หากพูดถึงอาหารไทย “ไก่กระเทียม” นับว่าเป็นอีกหนึ่งเมนูที่หลายคนสามารถสั่งจากร้านอาหารตามสั่งใกล้บ้าน เพื่อรับประทานรองท้องก่อนออกไปทำงานหรือไปเรียนได้แทบทุกวัน ด้วยความกลมกล่อมของเนื้อไก่หมักเครื่องเทศและความหอมกรุ่นของกระเทียมเจียว ที่มาพร้อมข้าวสวยหอม ๆ ร้อน ๆ พูดได้เลยว่าเป็นอะไรที่ยากจะปฏิเสธได้ เพราะเป็นเมนูที่รับประทานได้ง่าย รสชาติไม่เผ็ด แต่อาจจะไม่ค่อยเข้าทีนักสำหรับคุณลูกค้าที่ไม่ปรารถนารสชาติของกระเทียม

แต่สำหรับร้านอาหารไทยในต่างแดนอย่าง Thai Chili Restaurant ที่ตั้งอยู่ในเคนท์ ซึ่งเป็นเมืองในคิงเคาน์ตี้ รัฐวอชิงตัน ที่นอกจาก “ผัดไทย” แล้ว “ไก่กระเทียม” คืออาหารจานเด็ดของทางร้าน รับรองโดยเหล่าบรรดาลูกค้าที่คอยแวะเวียนมาอุดหนุนเป็นเวลายาวนานกว่า 20 ปี

ปริศนา สายสมบัติ หรือ คุณนีน่า เล่าให้ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทยในสหรัฐฯ ฟังว่า ร้านไทยชิลลี่สั่งวัตถุดิบจากประเทศไทย โดยนอกจากอาหารจานเด่นอย่างผัดไทยแล้ว ไก่กระเทียมก็คือเมนูยอดนิยมของทางร้านอีกหนึ่งเมนู ซึ่งหากจะให้เห็นภาพก็ให้นึกถึงไก่กระเทียมข้างหอพักที่เด็กนักเรียนนักศึกษาชอบสั่งกินกันก่อนออกไปเรียน

“เราตั้งใจทำรสชาติแบบนั้นเลย เราอยากให้ลูกค้าได้รับประทานอาหารรสชาติไทยจริง ๆ และคุณแม่ก็จะพิถีพิถันในเรื่องนี้มาก เพราะฉะนั้นสินค้าต่าง ๆ เราจะสั่งจากเมืองไทย เครื่องแกง เครื่องปรุงต่าง ๆ เรานำเข้าจากประเทศไทยทั้งหมด เพื่อให้ได้รสชาติแบบไทยแท้ ๆ”

คุณนีน่าทำงานที่เธอรักและสนุกกับงานที่ทำ เพราะในทุกวันของการทำงานเธอได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ เธอได้พบเจอกับผู้คนมากมาย ในฐานะการเป็นเลขานุการให้กับเจ้านายจากบริษัทต่างประเทศที่เข้ามาทำงานในประเทศไทย

“งานสุดท้ายก่อนจะมาที่สหรัฐอเมริกาคือ โครงการสร้างเขื่อนปากมูลที่จังหวัดอุบลราชธานี งานตอนนั้นคือเป็นงานที่ทำแล้วรู้สึกสนุกสนานมาก ได้ประสบการณ์มากมายจากการทำงาน เมื่อจบโครงการทางบริษัทจะย้ายไปทำโครงการต่อไปในต่างประเทศ ดิฉันก็บอกกับเจ้านายว่าขอไปเรียนต่อที่วอชิงตัน 1 ปี ในสาขาบริหารธุรกิจ เพื่อจะกลับมาทำงานกับบริษัท”

นับจากวันนั้นถึงวันนี้ก็เป็นเวลามากกว่า 20 ปีแล้ว ที่เธอตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในประเทศสหรัฐอเมริกา แทนที่จะกลับมาทำงานที่เธอเคยคิดว่าใช่เมื่อครั้งที่ยังอยู่ในประเทศไทย

ก้าวแรกบนแผ่นดินสหรัฐอเมริกา

คุณนีน่าตัดสินใจเดินทางมาที่วอชิงตันในปี 2537 และเส้นทางชีวิตของเธอในต่างแดนก็เริ่มต้นเหมือน ๆ กับนักเรียนไทยในต่างประเทศทั่วไป (โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา) ซึ่งนั่นก็คือการหางานทำในร้านอาหาร

“ตอนแรกที่มาเรียนก็เหมือนนักเรียนทั่วไป คือไปทำงานที่ร้านอาหาร เป็นพนักงานเสิร์ฟ เพราะในสมัยนั้นใครมาเรียนแล้วไม่ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟถือว่าเชยมาก” เธอเล่าพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ เมื่อนึกย้อนไปถึงเมื่อ 20 ปีกว่าปีที่ผ่านมา “เราไม่อยากเชยเราก็ต้อง เสิร์ฟอาหารไปด้วย เรียนไปด้วย”

หลังจากเก็บเกี่ยวประสบการณ์หลายปีในต่างประเทศ เธอก็รู้ว่ามันถึงเวลาแล้วที่เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเจ้าของกิจการร้านอาหารเอง เธอตัดสินใจชักชวนคุณพ่อคุณแม่ที่อาศัยและทำงานอยู่ในประเทศไทยให้ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐอเมริกา และเปิดกิจการร้านอาหารของครอบครัวโดยมีคุณแม่เป็นผู้ดูแลในเรื่องของอาหารและวัตถุดิบต่าง ๆ ภายในร้าน ด้วยประสบการณ์การทำอาหารของคุณแม่ที่ได้รับการปลูกฝังมาแต่วัยเยาว์

“คุณพ่อทำงานราชการ ตระกูลของคุณแม่ทำธุรกิจร้านขายอาหาร คือเกิดมาก็อยู่ในร้านอาหารเลย ตอนนั้นตัดสินใจแล้วว่าคงไม่กลับไปใช้ชีวิตที่ประเทศไทยแล้ว จากนั้นก็ชวนคุณพ่อคุณแม่มาเปิดร้านอาหารที่นี่ เพราะที่บ้านทำธุรกิจร้านอาหารที่เมืองไทยอยู่แล้ว และเชื่อมั่นว่าด้วยฝีมือการทำอาหารของคุณแม่ลูกค้าจะต้องชอบ ประกอบกับเราที่ได้เรียนรู้ระบบต่าง ๆ ภายในร้านอาหารมาแล้วหลายปี”

Thai Chili Restaurant

Thai Chili Restaurant ถือกำเนิดเมื่อปี 2545 จนวันนี้ก็ย่างเข้าสู่ปีที่ 20 แล้ว คุณนีน่าเล่าว่า ในช่วงแรกที่เปิดร้านเธอต้องทำงาน 2 ที่ เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถดูแลค่าใช้จ่ายของทางร้านและพนักงานได้ เนื่องจากไม่แน่ใจว่าร้านอาหารของเธอนั้นจะสามารถไปได้ไกลและทำได้ดีเพียงใด

“เริ่มแรกเลยคือมีน้องสองคนมาคุยขอให้เปิดร้านอาหารเพื่อเขาจะได้มีงานทำ เราเองตอนนั้นไม่คิดว่าจะเดินมาได้ไกลขนาดนี้ เพราะเดิมทีตั้งใจไว้ว่าจะลองเปิดแค่ 5 ปี เพราะตอนนั้นก็ได้ทำงานประจำเป็นผู้ช่วยทันตแพทย์ในคลินิกอยู่แล้ว และในช่วง 10 ปีที่ทำงานในคลินิกเราก็รักงานนั้น ซึ่งในระหว่างที่ทำงานในคลินิก เราก็ได้มีโอกาสไปทำงานแพทย์อาสาที่เมืองไทยและกัวเตมาลาด้วย”

“ตอนแรกไม่แน่ใจจะไปรอดไหม ช่วงนั้นต้องตื่น 7 โมงเช้ามาเปิดร้าน ให้คุณแม่เป็นแม่ครัวและพนักงานดูแลร้าน จากนั้นก็ไปทำงานที่คลินิก เลิกงานกลับมาที่ร้านอาหารมาทำบัญชี 3 ทุ่มปิดร้านแล้วกลับบ้าน เพื่อจะตื่น 7 โมงเช้ามาเปิดร้าน”

และจากความมุ่งมั่นและไม่ยอมเหน็ดเหนื่อยในช่วงหลายปีนั้น ก็พาให้ร้านอาหารของเธอยืนหยัดเป็นขวัญใจชาวเมืองนับ 20 ปี จากร้านอาหารที่เริ่มเปิดเป็นร้านหนึ่งพันตารางฟุต 2 ปีต่อมาร้านขยายพื้นที่เพิ่มเป็นเท่าตัว เนื่องจากจำนวนลูกค้าที่หลั่งไหลเข้ามาจนขนาดของร้านเดิมไม่สามารถรองรับได้

แบ่งปันประสบการณ์และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ 

“อย่างที่ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าการเปิดร้านอาหารที่นี่จะมีกฎเกณฑ์ มีระบบระเบียบที่วางเอาไว้อย่างชัดเจน เพื่อความปลอดภัยสำหรับผู้ประกอบการและผู้บริโภค เพียงแค่เราทำตามระเบียบที่เขาวางไว้ เราก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ ทุกอย่างมันจะง่าย”

อย่างไรก็ตามคุณนีน่าแนะนำว่า ก่อนจะเปิดร้านอาหารหรือธุรกิจใด ๆ ขอให้ศึกษาข้อมูลต่าง ๆ ให้ครบถ้วน และห้ามคิดที่จะใช้ทางลัดหรือโกงข้อกำหนดกฎเกณฑ์ เพราะมันไม่เกิดประโยชน์ใด ๆ นอกจากจะทำให้เสียเวลาและอาจจะสิ้นเปลืองเงินทองมากเกินความจำเป็น

“เมื่อเราไปขอจดทะเบียน รัฐบาลจะส่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายสาธารณสุขเข้ามาตรวจ ซึ่งหน้าที่เราคือต้องรู้แล้วว่า เราต้องจัดการระบบต่าง ๆ อย่างไรบ้าง และเราต้องเตรียมความพร้อมอย่างไร สำหรับการเข้ามาตรวจสอบของเจ้าหน้าที่ เพราะเห็นบางคนเจ้าหน้าที่มาตรวจสามรอบสี่รอบก็ยังไม่ผ่าน ซึ่งถ้าเราศึกษาและเตรียมพร้อม ทีมเจ้าหน้าที่มาตรวจรอบเดียวก็จะผ่านเลย”

“อย่าลืมว่าเขามีกฎระเบียบของเขา ไม่ต้องคิดว่าจะประหยัดเงินหรือประหยัดงบ เพราะถ้าไม่ผ่านตามเกณฑ์ที่กำหนด ยังไงเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เปิด นอกจากนี้อีกเรื่องที่สำคัญมากก็คือ การเสียภาษีและการจ้างพนักงานที่ถูกต้อง”

“ทางร้านให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ลูกค้าในร้านทำงานในสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เมื่อเขาถามว่าร้านเรามีแรงงานผิดกฎหมายไหม เราก็ตอบได้อย่างภาคภูมิใจว่าไม่มี และเราก็ยินยอมให้ตรวจเพราะเราจ้างถูกต้องทุกอย่าง ทั้งนี้ในส่วนของงานสาธารณสุขที่เราต้องรู้ก็คือ ในระหว่างเปิดร้านจะมีเจ้าหน้าที่มาตรวจความสะอาดเช่นกัน และเขาจะมีความละเอียดมาก ๆ แม้แต่การวางผักตรงไหน วางไก่ตรงไหน เราก็ต้องรู้และทำตามที่กำหนด ซึ่งหากเราทำตามกฎเขาทุกอย่างมันจะง่ายมากและไม่มีปัญหาอันนี้สำคัญที่สุด”

ความสำเร็จ

เชื่อได้ว่าระยะเวลากว่า 20 ปี ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งการันตีความสำเร็จของร้านได้ในระดับหนึ่ง เพราะนอกจากรายได้ที่สามารถจุนเจือครอบครัวได้เป็นอย่างดีแล้ว ทางร้านยังช่วยสร้างงานและรายได้ให้กับคนไทยที่ต้องการหาประสบการณ์ในต่างแดนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

“หากจะพูดถึงความสำเร็จก็ค่อนข้างที่จะเป็นไปตามที่ตั้งเป้าเอาไว้ อาจจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ก็ค่อนข้างพอใจ แต่ที่พอใจมากกว่านั้นก็คือเราได้หยิบยื่นโอกาสให้น้อง ๆ คนไทยที่มาใหม่ได้ทำงานหาประสบการณ์ ซึ่งน้อง ๆ อย่างน้อย 2 คนตอนนี้ก็ได้มีร้านอาหารเป็นของตัวเองแล้วถึง 4 ร้าน ซึ่งเราก็รู้สึกยินดีกับน้องมาก”

