การขยายตัวของอุตสาหกรรมบางส่วนในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้รัฐแคลิฟอร์เนียต้องสูญเสียผลประโยชน์ไป จากสถิติพบว่า ในปี 2562 มีการย้ายถิ่นฐานของแรงงานด้านการผลิตจากแคลิฟอร์เนียมายังเทกซัสเกือบ 2,000 คน และแอริโซนากว่า 1,300 คน ซึ่งเป็นสถิติที่มากที่สุดในรอบทศวรรษ นอกจากนี้ ในช่วงระหว่างปี 2560-2562 แรงงานด้านการผลิตจากแคลิฟอร์เนีย ได้มีการย้ายถิ่นฐานมายังรัฐเนวาดากว่า 2,700 คน

โฆษกจาก Department of Finance ของแคลิฟอร์เนียกล่าวว่า การจ้างงานภาคการผลิตภายในรัฐกำลังปรับตัวลดลงในระยะยาว แต่ยังอยู่ในตำแหน่งที่สามารถจะแข่งขันในภาคการผลิตขั้นสูงที่ต้องใช้ทักษะเฉพาะทางและเป็นงานที่มีค่าจ้างสูงได้

การสูญเสียผลประโยชน์ของแคลิฟอร์เนียนั้น อาจจะดูว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเศรษฐกิจของรัฐที่มีมูลค่า 3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ภาษีและค่าอยู่อาศัยที่สูงขึ้น เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้บริษัทผู้ผลิตต้องมองหาที่อื่น เพื่อเลือกที่ตั้งโรงงานแห่งใหม่

เกล็น แฮมเมอร์ อดีตหัวหน้าหอการค้าของรัฐแอริโซนากล่าวว่า “ภาษีทุกประเภทที่ผู้ผลิตต้องรับภาระ ได้ปรับตัวลดลงเป็นอย่างมาก” โดยในปีนี้ แอริโซนาได้ขยายเครดิตภาษีสำหรับการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานที่จะช่วยสร้างงาน รวมถึงยังช่วยให้ผู้ผลิตสามารถหักค่าใช้จ่ายด้านพลังงานจากใบกำกับภาษีการขายได้

ในรัฐเทกซัส ซึ่งไม่มีการเรียกเก็บภาษีเงินได้ของรัฐ เทศบาลบางแห่งเสนอการลดหย่อนภาษีให้กับธุรกิจใหม่หรือการยกเว้นภาษีทรัพย์สินในท้องถิ่น

รัฐเนวาดายังได้เสนอมาตรการจูงใจด้านภาษีเชิงรุก ซึ่งรวมถึงการลดหย่อนภาษีการขาย ทรัพย์สิน และภาษีธุรกิจ นอกเหนือจากเครดิตภาษีที่สามารถขายต่อให้กับธุรกิจอื่น ๆ

เจ้าของธุรกิจรายใหม่ส่วนหนึ่งถูกดึงดูดให้มาลงทุนจากมาตรการผ่อนปรนภาษี หนึ่งในนั้นได้แก่ Haas Automation ผู้ผลิตเครื่องมือรายใหญ่ที่สุดที่ใช้ในสายพานประกอบในสหรัฐฯ เพื่อขยายฐานโรงงานจากเดิมและสำนักงานใหญ่ที่เมือง Oxnard ในรัฐแคลิฟอร์เนีย โดยบริษัทฯ กำลังสร้างโรงงานแห่งที่สองในเมือง Henderson รัฐเนวาดา ประมาณ 10 ไมล์ทางใต้ของลาสเวกัส และมีแผนการจะจ้างพนักงาน 500 คนเมื่อเปิดให้บริการในต้นปี 2566

นาย ปีเตอร์ เซียร์ฮัต รองประธานบริษัทกล่าวว่า ภายในห้าปี บริษัทมีแผนจะเพิ่มการจ้างงานอีกมากกว่า 1,500 ตำแหน่งในเนวาดา และหวังว่าพนักงานอย่างน้อย 200 – 300 จาก 1,500 คน ในแคลิฟอร์เนียจะย้ายถิ่นฐานมาทำงานที่เนวาดา

บริษัทได้สำรวจทำเลที่ตั้งอื่น ๆ ในเทกซัสและในนอร์ทแคโรไลนา แต่ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจเลือกเนวาดา เนื่องจากใช้เวลาขับรถเพียงวันเดียวไปยังท่าเรือลอสแองเจลิส ซึ่งสามารถจัดส่งเครื่องจักรไปต่างประเทศได้ นายเซียร์ฮัต กล่าว

“ราคาที่พักอาศัยในรัฐแคลิฟอร์เนีย ทำให้เราหาคนงานได้ยาก” เซียร์ฮัตอธิบายว่า โรงงานอยู่ห่างจากชายฝั่งทางตะวันตกของตัวเมืองลอสแองเจลิสประมาณ 60 ไมล์

เขากล่าวว่า พนักงานได้รับค่าตอบแทนเริ่มต้นประมาณ 17 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง แต่ราคาค่าเช่าอพาร์ตเมนต์สามห้องนอนในเมือง Oxnard ตกอยู่ที่ประมาณ 2,800 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน ในขณะที่บริษัทจะจ่ายค่าจ้างให้กับคนงานในเนวาดาในระดับเดียวกัน แต่อพาร์ทเมนท์ขนาดใกล้เคียงกันนั้น มีค่าเช่าน้อยกว่าน้อยกว่า 1,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน

การช่วยยกระดับความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่

บริษัท Steel Dynamics Inc., ผู้ผลิตเหล็กจากเมือง Fort Wayne รัฐอินเดียนา กำลังเปิดโรงงานที่จะเป็นโรงสีที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคในเมือง Sinton รัฐเทกซัสในปีนี้ โดยจะจ้างพนักงานประมาณ 600 คน และผลิตเหล็กได้ 3 ล้านตันต่อปี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร นาย มาร์ค มิลเล็ท กล่าว

เขากล่าวว่า บริษัทได้เลือกทำเลที่ตั้งของโรงงานให้ใกล้กับโรงงานใหม่ที่สร้างขึ้นในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งจะทำให้ค่าขนส่งต่ำกว่าคู่แข่งที่อยู่ห่างไกลกัน โรงงานแห่งใหม่นี้อยู่ใกล้กับท่าเรือในเมือง Corpus Christi รัฐเทกซัส ซึ่งสามารถขนเหล็กที่นำเข้ามาเข้าเตาหลอมได้ นายมิลเล็ท กล่าว

Steel Dynamics ได้รับการลดหย่อนภาษีโรงเรียนในท้องถิ่น (local school district tax) บางส่วน พร้อมทั้งภาษีที่ได้จากบริษัทฯ นั้น จะนำไปสนับสนุนการก่อสร้างโรงเรียนแห่งใหม่แทนโรงเรียนเดิมที่สร้างขึ้นตั้งแต่ปี 2510

