เริ่มจากใช้พื้นที่ว่างในบ้าน เช่นที่จอดรถพอเลี้ยงได้สักพักก็ขยายเพิ่ม ด้วยการใช้เงินรายได้จากการเลี้ยงจิ้งหรีด”

จนกระทั่งในปี 2560 คุณส่องได้พาธุรกิจของเธอเดินทางมาไกลกว่าจุดเริ่มต้นไปมาก ด้วยการทำฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีโรงเรือนขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร จำนวนกว่า 5 หลัง ซึ่งสามารถเลี้ยงจิ้งหรีดได้ประมาณ 300 – 400 ชุด ซึ่ง 1 ชุดหรือ 1 กล่องผลิตจิ้งหรีดสดได้ประมาณ 15 – 20 กิโลกรัมต่อรอบ โดยใช้เวลารอบละ 45 วัน เฉลี่ยเดือนละประมาณ 5 – 6 ตันต่อรอบ

ทิศทางและโอกาสในการส่งออกไปยังสหรัฐอเมริกา

ตลาดส่งออกจิ้งหรีดของไทยไปต่างประเทศได้รับความนิยมและขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะสหรัฐฯ สหภาพยุโรป ญี่ปุ่น และ จีน ประกอบกับองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ได้ส่งเสริมให้คนทั่วโลกหันมาบริโภคจิ้งหรีด เพราะเป็นแหล่งโปรตีนชั้นดี อีกทั้งมีราคาถูก และหาได้ง่ายในท้องถิ่น และสามารถนำมาผลิตหรือแปรรูปได้หลากหลาย ซึ่งในปี พ.ศ. 2561 มีการเพาะเลี้ยงจิ้งหรีดทั่วประเทศกว่า 20,000 ฟาร์ม กำลังการผลิตกว่า 700 ตัน/ปี รวมมูลค่ากว่า 1,000 ล้านบาท/ปี

“ฟาร์มของเราส่งจิ้งหรีดไปหลายประเทศ แต่หลัก ๆ ก็คือ ประเทศสหรัฐฯ เพราะเป็นกลุ่มผู้บริโภคที่มีความสนใจและความต้องการแมลงเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่จะให้ความสำคัญกับการบริโภคแมลง ฟาร์มของเราผลิตและส่งออกไปต่างประเทศในปริมาณ 95% และส่งขายในประเทศไทยเพียงแค่ 5%”

“ปัจจุบันจะเห็นได้ว่ากลุ่มเกษตรกรไทยที่เลี้ยงจิ้งหรีด เริ่มทำฟาร์มที่ได้มาตรฐาน GAP มากยิ่งขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ดี เพราะมันคือการเปิดโอกาสในการส่งออกไปต่างประเทศได้”

วิกฤตโควิด-19 กลับกลายเป็นโอกาสในการส่งออกจิ้งหรีด 

สถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ในช่วงแรกนั้น ได้สร้างความกังวลใจให้กับคุณส่องเป็นอย่างมาก เนื่องจากเกรงว่าจะไม่สามารถขายจิ้งหรีดที่เลี้ยงเอาไว้ได้ เพราะมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่มีลูกค้าสั่งซื้อเข้ามาเลย

“ช่วงโควิดรอบแรกที่ผ่านมา ตอนแรกวิตกว่าเลี้ยงจิ้งหรีดแล้วจะขายให้ใคร จะมีคนมาซื้อไหม ซึ่งจริงๆ แล้วในวิกฤติมันคือโอกาส เพราะตอนนั้นทุกคนต่างต้องการอาหาร และจิ้งหรีดก็เป็นอาหารทางเลือกใหม่ให้กับผู้บริโภคที่ต้องการโปรตีน”

“โปรตีนจากจิ้งหรีดเป็นโปรตีนที่มีราคาถูก เป็นทางเลือกใหม่สำหรับผู้บริโภคที่สนใจในการบริโภคแมลง เพื่อทดแทนโปรตีนราคาแพงที่มีอยู่ตามท้องตลาด และยังเหมาะสมกับผู้บริโภคที่ต้องการโปรตีนจำนวนมาก ทำให้ออเดอร์ของเราตอนนี้คือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงโควิดที่ผ่านมา”

จากกำลังผลิตเฉลี่ยเดือนละหลายตัน ส่งผลให้ฟาร์มจิ้งหรีดชุติกาญจน์มีผลิตภัณฑ์หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นผงแป้ง (powder) จิ้งหรีด รวมถึงจิ้งหรีดสดและจิ้งหรีดอบแห้ง

“สำหรับผงแป้งจิ้งหรีดเราขายที่ตันละประมาณ 8-9 แสนบาท เพื่อเป็นเวย์โปรตีน หรือใช้เป็นส่วนผสมของอาหารต่าง ๆ เช่น พาสต้า คุกกี้ หรือเค้กต่าง ๆ นอกจากนี้เรายังมีการส่งออกทั้งในแบบตัวสดและตัวอบแห้ง ตัวอบแห้งเราขายอยู่ที่ประมาณ 600 – 700 บาท หรือตันละประมาณ 6-7 แสนบาทได้ ส่วนตัวสดเราขายส่งอยู่ที่ประมาณกิโลกรัมละ 150 บาท หรือประมาณ 150,000 บาท/ตัน”

“โดยมีอัตราการแปรรูปอยู่ที่ 4:1 ซึ่งเราจะใช้ตัวสดประมาณ 4 กิโลกรัม เพื่อนำมาอบแล้วจะได้ตัวอบแห้ง 1 กิโลกรัม และในปัจจุบันเราต้องการวัตถุดิบเยอะมาก เพื่อให้เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้าในสหรัฐฯ”

เคล็ดลับความสำเร็จและคำแนะนำ

เคล็ดลับความสำเร็จของคุณส่องก็คือ “ขยัน ซื่อสัตย์ อดทน และตรงต่อเวลา”

“ลูกค้าในต่างประเทศจะเน้นเรื่องการตรงต่อเวลา เพราะเมื่อเราทำได้ ลูกค้าก็จะมีความเชื่อมั่น และจะช่วยให้เรามีออเดอร์เข้ามาอยู่เรื่อย ๆ ผู้ประกอบการต้องดูแลควบคุมคุณภาพของสินค้าอยู่เสมอ และต้องสามารถตรวจสอบได้”

อาชีพการเลี้ยงจิ้งหรีดเป็นอาชีพที่ใช้น้ำน้อย ถือเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับเกษตรกรหรือผู้เลี้ยงจิ้งหรีดในอนาคต ปัญหาอุปสรรคที่สำคัญในการเลี้ยงจิ้งหรีด คือ ต้องใส่ใจในความสะอาด เรื่องของสภาพแวดล้อม อาหารจิ้งหรีด น้ำ อุปกรณ์การเลี้ยง และบริเวณรอบโรงเรือนเลี้ยงจิ้งหรีดต้องปราศจากสัตว์อื่นรบกวน และเลี้ยงในที่ที่มีอากาศถ่ายเท

“ตอนแรกที่เลี้ยงจิ้งหรีดไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาส่งออก เพราะคิดว่าเลี้ยงพอเป็นอาชีพเสริม ขายให้พ่อค้าแม่ค้าในตลาดนัดใกล้บ้าน แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีทางต่างประเทศเข้ามาสนใจในผลิตภัณฑ์จิ้งหรีดของเรา และนำผลิตภัณฑ์จิ้งหรีดของเราไปวิจัย เรามีการพัฒนาคุณภาพจนได้มาตรฐาน GAP และ HACCP และนั่นก็ทำให้เราสามารถสิ่งออกจิ้งหรีดมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งก็ประมาณ 3-4 ปีแล้ว”

“และสิ่งที่อยากฝากถึงผู้ประกอบการไทยก็คือ ไม่ว่าคุณจะเลี้ยงจิ้งหรีดหรือว่าจะทำอาชีพเกษตรกรรมใดก็ตาม เมื่อเจออุปสรรคเราจะต้องสู้ ห้ามท้อ ต้องไม่ยอมแพ้ แล้วสักวันนึงความสำเร็จจะเป็นของเรา”

