การขยายตัวของอุตสาหกรรมบางส่วนในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ทำให้รัฐแคลิฟอร์เนียต้องสูญเสียผลประโยชน์ไป จากสถิติพบว่า ในปี 2562 มีการย้ายถิ่นฐานของแรงงานด้านการผลิตจากแคลิฟอร์เนียมายังเทกซัสเกือบ 2,000 คน และแอริโซนากว่า 1,300 คน ซึ่งเป็นสถิติที่มากที่สุดในรอบทศวรรษ นอกจากนี้ ในช่วงระหว่างปี 2560-2562 แรงงานด้านการผลิตจากแคลิฟอร์เนีย ได้มีการย้ายถิ่นฐานมายังรัฐเนวาดากว่า 2,700 คน

โฆษกจาก Department of Finance ของแคลิฟอร์เนียกล่าวว่า การจ้างงานภาคการผลิตภายในรัฐกำลังปรับตัวลดลงในระยะยาว แต่ยังอยู่ในตำแหน่งที่สามารถจะแข่งขันในภาคการผลิตขั้นสูงที่ต้องใช้ทักษะเฉพาะทางและเป็นงานที่มีค่าจ้างสูงได้

การสูญเสียผลประโยชน์ของแคลิฟอร์เนียนั้น อาจจะดูว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเศรษฐกิจของรัฐที่มีมูลค่า 3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ภาษีและค่าอยู่อาศัยที่สูงขึ้น เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้บริษัทผู้ผลิตต้องมองหาที่อื่น เพื่อเลือกที่ตั้งโรงงานแห่งใหม่

เกล็น แฮมเมอร์ อดีตหัวหน้าหอการค้าของรัฐแอริโซนากล่าวว่า “ภาษีทุกประเภทที่ผู้ผลิตต้องรับภาระ ได้ปรับตัวลดลงเป็นอย่างมาก” โดยในปีนี้ แอริโซนาได้ขยายเครดิตภาษีสำหรับการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานที่จะช่วยสร้างงาน รวมถึงยังช่วยให้ผู้ผลิตสามารถหักค่าใช้จ่ายด้านพลังงานจากใบกำกับภาษีการขายได้

ในรัฐเทกซัส ซึ่งไม่มีการเรียกเก็บภาษีเงินได้ของรัฐ เทศบาลบางแห่งเสนอการลดหย่อนภาษีให้กับธุรกิจใหม่หรือการยกเว้นภาษีทรัพย์สินในท้องถิ่น

รัฐเนวาดายังได้เสนอมาตรการจูงใจด้านภาษีเชิงรุก ซึ่งรวมถึงการลดหย่อนภาษีการขาย ทรัพย์สิน และภาษีธุรกิจ นอกเหนือจากเครดิตภาษีที่สามารถขายต่อให้กับธุรกิจอื่น ๆ

เจ้าของธุรกิจรายใหม่ส่วนหนึ่งถูกดึงดูดให้มาลงทุนจากมาตรการผ่อนปรนภาษี หนึ่งในนั้นได้แก่ Haas Automation ผู้ผลิตเครื่องมือรายใหญ่ที่สุดที่ใช้ในสายพานประกอบในสหรัฐฯ เพื่อขยายฐานโรงงานจากเดิมและสำนักงานใหญ่ที่เมือง Oxnard ในรัฐแคลิฟอร์เนีย โดยบริษัทฯ กำลังสร้างโรงงานแห่งที่สองในเมือง Henderson รัฐเนวาดา ประมาณ 10 ไมล์ทางใต้ของลาสเวกัส และมีแผนการจะจ้างพนักงาน 500 คนเมื่อเปิดให้บริการในต้นปี 2566

นาย ปีเตอร์ เซียร์ฮัต รองประธานบริษัทกล่าวว่า ภายในห้าปี บริษัทมีแผนจะเพิ่มการจ้างงานอีกมากกว่า 1,500 ตำแหน่งในเนวาดา และหวังว่าพนักงานอย่างน้อย 200 – 300 จาก 1,500 คน ในแคลิฟอร์เนียจะย้ายถิ่นฐานมาทำงานที่เนวาดา