บริษัทได้ช่วยเปลี่ยนโฉมเมืองที่มีประชากรอาศัยอยู่ 5,500 คน และมีรายได้เฉลี่ยของครัวเรือนในปี 2562 อยู่ที่ 30,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยเมื่อปีที่แล้ว บริษัท Steel Dynamics ได้รับใบสมัครจากผู้สมัครมากกว่า 3,500 ราย สำหรับตำแหน่งที่ว่าง 600 ตำแหน่งของโรงสี

“ตำแหน่งเหล่านี้สามารถทำเงินได้ตั้งแต่ 80,000 ถึง 100,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี” จอน ฮ๊อบสัน ผู้จัดการ Sinton City กล่าว

ด้วยแรงกระตุ้นจากโรงถลุงเหล็กแห่งใหม่ การพัฒนาที่อยู่อาศัยใหม่บนพื้นที่กว่า 1,100 เอเคอร์ที่มีพรมแดนติดกับเมือง Sinton ถือเป็นโครงการก่อสร้างหลักโครงการแรกในรอบหลายทศวรรษ และเพิ่มขนาดพื้นที่ของเมืองเป็นสองเท่า

ผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดบางรายที่เปิดธุรกิจในแถบทางตะวันตกเฉียงใต้ คือผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างบริษัท Intel Corp. โดยบริษัทฯ ได้ผลิตชิปในรัฐแอริโซนามาเป็นเวลาสี่ทศวรรษแล้ว และยังมีแผนขยายการลงทุนอีกมูลค่า 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

“ภาคตะวันตกเฉียงใต้ เป็นสถานที่ที่น่าอยู่ในราคาที่เอื้อมถึงมาก มันง่ายที่จะดึงดูดบุคลากรมีความสามารถ” นาย เจฟฟ์ เบ็งค์ หัวหน้าผู้บริหารของ Benchmark Electronics Inc. ผู้ผลิตอุปกรณ์การแพทย์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ อิเล็กทรอนิกส์ และอุปกรณ์ตามสัญญาจ้างในเมืองเทมพี รัฐแอริโซนา กล่าว

Benchmark เพิ่งเปิดโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ในรัฐแอริโซนาแห่งที่สามในรัฐ บริษัทย้ายการผลิตจากโรงงานใน Silicon Valley ที่ปิดตัวไปเมื่อปีที่แล้ว “ธุรกิจของเราค่อนข้างมีการแข่งขันสูง” นายเบ็งค์กล่าว “การทำกำไรจากการผลิตที่คุ้มค่าที่สุดอยู่ที่ไหน ซึ่งมันไม่ใช่ที่ซิลิคอนวัลเลย์แน่นอน”

แอริโซนายังเป็นแหล่งผลิตแรงงานที่มีทักษะด้านวิศวกรรมที่บริษัทต้องการสำหรับการออกแบบและในสายการผลิตอีกด้วย เขากล่าว มหาวิทยาลัยแห่งรัฐแอริโซนารายงานว่า มีนักศึกษาระดับปริญญาตรีเกือบ 20,000 คนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์ในปีที่แล้ว เพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 10,000 คนในปี 2556  และมหาวิทยาลัยกำลังดำเนินการเพื่อเปิดโรงเรียนแห่งใหม่ที่เน้นหลักสูตรด้านการผลิต

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/the-southwest-is-americas-new-factory-hub-cranes-everywhere-11622554044

บริษัทผู้ผลิตสินค้าประเภทต่าง ๆ ตั้งแต่เหล็กไปจนถึงรถยนต์ไฟฟ้า กำลังวางแผนสร้างโรงงานใหม่ในรัฐแถบตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ ซึ่งห่างออกไปจากศูนย์กลางด้านการอุตสาหกรรมของสหรัฐฯ ดั้งเดิม ในแถบภาคตะวันตกตอนกลางและตะวันออกเฉียงใต้ โดยสิ่งล่อใจที่ทำให้นักลงทุนสนใจภูมิภาคนี้คือ ทำเลที่ตั้งที่เป็นพื้นที่เปิดโล่ง นโยบายการลดหย่อนภาษีของท้องถิ่น และการขยายตัวของกลุ่มแรงงานที่เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี

สำนักวิเคราะห์เศรษฐกิจของสำนักข่าว Wall Street Journal รายงานว่า ในช่วงปี 2559-2563 รัฐในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งประกอบไปด้วยรัฐแอริโซนา นิวเม็กซิโก เทกซัส และโอคลาโฮมา ได้เพิ่มผลผลิตมากกว่าภูมิภาคอื่น ๆ ในสหรัฐฯ

จากข้อมูลจากสำนักสถิติแรงงาน ตั้งแต่เดือนมกราคม 2560 ถึงมกราคม 2563 รัฐเหล่านั้นรวมทั้งรัฐเนวาดา ได้เพิ่มการจ้างงานด้านการผลิตมากกว่า 100,000 ตำแหน่ง คิดเป็น 30% ของการเติบโตของการจ้างงานในสหรัฐฯ ในภาคอุตสาหกรรมการผลิต และคิดเป็นสามเท่าของการเติบโตของการจ้างงานทั้งหมดในสหรัฐฯ

กลุ่มผู้บริหารกล่าวว่า จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นในภูมิภาคนี้ ทำให้มีแรงงานจำนวนมาก และค่าครองชีพที่ต่ำลง ก็เป็นการดึงดูดแรงงานที่มีความสามารถหน้าใหม่ ๆ เข้ามา

นาย ปีเตอร์ ลอลินสัน ผู้บริหารระดับสูงของ Lucid Motors Inc. บริษัทสตาร์ทอัพด้านยานยนต์ไฟฟ้าซึ่งมีแผนจะเปิดโรงงานผลิตรถยนต์มูลค่า 700 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปีนี้ในรัฐแอริโซนากล่าวว่า มันเป็นการง่ายมากที่จะตัดสินใจเปิดโรงงานในพื้นที่นี้ และทางรัฐก็ให้การต้อนรับกับการเปิดบริษัทของเขาแบบวีไอพี

บริษัทฯ ได้ตามหาสถานที่ก่อตั้งโรงงานแล้วมากกว่า 60 แห่งใน 13 รัฐ ก่อนที่จะลงหลักปักฐานบนพื้นที่ 590 เอเคอร์ในเขต Pinal County รัฐแอริโซนา ซึ่งเป็นพื้นที่ชนบทที่เต็มไปด้วยฟาร์มโคนมและไร่ฝ้าย โรงงานขนาดประมาณ 1 ล้านตารางฟุตของบริษัทจะเป็นโรงงานประกอบรถยนต์แห่งแรกของรัฐ

ผู้ผลิตในภาคตะวันตกเฉียงใต้ไม่ได้รับผลกระทบมากนักจากการปิดตัวของธุรกิจเนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 และคาดว่า การเติบโตของตลาดแรงงานที่นั่นจะดำเนินต่อไป โดยนาย เอริค สตาฟริออติส หัวหน้าฝ่ายสถานที่ของ CBRE Group บริษัทอสังหาริมทรัพย์กล่าวว่า การที่ห่วงโซ่อุปทานทั่วโลกหยุดชะงักเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปี กำลังกระตุ้นให้ผู้ผลิตจำนวนมากขึ้นย้ายกลับมาหรือขยายฐานการผลิตในสหรัฐฯ ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์ต่อรัฐทางตะวันตกเฉียงใต้มากที่สุด