เมื่อพูดถึงร้านอาหารไทยในสหรัฐอเมริกา หลายคนอาจนึกถึงร้านอาหารในเมืองใหญ่ที่มีคนไทยอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ไม่ใช่สำหรับเจ้าของร้านอาหาร “ไก่ไทย” ที่เริ่มเปิดบริการมาตั้งแต่ปี 2551 ในเมืองเล็ก ๆ อย่าง มิลเลจวิลล์ รัฐจอร์เจีย และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เมื่อเธอเอาชนะความท้าทายนั้นมาได้ จนสามารถก้าวผ่านเป้าหมายความสำเร็จที่เธอได้ตั้งไว้ โดยล่าสุดเธอได้เปิดร้านอาหารรวม 3 ร้าน ร่วมกับหุ้นส่วนซึ่งเป็นสมาชิกในครอบครัว และแน่นอนว่า เธอสามารถก้าวผ่านวิกฤตโควิด-19 มาได้แล้ว และดำเนินธุรกิจควบคู่ไปกับการดูแลป้องกันตัวเอง พร้อมไปกับการสร้างความมั่นใจในความปลอดภัยให้กับพนักงานและลูกค้า

พัชรี ไกรทอง หรือ “คุณไก่” เปิดร้าน “ไก่ไทย” เมื่อปี 2551 ก่อนจะมาเปิดร้าน “ไทย เปปเปอร์” ในปี 2558  และ “กินดี96” ในปี 2562 ณ เมืองวอร์เนอร์ โรบินส์ รัฐจอร์เจียร์ โดยมีคุณกุ๊ก สุปราณี ไกรทอง น้องสาวช่วยบริหารร้านไก่ไทยและกินดี96 และ คุณเอ๋หรือแอนนี่ พรทิพย์ ทองอร่าม ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ได้ร่วมกันบุกเบิกเส้นทางธุรกิจตั้งแต่ในช่วงแรกของการเปิดร้าน ช่วยบริหารจัดการร้านไทยเปปเปอร์

ทั้งสามท่านได้เล่าถึงประสบการณ์ในการเดินทางมายังสหรัฐฯ อุปสรรคและความท้าทาย ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่น่าสนใจ และได้พิสูจน์แล้วว่า หากใจและกาย “พร้อม” คุณทำได้!

จุดเริ่มต้นในสหรัฐอเมริกา

คุณไก่เดินทางมาสหรัฐฯในปี 2549 ด้วยวีซ่าแต่งงาน และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของเธอ จากพนักงานบริษัทเอกชนในไทยที่มีประสบการณ์ร้านอาหารเป็นศูนย์ สู่เส้นทางเจ้าของธุรกิจร้านอาหารไทยในรัฐจอร์เจีย

“ตอนนั้นอายุประมาณ 25 ปี เคยทำงานที่เมืองไทยในบริษัทเอกชนและช่วยเหลือพ่อแม่ตามปรกติ เมื่อเดินทางมาถึงที่นี่อันดับแรกที่คิดเลย คือ เราเป็นคนไทย เราต้องมองหาร้านอาหารไทย แล้วก็ได้สมัครเข้าไปทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ”

จุดเปลี่ยนสู่การเป็นเจ้าของร้านอาหารไทย

ในช่วงเวลามากกว่า 1 ปี ที่เธอได้มีโอกาสเข้าไปทำงานในร้านอาหารไทยและร้านอาหารญี่ปุ่น คุณไก่เฝ้าสังเกตและเก็บเกี่ยวประสบการณ์การทำงานภายในร้าน ไม่ว่าจะเป็นระบบการบริการจัดการและการให้บริการลูกค้า จนมาถึงจุดที่เธออยากจะก้าวขึ้นไปอีกขั้น

“เราเป็นคนที่ชอบสังเกตว่าระบบเขาทำอย่างไร เขาจัดการให้การบริการลูกค้าอย่างไร แล้วมันมาถึงจุดหนึ่งที่เราคิดว่า เราสามารถทำได้ เพื่อที่จะต่อยอดชีวิตเราให้ไปอยู่ในจุดที่ดีขึ้น”

“การเปิดร้านอาหารไทยในเมืองเล็ก ๆ ที่มีผู้คนอาศัยอยู่แค่ประมาณ 17,000 คน ถือได้ว่าเป็นความกล้าหาญมาก แต่เรามองว่า ในเมืองที่เราอาศัยอยู่เป็นเมืองที่มีนักศึกษาเข้ามาเรียนในระดับมหาวิทยาลัยเป็นจำนวนมาก และนั่นก็ทำให้เราเกิดความรู้สึกว่า เราอยากจะไปเปิดร้านอาหารไทยร้านแรกในเมืองนี้ และจากความคิดตอนนั้นก็คือมาลุยกันที่นั่น และร้านไก่ไทยที่เริมเปิดตั้งแต่ปี 2551 ถึงปีนี้ก็ร่วม 13 ปีแล้ว”

การเปิดร้านอาหารไม่ใช่เรื่องง่าย

 บนเส้นทางธุรกิจในต่างแดนตลอดสิบกว่าปีไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะปัญหาน้อยใหญ่เกิดขึ้นทุกวัน ซึ่งคุณไก่ คุณกุ๊ก และคุณแอนนี่เอง ต้องตั้งรับกับปัญหาเหล่านั้นและแก้ไขปัญหาให้ตรงจุด พร้อมไปกับการวางแนวทางเพื่อป้องกันปัญหาเดิม ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต

“ร้านไก่ไทยประสบความสำเร็จมากถ้าเทียบกับช่วงแรก ๆ เรามีการปรับเปลี่ยนเมนู มีการพัฒนาในด้านต่าง ๆ ปรับปรุงราคาและโปรโมชั่นอยู่เรื่อย ๆ ซึ่งตอนแรกเป็นอาหารไทยอย่างเดียว แต่พอเปิดได้ประมาณสองปีเราก็เริ่มเอาอาหารญี่ปุ่นเข้ามา”

“ก่อนที่จะเริ่มมาทำงานตรงนี้ ทุกอย่างใหม่หมด ไม่ว่าจะเป็นภาษา วัฒนธรรม ความเป็นอยู่ และอื่น ๆ อีกมากมาย พูดอย่างไม่อายเลยว่า ในตอนแรกที่มา เราเป็นคนที่พูดภาษาอังกฤษไม่เก่งเลย แต่เรามีความกล้า แม้จะพูดถูก ๆ ผิด ๆ แต่ก็ไม่เป็นไร เราพร้อมที่จะเรียนรู้จากเพื่อนร่วมงานจากลูกค้า และเรียนรู้ที่จะสื่อสารทั้งภาษาพูดและภาษากาย”

เติมความเป็นไทยเข้าไปในการบริการ

“สิ่งที่เราเรียนรู้ในอันดับต่อมาก็คือ คนไทยมีเสน่ห์ รอยยิ้มคือใบเบิกทางในการเข้าหาลูกค้า เพราะการให้บริการลูกค้าเป็นเรื่องที่สำคัญ เราจำเป็นต้องเก็บทุกรายละเอียด เพื่อให้ลูกค้ารู้สึกสบายที่จะเข้าหาเรา และสิ่งที่ร้านเราให้กับลูกค้าเป็นพิเศษเลยคือยินดีน้อมรับทุกข้อคิดเห็นของลูกค้า เช่นในกรณีลูกค้าไม่พอใจอาหาร ซึ่งอาจจะเกิดจากความผิดพลาดในการสื่อสารหรือพนักงานของเรา ทางร้านจะยินดีให้บริการลูกค้า ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนอาหารตามที่ลูกค้าเรียกร้องหรือคืนเงินค่าอาหาร”

“เราใช้ความเป็นไทยใส่เข้าไป ทำให้การแก้ปัญหามันดูง่ายและตรงจุด สำหรับเราแล้วการรับบริการและการที่ลูกค้าจะเข้าถึงเราได้นั้น มันต้องไม่มีเงื่อนไข เพราะเมื่อไรที่ลูกค้ารู้สึกว่าเราเข้าถึงการแก้ปัญหาได้ง่ายและตรงจุด ลูกค้าก็จะกลับมาหาเรา”