“นอกจากช่วยเหลือน้อง ๆ ที่มาให้มีประสบการณ์การทำงานให้มีงานทำแล้ว เรายังเป็นจุดเล็ก ๆ ที่ช่วยเศรษฐกิจของประเทศไทยด้วยเพราะว่าสินค้าที่เราใช้ในร้าน เป็นเครื่องแกง เครื่องปรุงต่าง ๆ เราเอามาจากเมืองไทย พอลูกค้ารับประทานแล้ว เขาก็รู้จักอาหารไทยและรสชาติไทยแท้ โดยการควบคุมดูแลของคุณแม่ เนื่องจากท่านอายุมากแล้ว แต่ซอสทุกอย่างคือสูตรที่คุณแม่ทำเองหมด ซึ่งหากในครัวจัดอาหารไม่สวย คุณแม่จะให้เอากลับมาใหม่ เพราะท่านใส่ใจทุกจานให้เหมือนการทำกับข้าวกินกันเองที่บ้าน”

สำหรับเคล็ดลับความสำเร็จ คุณนีน่าบอกเลยว่า ไม่มีเคล็ดลับใดนอกจาก “ความจริงใจ” และ “การเข้าถึงลูกค้า”

“เราจำลูกค้าได้เกือบทุกคน เราจะทักทายลูกค้าเสมอ ลูกค้าชอบสั่งอะไรเราจำได้ และลูกค้าส่วนใหญ่ก็มาจากเพื่อน ๆ จากครอบครัวของลูกค้า ซึ่งเราเคยลงโฆษณาแล้วแต่ไม่เวิร์ค เพราะเราถามลูกค้าว่ารู้จักร้านเราได้อย่างไร เพราะร้านเราไม่ได้อยู่บนถนนใหญ่ คำตอบคือจากเพื่อนบ้านหรือจากเพื่อนที่ทำงาน”

ซึ่งหนึ่งในประสบการณ์น่ารัก ๆ ของเธอก็คือ มีเด็กคนหนึ่งเดินมาทักและบอกว่า “พ่อแม่ให้มาสวัสดี เธอจำฉันได้ไหมฉันเคยนอนในตะกร้าตอนพ่อกับแม่มากินข้าวที่ร้านนี้”

นอกจากนี้ เมื่อใดที่ในเมืองมีการจัดงานวัฒนธรรมนานาชาติต่าง ๆ ทางร้านก็จะไม่พลาดที่จะเข้าไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของงาน ด้วยการชักชวนเพื่อนฝูงคนรู้จักให้มาร่วมเผยแพร่วัฒนธรรมไทย ไม่ว่าจะเป็นการแกะสลัก การสวมใส่ชุดไทย และทำการแสดงต่าง ๆ

“แทนที่จะเป็นอาหารอย่างเดียว วัฒนธรรมก็สำคัญ ส่วนตัวชอบรำไทยอยู่แล้ว ซึ่งก่อนโควิดที่ร้านจะมีโชว์รำไทยทุกวันเสาร์ด้วย แต่พออายุมากขึ้นก็ไม่ไหวแล้ว เราหันมาเป็นผู้สนับสนุนน้อง ๆ แทน”

ผลกระทบจากโควิด-19

เธอเล่าว่า ทางร้านได้รับผลกระทบเหมือนธุรกิจอื่น ๆ ทั่วโลก ยอดขายลดลงเกือบ 50 % แถมยังประสบกับปัญหาข้าวของราคาแพงขึ้น จากไก่ที่เคยสั่งลังละ 40 เหรียญราคาก็ปรับขึ้นแตะ 100 เหรียญแล้ว แต่ทางร้านก็ยังไม่มีนโยบายปรับราคาอาหารในร้าน แม้ลูกค้าจะบอกว่าปรับได้แล้ว แต่เธอก็ยืนยันว่ายังไหวและให้ความช่วยเหลือชุมชนในสิ่งที่สามารถทำได้ ซึ่งนั่นก็ทำให้ลูกค้าประจำของเธอร่วมมือร่วมใจกันสนับสนุนทางร้าน ด้วยความเป็นร้านเก่าแก่ที่เหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนไปแล้ว

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำธุรกิจร้านอาหาร

“เราโชคดีที่เลือกเปิดร้านในเมืองเล็กที่ไม่มีร้านอาหารไทยเลย เพราะฉะนั้นที่ตั้งของร้านสำคัญที่สุด เราจะต้องไม่ไปเปิดย่านที่มีร้านอาหารไทยแล้ว เพื่อลดความเสี่ยงทางธุรกิจ รวมถึงการเตรียมความพร้อมเรียนรู้กฎเกณฑ์แล้วทุกอย่างมันจะง่าย แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือการศึกษาเรียนรู้ระบบต่าง ๆ ในร้านอาหาร เพราะเพียงแค่คุณทำอาหารอร่อยในบ้าน มันไม่ได้หมายความว่าคุณจะประสบความสำเร็จในธุรกิจร้านอาหารได้”

เก็บเสื้อผ้าพับใส่กระเป๋า คว้าพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบิน เดินทางไปสู่จุดมุ่งหมายปลายทางมหานครนิวยอร์ก จุดเริ่มต้นที่เดาได้ไม่ยากของนักล่าฝันหลายคนที่ตัดสินใจเดินทางตามหาความฝันในสหรัฐอเมริกา แต่ระหว่างทางเดินสู่เป้าหมายของแต่ละคนนั้นเป็นเรื่องที่ไม่อาจจะคาดเดาได้เลย หลายคนประสบความสำเร็จ หลายคนล้มเหลวไม่เป็นท่า

วัชรภูมิ อุดมศรีพันธ์ หรือคุณจิมมี่ (Jimmy Udomsripan) อายุ 48 ปี เป็นอีกหนึ่งคนที่บินข้ามน้ำข้ามทะเล เพื่อไปทำงานหาเงินด้วยการใช้ชีวิตนอกถิ่นฐานบ้านเกิด กว่าจะเดินทางมาถึงคำว่า “ความสำเร็จ” เขาต้องพบเจอกับอะไรบ้างและต้องใช้ความพยายามมากมายเพียงใด

ก้าวแรกสู่มหานครนิวยอร์ก

หลังจากจบการศึกษาในคณะบริหารการตลาด คุณจิมมี่ในวัย 25 ปี ได้พบโอกาสในการเดินทางมาที่สหรัฐฯ จึงตัดสินใจมาศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาที่มหานครนิวยอร์ก เมื่อ 3 กันยายน 2541

“เริ่มจากร้านอาหารไทยในบรูคลีน มาถึงก็ฝึกทำอาหาร ล้างจาน ทำงานครัว และส่งอาหาร เก็บเกี่ยวประสบการณ์ประมาณ 6-7 ปี การใช้ชีวิตก็เหมือนนักเรียนทั่วไป จากนั้นเพื่อนรุ่นพี่ในร้านชวนเปิดร้านอาหาร ตอนนั้นเราก็ไม่ได้มีทุนอะไร แต่ด้วยเราเป็นคนขยันขันแข็ง สู้งาน เขาเลยชวนมาลงทุนเป็นหุ้นส่วนกัน”

ทำร้านอาหารในฐานะเจ้าของกิจการได้ประมาณ 3 ปี ก็ต้องมีอันแยกย้ายด้วยปัญหาการเงินในธุรกิจ และอำนาจการตัดสินใจ “เราเป็นหุ้นเล็ก ผมเลยถอนตัวออกมาและขายหุ้นให้เขาไป”

จากธุรกิจร้านอาหารสู่งานใหม่ที่ฉีกออกไปอีกขั้ว เป็นพนักงานดูแลควบคุมการส่งอะไหล่รถยนต์ให้กับเจ้าของชาวต่างชาติ “ผมโตมากับอะไหล่รถยนต์เพราะคุณพ่อมีร้านอะไหล่รถยนต์ที่เมืองไทย ตอนนั้นเลือกที่จะถอนตัวเองออกมาจากร้านอาหาร เพราะถอดใจ เขาเห็นศักยภาพว่าแม้ภาษาจะไม่ดี แต่ผมรู้ชิ้นอะไหล่และเรียกชื่อได้หมด จึงได้ดูแลการจัดส่งสินค้า”

ปี 2549 หวนกลับมาสู่ธุรกิจร้านอาหารอีกครั้ง

ในระหว่างที่ทำงานร้านอะไหล่รถยนต์ คุณ คิว ฮั้น (Kieu Huynh) แฟนสาวในขณะนั้น ซึ่งในวันนี้คุณจิมมี่เรียกเธอด้วยความภาคภูมิใจว่า ภรรยาคนเวียดนามขยันและเป็นคนที่ช่วยผลักดันให้กลับมาเดินทางบนถนนสายนี้อีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งคู่เดินไปพร้อม ๆ กัน

“ภรรยาของผมเป็นแรงสำคัญในการทำให้กลับมามองธุรกิจร้านอาหารอีกครั้ง เราเริ่มสร้างจากไม่มีอะไรเลย เช้าไปเรียนหนังสือ เรียนเสร็จไปทำงานร้านอะไหล่ เลิกงานมาก่อสร้างร้านกับช่าง ลุยทำมาเรื่อย ๆ ใช้เวลาประมาณปีครึ่ง ในการสร้างร้าน “อุดมไทย”

อุดมไทยเปิดวันแรก 5 ธันวาคม 2550

ร้านอาหารอุดมไทยเป็นร้านอาหารไทยร้านแรกบนถนนวอชิงตันในบรูคลีน “เราเข้ามาให้เขารู้จักอาหารไทย เพราะส่วนใหญ่คนในย่านนี้จะรู้จักอาหารจีน และรูปแบบของร้านอาหารเราก็ทำให้เป็นแบบโมเดิร์นมากขึ้น เมื่อเทียบกับร้านที่คนในย่านนี้คุ้นเคย มีการเข้ามานั่งกินในร้าน ร้านตกแต่งสวยงาม คนก็รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่มีสีสัน”

เปิดร้านวันแรกกับยอดขาย 400 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งร้านขาดทุนอย่างหนักเพราะมีพนักงานถึง 4 คน แต่ร้านยังคงเดินต่อเก็บเล็กผสมน้อยเรื่อยมา แม้จะขาดทุนในช่วง 3-4 เดือนแรกแต่ก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ

“ได้รับการตอบรับที่ดีขึ้นอยู่มาได้สิบกว่าปี ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านเหตุการณ์ร้าย ๆ มาก็มาก ซึ่งข้อดีของร้านเราก็คือเราไม่ปิดร้าน ทั้งปีเราจะปิดแค่วันคริสต์มาสกับวันขอบคุณพระเจ้า”

ก้าวสู่การเป็นเจ้าของธุรกิจ Airbnb ที่มีห้องให้เช่าทั้งรายวันและรายเดือน

หลังจากเปิดอุดมไทยมานับ 10 ปี คุณจิมมี่เริ่มออกไปหางานอื่นทำ นอกจากร้านอาหารที่นับว่าประสบความสำเร็จไปแล้ว ด้วยการรับจ้างทำความสะอาดตึกที่อยู่ห่างจากร้านออกไปประมาณ 10 นาที

“เริ่มจากเด็กทำความสะอาดตึก ถึงแม้ผมจะเป็นเถ้าแก่เป็นเจ้าของร้านอาหารแล้ว แต่ผมไม่เกี่ยงงาน มองตรงนี้ว่าโอกาสมันมาผมก็ลงไปทำและเจ้าของตึกก็เป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือ”

จากคนทำความสะอาดตึกเขาได้รับความไว้วางใจให้ดูแลงานซ่อมแซมต่าง ๆ ในตึกจนมีโอกาสได้เช่า 1 ห้อง และเปิด Airbnb ห้องแรกในปี 2561

“สมมติว่าผมเช่าห้องราคา 1,800 เหรียญ ผมปล่อยเช่า 2 พันเหรียญผมได้ 200 เหรียญโดยที่ไม่ต้องทำอะไร แต่ผมคิดต่างขอเช่าระยะยาว 8 ปี แต่ขออย่างเดียวอย่าขึ้นค่าเช่า สิ่งที่ผมทำคือรื้อใหม่ทำใหม่หมด ลงทุนหลายหมื่นเหรียญทำเป็นห้องเช่ารายวัน Airbnb เป็นห้องเพดานสูงจากความรู้สึกของเราในตอนเด็กที่อยากจะมีบ้านต้นไม้และจ้างคนออกแบบ ซึ่งมันก็ออกมาบ้านกรงนกอยู่บนต้นไม้ แทนที่จะได้เดือนละ 200 ผมทำได้ 1,500 และใช้เวลาแค่ปีกว่า ๆ ก็ได้เงินทุนคืน ที่เหลือเก็บกินสบาย ๆ เป็น Passive Income จากร้านอาหาร”

จากห้องแรกสู่ 6 ห้องพัก 6 แบบทั้งรายวันและรายเดือนภายในตึก 3 ชั้น จนเป็นเจ้าของเองในวันนี้ ด้วยความเอาใจใส่ดูแล รวมถึงการตกแต่งซ่อมแซมเองทุกรายละเอียด …แต่ในช่วงของการแพร่ระบาดรายได้จากห้องพักคือศูนย์

ผลกระทบจากโควิด 19

“ตอนที่โควิดแรกเข้ามามันเหมือนฝุ่นตลบ 9 มีนาคมปีที่แล้ว อยู่ ๆ โรงเรียนก็ปิด คนเริ่มไม่ใช้จ่าย รายได้ตกประมาณ 70 % แต่ยอดค่าใช้จ่ายเหมือนเดิม”