บริษัทได้สำรวจทำเลที่ตั้งอื่น ๆ ในเทกซัสและในนอร์ทแคโรไลนา แต่ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจเลือกเนวาดา เนื่องจากใช้เวลาขับรถเพียงวันเดียวไปยังท่าเรือลอสแองเจลิส ซึ่งสามารถจัดส่งเครื่องจักรไปต่างประเทศได้ นายเซียร์ฮัต กล่าว

“ราคาที่พักอาศัยในรัฐแคลิฟอร์เนีย ทำให้เราหาคนงานได้ยาก” เซียร์ฮัตอธิบายว่า โรงงานอยู่ห่างจากชายฝั่งทางตะวันตกของตัวเมืองลอสแองเจลิสประมาณ 60 ไมล์

เขากล่าวว่า พนักงานได้รับค่าตอบแทนเริ่มต้นประมาณ 17 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง แต่ราคาค่าเช่าอพาร์ตเมนต์สามห้องนอนในเมือง Oxnard ตกอยู่ที่ประมาณ 2,800 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน ในขณะที่บริษัทจะจ่ายค่าจ้างให้กับคนงานในเนวาดาในระดับเดียวกัน แต่อพาร์ทเมนท์ขนาดใกล้เคียงกันนั้น มีค่าเช่าน้อยกว่าน้อยกว่า 1,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อเดือน

การช่วยยกระดับความเป็นอยู่ของคนในพื้นที่

บริษัท Steel Dynamics Inc., ผู้ผลิตเหล็กจากเมือง Fort Wayne รัฐอินเดียนา กำลังเปิดโรงงานที่จะเป็นโรงสีที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคในเมือง Sinton รัฐเทกซัสในปีนี้ โดยจะจ้างพนักงานประมาณ 600 คน และผลิตเหล็กได้ 3 ล้านตันต่อปี ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร นาย มาร์ค มิลเล็ท กล่าว

เขากล่าวว่า บริษัทได้เลือกทำเลที่ตั้งของโรงงานให้ใกล้กับโรงงานใหม่ที่สร้างขึ้นในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งจะทำให้ค่าขนส่งต่ำกว่าคู่แข่งที่อยู่ห่างไกลกัน โรงงานแห่งใหม่นี้อยู่ใกล้กับท่าเรือในเมือง Corpus Christi รัฐเทกซัส ซึ่งสามารถขนเหล็กที่นำเข้ามาเข้าเตาหลอมได้ นายมิลเล็ท กล่าว

Steel Dynamics ได้รับการลดหย่อนภาษีโรงเรียนในท้องถิ่น (local school district tax) บางส่วน พร้อมทั้งภาษีที่ได้จากบริษัทฯ นั้น จะนำไปสนับสนุนการก่อสร้างโรงเรียนแห่งใหม่แทนโรงเรียนเดิมที่สร้างขึ้นตั้งแต่ปี 2510

บริษัทได้ช่วยเปลี่ยนโฉมเมืองที่มีประชากรอาศัยอยู่ 5,500 คน และมีรายได้เฉลี่ยของครัวเรือนในปี 2562 อยู่ที่ 30,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยเมื่อปีที่แล้ว บริษัท Steel Dynamics ได้รับใบสมัครจากผู้สมัครมากกว่า 3,500 ราย สำหรับตำแหน่งที่ว่าง 600 ตำแหน่งของโรงสี

“ตำแหน่งเหล่านี้สามารถทำเงินได้ตั้งแต่ 80,000 ถึง 100,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี” จอน ฮ๊อบสัน ผู้จัดการ Sinton City กล่าว

ด้วยแรงกระตุ้นจากโรงถลุงเหล็กแห่งใหม่ การพัฒนาที่อยู่อาศัยใหม่บนพื้นที่กว่า 1,100 เอเคอร์ที่มีพรมแดนติดกับเมือง Sinton ถือเป็นโครงการก่อสร้างหลักโครงการแรกในรอบหลายทศวรรษ และเพิ่มขนาดพื้นที่ของเมืองเป็นสองเท่า

ผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุดบางรายที่เปิดธุรกิจในแถบทางตะวันตกเฉียงใต้ คือผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างบริษัท Intel Corp. โดยบริษัทฯ ได้ผลิตชิปในรัฐแอริโซนามาเป็นเวลาสี่ทศวรรษแล้ว และยังมีแผนขยายการลงทุนอีกมูลค่า 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

“ภาคตะวันตกเฉียงใต้ เป็นสถานที่ที่น่าอยู่ในราคาที่เอื้อมถึงมาก มันง่ายที่จะดึงดูดบุคลากรมีความสามารถ” นาย เจฟฟ์ เบ็งค์ หัวหน้าผู้บริหารของ Benchmark Electronics Inc. ผู้ผลิตอุปกรณ์การแพทย์ อุปกรณ์ทางการแพทย์ อิเล็กทรอนิกส์ และอุปกรณ์ตามสัญญาจ้างในเมืองเทมพี รัฐแอริโซนา กล่าว

Benchmark เพิ่งเปิดโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ในรัฐแอริโซนาแห่งที่สามในรัฐ บริษัทย้ายการผลิตจากโรงงานใน Silicon Valley ที่ปิดตัวไปเมื่อปีที่แล้ว “ธุรกิจของเราค่อนข้างมีการแข่งขันสูง” นายเบ็งค์กล่าว “การทำกำไรจากการผลิตที่คุ้มค่าที่สุดอยู่ที่ไหน ซึ่งมันไม่ใช่ที่ซิลิคอนวัลเลย์แน่นอน”

แอริโซนายังเป็นแหล่งผลิตแรงงานที่มีทักษะด้านวิศวกรรมที่บริษัทต้องการสำหรับการออกแบบและในสายการผลิตอีกด้วย เขากล่าว มหาวิทยาลัยแห่งรัฐแอริโซนารายงานว่า มีนักศึกษาระดับปริญญาตรีเกือบ 20,000 คนในหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์ในปีที่แล้ว เพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 10,000 คนในปี 2556  และมหาวิทยาลัยกำลังดำเนินการเพื่อเปิดโรงเรียนแห่งใหม่ที่เน้นหลักสูตรด้านการผลิต

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/the-southwest-is-americas-new-factory-hub-cranes-everywhere-11622554044

บริษัทผู้ผลิตสินค้าประเภทต่าง ๆ ตั้งแต่เหล็กไปจนถึงรถยนต์ไฟฟ้า กำลังวางแผนสร้างโรงงานใหม่ในรัฐแถบตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ ซึ่งห่างออกไปจากศูนย์กลางด้านการอุตสาหกรรมของสหรัฐฯ ดั้งเดิม ในแถบภาคตะวันตกตอนกลางและตะวันออกเฉียงใต้ โดยสิ่งล่อใจที่ทำให้นักลงทุนสนใจภูมิภาคนี้คือ ทำเลที่ตั้งที่เป็นพื้นที่เปิดโล่ง นโยบายการลดหย่อนภาษีของท้องถิ่น และการขยายตัวของกลุ่มแรงงานที่เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี

สำนักวิเคราะห์เศรษฐกิจของสำนักข่าว Wall Street Journal รายงานว่า ในช่วงปี 2559-2563 รัฐในภาคตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งประกอบไปด้วยรัฐแอริโซนา นิวเม็กซิโก เทกซัส และโอคลาโฮมา ได้เพิ่มผลผลิตมากกว่าภูมิภาคอื่น ๆ ในสหรัฐฯ

จากข้อมูลจากสำนักสถิติแรงงาน ตั้งแต่เดือนมกราคม 2560 ถึงมกราคม 2563 รัฐเหล่านั้นรวมทั้งรัฐเนวาดา ได้เพิ่มการจ้างงานด้านการผลิตมากกว่า 100,000 ตำแหน่ง คิดเป็น 30% ของการเติบโตของการจ้างงานในสหรัฐฯ ในภาคอุตสาหกรรมการผลิต และคิดเป็นสามเท่าของการเติบโตของการจ้างงานทั้งหมดในสหรัฐฯ