โควิด-19

 แน่นอนว่าปัญหาการแพร่ระบาดของโควิด-19 ส่งผลกระทบต่อทางร้านอย่างรุนแรง ทำให้ในช่วงแรกของการแพร่ระบาด ยอดขายของร้านลดลงกว่าร้อยละ 50 เพราะนอกจากลูกค้าจะกลัวการออกมาข้างนอกแล้ว พนักงานในร้านซึ่งเป็นชาวอเมริกันมากกว่าร้อยละ 90 ก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะออกมาทำงานที่ร้าน ประกอบกับนโยบายการรักษาระยะห่างทางสังคมของทางภาครัฐ

“ในช่วงแรกของการแพร่ระบาดเราต้องทำร้านกันเองทั้งหมด พนักงานได้เงินเยียวยาจากทางภาครัฐ เขาก็ไม่จำเป็นต้องมาเสี่ยง ทำให้เราต้องมีการปรับตัว และคุยกันว่าจะทำอย่างไรไม่ให้สถานการณ์มันแย่ไปกว่าเดิม”

ทางร้านปรับเปลี่ยนแนวทางการให้บริการ โดยการรับงานผ่านทางออนไลน์และอำนวยความสะดวกให้แก่ลูกค้า ไม่ว่าจะเป็นการรับอาหารหน้าร้าน หรือบริการส่งตรงถึงบ้าน

จากนั้นไม่นานรัฐบาลมีการประกาศมาตรการผ่อนคลาย โดยจอร์เจียเป็น 1 ใน 5 รัฐแรก ทางร้านจึงได้เรียกประชุมพนักงาน ถึงการกำหนดนโยบายในการป้องกันการแพร่เชื้อโรคอย่างเข้มงวด เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับทั้งตัวพนักงานเองและลูกค้า ว่าทางร้านของเราปลอดภัยจากเชื้อโควิด-19

“เราดำเนินการตามมาตรการของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐฯ (CDC) มีการจัดเตรียมเจลล้างมือและวัดอุณหภูมิ ให้กับลูกค้าที่เข้ามารับบริการก่อนเข้าร้าน การสวมใส่หน้ากากอนามัย รวมไปถึงการเว้นระยะห่าง ซึ่งจากเติมทางร้านเปิดให้บริการ 100 ที่นั่ง ตอนนี้ลดเหลือ 50 ที่นั่ง ตามมาตรการภาครัฐ”

อย่างไรก็ตาม แม้ว่ารัฐบาลจะอนุญาตให้เข้ามานั่งรับประทานอาหารภายในร้านได้แล้ว แต่พฤติกรรมของลูกค้าก็เปลี่ยนไป เพราะจนถึงขณะนี้ยอดสั่งอาหารกลับไปรับประทานที่บ้านยังมีอยู่เป็นประจำ เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ก็ยังคงมีการสั่งอาหารผ่านช่องทางออนไลน์กันอยู่เป็นจำนวนมาก

เคล็ดลับความสำเร็จ

หากพูดถึงความสำเร็จ 3 ผู้บริหารพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าตอนนี้ “ไก่ไทย” ได้ก้าวผ่านจุดนั้นมาแล้ว เพราะนับจากวันแรกของการเปิด 1 ร้านในวันนั้น กลายมาเป็นการเปิดให้บริการ 3 ร้านในวันนี้

“ถ้าถามว่าในวันนี้เราพอใจกับความสำเร็จตรงหน้าหรือไม่ เราพอใจแล้ว อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไป เป้าหมายของเราก็จะเปลี่ยนตามไปด้วย ณ วันนี้เราพอใจกับยอดขาย และที่สำคัญเราพึงพอใจกับลูกค้าที่กลับมาหาเรา”

“เคล็ดลับความสำเร็จ คือ การมองทุกปัญหาให้เป็นความท้าทาย ร้านอาหารมันมีปัญหาเข้ามาทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กเรื่องใหญ่จากลูกค้าหรือพนักงานในร้าน ที่ทำให้เราต้องตามแก้ทุกวัน เราต้องหาวิธีแก้ไขให้ตรงจุด และรู้ว่าจะทำอย่างไรไม่ให้ปัญหาเกิดซ้ำอีก หรือหากมันเกิดขึ้นแล้ว เราต้องทำอย่างไรไม่ให้มันขยายใหญ่โต”

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

 “อันดับแรกเลย คือ คุณต้องมีความพร้อมทั้งตัวและใจ เพราะว่าการมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ปัญหาหนึ่งเลยคือภาษา รวมถึงวัฒนธรรม และอื่น ๆ คุณต้องมีความพร้อมที่จะรับความกดดัน อย่างที่บอกว่าปัญหามันเกิดขึ้นในทุกวัน”

“และการที่คุณจะเป็นเจ้าของร้าน อันดับแรกเลยคุณต้องเข้าใจ กระบวนการวิธีการของร้านในทุกตำแหน่ง หมายความว่าคุณต้องมีความรู้ความเข้าใจตั้งแต่ในครัวเลย คุณต้องเข้าใจวิธีการทำอาหาร ต้องรู้วิธีการล้างจาน การเสิร์ฟ การบริการลูกค้า และมีความรู้ทางด้านการบัญชี เพราะแน่นอนว่ามันต้องมีการบริหารเรื่องการเงิน เรื่องการตลาด การจัดทำโปรโมชั่นต่าง ๆ และการประชาสัมพันธ์ให้ลูกค้ารู้จักร้านของคุณ”

“ถึงแม้ว่าร้านเรามีอาหารรสชาติดี แต่ถ้าเราไม่ทำการตลาดก็ไม่มีลูกค้าเข้ามาหา เราต้องประกาศตัวให้เขารู้จักเราก่อน ซึ่งตอนนี้เรามีโลกโซเชียล และทางร้านก็ใช้เฟซบุ๊กเป็นหลักในการประชาสัมพันธ์ร้าน เพราะลูกค้าสามารถเห็นภาพและโปรโมชั่นได้ทันที และนั่นก็มีผลต่อยอดขายเป็นอย่างมาก”

ติดตามข่าวสาร

• https://www.facebook.com/Kaithairestaurant
• https://www.facebook.com/thaipepperwr/
• https://www.facebook.com/KinD96-Thai-and-Sushi-901692413371892

ในช่วงเวลาที่แสนจะท้าทาย ท่ามกลางสถานการณ์อันยากลำบากของโลกปัจจุบันที่ต้องต่อสู้กับผลกระทบของโรคระบาดใหม่ หากคุณมีความสามารถทางด้านศิลปะ และไม่หยุดพัฒนาตัวเอง อาจถึงเวลาที่จะลองนำความคิดสร้างสรรค์ มาสร้างแบรนด์งานฝีมือเพื่อสร้างรายได้ ลองมองวิกฤตให้เป็นโอกาส และใช้เป็นแรงกระตุ้นให้มองไปรอบ ๆ ตัว ซึ่งอาจเริ่มต้นง่าย ๆ จากงานอดิเรกในบ้าน ที่อาจเติบโตต่อยอดจนกลายเป็นการสร้างธุรกิจใหม่ ๆ และนี่คือแนวคิด 10 ธุรกิจแฮนด์เมดที่สภาหอการค้าสหรัฐฯ แนะนำ และอาจนำไปสู่การจุดประกายเส้นทางอาชีพและการร่วมทุนทางธุรกิจใหม่ในชีวิตของคุณ 

1. เทียนหอม

ยอดขายเทียนในสหรัฐฯ มีมูลค่าประมาณ 2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ซึ่ง 7 ใน 10 ครัวเรือนของสหรัฐฯ มีเทียนอย่างน้อยหนึ่งเล่ม เพราะเทียนคือความสุขที่สร้างได้ง่าย ๆ และสามารถให้เป็นของขวัญสำหรับทุกโอกาส โดยราคาขายปลีกมีตั้งแต่ 50 เซ็นต์ไปจนถึง 200 ดอลลาร์สหรัฐ ขึ้นอยู่กับฝีมือและความสร้างสรรค์อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