หลายธุรกิจรอบตัวทยอยปิดตัวลง แต่อุดมไทยยังยืนยันจะไปต่อ “เป็นช่วงวัดใจเพราะตอนนั้นโควิดระบาดหนักมาก หน้ากากหายากและแพงมาก แต่เราก็เริ่มจัดการให้คนของเราปลอดภัย สร้างที่กั้นในร้านเพื่อลดการสัมผัส เพราะความเสี่ยงเกิดเราต้องป้องกันคนในร้านและลูกค้าด้วย”

พลิกวิกฤติเป็นโอกาส

“ทุกร้านในพื้นที่ปิดหมด เรามองว่าลูกค้าเป็นคนพื้นที่และเขามองหาอาหาร ทุกคนกลัวที่จะออกไปข้างนอก เราจึงเสี่ยงที่จะทำธุรกิจและเปิดให้บริการตรงนี้ แต่เราไม่ได้ให้ลูกค้ามาสัมผัสกับพนักงาน เราเปิดเป็นช่องเล็กหน้าร้านเพื่อให้ลูกค้าเข้ามารับอาหาร เราสามารถดึงลูกค้าตรงนั้นมาได้เยอะมาก และเราไม่ได้ขึ้นราคาอาหาร เราไม่ฉวยโอกาส”

จุดตรงนี้เองที่คุณจิมมี่เชื่อว่าความซื่อสัตย์ของเขาถูกบอกต่อ ได้ลูกค้าใหม่เพราะร้านใกล้บ้านปิดไป และหากลูกค้าต้องการสั่งอาหารออนไลน์อุดมไทยก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ยังเปิดให้บริการ

“ตอนนั้นไม่มีใครอยากออกมาทำงาน สิ่งที่ผมทำก็คือขับรถเวียนไปรับพนักงานทุกคน หลังเลิกงานก็ขับไปส่งถึงหน้าบ้าน อาหารไม่ต้องซื้อ เอาจากที่ร้านกลับไปกินและเผื่อคนในครอบครัวได้เลย”

การดูแลทุกคนเหมือนคนในครอบครัวก็สามารถซื้อใจพนักงานในร้านได้เป็นอย่างดี และข้อดีที่ได้จากโควิดก็คือลูกสาววัย 7 และ 9 ขวบได้มีโอกาสเห็นการทำงานและช่วยงานในร้าน ด้วยการเดินเอาตั๋วสั่งอาหารไปให้ในครัว หรือหยิบถุงจากในครัวออกมาให้ลูกค้า ถือเป็นโอกาสสอนลูกไปในตัวด้วย

ด้วยความที่มีใจบริการเป็นตัวตั้ง บวกกับโอกาสที่ได้ร่วมงานกับพี่ที่รู้จักกัน ทั้งสองพยายามทำธุรกิจท่องเที่ยวขึ้นมา คุณจิมมี่ขับรถไปรับนักท่องเที่ยวชาวไทยจากสนามบินไปส่งยังห้องพักของรุ่นพี่ ซึ่งขณะขับรถมายังที่พักก็มีการชมบรรยากาศไปด้วย จึงเกิดเป็นไอเดีย “Unseen New York by Local People” ขึ้นมา “ด้วยประสบการณ์ที่เราอยู่ที่นี่มา 20 กว่าปี เรารู้ว่าจุดไหนมันน่าสนใจและไม่ได้อยู่ในทัวร์ทั่วไป เราจะพาเดินเที่ยวกึ่ง ๆ  ทัวร์ส่วนตัว ซึ่งรับเฉพาะชาวไทย”

“วัตถุประสงค์ของผมคือ ผมอยากมีปฏิสัมพันธ์กับคนไทย หลังจากที่เราทำธุรกิจกับต่างชาติเยอะ ๆ เราก็อยากเปลี่ยนอารมณ์บ้าง เปลี่ยนบรรยากาศให้ตัวเองได้ผ่อนคลาย”

จากงานอดิเรกกลายเป็นว่าได้รับความนิยมอย่างมากจนห้องไม่พอ เขาหันมาเปิดรับนักท่องเที่ยวมายังห้องพักของตนเอง โดยมีนัดรับลูกทัวร์กลุ่มแรกจำนวน 8 คนในวันที่ 24 มีนาคม ปีที่แล้ว แต่ทุกอย่างต้องถูกยกเลิกหมด เพราะผลพวงของโควิด 19

ประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศ และสิ่งที่ต้องเตรียมพร้อม

“ประสบการณ์การทำงานเกิดจากการทำด้วยตัวเราเอง เราจะไม่สามารถพึ่งคนอื่นได้ ทุกอย่างเราต้องคิดและทำเอง มันจะเป็นตัวที่ผลักดันให้เรามีไอเดียอยู่ตลอดเวลา”

“ผมเป็นช่างไฟฟ้า ช่างประปา ช่างไม้ ถามว่ามาจากเมืองไทยผมทำเป็นเหรอ คำตอบคือไม่ แต่ด้วยค่าแรงงานที่นี่มันแพงมาก พอเราไปจ้างเขาทำอะไร มันจะเสียทั้งค่าของและค่าแรงงาน บางทีค่าแรงงานเป็น 2 เท่าของค่าของ เพราะฉะนั้นถ้าเราศึกษาและทำเองได้ มันจะทำให้เราประหยัดและอยู่ได้”

อุปสรรคและความสำเร็จ

 “ปัญหาแรกคือภาษา เราไม่ใช่เจ้าของภาษาและไม่ใช่คนในประเทศเขา ฉะนั้นการถูกมองเป็นพลเมืองชั้นสองจะสูงมาก โอกาสโดนเหยียดเชื้อชาติก็ยังมีอยู่ ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนที่เราต้องปรับตัวเองและอยู่ร่วมกับสังคมให้ได้”

“ถ้าเทียบกับคนอื่นที่มาพร้อม ๆ กับผมถือว่ามีประสบความสำเร็จสูงกว่าคนอื่น ผมมีธุรกิจเป็นของตัวเอง ผมมีบ้าน ผมขยายธุรกิจได้ บางคนที่มาพร้อมกับผมตอนนี้ก็ยังเป็นมือผัดอาหารอยู่ ไม่ได้สร้างธุรกิจของตัวเอง หรือบางคนที่พยายามออกไปทำธุรกิจแล้วล้มก็มี”

“ถามว่าพอใจมั้ย พอใจในระดับหนึ่ง แต่เรายังมีเป้าหมายในการขยายธุรกิจต่อไปอีก เพราะธุรกิจตอนนี้ที่ผมมองคือท่องเที่ยว ตอนนี้ยังไม่คิดจะขยายร้านอาหารเพราะผมมองว่ามันเหนื่อยและมันดึงพลังของเราค่อนข้างเยอะ มีปัญหาเข้ามาให้แก้ทุกวัน และใช้คนเยอะ แต่พอหันมาทำธุรกิจท่องเที่ยวที่เราชอบในบริการรวมอยู่ด้วย และขยายในเรื่องของห้องพัก ซึ่งเราดูแลใช้คนดูแลเพียงไม่กี่คน”

“ผมทำสิ่งใหม่ ๆ บนพื้นฐานของสิ่งที่เราชอบ เราดูว่าความสามารถเราไปได้แค่ไหน เราอาจจะไม่ต้องทำให้รวย ให้ยิ่งใหญ่เหมือนคนอื่น เอาแค่ที่เราทำได้แล้วดูแลเขาได้ดีก็พอแล้ว”

“คอนเซปสุดท้ายที่ผมวางไว้ก็คือ ธุรกิจภายใต้แบรนด์อุดมคือ “อุดมท่องเที่ยว” ให้บริการรับนักท่องเที่ยวไทยจากสนามบินด้วยอุดมเซอร์วิส เข้าที่พักของอุดมเรสสิเดนซ์และทราเวล เสร็จแล้วพาไปกินร้านอาหารอุมดมไทย มันจะกลายเป็นครบวงจรอยู่ในนี้ และถ้าอยากไปท่องเที่ยวที่ไหน ผมพาไปได้ในนิวยอร์กซิตี้ แต่ถ้าลูกค้าจะไปที่อื่นผมแนะนำให้ได้ เพราะผมสามารถแนะนำได้หมดเพียงแค่ผมไม่ได้ไปด้วย ซึ่งนั่นจะเป็นการผจญภัยของลูกค้าที่อีกแบบ”

เคล็ดลับความสำเร็จคือ “ภรรยา” ผู้ที่คอยเคียงข้างยามลำบาก

“ภรรยาคู่คิดเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเราได้ภรรยาดีได้คู่คิดที่ดีเขาจะช่วยผลักดันเรา เพราะตรงนี้คือจุดสำคัญมาก ตอนที่ผมล้มจากการทำร้านอาหาร เขาบอกว่าไม่เป็นไรเราถอยออกมาก่อนก็ได้แล้วค่อย ๆ เริ่มกัน เรากอดคอกันเดินมาจนเปิดร้านอุดมได้ และเดินเคียงข้างกันจนมาถึงวันนี้”

รวมไปถึงการมองไปข้างหน้าและต้องเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ในฐานะผู้นำต้องเห็นจุดที่จะทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเห็นพ้องและเชื่อมั่น คุณจิมมี่ยกตัวอย่างในช่วงที่เกิดโควิด ซึ่งแทนที่จะปิดร้านเหมือนคนอื่น เขาเลือกที่จะให้คำมั่นกับพนักงานในร้านว่าเขาจะนำทุกคนผ่านวิกฤตินี้ไปให้ได้

“ผมบอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง ทุกคนทำงานไป ผมสามารถที่จะเลี้ยงดูทุกคนได้ ทุกคนยังจะมีรายได้เลี้ยงตัวเองและครอบครัว ส่งเสริมให้เขามีกำลังใจในการทำงาน ให้เห็นว่าผมนำทุกคนไปข้างหน้าได้ ผมบริหารแบบครอบครัว ผมได้เงินคุณก็ได้ แม้ผมจะไม่มีเงินเข้ามาคุณก็ยังได้ เพราะทุกคนมีส่วนสำคัญและผมเดินไปคนเดียวไม่ได้”

ฝากถึงคนไทยที่อยากจะมาหาเงินในสหรัฐฯ

“สิ่งแรกที่คุณต้องมี คือ ความเข้าใจว่าอเมริกาไม่ได้สบาย มันลำบาก สิ่งที่ต้องเอามาคือหัวใจกับความอดทน และการให้อภัยซึ่งกันและกัน เรามาจากร้อยพ่อพันแม่ หัวโขนที่เคยใส่อยู่เมืองไทยถอดทิ้งให้หมด แล้วมาแต่ตัวกับหัวใจเพื่อพร้อมจะทำงานและสู้ไปข้างหน้า”

“ไม่ใช่ทุกคนที่จะประสบความสำเร็จ บางคนพลาดเพราะที่นี่อบายมุขมันเยอะ บ่อนการพนันเข้าถึงได้ง่าย ฉะนั้นถ้าคุณไปหลงกับอบายมุขพวกนี้เงินทองที่หามาได้มันสามารถหมดไปได้อย่างรวดเร็ว ความศิวิไลซ์จะทำให้หลงระเริงกันได้ง่าย นี่คือจุดที่จะต้องเข้มแข็งเพื่อผ่านไปให้ได้”

และเกราะของคุณจิมมี่ก็คือ “คำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณแม่” ว่าเขาจะไม่สูบบุหรี่ และทั้งชีวิตเขาก็ไม่เคยแตะเหล้าบุหรี่ มันจึงกลายเป็นเกราะป้องกันตัวจากภัยที่เรียกว่า “อบายมุข” ไว้ได้

เว็บไซต์

Udom Residence and Travel | Facebook

https://www.facebook.com/UdomThai

ก่อนเปิดร้านไม่นาน ก็เริ่มมีข่าวการแพร่ระบาดของโควิด-19 ในประเทศจีน แต่ในช่วงนั้นสหรัฐฯ ยังไม่ได้รับผลกระทบ ประกอบกับเป็นช่วงเดียวกันกับที่ทางร้านจำเป็นต้องเริ่มเปิดทำการเพราะสถานการณ์บังคับ ไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่ายพนักงาน ค่าเช่าร้านที่ต้องเริ่มจ่าย หลังสัญญาตกแต่งร้าน 6 เดือนกำลังจะหมดลง

“พอเราเปิดร้านมาได้สักระยะหนึ่งเท่านั้นเอง ก็เจอปัญหาเรื่องของโควิด เพราะฉะนั้นรูปแบบที่พูดมาทั้งหมดคือทำไม่ได้ ความฝันของเราที่จะให้ลูกค้าเข้ามานั่งรับประทานอาหาร เพื่อที่จะได้ดูโชว์ของเรา มันกลับตาลปัตร มันช็อกไปเลย”

ด้วยงบที่มีอยู่จำกัดและตัวเลือกในการตกแต่งร้านจากศูนย์ เพื่อที่จะให้ร้านออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้งบที่ตั้งเอาไว้เกิดบานปลาย ทั้งยังค่าใช้จ่ายในการจ้างงานก่อสร้างต่าง ๆ ที่ไม่สามารถควบคุมได้ และระยะเวลาในการขอใบอนุญาตที่ต้องถูกยืดออกไปเนื่องจากสถานการณ์โควิด-19 ที่เจ้าหน้าเริ่มมีการหยุดงานหรือทำงานจากบ้านมากขึ้น ส่งผลให้ ดิ ฟิออร่า เริ่มกิจการจาก “ติดลบ”