“ถ้าพวกเขาจะต้องหาที่ตั้งโรงงานอื่นเพิ่ม มันควรจะต้องไปอยู่ที่ไหน” นายสตาฟริออติสกล่าว “ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจึงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด จากการวิเคราะห์ข้อมูลในทุกด้าน”

บริษัทผู้ผลิตชิป Taiwan Semiconductor Manufacturing Co. เลือกรัฐแอริโซนาสำหรับโรงงานแห่งใหม่เมื่อปีที่แล้ว โดยโรงงานมูลค่า 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐแห่งนี้ ตั้งอยู่ใกล้เมือง Phoenix มีการจ้างพนักงานใหม่ 1,600 คน ซึ่งนับเป็นการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดเพียงแห่งเดียวที่ประกาศในสหรัฐฯ เมื่อปีที่แล้ว

เว็บไซต์จ้างงานของบริษัทพยายามจูงใจให้คนมาสมัครงาน โดยเสนอความช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยที่ราคาไม่แพงในพื้นที่ รวมไปถึงกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ เช่น การปีนหน้าผา ล่องแก่ง และกิจกรรมกลางแจ้งอื่น ๆ “ที่ Phoenix เรามีวันที่แดดจ้าและอากาศสดใสเฉลี่ย 299 วันในหนึ่งปี” เว็บไซต์ดังกล่าวระบุ

Intel Corp. ประกาศเมื่อเดือนมีนาคมว่า จะลงทุน 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อขยายการผลิตในรัฐแอริโซนาและให้คำมั่นสัญญาที่จะเพิ่มงานด้านเทคโนโยลีขั้นสูง 3,000 ตำแหน่ง และยังประกาศเพิ่มเติมเมื่อเดือนที่แล้วว่า จะใช้จ่ายอีก 35,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อขยายฐานการผลิตในนิวเม็กซิโกและเพิ่มงานอีก 700 ตำแหน่ง

Tesla Inc. กำลังเปิดโรงงานประกอบและโรงงานแบตเตอรี่แห่งใหม่ในเทกซัส ซึ่งห่างจากสำนักงานใหญ่ในเมือง Palo Alto รัฐแคลิฟอร์เนียมากกว่า 1,400 ไมล์

ในปัจจุบัน ด้วยระบบอัตโนมัติและเทคโนโลยีอื่นๆ ที่ช่วยมีผลิตผลผลิตมากขึ้น โรงงานใหม่ๆ ต้องการแรงงานจำนวนน้อยลง แต่ในขณะเดียวกัน โรงงานใหม่หลายแห่งต้องจ่ายค่าแรงที่สูงขึ้น เช่น โรงงานเซมิคอนดักเตอร์ เพราะเป็นหนึ่งในโรงงานที่ต้องการวิศวกรและช่างเทคนิคที่ผ่านการฝึกอบรมมากกว่าคนงานในสายการประกอบแบบดั้งเดิม

“ผมเห็นรถเครนอยู่ทุกหนทุกแห่ง” โรเบิร์ต เฮสส์ รองประธานบริษัท Newmark Group กล่าวหลังจากการไปเยือนภาคตะวันตกเฉียงใต้กับลูกค้าในปีนี้

ปูพรมแดงต้อนรับ

นักการเมืองในรัฐแอริโซนาและเจ้าหน้าที่พัฒนาเศรษฐกิจต่างก็เร่งรีบเสนอนโยบายเพื่อดึงดูดการลงทุนจากโรงงานผลิตรถยนต์ไฟฟ้าของบริษัท Lucid คณะผู้บริหารบริษัทและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกล่าว

ผู้ว่าการรัฐแอริโซนา นาย ดัก ดูซี่ และเจ้าหน้าที่ของรัฐ ได้เข้าเยี่ยมชมสำนักงานใหญ่ของ Lucid’s Bay Area เพื่อเสนอมาตรการจูงใจด้านภาษีและผลประโยชน์อื่น ๆ ของเมือง Casa Grande รัฐแอริโซนา ที่ซึ่งโรงงานกำลังเตรียมเปิดทำการ และได้กำหนดเขตไว้สำหรับใช้ในการทำอุตสาหกรรม

โรงเรียนด้านการค้าแห่งหนึ่งร่วมกับ Lucid เปิดศูนย์การศึกษาในบริเวณใกล้เคียง เพื่อนำเสนอหลักสูตรฝึกอบรมพนักงานใหม่ โดยหวังว่าจะสามารถดึงคนงานในท้องถิ่น รวมทั้งคนงานจาก Phoenix และ Tucson เข้ามาศึกษาได้ โดยเมืองนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์ไปยังเมือง Sorona ของประเทศเม็กซิโก ซึ่งเป็นศูนย์กลางซัพพลายเออร์ชิ้นส่วนรถยนต์ ได้ภายในระยะเวลา 1 วัน

บริษัท Lucid กำลังวางแผนผลิต Lucid Air ซึ่งเป็นรถยนต์ไฟฟ้าสุดหรูในราคาเริ่มต้นที่ 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยบริษัทจะจ้างพนักงานประมาณ 750 คน เมื่อเปิดทำการ และขยายการจ้างานเพิ่มอีกกว่า 2,000 คน

นายรอว์ลินสันกล่าวว่า แคลิฟอร์เนียเป็นตัวเลือกแรกของบริษัทสำหรับการจัดตั้งโรงงาน เนื่องจากอยู่ใกล้กับนักออกแบบและวิศวกรของ Lucid แต่ได้มีการพิสูจน์แล้วว่า แอริโซนาเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมมากกว่าในทุกด้าน

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/the-southwest-is-americas-new-factory-hub-cranes-everywhere-11622554044

ต่อตอนที่ 2

การฟื้นตัวของตลาดแรงงานหลังการปิดตัวลงของธุรกิจจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 ส่งให้เกิดผลกระทบให้เกิดการจ้างงานแบบไม่เท่าเทียมกันไปทั่วสหรัฐอเมริกา โดยปัญหานั้นมีตั้งแต่การมีตำแหน่งงานไม่เพียงพอสำหรับผู้ว่างงาน หรือการมีอัตราการว่างงานที่สูงเป็นประวัติการณ์

ตลาดแรงงานในบางภูมิภาคของสหรัฐฯ ได้แก่ พื้นที่ที่มีประชากรน้อย และมีมาตรการข้อจำกัดเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด-19 น้อยกว่าที่อื่น เช่น รัฐยูทาห์ รัฐนอร์ทดาโคตร และเซาท์ดาโคตา กำลังอยู่ในภาวะวิกฤติ เนื่องจากมีผู้ว่าจ้างจำนวนมากต้องดิ้นรนหาคนงานมาทำในตำแหน่งที่เปิดรับ ในขณะที่ ตลาดแรงงานในพื้นที่ในเขตเมืองและศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่ประกาศลดมาตรการข้อจำกัดได้ช้ากว่า เช่น นิวยอร์กและฮาวาย กำลังฟื้นตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป และยังไม่ประสบปัญหาเรื่องการขาดแคลนแรงงานในระดับที่รุนแรงมากนัก