จุดเริ่มต้นที่ดีในการฝึกฝนทักษะการทำเทียนคือชุดอุปกรณ์ DIY ที่มีขายทั่วไปทางออนไลน์ รวมไปถึงตัวอย่างวิธีการทำเทียนแบบต่าง ๆ จากผู้มีประสบการณ์ เพื่อให้คุณสามารถเรียนรู้และยกระดับทักษะได้อย่างไม่ยาก โดยในช่วงสามเดือนสุดท้ายของปี 2563 ที่ผ่านมาพบว่า มีการค้นหาชุดทำเทียนเพิ่มขึ้นกว่า 893%   

2. ออกแบบเสื้อยืด

เสื้อยืดถือเป็นแฟชั่นที่ไม่เคยตกยุค และสามารถพบเห็นได้ในตู้เสื้อผ้าของคนทุกเพศทุกวัย เพราะเสื้อยืดบ่งบอกถึงความเป็นตัวของตัวเอง และสามารถถ่ายทอดอารมณ์ ความสวยงาม และรสนิยมทางสังคมได้เป็นอย่างดี โดยเห็นได้ชัดว่า บริษัทต่าง ๆ ทั่วโลกได้ใช้เสื้อยืดในการสร้างบุคลิกภาพและสร้างความน่าสนใจของแบรนด์ ซึ่งการสั่งทำเสื้อยืดในตลาดโลกในปี 2563 มีมูลค่าสูงถึง 3.64 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และคาดว่าจะเติบโต 9.7% ระหว่างปี 2564 ถึง 2571

และหากคุณเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในทางสร้างสรรค์งานกราฟฟิกที่ไม่เหมือนใคร และสามารถส่งต่อความรู้สึกหรืออารมณ์ขัน ผ่านถ้อยคำหรือรูปภาพบนเสื้อยืดได้อย่างตรงจุดและเกิดเป็นกระแสนิยมได้ นี่คือเวลาที่คุณจะแสดงศักยภาพและบททดสอบความคิดสร้างสรรค์และงานคุณภาพของคุณ

3. ทำเครื่องประดับ

เครื่องประดับนับเป็นอีกธุรกิจหนึ่งที่น่าสนใจ โดยเครื่องประดับเป็นสินค้าและของขวัญที่ทำให้ทั้งผู้ให้และผู้รับรู้สึกพิเศษและแสดงออกถึงสไตล์ได้ไม่แบบซ้ำใคร งานฝีมือที่เกี่ยวข้องกับลูกปัด โลหะประทับ หนัง หรือส่วนประกอบอื่น ๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่สามารถสร้างมูลค่าในตลาดเครื่องประดับแฮนด์เมดได้ทั้งสิ้น โดยมูลค่าของตลาดเครื่องประดับคาดว่าจะเพิ่มขึ้นจากประมาณ 2.79 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ ในปี 2561 มาอยู่ที่ประมาณ 4.805 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2568 โดยมียอดขายออนไลน์คิดเป็นมูลค่าประมาณ 8 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

4. กิ๊บติดผมและที่คาดผม

เครื่องประดับติดผมเป็นธุรกิจขนาดใหญ่มีมูลค่าประมาณ 2 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ และกำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง เพราะกลุ่มผู้ใช้เครื่องประดับเหล่านี้เริ่มตั้งแต่ทารก เด็กเล็ก เด็กโต วัยรุ่น ไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ จึงนับว่าเป็นอุตสาหกรรมที่มั่นคงที่ได้รับความนิยมในทุกวัย และควรค่าแก่การเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างผลิตภัณฑ์ที่ไม่เหมือนใคร และสอดคล้องกับเทรนด์นิยมที่มีสไตล์ และแน่นอนว่าต้องสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ด้านความปลอดภัยด้วย  

5. อักษรวิจิตร (Calligraphy) และการประดิษฐ์ตัวอักษรด้วยมือ

อักษรวิจิตรเป็นทัศนศิลป์ชนิดหนึ่ง เป็นศิลปะของงานเขียนที่ได้รับการพัฒนามาจากความสามารถทางเทคนิค ความชำนาญและความรวดเร็วในการเขียน ผ่านการใช้อุปกรณ์ที่มีความจำเพาะของตัวศิลปิน มีผู้คนมากมายหลงใหลในความงดงามและศิลปะของการเขียนอักษรด้วยมือ ซึ่งในยุคดิจิทัลงานฝีมือนี้แสดงถึงสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวหรือทัศนคติที่มีความพิเศษที่ถ่ายทอดผ่านงานศิลป์

หากคุณมีความหลงใหลและภาคภูมิใจในฝีมือการเขียนตัวอักษรของตัวเอง คุณสามารถทำให้มันกลายเป็นธุรกิจได้ ด้วยการสรรสร้างงานศิลป์ ผ่านบัตรเชิญ การ์ดอวยพร ป้ายชื่อ ป้ายสถานที่หรือป้ายกิจกรรม และคำพูดเพื่อสร้างแรงบันดาลใจ 

6. เย็บปักถักร้อย

ตลาดมีความต้องการงานเย็บปักถักร้อย (Embroidery) มาโดยตลอด นับตั้งแต่หมวก กระเป๋าถือ ไปจนถึงต่างหู และอื่น ๆ คุณสามารถเริ่มต้นจากจุดเล็ก ๆ ด้วยการปัก patch ตัวรีดติดเสื้อต่าง ๆ ซึ่งสามารถเรียนรู้วิธีทำผ่านทางออนไลน์ และใช้เป็นช่องทางในการขายสินค้าได้อย่างสบาย ๆ เพราะงานแฮนด์เมดของคุณจะสามารถสร้างรายได้ตั้งแต่ 10 ดอลลาร์สหรัฐต่อชิ้น (สำหรับหมวก) ไปจนถึง 30 ดอลลาร์สหรัฐสำหรับงานฝีมือบนเสื้อเชิ้ตหรือเสื้อ hoodie

7. ของตกแต่งบ้าน

การตกแต่งและปรับสภาพแวดล้อมภายในบ้าน กลายเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งในปัจจุบัน และมีความเป็นไปได้ว่า การตกแต่งบ้านให้มีชีวิตชีวาจะยังคงได้รับความนิยมต่อไปในอนาคต เพราะดูเหมือนว่า สถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคจะยังไม่มีจุดสิ้นสุด คุณอาจจะมองหางานที่ถนัด ไม่ว่าจะเป็นงานไม้ขนาดเล็กหรือใหญ่ เริ่มจากงานไม้เล็ก ๆ อย่างเช่น การแกะสลักถาดไม้สำหรับการตกแต่งมื้ออาหาร หรือจะเป็นการสร้างกรอบภาพวาดและป้ายต่าง ๆ ซึ่งสะท้อนถึงความคิดสร้างสรรค์ของผู้ผลิตผลงาน

8. Bath bomb

Bath Bomb หรือสบู่สำหรับแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ได้รับความนิยมจากคนทุกเพศทุกวัยอย่างมากในปี 2564 จนกลายเป็นสินค้าขายดีในหมวดผลิตภัณฑ์ดูแลร่างกาย โดยเป็นสินค้าที่ผู้ใช้สามารถสร้างและสัมผัสประสบการณ์ที่หลากหลาย ให้ความรู้สึกสนุกและเพิ่มสีสันขณะอาบน้ำ พร้อมทั้งสามารถเปลี่ยนความน่าเบื่อหน่ายเดิม ๆ จากการทำงานหรือการเรียนจากบ้านด้วยการช่วยสร้างบรรยากาศแบบสปา และด้วยราคาต้นทุนที่เป็นมิตรเพียงชิ้นละ 25 เซ็นต์ ผู้ผลิตสามารถทำเพื่อจำหน่ายได้ในราคา 3-10 ดอลลาร์สหรัฐต่อชิ้น

ทั้งนี้ ในปัจจุบันผู้บริโภคมีความต้องการผลิตภัณฑ์เสริมความงามและทำความสะอาดร่างกายที่ปราศจากส่วนผสมสังเคราะห์มากขึ้น ซึ่งหากคุณสามารถสร้างผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพและเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมได้ นี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับสร้างแบรนด์และการสร้างรายได้ 