คุณต่ายยอมรับว่า นั่นคือช่วงเวลาที่ย่ำแย่ เพราะเธอไม่สามารถหันหน้าไปพึ่งใครได้ ทุกคนเจอกับสถานการณ์ที่หนักหนาด้วยกันทั้งสิ้น ซ้ำร้ายผลประกอบการของทางร้านที่ยังไม่ได้อยู่ในระบบการจัดเก็บภาษีของรัฐ จึงไม่ได้อยู่ในเงื่อนไขที่จะได้รับเงินเยียวยาจากรัฐบาล

“จากนั้นก็เริ่มล็อกดาวน์ นั่งกินในร้านก็ไม่ได้ เราซื้อของที่จำเป็นก่อนสำหรับทำขายทูโกให้ลูกค้าซื้อกลับไปกินที่บ้าน รูปแบบของร้านที่เราตั้งไว้อย่างสวยหรู สามารถเลือกลูกค้าได้ ทุกอย่างพัง ณ ตอนนั้น คิดอยู่อย่างเดียวคือ ทำอย่างไรให้อยู่รอด”

แต่ทุกปัญหามีทางออก เพราะไม่ว่าอย่างไรคนเราก็ต้องกิน และอาหารไทยมีความหลากหลาย ลูกค้าสามารถรับประทานได้ทุกมื้อทุกวัน “ขอบคุณโควิดที่ทำให้เรามาโฟกัสในเรื่องของการทำสูตรอาหารใหม่ ที่ตอบโจทย์กับลูกค้าที่ต้องกินประจำ ซึ่งอาหารไทยเป็นอาหารที่กินได้ประจำอยู่แล้ว อาหารไทยมีให้เลือกหลากหลาย เราจึงดึงเมนูอาหารไทยเข้ามา และอาหารที่เราตั้งเป้าไว้ เราก็ทำเหมือนกัน”

และในช่วงโควิดทุกคนใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน ซึ่งโลกโซเชียลคือสิ่งที่ทุกคนมีในมือ ดิ ฟิออร่า จึงถือโอกาส สร้างแบรนด์ ผ่านโซเชียล โดยการนำหน้าร้านไปไว้บนโลกออนไลน์ในทุก ๆ แพลตฟอร์ม

ความสำเร็จ ณ วันนี้

“หนึ่งปีที่เกิดขึ้นมันคือความภูมิใจ ถามว่าประสบความสำเร็จไหมคงต้องวัดกันอีกยาว เพราะธุรกิจมันคือสายป่าน แต่ ณ ตอนนี้ที่เราสามารถผ่านวิกฤติมาได้ เราพูดได้เต็มปากว่าเราภูมิใจ”

“กุญแจของเราคือการเลือกอาหารที่ “เธอกับฉันชอบ” จากนั้นเรามาสร้างสูตรและโปรโมท ถิ่นเดิมของเราเป็นคนนครราชสีมา เราจึงได้คิดสูตรไก่ทอดและตั้งชื่อว่า “โคราช ชิคเก้น วิงส์” หลังจากนั้นไม่นานสูตรไก่ของเราก็โด่งดังในโลกออนไลน์ สำนักข่าว “ซีแอตเทิลไทม์” เข้ามาชิมไก่ของเรากับเครื่องดื่มพิเศษที่เราเลือกให้ดื่มคู่กัน เขาเรียกเราว่าเป็นโอเอซิสในช่วงโควิด เขาชื่นชอบบรรยากาศของร้าน รสชาติอาหาร และเขาชอบไก่ทอดของเรามาก เรื่องราวของร้านเราก็ได้ตีพิมพ์ลงในซีแอตเทิลไทม์ มันเหมือนฟ้าประทาน และนั่นก็ทำให้ลูกค้าเข้ามามากขึ้น”

จากนั้นสื่อจากหลายประเทศเริ่มเข้ามาสัมภาษณ์ รวมไปถึงคนมีชื่อเสียงและเหล่าบรรดาเน็ตไอดอลชื่อดัง ที่พร้อมใจกันเข้ามาสัมผัสกับบรรยากาศในร้าน และช่วยโพสต์ออกไปจนมีคนชมและแชร์เป็นจำนวนมาก โดยที่ทางร้านไม่ต้องจ่ายค่าการตลาดเลย นอกจากนี้ทางร้านยังสนับสนุนท้องถิ่นไม่ว่าจะเป็นในด้านของศิลปะและวัตถุดิบ และที่สำคัญในช่วงวิกฤติโควิดที่ทุกคนเหนื่อยและท้อ ทางร้านยังได้สร้างแคมเปญในการส่งข้าวให้กับเจ้าหน้าที่ด่านหน้าที่อยู่ในโรงพยาบาลใกล้เคียงด้วย

“ความสำเร็จเราพูดได้ในหลายมิติว่าเราวัดกันตรงไหน แต่คอนเซปคือเราไม่ได้สร้างแค่ร้านอาหาร เราต้องการสร้างแบรนด์ ดิ ฟิออร่า เราต้องการไปได้ไกลมากกว่าร้านอาหาร ตอนนี้เราสร้างอาหารและขายได้ถึงจานละ 50 กว่าเหรียญ เครื่องดื่มของเราขายได้มากกว่า 20 เหรียญ จุดนี้ถือว่าเราภูมิใจ เพราะเราได้พลิกรูปแบบของการทำธุรกิจร้านอาหารไทยไปแล้ว”

คุณกระต่ายได้แสดงความขอบคุณกับทุกคนที่มีส่วนช่วยให้ร้านมาถึงจุดที่ไกลกว่าที่คาดคิด ทั้งในส่วนของชื่อเสียงและรายได้ ซึ่งในปัจจุบันเธอเล่าว่ามีเจ้าของสถานที่หลายแห่งและนักลงทุนเสนอตัวเข้ามาทาบทามให้เปิดร้านต่อ ๆ ไป ซึ่งเธอเองก็เชื่อมั่นว่าเธอ น้องสาว และทีมงาน ดิ ฟิออร่า ทุกคนสามารถเดินไปได้อีกไกล และเธอมั่นใจว่าแบรนด์ของเธอจะไม่หยุดเพียงแค่ร้านอาหารอย่างแน่นอน

“เราไม่ได้แข่งขันกับใคร เราแข่งขันกับธุรกิจของเราเอง เราภูมิใจกับคำชมของหลาย ๆ คน ว่าเราทำได้อย่างไรในช่วงโควิด ถ้าไม่ใช่โควิดเราจะทำได้ขนาดไหน”

สิ่งที่อยากส่งต่อไปถึงเจ้าของธุรกิจร้านอาหารในอนาคต

“ขอให้มีความตั้งในที่แน่วแน่ เราต้องสร้างธุรกิจที่มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง และมีคุณค่าในตัวมันเอง ขอให้น้อง ๆ ค้นหาตัวเองให้เจอว่าอยากทำธุรกิจแบบไหน ยกตัวอย่างร้านอาหารเราต้องตั้งเป้าให้ชัดแล้วลงมือทำ”

และต้องยอมเหนื่อย แต่ทุกรายละเอียดที่เราลงมือทำมันคือของเรา สูตรที่เราคิดค้นมันคือสูตรของเรา คือความภาคภูมิใจของเรา ซึ่งแต่ละคนมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง และไม่มีใครสามารถลบหรือทำลายตัวตนของเราไปได้

“ในส่วนของต่ายคือไม่ได้ตั้งเงินก่อน แต่เราตั้งเป้าว่าอยากสร้างแบรนด์ ดิ ฟิออร่า ให้มีสัมผัสแบบนี้ที่เราอยากให้เป็น ฉะนั้นทุกอย่างที่ต่ายและน้องสาวลงในรายละเอียดมันคือตัวตนของเรา น้องสาวทุ่มเทให้กับการคิดค้นสูตรอาหาร มันก็คือความภาคภูมิใจของเขาที่เขาคิดค้น ในขณะที่ต่ายอยู่ข้างนอกเป็นคนตกแต่งร้าน ทุกจุดทุกอย่างในร้าน ผ่านตาต่ายทุกชิ้น ผ่านมือต่ายทุกอัน ต่ายทำเองหมด จัดร้านเองทั้งหมด มันคือบ้านของเรา เรามีความสุขที่อยู่ในร้านตลอดเวลา มันคือของของเรา แล้วลูกค้าที่มา เพื่อนของเราที่มาทุกคน ก็สามารถสัมผัสได้”

“อะไรที่ไม่เคยทำต้องทำให้ได้ ถ้าเราไม่เริ่มทำ เราก็จะไม่กล้าทำ และไม่รู้ว่าผลมันจะเป็นยังไง เอาความผิดพลาดมาเรียนรู้เพื่อก้าวต่อไป แม้จะเหนื่อย จะท้อ เราต้องบอกตัวเองว่าเราจะผ่านมันไปได้ ทุกอย่างจะประสบความสำเร็จได้ขึ้นอยู่กับทัศนคติของเรา”

“เราต้องมีทัศนคติที่ดีและโฟกัสให้ถูกจุด เลือกสังคม เลือกคนที่จะนำพาเราไปในทิศทางที่เราต้องการ จากที่เคยปาร์ตี้สังสรรค์พอทำร้านเราโฟกัสที่ร้าน เพราะเราอยู่ในจุดที่เราเลือกและอยากจะเป็น ซึ่งเรามีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เกิดขึ้นในธุรกิจของเรา ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มจากลูกค้า คำชื่นชม การได้เห็นน้อง ๆ มีรายได้ เราภูมิใจตรงนี้ มันทำให้เรามั่นใจว่าเราสามารถทำได้ดีกว่านี้ และขอขอบคุณทุกคนที่มองเห็นเราและยินดีที่ได้มีโอกาสแบ่งปันประสบการณ์ในครั้งนี้”

“ดิ ฟิออร่า” (Di Fiora) เพิ่งจะเดินทางผ่านการฉลองเปิดร้านครบ 1 ปี มาเมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2564 และนั่นก็หมายความว่า เพียงไม่นานหลังจากวันแรกของการเปิดร้านในย่านเศรษฐกิจที่มีแบรนด์ดังระดับโลกถือกำเนิดขึ้นแห่งนี้ ต้องประสบกับปัญหาและวิกฤติอย่างหนัก ตั้งแต่ก่อนจะได้ลิ้มรสความสำเร็จที่เจ้าของกิจการทุกคนต่างใฝ่ฝัน หลังจากการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการเปลี่ยนอาคารว่างเปล่าให้เป็นร้านอาหารในฝัน แต่ในเมื่อได้เริ่มก้าวออกจากจุดเริ่มต้นแล้วมันก็ต้องเดินต่อไปให้จบ ด้วยความมุ่งมั่นและแน่วแน่ที่จะเดินไปให้ถึงเป้าหมาย บนเส้นทางที่วาดแผนผังเอาไว้อย่างชัดเจน

คมสันต์ มีปิยะเลิศ “คุณกระต่าย” และ ธิดาภัสสร์ อริยหิรัญตระกูล “คุณกระตอย” หรือ เชฟใหญ่ชิมมี่ สองพี่น้องที่ได้ร่วมกันเปิดร้านอาหารในเมืองซีแอตเทิล เมืองท่าและแหล่งท่องเที่ยวบนชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา โดยคุณกระต่ายได้บอกเล่าประสบการณ์การใช้ชีวิตในต่างแดน บนเส้นทางสู่เป้าหมายสูงสุดที่เธอใฝ่ฝันเอาไว้ คือการเป็นเจ้าของแบรนด์ “ดิ ฟิออร่า” ที่จะไม่หยุดเพียงความสำเร็จในธุรกิจร้านอาหาร

ก่อนจะมาเป็น “Di Fiora” ในซีแอตเทิล

คุณกระต่ายเล่าว่า เธออาจเป็นคนที่มีโอกาสดีกว่าคนอื่นที่ต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในต่างแดน เพราะเธอมีคุณน้าที่เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในเมืองซีแอตเทิล โดยเธอเดินทางมายังสหรัฐฯ ในปี 2551 หลังจากเรียนจบในสาขาวิชาจุลชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

“พอจบออกมาก็ทำงานบริษัทเอกชนที่เมืองไทย แต่เราก็รู้ได้เลยว่ามันไม่ใช่ตัวตนของเรา และช่วงนั้นค่าเงินดอลลาร์ฯ สูง เราจึงมองหาช่องทางทำเงินให้ได้มาก ๆ เลยตัดสินใจมาเริ่มเรียนรู้กับคุณน้า เพราะอยากลองเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ ชีวิตใหม่ ๆ”

ก้าวแรกกับประสบการณ์การทำงานในต่างประเทศและสิ่งที่ได้เรียนรู้ 

ด้วยความเป็นคนช่างฝันที่เกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง มันจึงทำให้เธอคิดว่าอยากจะหาเงินให้ได้มาก ๆ เพื่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัว แต่ภาพฝันช่างต่างกับความจริง เพราะเธอต้องทำงานทุกอย่างทุกแผนกในร้าน ตั้งแต่เริ่มเปิดร้านยันปิดร้าน