กลุ่มผู้บริหารกล่าวว่า จำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นในภูมิภาคนี้ ทำให้มีแรงงานจำนวนมาก และค่าครองชีพที่ต่ำลง ก็เป็นการดึงดูดแรงงานที่มีความสามารถหน้าใหม่ ๆ เข้ามา

นาย ปีเตอร์ ลอลินสัน ผู้บริหารระดับสูงของ Lucid Motors Inc. บริษัทสตาร์ทอัพด้านยานยนต์ไฟฟ้าซึ่งมีแผนจะเปิดโรงงานผลิตรถยนต์มูลค่า 700 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปีนี้ในรัฐแอริโซนากล่าวว่า มันเป็นการง่ายมากที่จะตัดสินใจเปิดโรงงานในพื้นที่นี้ และทางรัฐก็ให้การต้อนรับกับการเปิดบริษัทของเขาแบบวีไอพี

บริษัทฯ ได้ตามหาสถานที่ก่อตั้งโรงงานแล้วมากกว่า 60 แห่งใน 13 รัฐ ก่อนที่จะลงหลักปักฐานบนพื้นที่ 590 เอเคอร์ในเขต Pinal County รัฐแอริโซนา ซึ่งเป็นพื้นที่ชนบทที่เต็มไปด้วยฟาร์มโคนมและไร่ฝ้าย โรงงานขนาดประมาณ 1 ล้านตารางฟุตของบริษัทจะเป็นโรงงานประกอบรถยนต์แห่งแรกของรัฐ

ผู้ผลิตในภาคตะวันตกเฉียงใต้ไม่ได้รับผลกระทบมากนักจากการปิดตัวของธุรกิจเนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 และคาดว่า การเติบโตของตลาดแรงงานที่นั่นจะดำเนินต่อไป โดยนาย เอริค สตาฟริออติส หัวหน้าฝ่ายสถานที่ของ CBRE Group บริษัทอสังหาริมทรัพย์กล่าวว่า การที่ห่วงโซ่อุปทานทั่วโลกหยุดชะงักเป็นเวลามากกว่าหนึ่งปี กำลังกระตุ้นให้ผู้ผลิตจำนวนมากขึ้นย้ายกลับมาหรือขยายฐานการผลิตในสหรัฐฯ ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์ต่อรัฐทางตะวันตกเฉียงใต้มากที่สุด

“ถ้าพวกเขาจะต้องหาที่ตั้งโรงงานอื่นเพิ่ม มันควรจะต้องไปอยู่ที่ไหน” นายสตาฟริออติสกล่าว “ภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจึงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด จากการวิเคราะห์ข้อมูลในทุกด้าน”

บริษัทผู้ผลิตชิป Taiwan Semiconductor Manufacturing Co. เลือกรัฐแอริโซนาสำหรับโรงงานแห่งใหม่เมื่อปีที่แล้ว โดยโรงงานมูลค่า 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐแห่งนี้ ตั้งอยู่ใกล้เมือง Phoenix มีการจ้างพนักงานใหม่ 1,600 คน ซึ่งนับเป็นการลงทุนที่ใหญ่ที่สุดเพียงแห่งเดียวที่ประกาศในสหรัฐฯ เมื่อปีที่แล้ว

เว็บไซต์จ้างงานของบริษัทพยายามจูงใจให้คนมาสมัครงาน โดยเสนอความช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยที่ราคาไม่แพงในพื้นที่ รวมไปถึงกิจกรรมสันทนาการต่าง ๆ เช่น การปีนหน้าผา ล่องแก่ง และกิจกรรมกลางแจ้งอื่น ๆ “ที่ Phoenix เรามีวันที่แดดจ้าและอากาศสดใสเฉลี่ย 299 วันในหนึ่งปี” เว็บไซต์ดังกล่าวระบุ