9. หมอนสำหรับตกแต่ง

หากคุณมีทักษะการตัดเย็บขั้นพื้นฐาน และมีความรู้ความเข้าใจในการใช้อุปกรณ์ตกแต่งต่าง ๆ คุณอาจสามารถออกแบบและผลิตหมอนสำหรับตกแต่งเพื่อจัดจำหน่ายได้ไม่ยาก โดยการสร้างสรรค์หมอนสำหรับตกแต่งที่มีลักษณะที่เฉพาะตัว สามารถสร้างความสุขให้กับลูกค้าทุกเพศทุกวัยได้ง่าย ๆ และราคาไม่แพงจนเกินไป โดยลูกค้าสามารถนำไปตกแต่งเตียงนอนหรือโซฟาได้ตามความชอบ เพื่อเพิ่มความสวยงามและแสดงออกถึงรสนิยมและความคิดสร้างสรรค์ และคุณกำหนดทิศทางของแบรนด์ได้ เช่น การทำหมอนจากรูปถ่าย การออกแบบหมอนลายปัก หรือการตกแต่งหมอนด้วยอุปกรณ์ตกแต่งต่าง ๆ ที่มีความคิดสร้างสรรค์เป็นกุญแจสำคัญ

10. สติ๊กเกอร์ข้อความ

สติ๊กเกอร์ไวนิลกลายมาเป็นอีกวิธีในการสร้างความสนุกและสไตล์ให้กับผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ รอบตัว ไม่ว่าจะเป็นขวดน้ำ กำแพงและฝาผนัง อุปกรณ์เทคโนโลยี หรือแม้แต่ตู้ล็อคเกอร์ในโรงเรียน เพียงแค่คุณมีความคิดสร้างสรรค์ ช่างจินตนาการ และสามารถถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของสติ๊กเกอร์ได้อย่างมีเอกลักษณ์และโดดเด่น

สำหรับตลาดสำคัญของอุตสาหกรรมสติ๊กเกอร์ไวนิล คือ การออกแบบให้กับธุรกิจต่าง ๆ และการจัดงาน event  เพียงคุณลองหาข้อมูลว่า มีใครที่กำลังจะเปิดร้านอาหารใหม่ หรือร้านค้าใกล้ ๆ บ้าน ที่คุณอาจจะเข้าไปติดต่อและเสนอแบรนด์ของคุณ เพื่อช่วยโปรโมทธุรกิจของลูกค้า รวมไปถึงการประสานและนำผลงานของคุณไปเสนอให้กับธุรกิจรับจัดงาน event และโอกาสพิเศษต่าง ๆ

อย่างไรก็ตาม ทุกความสำเร็จในอุตสาหกรรมที่เกิดจากจากความคิดสร้างสรรค์นั้น ต้องอาศัยความสามารถทางศิลปะและแสวงหาฐานลูกค้าควบคู่ไปด้วย ซึ่งการเลือกใช้วัสดุที่มีคุณภาพและการพัฒนาผลิตภัณฑ์ก็ถือเป็นปัจจัยสำคัญสู่ความสำเร็จเช่นเดียวกัน  นอกจากนี้ ก่อนที่จะตัดสินใจทำธุรกิจใด ๆ ควรลองปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ เพื่อขอคำแนะนำที่เหมาะสมและต่อยอดให้ธุรกิจของคุณดำเนินต่อไปได้อย่างเข้มแข็งและมั่นคง

อ้างอิงข้อมูลจาก 

https://www.uschamber.com/co/start/business-ideas/craft-business-ideas

กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ เผยความต้องการสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ในตลาดสหรัฐฯ และจีนพุ่งช่วงโควิด ดันไทยส่งออกเครื่องใช้ไฟฟ้าฯ ปี 2563 ยังขยายตัวได้ ชี้อุตสาหกรรมไทยมีโอกาสขยายตลาดเพิ่ม หากใช้ประโยชน์จาก FTA เร่งปรับตัวให้ทันเทคโนโลยี และผลิตสินค้าตอบโจทย์ผู้บริโภค

นางอรมน ทรัพย์ทวีธรรม อธิบดีกรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ เปิดเผยว่า จากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ทำให้คนใช้เวลาทำกิจกรรมภายในบ้านมากขึ้น จึงเกิดความต้องการซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพิ่มขึ้นด้วย โดยในปี 2563 ไทยส่งออกสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ มูลค่า 60,075 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพิ่มขึ้น 0.4% จากปี 2562 โดยตลาดส่งออกสำคัญที่ขยายตัวเพิ่มขึ้น ได้แก่ สหรัฐอเมริกา และจีน

จากข้อมูลของเว็บไซต์ USA customs clearance ได้รายงานว่า ในปี 2559 คนทั่วโลกโลกใช้จ่ายสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพียงอย่างเดียวไปกว่า 2.5 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ในขณะที่สหรัฐฯ ใช้จ่ายไปประมาณ 336,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ  โดยอุปกรณ์ที่มีการนำเข้าสูงที่สุดเป็นอันดับหนึ่งคือสมาร์ทโฟน แผงวงจรไฟฟ้าและส่วนประกอบขนาดเล็ก โทรทัศน์และจอมอนิเตอร์ต่าง ๆ สายไฟหุ้มฉนวน ตัวแปลงไฟฟ้า กล้องดิจิทัล เครื่องเล่นเพลง และไดโอดพลังงานแสงอาทิตย์/เซมิคอนดักเตอร์ เป็นต้น

อธิบดีอรมนฯ เพิ่มเติมว่า สินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ของไทยที่การส่งออกขยายตัวได้ดี อาทิ ตู้เย็น ตู้แช่แข็ง และส่วนประกอบ ส่งออกมูลค่า 2,098 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เตาอบไมโครเวฟและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ให้ความร้อน ส่งออกมูลค่า 1,002 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เครื่องโทรสารโทรศัพท์และส่วนประกอบ ส่งออกมูลค่า 2,907 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เครื่องส่งวิทยุโทรเลขและโทรทัศน์ ส่งออกมูลค่า 476 ล้านดอลลาร์สหรัฐ พัดลม ส่งออกมูลค่า 345 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ลำโพงขยายเสียงและส่วนประกอบ ส่งออกมูลค่า 331 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และคอมพิวเตอร์อุปกรณ์และส่วนประกอบ ส่งออกมูลค่า 18,669 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็นต้น

ปัจจุบันมีประเทศคู่ FTA 16 ประเทศ ที่ไม่เก็บภาษีนำเข้าสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ส่งออกจากไทยแล้ว ได้แก่ สมาชิกอาเซียน 9 ประเทศ จีน ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์ ออสเตรเลีย เกาหลีใต้ ชิลี และฮ่องกง ส่วนอินเดีย และเปรู ยังคงเก็บภาษีนำเข้าเครื่องใช้ไฟฟ้าบางรายการ สำหรับสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ ประเทศคู่ FTA ของไทย 18 ประเทศ ได้ยกเว้นการเก็บภาษีนำเข้าสินค้าจากไทยทั้งหมดแล้ว นอกจากนี้ การที่ไทยเข้าร่วมเป็นภาคีในความตกลงว่าด้วยสินค้าเทคโนโลยีและสารสนเทศ ขององค์การการค้าโลก ยังส่งผลให้ประเทศสมาชิก 82 ประเทศ ยกเว้นการเก็บภาษีนำเข้าและค่าธรรมเนียมต่างๆ ในสินค้าเทคโนโลยีสารสนเทศและสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ให้กับไทย ซึ่งรวมถึงประเทศที่ไทยยังไม่มี FTA ด้วย อาทิ สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นตลาดส่งออกสำคัญอันดับที่ 1 จึงทำให้ผู้ประกอบการไทยสามารถเข้าถึงแหล่งวัตถุดิบและนำเข้าสินค้าทุน ซึ่งช่วยประหยัดต้นทุนและผลิตสินค้าได้เพิ่มขึ้น