“ภาพของคนไทยที่ใช้ชีวิตเมืองนอกที่เราเห็นจากสื่อมันอาจจะดูสวยหรู แต่พอเราได้เรียนรู้ความเป็นจริงแล้วเราเหมือนเป็นพลเมืองชั้นสอง เพราะถ้าเราไม่ได้ถูกบริษัทส่งตัวมาทำงาน คนไทยเราก็จะมาอยู่ในส่วนงานบริการเป็นส่วนใหญ่ เช่นร้านอาหาร ร้านนวด โรงแรม หรือร้านขายของชำ

“พอได้ทำงานจริง ๆ เราก็รู้ว่ามันไม่ได้เหมือนที่คิดและวาดฝันเอาไว้ มันไม่ได้สวยหรู มันคืองานหนัก กว่าจะได้เงินมาแต่ละดอลลาร์”

ต่อมาเธอได้เข้าใจว่างานหนักที่ต้องทำ มันคือสิ่งที่น้าอยากให้เธอมีประสบการณ์ตรง ให้เธอได้รู้ว่ากว่าจะมาถึงวันนี้น้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง เธอเรียนรู้ทุกอย่างในร้านเหมือนเป็นเจ้าของร้าน และมันก็ทำให้เธอตั้งเป้าว่าเธอจะเป็นเจ้าของร้านในสักวัน เธอตั้งใจเก็บประสบการณ์ทั้งระบบ แม้งานจะหนักก็ไม่เกี่ยง และวันนี้เธอก็ได้ยกเครดิตให้กับคุณน้า สำหรับข้อมูลดี ๆ ที่ช่วยให้เธอก้าวมาไกลถึงจุดนี้ได้

จากก้นครัวสู่หน้าร้าน

คุณต่ายเริ่มออกมาช่วยงานหน้าร้านมากขึ้น แม้ว่าภาษาอังกฤษของเธอในขณะนั้นจะไม่ได้ดีเลิศ แต่เธอก็อาศัยความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีเป็นตัวตั้ง ใช้ความเป็นคนไทยที่อ่อนน้อมถ่อมตน จนทำให้เธอได้รู้จักกับลูกค้าและเพื่อนมากมาย เส้นทางธุรกิจของเธอก็เริ่มต้นขึ้นด้วยการเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ จากสังคมที่กว้างขึ้น จากเพื่อนใหม่ที่ประสบความสำเร็จในธุรกิจ รวมไปถึงการตลาดที่ช่วยให้ทำธุรกิจได้ในระยะยาว เมื่อเล่าถึงตรงนี้ คุณต่ายฝากไปถึงน้อง ๆ คนรุ่นใหม่ว่า ภาษาอังกฤษคือใบเบิกทางสำคัญ ซึ่งเธอเชื่อว่าเด็กสมัยนี้มีทักษะภาษาอังกฤษที่ดีมาก และขอให้น้อง ๆ พัฒนาตัวเองต่อไป

“พอเราอยู่ข้างนอกเราก็เห็นว่าร้านอาหารทำเงินอย่างไร ตอนนั้นในหัวคือโฟกัสว่าจะต้องทำร้านอาหารแน่นอน เพราะเรามองไม่เห็นอาชีพอื่นในสหรัฐฯ แล้ว เราไม่ได้มีปริญญาที่จะไปยื่นสมัครเป็นครูเป็นหมอ และงานร้านอาหารมันก็เป็นงานที่สามารถสร้างรายได้ให้เรา และส่งเงินกลับไปให้ทางบ้านที่เมืองไทยด้วย”

จุดเริ่มต้นของ “Di Fiora” และการมาเยือนของ “โควิด-19”

“โปรเจคนี้ที่เกิดขึ้นเราใช้เวลานานมาก การเริ่มต้นธุรกิจที่นี่มันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะต่อให้คุณมีเงินก็ใช่ว่าคุณจะเปิดได้เลย คุณต้องมีเครดิต และการนำเสนอผลงานที่ต้องถูกใจผู้ให้เช่าสถานที่เพื่อเปิดร้านด้วย”

สองพี่น้องช่วยกันออกไอเดียเพื่อสร้างโปรเจคร้านให้ออกมาสมบูรณ์แบบ ซึ่งคำถามที่เกิดขึ้นในตอนนั้นคือ อาหารไทยขึ้นชื่ออยู่แล้วด้วยรสชาติและเอกลักษณ์ แต่ทำไมอาหารไทยจึงก้าวไปไม่ถึงความเป็นอาหารอิตาเลี่ยน อาหารญี่ปุ่น หรืออาหารฝรั่งเศสได้ ทำไมอาหารไทยจึงมีราคาถูกกว่า ในขณะที่ผู้ประกอบการก็เหนื่อยเหมือนกัน ทั้งคู่ออกแบบร้านจากความชอบและรสนิยมส่วนตัว โดยร้านของพวกเธอจะต้องแตกต่าง และมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

“เราอยากนำเสนอความเป็นไทย แต่จะไม่นำเสนอเสียทีเดียวว่าเป็นร้านอาหารไทยโดยตรง เพราะเราได้บวกเอาความเป็นเอเชียเข้าไปด้วย และเอาความเป็นไทยมาผสมผสานกับความเป็นท้องถิ่นของเมืองนี้ด้วย มันเลยกลายเป็นคอนเซปของ ‘ดิ ฟิออร่า’ ซึ่งมีรูปแบบอาหารที่เป็นฟิวชั่นที่รสชาติดีมาก ๆ มีการเสิร์ฟ การจัดจาน จัดวางอาหารเป็นแบบอินเตอร์ ผนวกกับน้องสาวเป็นคนที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านอาหาร จึงเกิดเป็นการปรับสูตรและรูปแบบของอาหารให้ออกมาเป็นเอเชียนฟิวชั่น พอเราเอาไปเสนอกับเจ้าของสถานที่ เขาตื่นเต้นกับไอเดียของเราและตัดสินใจทำสัญญา”

คุณต่ายย้ายมาอยู่ในย่านนี้ประมาณ 2-3 ปีก่อนเปิดร้าน เพื่อศึกษาฐานลูกค้าและเก็บข้อมูลทางธุรกิจ เพื่อตอบโจทย์ลูกค้าที่ชอบในรูปแบบของร้านที่เธอและน้องสาวได้ตั้งธงเอาไว้ และจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง

จากนั้นก็มาถึงขั้นตอนการตกแต่งร้าน และเปิดรับสมัครพนักงานเพื่อขับเคลื่อนทีม ดิ ฟิออร่า “เราบอกน้อง ๆ ให้ลืมความเป็นร้านอาหารที่เคยทำเคยเห็น เราอยากเปลี่ยนใหม่หมด คุณสามารถแต่งตัวสบาย ๆ ได้ คุณจะเล่นยังไงก็ได้ให้คุณสามารถขายเอกลักษณ์ของคุณ เพื่อให้ลูกค้าเข้ามาและมีความสุขไปกับ อาหาร บรรยากาศ และการบริการของเรา”

เพราะความฝันและแนวทางของร้านคือการทำให้ “อาหาร บรรยากาศ และการบริการ” เปรียบเสมือนโชว์ที่ลูกค้าอยากจะเข้ามาดูและมาสัมผัส “ความเป็น ดิ ฟิออร่า”

ต่อตอนที่ 2

“หากมองย้อนกลับไปจะเห็นว่าเรามีแรงขับมานานแล้ว มีมาตั้งแต่เด็ก เรามองเห็นว่าชีวิตเราลำบาก เรามาแบบลำบาก พ่อก็เป็นอย่างนี้ ฉันอยากมีชีวิตที่ดีและต้องทำให้ได้ ซึ่งวันนี้ก็ทำได้แล้วจริง ๆ บางครั้งยังไม่เชื่อเลยว่าทำได้อย่างไร มาถึงจุดนี้ได้อย่างไร”

“ตอนที่คิดว่าทำได้แล้วคืออายุประมาณ 34 แต่ตอนที่อายุ 27 ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นช่วงที่หมดหวังในชีวิต ตอนนั้นอยู่สหรัฐฯ มา 7 ปีแล้ว เราก็ท้อ เราไม่มีแฟน ไม่มีใครช่วย มันเหมือนมืดมิดทุกวันเลย คนที่ทำงานที่ร้านเขาเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ดูถูก เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปเรียน พี่ทำงานตลอด 7 วันเช้าเย็น มีความหวังเหมือนกับเทียนที่กำลังจะดับ แต่ก่อนที่เทียนจะดับมันจะมีแสงอยู่วาบหนึ่ง ซึ่งมันคือวาบสุดท้าย และพลังมันมาจากความลำบาก”

ความสำเร็จในวันนี้

ปัจจุบันคุณน้องไม่ได้ทำธุรกิจรถขายอาหารแล้ว เนื่องจากจุดที่เคยจอดรถกลายเป็นโรงแรม ประกอบกับบทบาทใหม่ในฐานะคุณแม่ ที่ทำให้เธอคิดว่าการบริหารงานร้านอาหารจำนวน 2 สาขา และบริษัทน้ำซอสของเธอก็น่าจะเพียงพอแล้ว และมันก็ง่ายสำหรับบริบทในชีวิตของเธอ ณ ปัจจุบัน กับประสบการณ์เปิดร้านมามากกว่า 10 ปี เธอเชื่อว่าหากเป็นวิชาเรียนเธอก็สามารถเรียนจนจบหลักสูตรนี้แล้ว

“คิดว่าผ่านจุดที่สูงที่สุดมาแล้ว ตอนนี้พี่มีลูกเลยคิดว่าบริหาร 2 ร้านนี้มันง่ายกว่า ถ้าเป็นร้านมันบริหารง่ายกว่าที่เป็นรถ ส่วนตัวแล้วคิดว่าเราประสบความสำเร็จมากเกินกว่าที่เราจะคาดหมาย ตอนนี้เปิดร้านอาหาร 2 สาขาและทำน้องซอสแบรนด์ มีวางขายในซุเปอร์มาร์เก็ตและขายในอเมซอนด้วย”

ความเปลี่ยนแปลงและผลกระทบจากโควิด-19

“ปกติจะตั้งเป้าหมายทุกปี ก่อนโควิดมามี 2 สาขา ช่วงโควิดปิดไป 1 สาขา เปิดขาย 1 สาขา คิดว่าจะเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน”

ในปีที่ผ่านมา เป้าหมายของคุณน้องคือ “ประคองน้องข้าวมันไก่และน้องซอสไปให้ได้” และเมื่อเธอสามารถพาร้านและแบรนด์รอดจากโควิดมาได้จนถึงทุกวันนี้ เป้าหมายต่อไปของเธอในปีนี้จึงกลายเป็น

“การช่วยเหลือผู้อื่น”

“มันยากมาก ๆ ตอนที่เขาล็อกดาวน์เราต้องเปลี่ยนการจัดการในร้านทั้งหมดภายในช่วงข้ามคืน ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นออนไลน์ ต้องทำเว็บไซต์เอง เพราะตอนนั้นทุกคนยุ่งหมด หลังจากนั้นก็ติดต่อกับรัฐบาลเพื่อขอความช่วยเหลือ กฎเปลี่ยนตลอด เราให้ลูกค้ารับประทานนอกร้านหรือซื้อกลับบ้าน และต้องรับมือกับความเครียดของพนักงานและลูกค้าด้วย พูดง่าย ๆ เหมือนเปิดร้านใหม่ภายใน 24 ชั่วโมง”

นอกจากนี้ ปัญหาสำคัญยังเป็นเรื่องวัตถุดิบ เพราะของที่เคยสั่งไม่สามารถมาส่งได้ตามปกติ หรือในกรณีซอสที่ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่กลับประสบปัญหาขาดแคลนบรรจุภัณฑ์

“การทำน้ำซอสก็ช่วยพี่ได้เยอะเหมือนกัน เป็นโลกของซอสที่ไม่ใช่ร้านอาหาร ทำไปเรื่อย ๆ เงินจากการขายซอสก็ไม่ได้มากมาย เราเป็นแบรนด์เล็ก ๆ แต่มันให้กำลังใจพี่ เพราะตอนที่พี่ปิดร้านต้องให้ลูกน้องออกไปกว่า 70% เหลือพนักงานอยู่แค่ 16 คน ในวันที่ขายไม่ดีเลยคือรายได้ตกเป็นศูนย์ เราคิดว่าจะไปรอดไหม แต่เราก็สู้ไปด้วยกัน”

กำลังใจและแรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งกำลังใจเกือบทั้งหมดของเธอคือชีวิตความเป็นอยู่ที่ประเทศไทย คุณน้องต้องมองหาแรงบันดาลใจในทุก ๆ วัน เพื่อให้เดินผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้ “คิดบวก” ก็เป็นอีกหนึ่งกำลังใจดี ๆ รวมไปถึงคลิปวิดีโอต่าง ๆ ที่ได้บอกเล่าเรื่องราวการเอาตัวรอดในยุคฟองสบู่แตกของประเทศไทย

“บอกตัวเองว่าเราต้องช่วยลูกน้องนะ ที่เราเปิดร้านก็โดนว่าว่าเปิดทำไม แต่อีกส่วนก็ขอบคุณที่เราเปิดร้าน มันมีแรงเสียดทานเยอะมาก มันยากมาก ๆ ในการทำร้านช่วงโควิด แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เชื่อว่าเราว่ายน้ำข้ามพายุมาแล้ว ผ่านจุดที่แย่ที่สุดมาแล้ว วันนี้เราลอยคอและคิดว่าต้องทำอย่างไรที่จะไปให้ถึงฝั่ง ต้องอาศัยกำลังใจล้วน ๆ เลย”