ความต้องการคนงาน

ตลาดแรงงานทางตอนเหนือของรัฐในแถบภูเขาทางตะวันตก (รัฐมอนแทนา ไอดาโฮ และยูทาห์) รัฐที่อยู่ในพื้นราบ (นอร์ทดาโคตา เซาท์ดาโคตา เนแบรสกา ไอโอวาและแคนซัส) และรัฐทางตอนเหนือของแถบ New England (รัฐนิวแฮมป์เชียร์ เวอร์มอนต์ และเมน) อยู่ในสภาวะที่ค่อนข้างบีบรัด โดยเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา มีการเปิดรับสมัครงานในสัดส่วน 3 งาน ต่อผู้สมัครงาน 1 คน

มีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อการขาดแคลนแรงงานทั่วประเทศ ซึ่งรวมถึงผลจากสวัสดิการการว่างงานที่เพิ่มขึ้น จึงอาจทำให้แรงงานไม่มีแรงจูงใจในการทำงานที่มีค่าแรงต่ำ ความไม่พร้อมของโรงเรียนหรือสถานรับเลี้ยงเด็กแบบรายวันที่ส่งผลให้ผู้ปกครองต้องดูแลลูก ๆ อยู่ที่บ้าน และความกลัวต่อเชื้อไวรัส-19 นอกเหนือจากนี้ข้อจำกัดของรัฐบาลที่วางไว้สำหรับธุรกิจต่าง ๆ ในช่วงการแพร่ระบาด ลักษณะพื้นที่ในแต่ละภูมิภาคของประเทศก็เป็นตัวบ่งชี้ความแตกต่างระหว่างตลาดแรงงานที่มีความต้องการมากกว่าและน้อยกว่าได้เช่นกัน

ตลาดแรงงานอันขาดแคลน

ตลาดแรงงานใน 3 ภูมิภาคที่กล่าวมาข้างต้น มีอัตราการว่างงานต่ำกว่าอัตราการว่างงานเฉลี่ยตั้งแต่ช่วงก่อนการแพร่ระบาดใหญ่  แต่สถานการณ์ตลาดแรงงานที่ค่อนข้างบีบรัดในปัจจุบันมีสาเหตุมาจากปัจจัยที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละพื้นที่

“รัฐต่าง ๆ ที่อยู่ในแถบเทือกเขากลายเป็นรัฐยอดนิยมของผู้ลี้ภัยจากโควิด-19” จูเลีย โพลลัค นักเศรษฐศาสตร์ด้านแรงงานของ ZipRecruiter กล่าว ผู้อยู่อาศัยใหม่ถูกดึงดูดให้ย้ายถิ่นฐานมา ด้วยข้อจำกัดทางธุรกิจที่น้อยกว่า พื้นที่เปิดโล่ง และที่อยู่อาศัยราคาไม่แพง โดยผู้ที่ย้ายถิ่นเข้ามาใหม่ได้ช่วยกระตุ้นให้เกิดกิจกรรมทางเศรษฐกิจและทำให้เกิดความต้องการแรงงานที่เพิ่มมากขึ้น

รัฐทางตอนเหนือของแถบภูเขาทางตะวันตก มีการเติบโตของธุรกิจในภาคเทคโนโลยีและการเงินที่มากขึ้น และอุตสาหกรรมเหล่านั้นก็มีสถานการณ์ที่ดีขึ้นในช่วงที่มีการระบาดใหญ่ มากกว่าธุรกิจด้านการท่องเที่ยวและการค้าปลีก

อย่างไรก็ดี ขนาดของตลาดแรงงานที่เริ่มขยายตัวตั้งแต่ปี 2562 ในรัฐยูทาห์และไอดาโฮ ซึ่งสวนทางกับรัฐส่วนใหญ่ในสหรัฐฯ ช่วยป้องกันไม่ให้ปัญหาการขาดแคลนแรงงานในพื้นที่ทวีความรุนแรงขึ้น

รัฐที่อยู่ในพื้นราบ ซึ่งเป็นรัฐที่มีมาตรการข้อจำกัดเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด-19 ที่ต่ำที่สุด เป็นหนึ่งในรัฐแรก ๆ ของประเทศที่กลับมาเปิดทำการใหม่ได้เร็วที่สุด โดยนาย โอเรน คลาชคิน นักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำของสหรัฐฯ แห่ง Oxford Economics บริษัทวิจัยระดับโลก กล่าวว่า ตลาดแรงงานในรัฐเหล่านั้นไม่มีการสูญเสียการจ้างงานมากนักและฟื้นฟูได้ในระยะเวลาอันสั้น โดยภูมิภาคนี้ มีการจ้างงานส่วนใหญ่ในภาคเกษตรกรรมและการแปรรูปอาหาร ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมที่จำเป็นและยังคงเปิดอยู่ในช่วงการระบาดใหญ่

ตลาดแรงงานในรัฐเวอร์มอนต์มีการขาดแคลนแรงงานมากที่สุดในประเทศ โดยมีอัตราการว่างงาน 5.1 ตำแหน่งต่อผู้ว่างงานหนึ่งคน โดยตลาดงานของ New England ตอนเหนือได้สะท้อนถึงปัญหาประชากรสูงอายุ และการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรและการย้ายถิ่นฐานเข้ามายังรัฐในระดับต่ำ

การฟื้นตัวที่ไม่สมบูรณ์

ในพื้นที่อื่น ๆ ของประเทศ ตลาดแรงงานมีการฟื้นตัวช้ากว่าพื้นที่อื่นๆ ได้แก่ กลุ่มของรัฐทางตะวันตก (รัฐแคลิฟอร์เนีย เนวาดา แอริโซนา นิวเม็กซโก และฮาวาย) และรัฐตามแถบชายฝั่งทิศตะวันออก (นิวยอร์ก เพนซิลเวเนีย โรดไอส์แลนด์ คอนเนตทิกัต และนิวเจอร์ซี่) ซึ่งมีตำแหน่งงานว่างและจำนวนผู้ว่างงานในอัตราส่วน 1:1 โดยรัฐฮาวายอยู่ลำดับสุดท้าย ที่อัตราส่วน 0.7:1

การว่างงานที่สูงขึ้น

อัตราการว่างงานในภูมิภาคเหล่านี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศที่ 6.1% ในเดือนเมษายน ซึ่งมาจากสาเหตุที่แตกต่างกันออกไป

เศรษฐกิจที่ต้องพึ่งพาการท่องเที่ยวของฮาวายยังคงได้รับผลกระทบจากการระบาดใหญ่และข้อจำกัดด้านการเดินทาง การจ้างงานด้านการพักผ่อนและการบริการในฮาวายยังคงต่ำกว่าระดับก่อนเกิดโรคระบาดประมาณ 30% ซึ่งสอดคล้องกับอัตราการเข้าพักในโรงแรมที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศในฤดูใบไม้ผลินี้