“ความต้องการสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์มีแนวโน้มเติบโตได้อีก โดยเฉพาะสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะที่มีระบบการทำงานที่ฉลาดมากขึ้น รวมถึงสินค้าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กเบาและพกพาสะดวก ซึ่งตอบโจทย์ความต้องการของผู้บริโภคยุคใหม่ จึงเป็นโอกาสที่อุตสาหกรรมเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ไทยจะขยายตลาดได้เพิ่มขึ้น โดยต้องปรับตัวให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีและความต้องการของตลาด รวมทั้งใช้ประโยชน์จากแต้มต่อทางภาษีภายใต้ความตกลงการค้าเสรี (FTA) ด้วย” อธิบดีอรมนกล่าว

ทั้งนี้ ปัจจุบันไทยเป็นผู้ส่งออกเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ที่สำคัญของโลก เช่น เครื่องปรับอากาศ อันดับ 2 รองจากจีน ไมโครเวฟ อันดับ 3 รองจากจีนและมาเลเซีย และฮาร์ดดิสก์ไดรฟ์ อันดับ 2 รองจากจีน เป็นต้น

แหล่งที่มา: https://www.ryt9.com/s/beco/3202265

ในช่วงเริ่มต้นของการแพร่ระบาดของโควิด-19 ผู้ประกอบการร้านอาหารหลายร้านมีมาตรการรับมือฉุกเฉินโดยการปรับเปลี่ยนกลยุทธ์การดำเนินงาน และต่อมาได้กลายเป็นแผนธุรกิจระยะยาวที่สามารถช่วยให้ธุรกิจดำเนินการต่อไปได้

The New York Times ได้สัมภาษณ์ผู้ประกอบการร้านอาหารบางกลุ่มที่เลือกที่จะปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำธุรกิจมาเป็นผู้ให้ เพื่อลองดูว่า พวกเขาจะสามารถเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาสอันยั่งยืนได้อย่างไร

จุดเริ่มต้นการทำอาหารเพื่อผู้ยากไร้ของร้าน Alma Cocina Latina

ที่ร้านอาหาร Alma Cocina Latina ในเมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ พนักงานของโครงการให้อาหารเพื่อการกุศลชื่อ Alkimiah หลายคนมารวมตัวกัน เพื่อลิ้มลองรสชาติของไก่กระเทียมและสมุนไพร ที่เสิร์ฟพร้อมบรอคโคลีและมันฝรั่งบด

โดยปกติ ค่ำคืนแห่งการเปิดทำการมักจะเคร่งเครียดอยู่เสมอ แม้ว่าจะเป็นการเปิดให้บริการแก่ผู้ที่เข้ามารับประทานอาหารที่นั่งแบบการเว้นระยะห่างทางสังคมเพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น แต่ในวันศุกร์หลังจากที่ปิดทำการไปสี่เดือนเนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 เชฟ David Zamudio ยังคงต้องรอจนถึงเกือบเที่ยงวัน เพื่อเริ่มเตรียมสเต็กเนื้อวากิวและปาเอย่าทะเล สำหรับขายในช่วงมื้อค่ำ

นั่นเป็นเพราะตลอดช่วงเช้า ห้องครัวที่ Alma Cocina Latina ยังคงยุ่งอยู่กับการทำอาหาร ซึ่งไม่ใช่สำหรับแขกที่มาที่ร้านอาหาร แต่เป็นการทำอาหารเพื่อชุมชน พาสต้าโบโลเนส 370 กล่องพร้อมมะเขือเทศเชอร์รี่ เห็ด และสลัดผักสดได้ถูกจัดเตรียมเพื่อส่งไปยังองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในท้องถิ่น

ร้าน Alma Cocina Latina และร้านอาหารหลายแห่งเริ่มเข้าร่วมโครงการทำอาหารเพื่อการกุศลตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นการระบาดของโควิด-19 เพื่อที่จะช่วยให้พนักงานบางคนได้รับการว่าจ้างในขณะที่มาทำอาหารให้แก่ผู้ยากไร้ ซึ่งในปีที่ผ่านมา โครงการนี้ได้ให้บริการอาหารแล้วมากกว่า 100,000 มื้อ

แม้ว่าวันนี้ ร้านอาหารอื่น ๆ จะยุติโครงการบรรเทาทุกข์แล้ว และการมาถึงของวัคซีนต้านโควิด-19 ทำให้มีความหวังว่า สถานการณ์จะกลับมาเป็นเหมือนปกติได้โดยเร็ว แต่ร้าน Alma ก็ไม่มีแผนที่จะยุติความพยายามในการแจกจ่ายอาหาร โดยนาง Irena Stein เจ้าของร้าน Alma ได้ให้คำมั่นว่า จะทำให้งานการกุศลเป็นเสาหลักของธุรกิจของเธอ โดยการเคลื่อนไหวทางสังคมดังกล่าวไม่เพียงแต่ช่วยลดความเหลื่อมล้ำทางสังคมในบัลติมอร์ ที่ซึ่งเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมาคนในเมืองเกือบ 1 ใน 3 ได้รับ Food Stamps แต่ยังช่วยหนุนธุรกิจของร้าน Alma ซึ่งเป็นร้านอาหารหรูที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากการแพร่ระบาดอีกด้วย

“ เราเริ่มต้นด้วยแนวคิดเรื่องการให้ที่ยิ่งใหญ่” Irena Stein กล่าว “และมันกลับมาเป็นโอกาสทางธุรกิจที่แท้จริง”

ตั้งแต่เดือนมีนาคมปีที่ผ่านมา ร้านอาหารทั่วประเทศได้พยายามหาช่องทางรายได้ใหม่เพื่อสนับสนุนสิ่งที่หลายคนบอกว่าเป็นรูปแบบธุรกิจที่ไม่ดีอยู่แล้วจากรายได้ที่ไม่สม่ำเสมอและอัตรากำไรที่น้อย ซึ่งมักจะหมายถึงค่าจ้างที่ต่ำและการไร้ซึ่งสวัสดิการสำหรับคนงาน บางคนเริ่มเปิดสอนการทำอาหารบนช่องทางออนไลน์ แต่สำหรับ Irena Stein เธอเชื่อว่า การแบ่งปันมื้ออาหารเป็นวิธีที่เหมาะสมในการชดเชยต้นทุนคงที่ที่สูงของร้านอาหารของเธอ

การทดลองของ Alma เริ่มขึ้นในเดือนมีนาคม 2563 เมื่อเมืองสั่งปิดร้านอาหารทั้งหมด Irena Stein และ Emily Lerman เพื่อนของเธอซึ่งเป็นเจ้าของบริษัทจัดเลี้ยงจึงตัดสินใจร่วมมือกันเพื่อทำอาหารเลี้ยงชุมชนและจ้างงานพนักงานให้มีงานทำต่อไป โดยในเดือนเมษายน พวกเขาร่วมมือกับ World Central Kitchen ซึ่งเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรด้านอาหารของเชฟ José Andrés เพื่อปรุงอาหารให้ได้มากถึง 1,500 มื้อต่อสัปดาห์ ในเดือนสิงหาคม พวกเขาตั้งชื่อธุรกิจใหม่อย่างเป็นทางการว่า Alkimiah มาจากภาษาอาหรับที่แปลว่า การเล่นแร่แปรธาตุ

โดยปกติ อัตราการจ่ายเงินคืนจากรัฐบาลสำหรับมื้ออาหารการกุศลมักจะอยู่ที่ประมาณ 3 ดอลลาร์สหรัฐต่อมื้อ แต่ World Central Kitchen จ่ายให้กับ Irena Stein ในอัตราที่สูงกว่า ที่มื้อละ 10 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นกุญแจดอกสำคัญในความสำเร็จของโปรแกรมของเธอ และยังทำให้ Alkimiah สามารถเสิร์ฟอาหารคุณภาพที่ดีกว่าอาหารมาตรฐานที่เสิร์ฟในศูนย์ชุมชนและผู้สูงอายุ

โดยทั่วไป มื้ออาหารที่ใช้ในการแจกจ่ายจะเป็นไปตามหลักเกณฑ์ “EAT-Lancet” ที่เน้นเรื่องการดูแลสุขภาพของมนุษย์อย่างสมดุล โดยเน้นการบริโภคเมล็ดธัญพืช ผลไม้ ผัก และถั่ว และจำกัดจำนวนเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์จากนม ซึ่งอาหารกลางวันทั่วไปอาจเป็นหัวหอมผัดกับข้าวและกะหล่ำดอกแกงหรือปลาแซลมอนสไตล์ Cajun และปลายข้าวกับน้ำเกรวี่มะพร้าวมะเขือเทศและบรอคโคลีย่าง อัตราการชำระเงินคืนที่สูงขึ้นนี้ยังช่วยให้ Alkimiah สามารถจ่ายค่าปรุงอาหารแก่คนงานได้ในอัตรา 16 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงพร้อมกับสวัสดิการเพิ่มเติมต่าง ๆ