“วันนี้เราตั้งเป้าหมายใหม่ว่า ถ้าจะทำให้มันผ่านไปให้ได้ เราก็จะต้องช่วยเหลือคนอื่นด้วย ช่วยลูกน้องด้วย พี่อยากเล่าประสบการณ์เพื่อช่วยคนที่กำลังประสบกับอุปสรรคเหมือนกับเรา”

คุณน้องเริ่มทำพอดแคสต์เพื่อพูดคุยและแบ่งปันประสบการณ์ และปล่อยตอนแรกของเธอไปเมื่อไม่นานนี้ https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

“พี่มีไอเดียนี้นานแล้วแต่ไม่กล้าทำ เพราะภาษาเราไม่ได้เก่งขนาดนั้น เราพูดได้แต่ไม่ถึงขั้นจะเป็นพิธีกรได้ แต่ถ้าให้ผ่านโควิดไปได้เราต้องคิดบวก พี่เลยจัดการทำเลย พี่ไปสัมภาษณ์เจ้าของกิจการคนอื่น ๆ ที่เป็นผู้หญิง ทั้งคนอเมริกัน คนเอเชีย เราจะถามในทำนองว่า การสร้างธุรกิจต้องประสบกับปัญหาอะไรบ้าง เราอยากถ่ายทอดเรื่องราวให้เป็นประโยชน์ต่อผู้ประกอบการคนอื่น ให้เขามีกำลังใจทำธุรกิจต่อไป ทำให้การจ้างงานยังคงอยู่ และเพื่อการสร้างรายได้ให้กับพนักงาน เพราะการประกอบการในช่วงโควิดมันยากมาก ๆ ทำอาหารมันยากอยู่แล้ว ในช่วงโควิดคิดว่ายากกว่าเดิมถึง 3 เท่า พี่จะไปเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน ปัญหามันสุดยอด ถาโถมเข้ามาทุกวัน เหมือนเราเริ่มใหม่ แต่เราก็จะทำต่อไป เพราะมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

เคล็ดลับความสำเร็จ

คุณน้องเป็นอีกคนที่เชื่อว่า “ความซื่อสัตย์” คือกุญแจสู่ความสำเร็จ “เราต้องซื่อสัตย์กับลูกน้อง ซื่อสัตย์กับตัวเอง และซื่อสัตย์กับลูกค้า เราต้องกล้าที่จะแตกต่าง และจะต้องดำเนินธุรกิจแบบมีมนุษยธรรม”

ฝากถึงคนไทยที่อยากเป็นเจ้าของธุรกิจ

“อยากบอกว่าถ้าอยากทำก็ทำเลย” แต่สิ่งหนึ่งที่คุณน้องปฏิบัติต่อพนักงานในร้านก็คือการดูแลเอาใจใส่ แบบที่เธอไม่เคยได้รับจากนายจ้าง เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นลูกจ้าง

“ตอนนี้พี่มีบริษัทเป็นของตัวเอง พี่คิดว่าเรามีพลังที่สามารถเปลี่ยนโลกได้ พลังที่อยู่ในกำมือของคุณ ถ้าคุณใช้พลังนี้ให้มันถูกต้อง คุณจะเปลี่ยนได้แม้กระทั่งชีวิตของลูกน้องคนหนึ่งให้ดีขึ้นได้ เราทำงานแบบมีคุณธรรมเป็นเรื่องที่สำคัญมาก และการที่เราจะอยู่แบบผู้แพ้ไปวัน ๆ นั้นมันง่าย แต่การอยู่อย่างไรให้สามารถควบคุมทุกสถานการณ์ไว้ได้มันยากยิ่งกว่า”

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง

https://khaomangai.com/

https://www.ridingtiger.com/

https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

https://podcasts.apple.com/us/podcast/riding-tiger-podcast/id1565010294

https://www.facebook.com/nongskhaomangai/photos

เชื่อว่าหลายคนคงเคยได้ยินชื่อ “น้องข้าวมันไก่” หรือผ่านสายตากับภาพสาวน้อยผมสีทองและรอยยิ้มอันสดใส เจ้าของกิจการ “Nong′s Khao Man Gai” ร้านข้าวมันไก่เจ้าดังในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งนอกจากความสำเร็จอันน่าทึ่ง ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือและเงินเพียงไม่ถึง 100 ดอลลาร์สหรัฐ ประสบการณ์ชีวิตของเธอก่อนที่จะก้าวสู่ความสำเร็จก็น่าสนใจไม่แพ้กัน มาดูกันว่าสาวน้อยผมทองในวันนั้น ณ ปัจจุบันในวัย 41 ปี กับการเป็นเจ้าของบริษัทและสวมบทบาทคุณแม่ ชีวิตของเธอดำเนินไปอย่างไร “เป้าหมายและความสำเร็จ” ของเธอในวันนี้คืออะไร

น้อง พูนสุขวัฒนา หรือที่ใครหลายคนเรียกเธอว่า “เชฟน้อง” เดินทางจากประเทศไทยสู่สหรัฐอเมริกา กับความตั้งใจเต็มเปี่ยมที่จะหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว และช่วยเหลือครอบครัวที่เมืองไทย เธอเดิมพันอนาคตด้วยเงินติดตัวเพียง 70 ดอลลาร์สหรัฐ กับทักษะภาษาอังกฤษซึ่งไม่ได้อยู่ในระดับที่ดี

ก่อนจะมาเป็น “น้องข้าวมันไก่”

คุณน้องเกิดและโตในกรุงเทพมหานคร อาศัยอยู่กับครอบครัวที่มีคุณแม่เป็นแม่ครัวในร้านอาหารและพ่อที่เป็นโรคติดสุรา เธอเติบโตมากับการพบเห็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่ และตัวเธอเองก็ถูกพ่อทุบตีอยู่เสมอ สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ในวัยเด็กคือตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด จนติดอยู่ใน 5 อันดับต้นของห้องตลอด ซึ่งเพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้รับรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เธอมอบให้เพื่อน ๆ นั้น เบื้องหลังเธอต้องใช้ความพยายามมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ อีกหลายคน เพราะเธอทำการบ้านและอ่านหนังสือได้ในยามพ่อหลับเท่านั้น

“ก่อนบินไปสหรัฐฯ ที่บ้านครอบครัวฐานะไม่ค่อยดี พี่เรียนจบปริญญาตรีบริหารธุรกิจ แม่ทำงานคนเดียว พ่อขี้เมา ทำงานอะไรก็โดนเขาไล่ออก เมาแล้วตี ตีแม่ ตีพี่ด้วย พี่มีแรงผลักดันตั้งแต่เด็กว่าเราจะไม่จบตรงนี้ พี่ต้องทำการบ้านตอนเขาหลับ ตื่นเช้ามาคือเมาเลย กลับมาตอนเย็นก็เมา แต่พี่เรียนเก่งมันเหมือนเป็นทางออกของเรา ให้เรารู้สึกดีกับตัวเอง”

คุณน้องเรียนจบได้เข้าทำงานเป็นคนแรกของรุ่น ทันทีที่เรียนจบเธอเข้าทำงานเป็นแอร์โฮสเตส ซึ่งเป็นงานที่เธอฝากความหวังเอาไว้สูงมาก และเธอตั้งใจว่าจะทำงานนี้ให้ดีที่สุดเพื่อแม่

“แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องออกเพราะคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์พิจารณา นับว่าเป็นความล้มเหลวครั้งแรก เพราะเราตั้งใจทำงานและต้องการงานนั้นมาก เราอยากช่วยแม่ คิดว่าเราคงยังไม่พร้อม เราอาจจะยังเด็ก อาจจะพยายามไม่พอ ประกอบกับมีแฟนด้วย”

เธอแต่งงานกับสามีสัญชาติอเมริกันและบินไปพอร์ตแลนด์ สหรัฐฯ ในปี 2546 ด้วยวัย 23 ในขณะนั้น แต่ทั้งคู่ไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ต่อไปได้ โดยเธอคิดว่าอาจจะเป็นเพราะทั้งคู่ยังเด็กเกินไป จึงทำให้ต้องหย่าร้างกันไป จากนั้นเธอทำเรื่องอยู่สหรัฐฯ ต่อและสร้างชีวิตของตัวเอง

เริ่มทำธุรกิจของตัวเองหลังจากเป็นลูกจ้างในร้านอาหาร 7 ปี

การทำงานในร้านอาหารไม่ใช่ความคิดแรกของเธอ ทันทีที่เดินทางมาถึงสหรัฐฯ คุณน้องลองสอบทำงานแอร์โฮสเตสแต่ไม่ได้ สมัครงานร้านสะดวกซื้อก็ไม่ได้ สมัครห่อของขวัญในห้างก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์อยู่ดี

“เรารู้แล้วว่าในตลาดแรงงานเรามีข้อจำกัด ร้านอาหารไม่ได้เป็นความคิดแรกที่อยากทำ แม่เป็นกุ๊กที่ร้านอาหารเมืองไทย เวลาปิดภาคเรียนเราก็ไปทำงาน เพื่อหาค่าเล่าเรียน สมัยก่อนคิดว่าแม่ต้องลำบาก ทำงานส่งเสียจนเราจบปริญญาตรี อยากให้เรามีอนาคต เราอยากทำงานนั่งโต๊ะให้แม่สบาย การทำงานในร้านอาหารหรือเป็นเจ้าของร้านอาหารไม่ได้อยู่ในความคิดเลย แต่ตอนที่เติบโตมาเราก็ต้องทำอาหารกินเองอยู่แล้ว เพราะเราไม่มีเงินไปกินข้างนอก เราไม่ซื้อกินเลย และก็ไม่ได้คิดว่าทักษะการทำอาหารเป็นเรื่องพิเศษอะไร”

“ก่อนจะเปิดร้านทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านอาหารไทยในออริกอน ทำมาหลายร้าน ทำอยู่ประมาณ 7 ปี ตอนมามีเงิน 70 ดอลลาร์ฯ คิดว่าทำงานเก็บเงินไปก่อน พี่อยากแตกต่างแต่ก็มีโอกาสน้อย เพราะไม่ได้ไปเรียนหนังสือเหมือนคนอื่น คิดในใจว่าจะลุยเอง ไม่อยากเรียนเพราะไม่อยากกู้เงินเรียน”

เธอเล่าว่า ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นของตัวเอง เธอได้เข้าไปทำงานในร้านอาหารที่มีชื่อว่าป๊อก ๆ มีเจ้าของเป็นชาวต่างชาติ ซึ่งหน้าที่รับผิดชอบภายในร้านของเธอคือมือตำส้มตำ และในขณะที่ทำงานอยู่นั้นเธอก็สงสัยว่าทำไมทางร้านถึงสามารถคว้ารางวัลร้านอาหารยอดเยี่ยมประจำปีมาได้

“เราอยากเรียนรู้วิชา และอยากรู้ด้วยว่าถ้าเราได้ทำอาหารเราจะชอบไหม เพราะในความคิดของคนไทยส่วนใหญ่ก็จะเป็นเจ้าของร้านอาหาร”

“เริ่มธุรกิจปี 2552 แต่ก่อนจะเปิดได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เงินเก็บมามันก็ไม่พอเปิดร้าน ตอนนั้นอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีแฟน เราคิดไปว่าเราอาจจะต้องเสิร์ฟอาหารไปตลอดชีวิต เริ่มเศร้า ๆ เริ่มหมดหวังแล้ว แต่ก็บอกตัวเองว่า ฉันจะสร้างอนาคตของฉันเอง ด้วยมือของฉันเอง เลยทุ่มหมดตัว”

ประสบการณ์และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ

คุณน้องเล่าว่า จากประสบการณ์การทำงานของเธอ โดยเฉพาะร้านสุดท้ายที่เธอได้มีโอกาสเข้าไปทำงาน สอนอะไรให้เธอหลายอย่าง เธอได้เรียนรู้ว่าถึงแม้ว่าฝีมือในการทำอาหารอาจจะไม่เลอเลิศ แต่ด้วยมีวิธีการจัดการที่แตกต่างและเป็นระบบ มันจะทำให้เห็นข้อได้เปรียบ

“ทางร้านสามารถที่จะสื่อสารและเล่าเรื่องราวกับลูกค้าได้ว่าอาหารมาจากไหน ส่วนผสมมาจากไหน ตรงนั้นเขาได้เปรียบและเป็นร้านที่ประสบความสำเร็จ แม้ตอนนี้จะปิดไปแล้ว”

“สิ่งที่ได้จริง ๆ คือความมั่นใจ ถ้าเราทำอาหารให้สุด สมัยก่อนร้านอาหารที่สหรัฐฯ ไม่ได้มีรสชาติเหมือนที่เมืองไทย เพราะวัตถุดิบต่าง ๆ ไม่ได้เหมือนที่เมืองไทย เราอยากทำให้รสชาติเหมือนที่เมืองไทย เราต้องหาส่วนผสมที่ดีที่สุดมันหายาก แต่ถ้าตั้งใจทำลูกค้าก็จะเห็น เราอยากจะให้ผลงานเราออกมาเป็นแบบนี้”