Intel Corp. ประกาศเมื่อเดือนมีนาคมว่า จะลงทุน 20,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อขยายการผลิตในรัฐแอริโซนาและให้คำมั่นสัญญาที่จะเพิ่มงานด้านเทคโนโยลีขั้นสูง 3,000 ตำแหน่ง และยังประกาศเพิ่มเติมเมื่อเดือนที่แล้วว่า จะใช้จ่ายอีก 35,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อขยายฐานการผลิตในนิวเม็กซิโกและเพิ่มงานอีก 700 ตำแหน่ง

Tesla Inc. กำลังเปิดโรงงานประกอบและโรงงานแบตเตอรี่แห่งใหม่ในเทกซัส ซึ่งห่างจากสำนักงานใหญ่ในเมือง Palo Alto รัฐแคลิฟอร์เนียมากกว่า 1,400 ไมล์

ในปัจจุบัน ด้วยระบบอัตโนมัติและเทคโนโลยีอื่นๆ ที่ช่วยมีผลิตผลผลิตมากขึ้น โรงงานใหม่ๆ ต้องการแรงงานจำนวนน้อยลง แต่ในขณะเดียวกัน โรงงานใหม่หลายแห่งต้องจ่ายค่าแรงที่สูงขึ้น เช่น โรงงานเซมิคอนดักเตอร์ เพราะเป็นหนึ่งในโรงงานที่ต้องการวิศวกรและช่างเทคนิคที่ผ่านการฝึกอบรมมากกว่าคนงานในสายการประกอบแบบดั้งเดิม

“ผมเห็นรถเครนอยู่ทุกหนทุกแห่ง” โรเบิร์ต เฮสส์ รองประธานบริษัท Newmark Group กล่าวหลังจากการไปเยือนภาคตะวันตกเฉียงใต้กับลูกค้าในปีนี้

ปูพรมแดงต้อนรับ

นักการเมืองในรัฐแอริโซนาและเจ้าหน้าที่พัฒนาเศรษฐกิจต่างก็เร่งรีบเสนอนโยบายเพื่อดึงดูดการลงทุนจากโรงงานผลิตรถยนต์ไฟฟ้าของบริษัท Lucid คณะผู้บริหารบริษัทและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกล่าว

ผู้ว่าการรัฐแอริโซนา นาย ดัก ดูซี่ และเจ้าหน้าที่ของรัฐ ได้เข้าเยี่ยมชมสำนักงานใหญ่ของ Lucid’s Bay Area เพื่อเสนอมาตรการจูงใจด้านภาษีและผลประโยชน์อื่น ๆ ของเมือง Casa Grande รัฐแอริโซนา ที่ซึ่งโรงงานกำลังเตรียมเปิดทำการ และได้กำหนดเขตไว้สำหรับใช้ในการทำอุตสาหกรรม

โรงเรียนด้านการค้าแห่งหนึ่งร่วมกับ Lucid เปิดศูนย์การศึกษาในบริเวณใกล้เคียง เพื่อนำเสนอหลักสูตรฝึกอบรมพนักงานใหม่ โดยหวังว่าจะสามารถดึงคนงานในท้องถิ่น รวมทั้งคนงานจาก Phoenix และ Tucson เข้ามาศึกษาได้ โดยเมืองนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์ไปยังเมือง Sorona ของประเทศเม็กซิโก ซึ่งเป็นศูนย์กลางซัพพลายเออร์ชิ้นส่วนรถยนต์ ได้ภายในระยะเวลา 1 วัน

บริษัท Lucid กำลังวางแผนผลิต Lucid Air ซึ่งเป็นรถยนต์ไฟฟ้าสุดหรูในราคาเริ่มต้นที่ 70,000 ดอลลาร์สหรัฐ โดยบริษัทจะจ้างพนักงานประมาณ 750 คน เมื่อเปิดทำการ และขยายการจ้างานเพิ่มอีกกว่า 2,000 คน

นายรอว์ลินสันกล่าวว่า แคลิฟอร์เนียเป็นตัวเลือกแรกของบริษัทสำหรับการจัดตั้งโรงงาน เนื่องจากอยู่ใกล้กับนักออกแบบและวิศวกรของ Lucid แต่ได้มีการพิสูจน์แล้วว่า แอริโซนาเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมมากกว่าในทุกด้าน