“ José Andrés ช่วยเราไว้” Irena Stein กล่าว “หากไม่มีเขา เราคงไม่สามารถเปิดธุรกิจของเราต่อหรือสร้างความมั่นคงเพื่อขยายความคิดริเริ่มด้านการให้ต่อไปได้”

Zamudio เชฟใหญ่ของ Alma ได้ดำเนินการตามแผนดังกล่าวตั้งแต่เดือนกันยายน 2563 เมื่อทางร้านได้ย้ายจากย่านริมน้ำแคนตันไปยังพื้นที่ขนาดใหญ่กว่ามากในย่านที่เงียบสงบใกล้กับสถานีรถไฟของเมือง โดยขั้นแรก ทางร้านได้ออกแบบห้องครัวที่รองรับธุรกิจที่แตกต่างกัน 2 ธุรกิจ ได้แก่ การดำเนินงานการกุศลของ Alkimiah และร้านอาหารที่พลุกพล่าน

นั่นหมายถึงการเสียสละพื้นที่ในห้องครัว 1,500 ตารางฟุตที่จะใช้ในการจัดเก็บของแห้งเพื่อสร้างพื้นที่เตรียมอาหารเพิ่มเติมสำหรับพ่อครัวของ Alkimiah

เมนูยอดนิยมหลายอย่างของ Alma ยังถูกคงไว้ในเมนูของร้านอาหาร แต่โดยรวมแล้วจำนวนรายการอาหารทั้งหมดลดลงราว 25%

“เราต้องใช้แรงงานจำนวนมากในการเสนอทางเลือกเหล่านั้นทั้งหมดและตอนนี้เรามีเวลาอยู่ในครัวจำกัด มากขึ้น” Zamudio กล่าว “ถ้าเรากลับมาทำงานได้เต็มที่” (ล่าสุดบัลติมอร์จำกัดการรับประทานอาหารในร้านไว้ที่ 25%) “ ผมจะต้องจ้างคนเพิ่มและอาจจะต้องมีพนักงานเข้ากะกลางคืนตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตี 5”

และด้วยปริมาณการทำอาหารหลายร้อยมื้อต่อวันสำหรับ Alkimiah เชฟ Zamudio สามารถสั่งซื้อวัตถุดิบจากเกษตรกรและซัพพลายเออร์รายอื่น ๆ ได้มากขึ้นและรับส่วนลดที่เพิ่มขึ้น แม้ว่า Alkimiah จะไม่ได้มีวัตถุประสงค์หลักในการทำกำไรสูงสุด แต่รายได้ที่ได้มาจะช่วยชดเชยค่าใช้จ่ายรายเดือนของร้านอาหาร เช่น ค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าแก๊ส และค่าโทรศัพท์

Rethink Food องค์กรเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ในนครนิวยอร์ก

ตั้งแต่เดือนเมษายน Rethink Food ซึ่งเป็นกลุ่มองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรในนิวยอร์กได้ลงทุนมากกว่า 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐในโครงการเพื่อจ่ายเงินให้กับร้านอาหาร 40 แห่งซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในมหานครนิวยอร์กเพื่อเลี้ยงชุมชนที่ด้อยโอกาส

ทาง Rethink Food ยังได้เกณฑ์เชฟจากร้านอาหารชื่อดังเช่น Sean Brock ในแนชวิลล์ Stephanie Izard ในชิคาโกและ Dominique Crenn ในซานฟรานซิสโก เพื่อทำอาหารในร้านอาหารของตนเองและทำหน้าที่เป็นทูตของโครงการในการสรรหาเชฟใหม่ในเมืองบ้านเกิดของตน

Matt Jozwiak ผู้ก่อตั้งและผู้บริหารระดับสูงของ Rethink Food มองเห็นถึงศักยภาพของโครงการ Certified ซึ่งเสนอสัญญาระยะยาวแก่ร้านอาหารทั่วไปเพื่อเลี้ยงผู้ยากไร้

Rethink Food กลายเป็นข่าวใหญ่ในช่วงเริ่มต้นการระบาดของโควิด-19 เมื่อทางองค์กรใช้ร้าน Eleven Madison Park ซึ่งเป็นร้านอาหารระดับสามดาวมิชลินในแมนฮัตตัน เพื่อเปลี่ยนเป็นที่ทำอาหารสำหรับคนงานในโรงพยาบาลและโครงการ Citymeals on Wheels แต่ทั้งนี้ นาย Jozwiak กล่าวว่า ความตั้งใจจริงของเขาคือการขยายโครงการไปยังร้านอาหารที่ยังไม่มีชื่อเสียงมากนัก

Rethink จ่ายเงินให้ร้านอาหารประมาณ 5 ดอลลาร์สหรัฐต่อมื้อ พร้อมทั้งมีการบริจาควัตถุดิบจำนวนมากให้แก่ร้านด้วยเช่นกัน และโดยเฉลี่ยแล้วร้านอาหารจะให้บริการอาหารการกุศลประมาณ 1,000 มื้อต่อสัปดาห์ จากการคำนวณของ Rethink พบว่า ร้านจะสามารถทำรายได้ได้เกือบ 5,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน หรือหากเป็นร้านที่ตั้งอยู่ในย่านที่มีค่าเช่าต่ำ รายได้ส่วนนี้จะคิดเป็นประมาณ 1 ใน 3 ของค่าใช้จ่ายคงที่ของร้านอาหาร

Kopitiam ร้านอาหารมาเลเซีย ที่ตั้งอยู่ใน Lower East Side ของนิวยอร์ก เป็นร้านที่เริ่มทำสัญญากับ Rethink เป็นร้านแรก โดยก่อนเกิดการระบาดของ Covid-19 ทางร้านวางแผนที่จะเปิดร้านอาหารสาขาที่สองในนิวยอร์กและอาจมีอีกสาขาหนึ่งในลอสแองเจลิส แต่เมื่อถึงปลายเดือนเมษายน 2563 ร้านอาหารกลับต้องประสบปัญหาทางการดำเนินธุรกิจ จนเงินสดสำรองที่เก็บไว้เกือบหมดลง

Rethink จ่ายเงินให้ Kopitiam เป็นค่าอาหารมื้อละ 3 ดอลลาร์สหรัฐ สำหรับอาหาร 1,200 มื้อต่อสัปดาห์ และภายหลังได้ปรับขี้นเป็นเป็น 6 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งอาหารนั้นถูกจัดส่งไปที่ไชน่าทาวน์ของแมนฮัตตัน ซึ่งทำให้ทางร้านยังพอมีเงินเหลือไว้จ่ายค่าเช่าและค่าสาธารณูปโภครายเดือนทั้งหมด

อย่างไรก็ดี โครงการของ Rethink ไม่ได้ทำกำไรให้กับร้านอาหารทุกร้านที่เข้าร่วมโครงการ โดยเจ้าของร้านอาหาร Katie O’s Soul Food ในบรู๊คลินกล่าวว่า ค่าอาหารจำนวน 5 ดอลลาร์สหรัฐต่อมื้อ ครอบคลุมเพียงแค่ค่าวัตถุดิบเท่านั้น ไม่คลอบคลุมค่าใช้จ่ายที่พนักงานต้องได้ ทั้งนี้ Rethink ได้ให้คำแนะนำแก่ร้านเกี่ยวกับการบริหารจัดการต้นทุนให้ต่ำลง การกู้ยืม และยังมีแผนที่จะทำโครงการจัดซื้อเป็นกลุ่ม (group-buying) เพื่อช่วยลดต้นทุนแก่ร้านอาหารที่เข้าร่วมโครงการอีกด้วย