การทำงานย่อมมีอุปสรรคเข้ามาเสมอ แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ ด้วยความมั่นใจและการปรับสูตรหาความสมดุลของรสชาติ

“บางคนเขาไม่เข้าใจอาหารเรา เขาก็จะบอกว่า นี่ไม่ใช่อาหารไทย เราก็บอกใช่ด้วยความมั่นใจ เราทำจริง ๆ เวลาที่เรามาจากต่างเมือง เรามีความกลัว เรากลัวลูกค้า และเราก็พูดภาษาเขาไม่ได้ด้วย เราต้องปรับสูตรเพื่อหาสมดุลตามลูกค้าด้วยส่วนหนึ่ง ซึ่งช่วงแรก ๆ เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก ไหนจะปัญหาค่าเช่าแพง ค่าแรงงานก็แพง ค่าวัตถุดิบที่ต้องให้รสชาติออกมาเหมือนเมืองไทยอีก เราต้องหาสมดุลเพื่อให้เราสามารถทำธุรกิจได้ เพราะการทำธุรกิจมันต้องมีกำไร และเราต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าจะทำอย่างไรให้อยู่รอด นี่คือเรื่องที่ยากมากและถือเป็นอุปสรรคสำคัญ”

ต่อตอนที่ 2

คุณจิมมี่เล่าว่า ทางร้านจ้างพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย และดำเนินการเรื่องเอกสารการทำงานให้ทั้งหมดอย่างถูกต้อง แทนที่จะใช้วิธีการดึงตัวพ่อครัวแม่ครัวจากร้านไทยในต่างประเทศ

“ตั้งแต่ที่เริ่มเปิดร้านแรก ๆ เราหาพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย แทนการตระเวนหาในพื้นที่แล้วเกิดปัญหาการแย่งตัว เราจึงใช้วิธีการสร้างคนของเราเอง เพราะพวกเขาจะอยู่กับเรายาว กลายเป็นว่าอยู่กับด้วยน้ำจิตน้ำใจ ไม่ได้อยู่กันเรื่องเงินแล้ว เพราะถ้าเราไปดึงคนมาจากร้านอื่น ร้านอื่นก็จะมาดึงตัวคนของเราไปได้เช่นกัน”

“เราโชคดีที่ได้ทุกคนมาทำงานในร้าน ทุกคนอยู่กับเราได้นาน เป็นสัญญาใจมากกว่าสัญญาเงิน พอเราทำงานเราก็จะเผื่อแผ่ไปถึงพนักงานของเรา เราเปิดให้พนักงานมาร่วมหุ้นกับเราในร้าน ทุกคนมีความเป็นเจ้าของธุรกิจของตัวเอง นอกจากเงินเดือนที่จะได้รับในแต่ละเดือน ในฐานะเจ้าของธุรกิจพวกเขาก็จะได้เงินปันผลในแต่ละเดือนด้วย พวกเราอยู่กันแบบครอบครัว และเมื่อคนในร้านมีความสุข พวกเขาก็จะไม่ลาออกไปทำงานที่อื่น”

“อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในสหรัฐฯ ก็คือ ทุกอย่างที่นี่วางไว้ค่อนข้างจะเป็นระบบระเบียบ เราเน้นย้ำอยู่เสมอว่า พนักงานในร้านเราต้องเสียภาษีทุกอย่างให้ถูกต้อง ทุกคนต้องยอมเสียภาษีตามกฎหมาย เพราะในบั้นปลายของชีวิตทุกคนจะมีเงินจากรัฐบาลมาเลี้ยงดู”

ผลกระทบจากโควิด-19

สิ่งแรกที่คุณจิมมี่ทำเมื่อได้รับข่าวเกี่ยวกับการแพร่ระบาดก็คือ เรียกประชุมพนักงานในร้าน และเพื่อนร่วมอาชีพ เพื่อหาทางออกร่วมกัน

“ตอนที่มีการสั่งล็อกดาวน์ยอมรับว่าตกใจ แต่ผมไม่ตัดสินใจเองคนเดียว เราคุยกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป ทุกคนจะปรับตัวกันอย่างไร ให้ทุกคนได้ออกความคิดเห็น เพราะเราไม่สามารถเป็นผู้นำได้ในยามวิกฤต โจรเรายังป้องกันได้แต่นี่มันเป็นเชื้อโรค เราจะป้องกันอย่างไร ขนาดเราป้องกันแล้วป้องกันอีก สุดท้ายพนักงานร้านเราก็ยังติดโควิด”

พนักงานในร้านติดโควิด 2 คน สิ่งที่คุณจิมมี่ทำคือ ประกาศผ่านเฟซบุ๊กถึงความจริงที่เกิดขึ้น และความจำเป็นที่จะต้องปิดร้านเป็นการชั่วคราว เพื่อให้พนักงานในร้านไปตรวจหาเชื้อครบทุกคนเสียก่อน

“ตอนเกิดเรื่องคนในร้านถามว่าเราบอกลูกค้าว่าอย่างไร ผมก็บอกความจริงไป เพราะถ้าเราไปโกหกลูกค้า แล้วมีใครคนหนึ่งไปพูดกับลูกค้า ความดีที่เราทำมาทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นเรื่องโกหก เราต้องตัดสินใจที่จะพูดเรื่องจริงกับลูกค้าไปเลย ลูกค้ารับได้หรือไม่ได้ไม่เป็นไร สุดท้ายลูกค้าเขาก็ขอบคุณเรา ที่เราพูดความจริงและเราเองก็มีความสุขไปด้วยที่ได้พูดความจริงออกไป”

ทางร้านประสบปัญหาในช่วง 2 เดือนแรก ที่มีการแพร่ระบาดและล็อกดาวน์ แต่เมื่อทุกคนสามารถปรับตัวได้ ยอดขายอาหารของทางร้านก็กลับมาเป็นปกติ และพุ่งสูงขึ้นกว่าก่อนที่จะมีการแพร่ระบาดอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทางร้านเราโชคดีตอนที่เกิดโควิด รัฐบาลให้เงินเรามาเยอะมาก จากเงินภาษีที่เราจ่ายไป ในขณะที่บางร้านบอกว่าทำไมไม่ได้เงินเยียวยาเลย นั่นก็เพราะว่าคุณไม่ได้เสียภาษีให้ถูกต้อง จึงอยากฝากเอาไว้ เพราะสุดท้ายเราอยู่ในประเทศที่เขามีระบบช่วยเหลือที่ดีมาก พอเราเสียภาษีถูกต้องทุกอย่าง เขาก็จะเห็นยอดที่เราจ่ายเข้าไปในระบบ และเขาก็จะช่วยเหลือเราได้อย่างรวดเร็ว”

ความสำเร็จและเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

“ถามผมตอนนี้ผมคิดว่า ณ ปัจจุบันทุกอย่างมันเลยความฝันมาเยอะแล้ว เพราะผมเคยฝันเพียงว่าอยากได้เงินจากงานที่ทำ “พอกินพอใช้” จากนั้นก็ขอให้ “มีกินมีใช้” ตอนหลังขอให้ “มีกินมีเก็บ” แต่ ณ วันนี้เราเดินมาไกลมากกว่าการมีกินมีเก็บแล้ว ผมเลยเปลี่ยนความคิด ให้เป็นวันนี้เราจะทำอย่างไรเพื่อที่จะแบ่งปันผู้อื่นได้บ้าง”

“ความซื่อสัตย์คือเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ เราเอาเรื่องจริงไปพูดกับลูกค้า อย่างเช่น ลูกค้าบอกว่าอาหารจานนี้ไม่อร่อย วิธีการของผมคือ เราจะยังคงวางของที่ลูกค้าบอกว่าไม่อร่อยไว้บนโต๊ะ แล้วทำจานใหม่มาเปลี่ยนให้ เมื่อลูกค้าถูกใจอาหารจานใหม่ ทางร้านถึงจะเก็บจานเก่าไปทิ้ง ผมจะไม่เอาอาหารลูกค้าไปซ่อม เพราะถ้าอาหารไม่อร่อย ซ่อมยังไงก็ไม่อร่อยอยู่ดี และคุณภาพอาหารก็จะเสียไปด้วย หรือในกรณีที่มีอาหารที่ลูกค้าแพ้อยู่ในจาน เราก็จะทำให้ใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่เพียงแค่เขี่ยส่วนที่ลูกค้าแพ้ออก เราต้องซื่อสัตย์กับลูกค้าให้ได้ ลูกค้ามีความสุข เราก็มีความสุข และความสุขก็จะอยู่กับเราตลอดไป”

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

“ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญ เราต้องซื่อสัตย์ต่อลูกค้า ซื่อสัตย์ต่อพนักงาน ซื่อสัตย์ต่อหุ้นส่วน และทุกคน อย่างผมคือพูดความจริง พูดตรง ๆ กับทุกคน สิ่งที่เราพูดกับลูกค้า เราก็จะกล้าพูดกับลูกน้อง สิ่งที่เราพูดกับลูกน้อง เขาก็จะสามารถเอาไปพูดกับลูกค้าได้”

“ยอมรับว่าอาหารร้านเราค่อนข้างแพง พอมีคนถามว่าทำไมร้านเราขายแพง เราก็จะบอกไปตรง ๆ ว่า ถ้าจะให้ขายอาหารราคาถูกเหมือนที่อื่นเราทำไม่ได้ เพราะเราต้องจ่ายเงินให้พนักงานตามกฎหมาย เสียภาษี และเราไม่แข่งขันที่ราคา เพราะผัดไทยของผม 1 จาน สามารถช่วยเหลือคนในร้านได้อีกกว่า 20 ครอบครัว”

“สุดท้ายอยากขอฝากว่า งานทุกงานมีหลากหลายปัญหา แต่เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ ถ้าเราซื่อสัตย์กับลูกค้า ซื่อสัตย์กับทุกคน เราก็จะผ่านจุดนั้นไปได้

ข้อมูลเพิ่มเติมของร้าน

• https://www.facebook.com/blueelephantthaicuisine
• https://www.blueelephantca.com/
• https://www.facebook.com/AtCFresh/

คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่มีความฝันเป็นของตัวเอง ความฝันที่เราต้องแลกมาด้วยความพยายามและความมุ่งมั่นตั้งใจอันแน่วแน่ โดยที่ไม่ยอมแพ้พ่ายให้กับอุปสรรคต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต

ตรีรัตน์ เอี่ยมอุไรรัตน์ หรือคุณจิมมี่ อายุ 51 ปี เจ้าของร้านอาหารไทยหลายแห่งในเมืองเบเคอร์สฟิลด์ (Bakersfield) รัฐแคลิฟอร์เนีย เดินทางจากประเทศไทยสู่นครลอสแอนเจลิส หรือแอลเอ สหรัฐอเมริกา เมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 จากลูกจ้างบริษัทเอกชนในประเทศไทยที่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับอาหารเลย เริ่มต้นการใช้ชีวิตในต่างแดนด้วยการเข้าทำงานร้านอาหารไทยในแอลเอ คุณจิมมี่เชื่อว่า การได้ทำงานในร้านอาหารไทยในเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากคือคำตอบที่ดีที่สุด เพราะการเริ่มต้นจากการสื่อสารด้วยภาษาไทยน่าจะง่ายกว่าการกระโดดไปเริ่มต้นด้วยการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในชีวิตประจำวัน

“บินจากเมืองไทยไปแอลเอเพราะคิดว่าเป็นเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เยอะ เราคิดว่าจะเริ่มอะไรได้ง่ายขึ้น เพราะอย่างน้อยก็มีคนไทยด้วยกัน เราเริ่มจากคนที่รู้จักและทำงานต่อไปเรื่อย ๆ เราเริ่มจากการพูดภาษาไทย และหัดพูดภาษาอังกฤษ ค่อย ๆ เรียนรู้ทุกอย่าง 1-2-3”

คุณจิมมี่ทำงานในร้านอาหารที่แอลเอประมาณ 3-4 ปี ก็ได้เรียนรู้ตัวเองว่าตนเองนั้นมีความชอบในธุรกิจร้านอาหาร และเชื่อว่าสักวันจะต้องได้เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในแอลเอ จากนั้นคือขั้นตอนของการมุ่งมั่นเก็บเงินเพื่อก้าวสู่การเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยเต็มตัว

เหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความท้าทาย และอุปสรรควัดใจ ในการเริ่มต้นเป็นเจ้าของธุรกิจร้านอาหาร

คุณจิมมี่ใช้เวลานานหลายปีในการเก็บหอมรอบริบ จนมีเงินมากพอในการเปิดร้านอาหารในแอลเอตามที่ฝันเอาไว้ แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นดังหวัง เมื่อเปิดร้านได้เพียงแค่ 2 เดือนก็เกิด “ไฟไหม้” ภายในร้าน

“ครั้งแรกที่ทำร้านมันก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จ เกิดไฟไหม้ภายในร้าน เราทำได้แค่เดือน 2 เดือน ทำให้เราเรียนรู้ว่าการทำงานทุกอย่างต้องมีประกันให้ครบถ้วน เมื่อทำการซื้อขายธุรกิจกันเราต้องทำให้ถูกต้อง 100% เพื่อที่จะได้ความคุ้มครองอย่างเต็มที่ เราใช้เวลานานหลายปีในการต่อสู้ในชั้นศาล สุดท้ายเราชนะคดีแต่เงินที่ได้มาก็ต้องจ่ายไปกับค่าทนาย พูดได้ว่าเราไม่เหลืออะไรเลย ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด”