ตลาดแรงงานในฮาวายแสดงให้เห็นว่า ผลลัพธ์ด้านสุขภาพเชิงบวกกับผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจแทบไม่มีความเชื่อมโยงกัน มาตรการของรัฐในการป้องกันโควิด-19 รวมถึงระยะเวลากักกัน 14 วันในปีที่แล้วสำหรับผู้ที่เดินทางมาจากนอกรัฐช่วยให้อัตราผู้ติดเชื้อต่ำสุดต่อ 1,000 คน แต่มาตรการของฮาวายก็ทำให้นักท่องเที่ยวลดน้อยลงเช่นกัน

นิวยอร์กเป็นหนึ่งในรัฐแรก ๆ ในสหรัฐฯ ที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดใหญ่ และเพิ่งอนุญาตให้รับประทานอาหารในร้านได้เต็มจำนวนได้ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เมื่อเปรียบเทียบกับรัฐไอโอวาที่ได้ยกเลิกข้อจำกัดเกี่ยวกับกิจกรรมในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา และเทกซัสที่ได้รับการประกาศให้เปิดใหม่ทั้งหมดในวันที่ 10 มีนาคม

การฟื้นตัวที่ไม่ค่อยสดใสในรัฐทางตะวันตกเฉียงใต้ สะท้อนให้เห็นถึงอุตสาหกรรมต่าง ๆ รวมถึงภาคการท่องเที่ยวในเนวาดา และธุรกิจด้านพลังงานในนิวเม็กซิโก ที่ยังคงต่อสู้กับผลกระทบด้านลบของการระบาดใหญ่ที่ยังคงมีอยู่

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/why-its-so-hard-to-fill-jobs-in-certain-states-11622280601

จากผลการสำรวจล่าสุดโดย Alignable เครือข่ายธุรกิจขนาดย่อม พบว่า เจ้าของร้านอาหารเกือบครึ่งในสหรัฐฯ กำลังประสบปัญหารายได้ที่ลดลงและไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่าย เนื่องจากธุรกิจต้องลดเวลาเปิดทำการ โดยมีสาเหตุหลักมาจากการขาดแคลนแรงงาน

Alignable ได้ทำการสำรวจเจ้าของธุรกิจขนาดเล็กและขนาดกลางในสหรัฐฯ จำนวน 7,774 ราย และพบว่าธุรกิจส่วนใหญ่กำลังดิ้นรนอย่างหนักกับการจ่ายค่าเช่าร้าน เนื่องจากแรงกดดันจากภาวะเงินเฟ้อและการขาดแคลนแรงงาน

จากการสำรวจพบว่า ภาคธุรกิจร้านอาหารได้รับผลกระทบมากที่สุดโดย 49% ของเจ้าของร้านอาหารกล่าวว่า ไม่น่าจะมีรายได้เพียงพอต่อการจ่ายค่าเช่าร้านได้ในเดือนพฤษภาคม (เทียบกับเดือนก่อนหน้านี้ที่ 35%)

“นี่เป็นข่าวร้ายสำหรับอุตสาหกรรมร้านอาหาร ที่เดือนที่แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในภาคธุรกิจที่เห็นสัญญาณด้านบวกในการฟื้นตัวขึ้นอย่างช้า ๆ จากปัญหาการแพร่ระบาดของโควิด-19”

“นอกจากนี้ ในช่วง 14 เดือนที่ผ่านมา ร้านอาหารหลายแห่งยังต้องดิ้นรนอย่างหนัก เพื่อที่จะทำให้ธุรกิจของตนอยู่รอด”

ผลสำรวจแสดงให้เห็นว่า ความสามารถของร้านอาหารในการจ่ายค่าเช่าผันผวนมากกว่าธุรกิจขนาดเล็กจากอุตสาหกรรมอื่น ๆ โดยแนวโน้มปัญหานั้นเพิ่มสูงขึ้นในเดือนมีนาคม ก่อนที่จะลดลงในเดือนเมษายน และเพิ่มขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม

การสำรวจล่าสุดซึ่งจัดทำขึ้นระหว่างวันที่ 24 เม.ย. – 17 พ.ค. 2564 เจ้าของธุรกิจขนาดเล็กครึ่งหนึ่งกำลังพยายามอย่างหนักกับการหาคนงาน โดยอุตสาหกรรมร้านอาหารได้รับผลกระทบหนักที่สุด คิดเป็น 2 ใน 3 ของร้านอาหารทั้งหมดที่ร่วมเข้าการสำรวจ แม้ว่าร้านอาหารหลายแห่งจะขึ้นค่าแรงเพื่อดึงดูดคนงานรายใหม่แล้วก็ตาม

“จากข้อมูลดังกล่าวและข้อคิดเห็นหลายร้อยรายการที่เราได้รับ มาสามารถกล่าวได้ว่า การที่ร้านอาหารไม่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่อาจเกิดจากปัญหาการขาดแคลนแรงงาน” ชัค คาสโต้ หัวหน้าฝ่ายสื่อสารและข่าวสารของ Alignable กล่าว

ไม่ใช่แค่ธุรกิจขนาดเล็กเท่านั้นที่ได้รับผลกระทบจากการขาดแคลนแรงงาน เชนร้านอาหารรายใหญ่ ๆ อย่างเช่น Subway และ Dunkin’ ต่างก็ลดเวลาเปิดทำการและปิดการให้บริการห้องรับประทานอาหาร ในขณะที่ร้าน Chipotle, Taco Bell และร้านอื่น ๆ ต่างเสนอสวัสดิการอันน่าดึงดูดใจแก่พนักงงาน เช่น โบนัสเงินสด การเพิ่มค่าแรง และสิทธิประโยชน์ด้านการศึกษา นอกจากนี้ ร้าน McDonald’s ยังเสนอโทรศัพท์ iPhone ฟรีให้แก่พนักงานใหม่อีกด้วย

สำนักข่าว Insider รายงานว่า การขาดแคลนแรงงานอาจเกิดจากปัจจัยหลายอย่างรวมกัน ได้แก่ การได้รับสวัสดิการทดแทนการว่างงาน และความกังวลด้านสุขภาพจากการติดเชื้อ ความรับผิดชอบในด้านการดูแลครอบครัว และปัญหาค่าแรงต่ำ

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.businessinsider.in/retail/news/nearly-half-of-restaurant-owners-said-they-struggled-to-pay-their-rent-this-month-since-the-labor-shortage-has-reduced-their-revenues/articleshow/83063967.cms

เมื่อเดือน เม.ย. 2564 สหรัฐฯ มีการจ้างงานเพิ่มเพียง 266,000 ตำแหน่ง ซึ่งถือเป็นการเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับที่นักเศรษฐศาสตร์คาดว่า จะมีการจ้างงานเพิ่มเกือบหนึ่งล้านตำแหน่ง นอกจากนี้ อัตราการว่างงานกลับปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นสวนทางกับที่ได้คาดการณ์ไว้ นี่จึงเป็นสัญญาณว่า เศรษฐกิจสหรัฐฯ ยังมีช่องโหว่ที่ต้องแก้ไขสำหรับการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ

แม้ว่าธุรกิจจะกลับมาดำเนินกิจการอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้ง แต่ตลาดแรงงานกำลังปรับตัวเข้าสู่ภาวะวิถีใหม่ ที่หลายฝ่ายเชื่อว่าการระบาดของโรคจะยังคงดำเนินต่อไปอีกระยะ โดยผู้เชี่ยวชาญด้านตลาดแรงงานมองว่า การลงทุนด้านทักษะแรงงานเป็นสิ่งจำเป็นในการเตรียมความพร้อมสำหรับตลาดที่กำลังเปลี่ยนไปนี้

การแพร่ระบาดที่ยาวนานส่งผลให้กิจการขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนต้องปิดตัวลง และทำให้คนงานที่ตกงานไม่สามารถกลับไปทำงานที่เดิมได้

“คำถามที่มักเกิดขึ้นคือลูกจ้างจะกลับไปหานายจ้างเก่าได้ไหม และผู้บริโภคจะกลับไปใช้บริการที่หน้าร้านอย่างเดิมหรือไม่” เจ็ฟ สโตร ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของ Georgetown University Center on Education and the Workforce กล่าว

เขาเสริมว่า ชาวอเมริกันที่มีการศึกษาน้อย ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในภาคบริการที่ใช้แรงงานมากและได้รับค่าจ้างต่ำ เป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด

อย่างไรก็ดี ในขณะที่ตลาดการจ้างงานยังคงชะลอตัว แต่เศรษฐกิจสหรัฐฯ กำลังฟื้นตัวไปในทางที่ดีขึ้น โดยเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา กระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ รายงานว่า ในไตรมาสแรกของปี 2564 GDP สหรัฐฯ ขยายตัวในอัตรา 6.4 % ต่อปี โดยนักเศรษฐศาสตร์คาดการณ์ว่า เราน่าจะได้เห็น GDP ในระดับเทียบเท่าไตรมาสที่ 4 ของปี 2562 ได้ในไตรมาสที่สองนี้

แต่การฟื้นตัวทางเศรษฐกิจยังไม่น่าจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของตลาดแรงงานในเร็ว ๆ นี้ โดย Congressional Budget Office รายงานว่า ตลาดการจ้างงานจะไม่ฟื้นตัวเต็มที่จนกว่าจะถึงปี 2567 และคาดว่าในขณะนั้นอัตราว่างงานจะอยู่ที่ 4.2% ทั้งนี้ นักเศรษฐศาสตร์กล่าวว่า การฟื้นตัวของตลาดแรงงานจะเป็นไปได้รวดเร็วเท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับสถานการณ์การกลายพันธุ์ของไวรัสและการกระจายวัคซีนด้วย

The Economic Policy Institute รายงานว่า หากไม่เกิดสถานการณ์แพร่ระบาด สหรัฐฯ น่าจะมีการจ้างงานเพิ่มเกือบ 3 ล้านตำแหน่ง เพิ่มขึ้นจากเดือน ก.พ. 2563 ที่ 152.5 ล้านงาน มาอยู่ที่ 155.1 ล้านงานในเดือน เม.ย. 2564 ขณะที่ยอดการจ้างงานจริงล่าสุดอยู่ที่เพิยงประมาณ 144.1 ล้านงาน

ดังนั้น การลงทุนเพื่อเสริมทักษะแรงงานในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจกำลังฟื้นตัวนี้มีความสำคัญมาก ซึ่งผู้เชี่ยวชาญหลายรายสนับสนุนการลงทุนในแรงงานตามแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจของประธานาธิบดีโจ ไบเดน ซึ่งเป็นการเตรียมความพร้อมแรงงานเพื่อรับมือกับตลาดการจ้างงานที่กำลังจะเปลี่ยนไป เนื่องจากการลงทุนด้านการศึกษาและการฝึกอบรม จะสามารถช่วยเร่งให้ประชากรที่ด้อยโอกาสสามารถกลับเข้าสู่ตลาดแรงงานได้ โดยเฉพาะโครงการเสริมทักษะที่มุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงและชนกลุ่มน้อยนั้นมีความสำคัญในการช่วยให้แรงงานพลัดถิ่นได้มีคุณสมบัติเพียงพอต่อตำแหน่งที่เป็นที่ต้องการของตลาด นอกจากนี้ การลงทุนด้านการดูแลสุขภาพ การศึกษา โครงสร้างพื้นฐาน และการดูแลเด็กก็นับเป็นสิ่งสำคัญลำดับต้น ๆ เพื่อให้การฟื้นตัวเป็นไปอย่างเท่าเทียมและยั่งยืน

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.nbcnews.com/business/economy/one-year-pandemic-millions-jobs-are-still-missing-n1266637

การเติบโตของตลาดแรงงานที่เกี่ยวข้องกับวัคซีนป้องกันโควิด-19 ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นในสหรัฐอเมริกาขณะนี้มุ่งเน้นไปที่ตำแหน่งงานที่เกี่ยวกับการทำบรรจุภัณฑ์ การขนส่ง พนักงานต้อนรับ และเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์  รวมถึงตำแหน่งงานเกี่ยวกับโลจิสติกส์ แต่สำหรับแรงงานที่ว่างงานจากผลกระทบของโควิด-19 หลายรายยังเห็นว่า ตำแหน่งงานเหล่านั้นไม่ตรงกับทักษะและความเชี่ยวชาญของตน โดยส่วนใหญ่กำลังอยู่ในช่วงรอหางานที่เหมาะกับทักษะของตนหรือทำงานที่ได้รับค่าตอบแทนน้อยกว่าไปก่อน

เว็บไซต์หางาน ZipRecruiter ได้รวบรวมประกาศรับสมัครงานออนไลน์ทั้งหมด โดยระบุว่า อาชีพคนขับรถบรรทุก พยาบาล พนักงานขาย และผู้จัดการฝ่ายขาย เป็นกลุ่มงานที่มีความต้องการสูงสุดในช่วงที่สหรัฐฯ พยายามจะเปิดประเทศกลับมาอีกครั้ง พร้อมระบุว่า งานรับจ้างขับรถบรรทุกเป็นงานที่ได้รับการค้นหามากที่สุด โดยมีการเปิดรับสมัครมากกว่า 1.3 ล้านตำแหน่งสำหรับคนขับตั้งแต่รถพ่วง 18 ล้อไปยังรถขนส่งตามบ้านขนาดเล็ก

ความต้องการของผู้บริโภคและการใช้จ่ายที่สูงขึ้นอันเนื่องมาจากการระบาดของโควิด-19 ประกอบกับปัญหาด้านการขนส่งที่หยุดชะงัก กำลังบีบบังคับให้บริษัทต่าง ๆ ต้องเปิดรับสมัครงานในตำแหน่งคนขับรถส่งของมากขึ้น

Knight-Swift Transportation Holdings Inc. ซึ่งเป็นผู้ให้บริการรถบรรทุกขนาดใหญ่ของสหรัฐฯ ประกาศเมื่อเดือนเมษายนว่า ได้เพิ่มค่าจ้างให้คนขับอีก 40% ในขณะที่บริษัทต่าง ๆ กำลังขยายโครงการฝึกอบรมและจัดตั้งโรงเรียนชั่วคราวเพื่อสรรหาบุคลากรเพิ่มเติม