คำถามที่สำคัญคือ กลุ่มผู้ที่ไม่แสวงหาผลกำไรและผู้ใจบุญ จะยังคงให้เงินสนับสนุนการช่วยเหลือชุมชนของร้านอาหารต่อไปหรือไม่ หากการระบาดของโควิด-19 สิ้นสุดลง

จนถึงปัจจุบัน Rethink ได้ระดมทุนแล้วประมาณ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับโปรแกรม Certified โดย นาย Jozwiak กำลังเจรจากับเชฟหลายราย รวมถึงเชฟ Daniel Humm จาก Eleven Madison Park เพื่อบริจาคเปอร์เซ็นต์ของยอดขายเพื่อสนับสนุนโครงการ ซึ่งปัจจุบันนาย Humm บริจาคอาหาร 10 มื้อให้กับ Rethink ต่อยอดการสั่งอาหารหนึ่งมื้อผ่านบริการ EMP At Home ของทางร้าน

Alkimiah ได้ระดมเงินบริจาคส่วนตัวจนมีงบประมาณเพียงพอที่จะดำเนินการต่อไปอย่างน้อยจนถึงช่วงฤดูร้อน และยังได้ยื่นขอทุนสนับสนุนจากรัฐบาลของเมือง โดยหวังว่า จะได้รับเลือกเพื่อทำสัญญาสนับสนุนการให้อาหารแก่ชุมชนในบัลติมอร์ต่อไป

“เราไม่สามารถดำเนินธุรกิจร้านอาหารแบบเดิมต่อไปได้อีก” Irena Stein กล่าว “วิธีนี้เป็นส่วนหนึ่งของการทำรูปแบบธุรกิจใหม่ที่ยั่งยืนกว่า”

แหล่งที่มา: https://www.nytimes.com/2021/02/09/dining/restaurants-food-insecurity.html

กระทรวงอุตสาหกรรมคาดส่งออกอาหารไทยปี 2564 จะโตกว่าปีก่อน โดยนายสุริยะ จึงรุ่งเรืองกิจ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอุตสาหกรรม เปิดเผยว่า สถาบันอาหารภายใต้กระทรวงอุตสาหกรรมคาดการณ์การส่งออกอาหารของไทยในปี 2564 จะมีมูลค่า 1.08-1.10 ล้านล้านบาท เพิ่มขึ้น10.2-12.2% เทียบกับปีที่ผ่านมาที่หดตัวจากผลกระทบของโควิด-19

อุตสาหกรรมอาหารมีส่วนสำคัญต่อเศรษฐกิจของประเทศไทยอย่างมากและทำให้ไทยกลายเป็นที่รู้จักในฐานะ “ครัวของโลก” ไทยเคยเป็นหนึ่งในผู้ผลิตและผู้ส่งออกอาหารรวมถึงผลิตภัณฑ์อาหารแปรรูป 10 อันดับแรกของโลก ก่อนจะตกอันดับไปในปีที่ผ่านมาจากผลกระทบของการแพร่ระบาดของโควิด-19 โดยอุตสาหกรรมอาหารของไทยมีสัดส่วนมากถึง 28 % เปอร์เซ็นต์ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ

นายสุริยะกล่าวว่า ปัจจัยที่สนับสนุนให้การส่งออกอาหารไทยโตขึ้นในปีนี้เกิดมาจากราคาสินค้าเกษตร ซึ่งมาจากความต้องการพลังงานทดแทนที่มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นจากกลุ่มพืชพลังงานทดแทน เช่น ถั่วเหลือง ปาล์มน้ำมัน ข้าวโพด อ้อย และมันสำปะหลัง รวมทั้งการแข็งค่าของเงินสกุลต่าง ๆ ในเอเชีย ซึ่งส่งผลให้มีการส่งออกสินค้าเกษตรมากขึ้นโดยเฉพาะประเทศจีน

ล่าสุดผลผลิตวัตถุดิบภาคเกษตรของไทยค่อยๆฟื้นตัวในช่วงครึ่งปีหลัง ทำให้ราคาและรายได้เกษตรกรปรับตัวเพิ่มขึ้นในอัตราเร่ง ส่งผลดีต่อวัตถุดิบและเกื้อหนุนต่อการบริโภคภายในประเทศ

มูลค่าส่งออกอาหารของไทยช่วง 11 เดือน ของปี 2563 อยู่ที่ 981,430 ล้านบาท เปรียบเทียบช่วงเดียวกันปีที่แล้วเท่ากับ 1,059,721 ล้านบาท ลดลง 7.39% ถึงแม้ในช่วงเดือนเมษายนถึงพฤษภาคม 2563 การส่งออกขยายตัวสูง 10% เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน แต่เป็นเพียงการสั่งซื้อจากการที่ประเทศคู่ค้าเร่งนำเข้าสินค้าอาหารเพื่อรองรับการกักตัวในระยะสั้น

สินค้าที่มีอัตราเติบโตดีในช่วง 11 เดือน ได้แก่ ทูน่ากระป๋อง แม็คเคอเรล/ซาร์ดีนกระป๋อง กุ้งกระป๋อง ปู/หอยลายแปรรูป ไก่แช่แข็ง ผลไม้กระป๋อง–สับปะรด ลำไย มะม่วง ผลไม้รวม ผลไม้แปรรูป เช่น สับปะรดแช่อิ่มอบแห้ง น้ำผลไม้ผสม น้ำส้ม ผักกระป๋องและแปรรูป เป็นต้น

สำหรับแนวโน้มสินค้าที่มีความต้องการของผู้บริโภคเพิ่มมากขึ้นในปี 2564 คือ สินค้าในกลุ่มโปรตีนจากพืช ที่แบ่งเป็นกลุ่มย่อยตามลักษณะผลิตภัณฑ์ เช่น ผลิตภัณฑ์ทดแทนเนื้อสัตว์จากพืช ผลิตภัณฑ์ทดแทนอาหารทะเลจากพืช ผลิตภัณฑ์นมจากพืช ผลิตภัณฑ์ทดแทนไข่จากพืช

กลุ่มผลิตภัณฑ์อาหารช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน เช่น สินค้ากลุ่มสมุนไพรและเครื่องเทศ กลุ่มถั่วและเมล็ดพืช กลุ่มผลไม้และผัก กลุ่มผลิตภัณฑ์นม ผลิตภัณฑ์โพรไบโอติกและพรีไบโอติก และกลุ่มสินค้าอื่นๆ และกลุ่มผลิตภัณฑ์เพื่อรักษาสิ่งแวดล้อมผลิตแบบยั่งยืน

นอกจากนี้ประเทศไทยยังเป็นผู้ผลิตอาหารออร์แกนิคเพื่อสุขภาพอันดับหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และรัฐบาลไทยมีความมุ่งมั่นอย่างมากในการขยายการผลิตออร์แกนิคซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงประวัติศาสตร์การทำเกษตรอินทรีย์ที่ยาวนานกว่า 700 ปีของประเทศ เครื่องปรุงรสแบบออร์แกนิค ผลิตภัณฑ์จากข้าว และผลิตภัณฑ์จากมะพร้าวเป็นอาหารที่ได้รับการแนะนำในระดับสากล

ส่วนสินค้าไทยที่คาดว่าจะมีแนวโน้มการส่งออกขยายตัว ได้แก่ กลุ่มอาหารพร้อมรับประทานและกึ่งสำเร็จรูปพร้อมปรุงสำหรับครัวเรือน กระทรวงอุตสาหกรรมชี้ว่าสินค้าที่มีการบรรจุใหญ่สำหรับธุรกิจบริการอาหารจะเริ่มฟื้นกลับมา หลังจากผู้คนได้รับวัคซีนและออกมาใช้ชีวิตนอกบ้านมากขึ้น

“หากควบคุมการระบาดได้ คาดการณ์ว่าจะทำให้เศรษฐกิจโดยรวมกลับมาฟื้นตัว ส่วนคุณลักษณะสินค้าอาหารที่ผู้บริโภคส่วนใหญ่ให้ความสำคัญยังคงเน้นที่ความปลอดภัย สะอาดและถูกสุขลักษณะ ไม่เสี่ยงต่อการแพร่เชื้อโรค และดีต่อสุขภาพ” นายสุริยะกล่าว