ถึงแม้จะต้องเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ นานา คุณจิมมี่ก็ไม่ยอมแพ้ เริ่มเก็บเงินและทำร้านใหม่อีกครั้งในแอลเอ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะในแอลเอมีการแข่งขันที่สูงมาก

“ในแอลเอมีร้านอาหารไทยอยู่หลายร้อยร้าน ทุกร้านก็ต้องแข่งขันกัน ซึ่งไม่ได้มีการแข่งขันทางด้านคุณภาพ แต่กลับเป็นการแข่งกันลดราคาเพื่อแย่งลูกค้า สุดท้ายทุกคนก็ต้องหาต้นทุนให้ต่ำที่สุดเพื่อจะได้อยู่กันได้ ในขณะที่เราทำทุกอย่างถูกต้องเราก็อยู่ไม่ได้ เลยต้องย้ายออกมาอยู่นอกเมือง”

จากแอลเอสู่เบเคอร์สฟิลด์ซึ่งเป็นเมืองที่มีการแข่งขันต่ำ คุณจิมมี่ใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีจากการทำงานในแอลเอมาตั้งต้นเปิดร้านใหม่อีกครั้งในเบเคอร์สฟิลด์ เมื่อปี 2554 ในชื่อ “บลู เอเลเฟ่น” (Blue Elephant)

“พอย้ายออกมาการแข่งขันมันต่ำ เพราะร้านไทยไม่ได้เยอะเหมือนในแอลเอ หลังจากที่เรามีประสบการณ์จากการที่ไม่ประสบความสำเร็จในแอลเอ เราได้เรียนรู้และทำทุกอย่างให้เป็นระบบอย่างถูกต้อง สำหรับบลูเอเลเฟ่นเราตั้งใจทำให้เป็นร้านอาหารไทย 100% ไม่มีลูกผสมเลย ที่ร้านเราจะมีข้าวเหนียวมะม่วงและข้าวเหนียวทุเรียน เพราะร้านเรากล้าที่จะทำข้าวเหนียวทุเรียนขาย อย่างข้าวเหนียวมะม่วงวันหนึ่ง ๆ เราขายได้ประมาณ 40-50 ออเดอร์ เรามั่นใจว่าของเราอร่อย เราให้ลูกค้าชิมถ้าลูกค้าบอกว่าไม่อร่อย ก็ไม่ต้องจ่ายเงินสำหรับออเดอร์นี้”

และเมื่อประมาณ 1 เดือนที่ผ่านมา คุณจิมมี่ก็ได้เปิดร้านแห่งที่ 2 ในชื่อ แอท ซี เฟรช (@ C Fresh)โดยเน้นไปที่การขายอาหารทะเล หรือที่หลายคนรู้จักกันในนาม “กุ้งถัง ปูถัง” สำหรับเหตุผลที่เลือกทำร้านสไตล์นี้ก็เพราะว่ากำลังได้รับความนิยม และผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในย่านนี้ก็นิยมชมชอบอาหารสไตล์นี้เป็นทุนอยู่แล้ว ซึ่งนอกจากอาหารทะเลแล้วลูกค้ายังสามารถสั่งเมนูอาหารไทยได้บ้าง แต่อาจจะไม่ครบครันเหมือนที่ร้านบลูเอเลเฟ่น

นอกจากนี้ คุณจิมมี่กำลังเตรียมเปิดร้านที่ 3 “บลู เทเบิล” (Blue Table) ร้านอาหารไทยที่อยู่ห่างจากร้านแรกประมาณ 10 กว่าไมล์ เพื่อขยายตลาดและเอาใจลูกค้าที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินการ เพื่อเตรียมเปิดร้านในเร็ว ๆ นี้

ต่อตอนที่ 2/2

คุณละมัยมองว่า การทำธุรกิจในสหรัฐฯ เป็นระบบการทำงานที่ดีมาก สหรัฐฯ คิดค้นแนวทางการดำเนินธุรกิจสมัยใหม่ ซึ่งเหล่าบรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างก็มีความรู้ในด้านเทคนิคทางธุรกิจใหม่ล่าสุดมากมายและหลากหลาย

“พวกเขามีระบบ กระบวนการ และขั้นตอนอันยอดเยี่ยม ทำให้การแข่งขันกับธุรกิจอเมริกันนับว่าเป็นเรื่องยากพอสมควร และผลจากการแข่งขันที่รุนแรง 66% ของธุรกิจขนาดเล็กในสหรัฐฯ มักจะล้มเหลวในช่วงปีแรก จึงทำให้เราต้องระมัดระวังอย่างเต็มที่ เพื่อจะไม่ให้ธุรกิจของเราไปแข่งขันโดยตรงกับธุรกิจอเมริกันในตลาด ยกเว้นแต่คุณจะมีทีมงานที่ดีมาก ๆ”

อย่างไรก็ตาม โอกาสในการดำเนินธุรกิจสปาอย่างเป็นระบบก็ยังมีความเป็นไปได้ในตลาดสหรัฐฯ เพราะบริการนวดแผนไทยได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ เนื่องจากชาวอเมริกันค้นพบประโยชน์ในการรักษา เพราะการนวดแผนไทยสามารถบำบัดอาการต่าง ๆ ได้ดีกว่าการนวดแบบตะวันตก แม้ว่าการแข่งขันในตลาดจะมีอยู่ค่อนข้างสูง แต่การนวดสปาไทยก็ไม่แพ้ชาติใด ด้วยวัฒนธรรมแบบไทยที่ได้รับการถักทออย่างลึกซึ้ง ผ่านทักษะและรูปแบบของศาสตร์การนวดแผนไทย จึงเป็นไปได้ยากที่ธุรกิจต่างประเทศจะสามารถเลียนแบบการนวดของไทยได้อย่างถูกต้องตามแบบไทยแท้

“มีโอกาสมากมายในประเทศสหรัฐอเมริกาที่รอให้คุณไขว่คว้า มันเป็นอะไรที่น่าสนใจมาก เพราะคุณจะได้เห็นผู้คนที่ตั้งใจทำงานกันอย่างหนักและประสบความสำเร็จได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน หากคุณมีความคิดที่ดีและเต็มที่กับงานที่ทำ คุณก็จะสามารถประสบความสำเร็จได้ อย่าลืมว่าความท้าทายมันคือการที่คุณมีความคิดริเริ่มอันน่าสนใจ และแผนธุรกิจที่ถูกวางแผนมาอย่างรอบคอบ”

ผลประกอบการทางธุรกิจในตอนนี้ทำให้มีความสุขแล้วหรือยัง

“การได้ก้าวมาเป็นผู้ประกอบการและการเริ่มต้นธุรกิจสปาที่ประสบความสำเร็จ นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ๆ มันเติมเต็มเป้าหมายทุกอย่างที่เคยตั้งเอาไว้ ฉันได้ยกฐานะทางสังคมจากลูกสาวชาวนาไทยที่เป็นกรรมกร มาเป็นผู้ก่อตั้งและซีอีโอของธุรกิจ ชามผกา นวดไทย แอนด์ สปา ในต่างประเทศ” คุณละมัยกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

มันคือความสุขที่เธอได้กลายมาเป็นแบบอย่างให้กับผู้หญิงกลุ่มเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ในสหรัฐฯ เธอได้ทำให้พวกเขาเห็นว่า ความเป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จในธุรกิจยังมีอยู่เสมอ ขอเพียงแค่คุณยึดมั่นในตัวเอง รู้ตัวเองว่ามาจากไหน โดยปราศจากการลดทอนคุณค่าของตัวเอง และไม่ทำร้ายผู้อื่นเพื่อทำให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้า พร้อมไปกับการช่วยให้ผู้คนมีชีวิตที่ดี มีความสุขและมีสุขภาพที่ดีขึ้น และใส่ใจดูแลของพนักงานร้าน

“อยากขอบคุณโอกาสที่ดี ที่ทำให้วันนี้ชามผกามีโอกาสนำเอาศาสตร์อันทรงคุณค่าและมรดกทางวัฒนธรรมของไทยมาเผยแพร่ และทำให้ผู้คนรู้จักและเคารพในการนวดบำบัดของเรามากขึ้น เพราะฉะนั้นวันนี้ก็นับว่าฉันมีความสุขมากแล้ว”

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

ตลอดระยะเวลาของการฝึกฝนและเก็บเกี่ยวบทเรียนอันมีค่ามากมาย เพื่อให้การประกอบธุรกิจในสหรัฐเป็นไปได้อย่างราบรื่น ก็ยังคงมีบางอย่างที่ยังคงขัดแย้งกับอยู่ในใจของคุณละมัย ซึ่งนั่นก็คือ “ค่านิยมของความเป็นไทย”

“ธุรกิจอเมริกันมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มผลกำไรสูงสุด แต่ในฐานะที่เป็นชาวไทยพุทธเถรวาทฉันมุ่งเน้นที่จะทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นด้วยการช่วยเหลือผู้อื่น เพราะสิ่งที่ดีที่สุดที่ได้รับจากลูกค้า คือการได้รักษาโรคภัยไข้เจ็บให้เขา และช่วยให้พวกเขามีสุขภาพที่ดีขึ้น”  และสิ่งที่ทางร้านนำมาใช้ในการบริการสปาระดับแนวหน้าก็คือ การต้อนรับแบบไทยซึ่งรู้จักกันไปทั่วโลก กับการให้บริการลูกค้าด้วยความเป็นมิตร (ยิ้มแบบไทยใหญ่และไหว้ด้วยความเคารพ) พร้อมไปกับการดำเนินธุรกิจด้วยเทคโนโลยีทางธุรกิจล่าสุดของอเมริกา

“ลูกค้าชาวอเมริกันของเรารับรู้ว่าเราใส่ใจในการบริการและลูกค้าก็ประทับใจในบริการของเรา เราจึงกลายเป็นผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพที่เชื่อถือได้ในชุมชน เราไม่เคยโฆษณาธุรกิจนวดของเรา เพราะธุรกิจของเราเป็นการบอกต่อแบบปากต่อปาก 100% และบ่อยครั้งที่ลูกค้ามักจะจองกับทางร้านเราล่วงหน้าเป็นเวลาหลาย ๆ วัน หากคุณรักในสิ่งที่คุณทำและพยายามทำมันให้ดีที่สุด คุณจะประสบความสำเร็จในสิ่งนั้น ๆ และนั่นคือเคล็ดลับง่าย ๆ สู่ความสำเร็จของเรา”

คำแนะนำสำหรับคนไทยที่อยากเปิดสปาในสหรัฐอเมริกา

“การเป็นเจ้าของธุรกิจและดำเนินกิจการสปาไทยในสหรัฐอเมริกานับเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น ชาวอเมริกันชื่นชมกับการที่คุณเดินทางมายังสหรัฐฯ เพื่อแบ่งปันวัฒนธรรมของไทยและส่งต่อผลลัพธ์อันน่าทึ่งของการนวดแผนไทยให้กับพวกเขา”

นอกจากนี้ คุณละมัยเล่าว่า การประกอบธุรกิจในสหรัฐฯ นั้นมีข้อดีหลายข้อ ไม่ว่าจะเป็นความปลอดภัยทางการเงิน ปลอดจากความเสี่ยงทางการเมือง ความเสี่ยงจากการขึ้นลงของสกุลเงิน และเป็นประเทศที่มีการคอรัปชั่นต่ำ

“คุณสามารถเข้าถึงตลาดการเงิน ตลาดหุ้น อสังหาริมทรัพย์ และโอกาสทางธุรกิจของสหรัฐฯ ต่าง ๆ พร้อมทั้งทำเลทองมากมายในชุมชนที่คุณอาศัยอยู่ ซึ่งมีความปลอดภัยและมีการเข้าถึงโรงเรียนรัฐของสหรัฐฯ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ดีมากสำหรับครอบครัวของคุณ”

“การเดินทางมาที่สหรัฐฯ ด้วยวีซ่าที่ถูกต้อง คือ เส้นทางสู่กรีนการ์ดและการเป็นพลเมืองสหรัฐฯ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คุณจะเริ่มต้นทำธุรกิจ สิ่งสำคัญคือ คุณต้องเข้าใจกฎระเบียบทางธุรกิจของอเมริกัน การปฏิบัติตามกฎหมาย และระบบภาษี”

และด้วยวิสัยทัศน์ของชามผกา คือ การทำให้นวดแผนไทยเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและพร้อมให้บริการกับผู้คนทั่วไปในสหรัฐฯ สำหรับท่านที่ต้องการจะเปิดสปาไทยในสหรัฐฯ หากมีคำถามหรือต้องการความช่วยเหลือในการเริ่มต้นธุรกิจ ท่านสามารถติดต่อคุณละมัยได้ที่ ChampakaThaiMassage@gmail.com

“ฉันยินดีให้ความช่วยเหลือ ขอบคุณและสวัสดีค่ะ!” เธอกล่าว

เว็บไซต์ร้าน

• https://www.facebook.com/champakathaimassage
• https://www.champakathaimassage.com/blog/2019/3/30/lamais-big-brown-feet