ในส่วนของอาชีพที่มีแนวโน้มการจ้างงานสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนนี้คือ ตำแหน่งงานด้านการพยาบาล โดยมีตำแหน่งว่าง 320,000 ตำแหน่ง และตำแหน่งพนักงานขายร้านค้าปลีก ซึ่งว่างเกือบ 270,000 ตำแหน่ง

นอกจากนี้ ยังมีตำแหน่งผู้ช่วยและผู้จัดการทั่วไปอีกมากกว่า 115,000 ตำแหน่งที่เปิดรับ และตัวแทนฝ่ายบริการลูกค้าและพนักงานคลังสินค้าอีกประมาณ 100,000 ตำแหน่ง

“การระบาดใหญ่ในครั้งนี้ ได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเศรษฐกิจและการจ้างงานทุกประเภท” จูเลีย โพลลัค นักเศรษฐศาสตร์แรงงานของ ZipRecruiter กล่าว

“ความต้องการเจ้าหน้าที่ประจำร้านขายยาสำหรับดูแลการให้วัคซีนเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ” เธอกล่าว “นอกจากนี้ เรายังเห็นความต้องการแรงงานด้านโลจิสติกส์ที่เพิ่มขึ้น”

ในภาพรวมแล้ว มีตำแหน่งงานเปิดรับทั้งหมดกว่า 15 ล้านตำแหน่ง ในขณะที่จำนวนชาวอเมริกันที่ว่างงานยังคงอยู่ที่เกือบ 10 ล้านคน ซึ่งเป็นผลมาจากการขยายเวลาการได้รับผลประโยชน์จากการว่างงาน โดยนายจ้างบางรายกล่าวว่า การว่าจ้างแรงงานให้กลับมาทำงานทำได้ยาก เนื่องจากรายได้จากการทำงานไม่น่าดึงดูดเท่ากับผลประโยชน์ที่ได้รับจากการว่างงาน

จากแบบสำรวจของ ZipRecruiter พบว่า ตำแหน่งงานว่างที่มีอยู่จำนวนมากเป็นงาน front-line และไม่สามารถทำได้จากที่บ้าน โดยคนส่วนใหญ่ยังคงกลัวการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีเพียงประมาณหนึ่งในสี่ของประชากรในสหรัฐฯ เท่านั้นที่ได้รับการฉีดวัคซีนอย่างครบถ้วน นอกจากนี้ เกือบครึ่งหนึ่งของผู้ที่กำลังหางานกล่าวว่า พวกเขาต้องการงานที่ทำได้จากที่บ้านแม้ว่าจะเป็นช่วงหลังการแพร่ระบาดก็ตาม

และแม้ว่าตำแหน่งงาน front- line เหล่านี้จะจ่ายค่าจ้างให้ถึง 45 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง เทียบกับการจ่ายค่าจ้างเฉลี่ยทั่วไปที่เพียง 12 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง แต่นั่นก็อาจไม่เพียงพอที่จะดึงดูดให้คนกลับไปสู่การทำงานในรูปแบบเดิมอีกครั้ง

สตีเฟ่น เดฟฟิลลิปพิส วิศวกรโยธาวัย 43 ปีจาก New Orleans กล่าวว่า เขาไม่สามารถหางานที่ตรงกับสาขาหรือประสบการณ์ของเขาได้ โดยตำแหน่งงานที่เปิดมีเฉพาะสำหรับวิศวกรอาวุโสหรือวิศวกรฝึกหัดเท่านั้น ตอนนี้เขาจึงต้องทำงานใหม่โดยได้รับค่าตอบแทนน้อยลง

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.nbcnews.com/business/business-news/shipping-boxes-delivering-shots-manning-sales-floor-vaccine-jobs-boom-n1264531

เริ่มต้นปีด้วยข่าวดีเกี่ยวกับตลาดแรงงานในสหรัฐฯ เมื่อกฎหมายเรื่องการเพิ่มขึ้นของค่าแรงขั้นต่ำใน 20 รัฐ และ 32 เมืองและเขตเทศมณฑล มีผลบังคับใช้แล้วตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2564 เป็นต้นไป โดยในจำนวนนี้ มี 27 เขต ที่จะปรับค่าแรงขั้นต่ำให้ลูกจ้างเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงหรือมากกว่านั้น

การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในครั้งนี้ถือว่าเป็นการเพิ่มค่าจ้างสูงสุดนับตั้งแต่มีการชุมนุมเรียกร้องให้มีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำที่เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ที่หน้าร้านแม็คโดนัลด์หลายสาขา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและต่อเนื่องของการเคลื่อนไหวทางสังคมนี้

ตั้งแต่เริ่มแรกของการชุมนุมเพื่อต่อสู้ในการเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำมาเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐ แกนนำหลัก ๆ ของการเรียกร้องนี้ เป็นกลุ่มคนงานชาวแอฟริกันอเมริกัน ซึ่งได้ทำการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการขอรับค่าจ้างในอัตราที่สูงขึ้น พร้อมทั้งเรียกร้องสิทธิในการต่อรองร่วมกัน และสิทธิในด้านความปลอดภัยและศักดิ์ศรีในการทำงาน

โดยภายหลังจากนี้ ในช่วงตลอดปี พ.ศ.2564 จะมีอีก 5 รัฐและ 18 เขตการปกครอง ที่จะเพิ่มเพดานค่าจ้างขั้นต่ำ ซึ่งในจำนวนนี้ มี 13 เขตการปกครอง ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐ โดยสรุปแล้ว ภายในสิ้นปี พ.ศ.2564 จะมีเมืองและเขตเทศมณฑลจำนวน 40 เขต ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ 15 ดอลลาร์สหรัฐ หรือมากกว่า

อัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นนี้ เกิดขึ้นในช่วงที่ลูกจ้างหลายล้านคนกำลังประสบปัญหาการว่างงาน ท่ามกลางสภาวะเศรษฐกิจถดถอยที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 โดยพนักงานหลายคนต้องถูกลดค่าจ้างและจำนวนชั่วโมงลง นอกจากนี้ พนักงานบริการหลายคนยังไม่สามารถทำงานจากที่บ้านได้ และด้วยลักษณะงานที่ต้องพบปะกับลูกค้า ทำให้พวกเขามีความเสี่ยงมากขึ้นในการติดเชื้อไวรัส ซึ่งในช่วงแรก เจ้าของกิจการค้าปลีกหลายราย ได้ประกาศให้ค่าจ้างพิเศษสำหรับกลุ่มพนักงานเหล่านี้ หรือที่เรียกว่า “ hero pay” แต่ในภายหลัง ก็ได้มีการยกเลิกค่าจ้างดังกล่าวอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ยังคงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องในหลายรัฐ

อย่างไรก็ตาม กลุ่มธุรกิจจำนวนมากออกมาโต้แย้งว่า การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจขนาดเล็กซึ่งได้รับความเสียหายจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 มาก่อนหน้านี้ โดยร้านอาหารมากกว่า 110,000 แห่งทั่วประเทศ ได้รับผลกระทบและต้องปิดตัวลงอย่างถาวรแล้วในช่วงที่เกิดการแพร่ระบาด

จากผลการศึกษาของสำนักงานงบประมาณรัฐสภา (Congressional Budget Office) เมื่อปี พ.ศ. 2562 พบว่า การปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในระดับสหพันธรัฐเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จะส่งผลให้แรงงานที่เดิมได้รับค่าจ้างต่ำกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จำนวน 17 ล้านคน ได้รับค่าจ้างเพิ่ม และแรงงานอีก 10 ล้านคนที่เดิมได้รับค่าจ้างมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงเล็กน้อย ได้รับค่าจ้างเพิ่มเช่นเดียวกัน ในขณะที่อาจส่งผลให้ลูกจ้างถูกเลิกจ้างงานจำนวน 1.3 ล้านคน

ต่อจากนี้ไป นายจ้างสามารถร้องขอให้พนักงานเสิร์ฟและพนักงานในตำแหน่งอื่น ๆ ที่ได้รับทิป แบ่งค่าตอบแทนดังกล่าวกับพนักงานในตำแหน่งที่ไม่ได้รับทิป เช่น คนล้างจาน หรือคนทำอาหาร ภายใต้กฎระเบียบสุดท้ายที่กระทรวงแรงงานประกาศช่วงก่อนสิ้นปีที่ผ่านมา

เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2563 กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ ได้ออกประกาศกฎระเบียบสุดท้ายว่าด้วยเรื่องการคุ้มครองค่าทิปของพนักงานโดยมีการแก้ไขมาตรา 3 ของพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานที่เป็นธรรม (Fair Labor Standards Act – FLSA) จากกฎหมายการจัดสรรงบการเงินรวม หรือ The Consolidated Appropriations Act (CAA) ฉบับปี ค.ศ. 2018

การให้ทิปในสหรัฐฯ ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ส่วนใหญ่จะจ่ายเป็นอัตราร้อยละของค่าบริการ ซึ่งค่าทิปส่วนใหญ่ในร้านอาหารที่ไม่ใช้ร้านประเภทฟาสต์ฟู้ดหรือร้านประเภทบริการตัวเองจะอยู่ที่ร้อยละ 15 – 20 ของค่าอาหาร

โดยที่ผ่านมา ผู้ที่จะได้รับผลประโยชน์จากทิปที่ได้รับโดยตรงจากลูกค้าและทิปรวมจากค่าบริการที่ทางร้านได้ จะเป็นผู้ที่ทำงานอยู่ “หน้าบ้าน” ซึ่งเป็นพนักงานที่ต้องพบปะพูดคุยและให้บริการกับลูกค้าโดยตรง ในขณะที่ผู้ที่ทำงานในตำแหน่ง “หลังบ้าน” เช่นพ่อครัว คนล้างจาน หรือคนเดินอาหารจะไม่ได้รับทิป

กฎระเบียบใหม่ระบุว่า ให้นายจ้างสามารถแบ่งทิปรวมจากผู้ที่ทำงานหน้าบ้านให้แก่ผู้ทำงานหลังบ้านได้ โดยมีข้อกำหนดว่า จะต้องเป็นกรณีที่ผู้ที่ทำงานหน้าบ้านได้รับค่าจ้างตามอัตราขั้นต่ำมาตรฐานที่กำหนดไว้ของแต่ละเมืองหรือรัฐเท่านั้น มิใช่อัตราค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับลูกจ้างที่ได้รับทิป (ปัจจุบัน อัตราค่าจ้างขั้นต่ำมาตรฐานในระดับสหพันธรัฐอยู่ที่ 7.25 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง และอัตราค่าจ้างขั้นต่ำของพนักงานที่ได้รับทิปอยู่ที่ 2.13 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง)

กฎระเบียบฉบับนี้ถือเป็นความสำเร็จจากการทำงานมากกว่าสามปีโดยฝ่ายบริหารของทรัมป์ เพื่อส่งมอบกฎระเบียบที่อุตสาหกรรมร้านอาหารต้องการมานาน

“กฎระเบียบสุดท้ายนี้ให้ความชัดเจนและความยืดหยุ่นต่อนายจ้างและยังสามารถเพิ่มค่าจ้างสำหรับคนงานหลังบ้านเช่นพ่อครัวและคนล้างจานที่ไม่เคยได้รับทิปเหมือนในอดีต” เชอรีล สแตนตัน เจ้าหน้าที่บริหารงานด้านค่าจ้างและชั่วโมงการทำงานกล่าว“การจัดสรรปันส่วนทิปที่ได้รับอนุญาตใหม่ จะช่วยลดความเหลื่อมล้ำของค่าจ้างในกลุ่มคนงานในทุกตำแหน่ง เพราะทุกคนถือเป็นส่วนหนึ่งของงานบริการและมีส่วนช่วยลูกค้า”

กฎระเบียบดังกล่าว จะมีผลบังคับใช้ 60 วันหลังจากที่ได้มีการเผยแพร่ใน Federal Register คือวันที่ 1 มีนาคม 2564

อ้างอิงข้อมูลจาก
https://www.dol.gov/newsroom/releases/whd/whd20201222-3
https://www.nytimes.com/2020/12/22/business/tip-pools.html

กฏระเบียบการจ่ายค่าล่วงเวลา ถูกคำสั่งศาลสั่งพักการพิจารณา

กฏระเบียบการจ่ายค่าล่วงเวลาภายใต้กฏระเบียบกรมแรงงานสหรัฐฯ ที่ทำให้นายจ้างต่างพากันปรับตาราง หน้าที่ และ เงินเดือนให้แก่พนักงาน กฏดังกล่าวจะมีผลบังคับใช้ 1 ธ.ค. 59 ถูกคำสั่งศาลสั่งพักการพิจารณา โดยผู้พิพากษามลรัฐเท็กซัสออกคำสั่งศาลให้พักการพิจารณาบังคับใช้กฏหมายดังกล่าว เพื่อพิจารณาคำสั่งสุดท้ายต่อไป กฏหมายนี้ถูกคัดค้านโดยกลุ่มธุรกิจหลายกลุ่ม สภาหอการค้าสหรัฐฯ รวมทั้งอีก 21 มลรัฐ หากมีผลบังคับใช้จริงกฏหมายนี้จะเพิ่มเกณฑ์เงินเดือนประจำปีให้ลูกจ้างเงินเดือนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับการจ่ายค่าล่วงเวลาเมื่อพวกเขาทำงานมากกว่า 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ นั่นหมายความว่าคนงานที่ได้รับเงินเดือนประจำปีน้อยกว่า 47,476 เหรียญจะได้รับการจ่ายค่าล่วงเวลา ในขณะที่คนงานที่มีเงินเดือน 47,476 เหรียญหรือมากกว่านั้นการจ่ายค่าล่วงเวลาจะขึ้นอยู่กับหน้าที่การและลักษณะงานของพวกเขา