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/the-southwest-is-americas-new-factory-hub-cranes-everywhere-11622554044

ต่อตอนที่ 2

การฟื้นตัวของตลาดแรงงานหลังการปิดตัวลงของธุรกิจจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 ส่งให้เกิดผลกระทบให้เกิดการจ้างงานแบบไม่เท่าเทียมกันไปทั่วสหรัฐอเมริกา โดยปัญหานั้นมีตั้งแต่การมีตำแหน่งงานไม่เพียงพอสำหรับผู้ว่างงาน หรือการมีอัตราการว่างงานที่สูงเป็นประวัติการณ์

ตลาดแรงงานในบางภูมิภาคของสหรัฐฯ ได้แก่ พื้นที่ที่มีประชากรน้อย และมีมาตรการข้อจำกัดเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด-19 น้อยกว่าที่อื่น เช่น รัฐยูทาห์ รัฐนอร์ทดาโคตร และเซาท์ดาโคตา กำลังอยู่ในภาวะวิกฤติ เนื่องจากมีผู้ว่าจ้างจำนวนมากต้องดิ้นรนหาคนงานมาทำในตำแหน่งที่เปิดรับ ในขณะที่ ตลาดแรงงานในพื้นที่ในเขตเมืองและศูนย์กลางการท่องเที่ยวที่ประกาศลดมาตรการข้อจำกัดได้ช้ากว่า เช่น นิวยอร์กและฮาวาย กำลังฟื้นตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป และยังไม่ประสบปัญหาเรื่องการขาดแคลนแรงงานในระดับที่รุนแรงมากนัก

ความต้องการคนงาน

ตลาดแรงงานทางตอนเหนือของรัฐในแถบภูเขาทางตะวันตก (รัฐมอนแทนา ไอดาโฮ และยูทาห์) รัฐที่อยู่ในพื้นราบ (นอร์ทดาโคตา เซาท์ดาโคตา เนแบรสกา ไอโอวาและแคนซัส) และรัฐทางตอนเหนือของแถบ New England (รัฐนิวแฮมป์เชียร์ เวอร์มอนต์ และเมน) อยู่ในสภาวะที่ค่อนข้างบีบรัด โดยเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา มีการเปิดรับสมัครงานในสัดส่วน 3 งาน ต่อผู้สมัครงาน 1 คน

มีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อการขาดแคลนแรงงานทั่วประเทศ ซึ่งรวมถึงผลจากสวัสดิการการว่างงานที่เพิ่มขึ้น จึงอาจทำให้แรงงานไม่มีแรงจูงใจในการทำงานที่มีค่าแรงต่ำ ความไม่พร้อมของโรงเรียนหรือสถานรับเลี้ยงเด็กแบบรายวันที่ส่งผลให้ผู้ปกครองต้องดูแลลูก ๆ อยู่ที่บ้าน และความกลัวต่อเชื้อไวรัส-19 นอกเหนือจากนี้ข้อจำกัดของรัฐบาลที่วางไว้สำหรับธุรกิจต่าง ๆ ในช่วงการแพร่ระบาด ลักษณะพื้นที่ในแต่ละภูมิภาคของประเทศก็เป็นตัวบ่งชี้ความแตกต่างระหว่างตลาดแรงงานที่มีความต้องการมากกว่าและน้อยกว่าได้เช่นกัน

ตลาดแรงงานอันขาดแคลน

ตลาดแรงงานใน 3 ภูมิภาคที่กล่าวมาข้างต้น มีอัตราการว่างงานต่ำกว่าอัตราการว่างงานเฉลี่ยตั้งแต่ช่วงก่อนการแพร่ระบาดใหญ่  แต่สถานการณ์ตลาดแรงงานที่ค่อนข้างบีบรัดในปัจจุบันมีสาเหตุมาจากปัจจัยที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละพื้นที่

“รัฐต่าง ๆ ที่อยู่ในแถบเทือกเขากลายเป็นรัฐยอดนิยมของผู้ลี้ภัยจากโควิด-19” จูเลีย โพลลัค นักเศรษฐศาสตร์ด้านแรงงานของ ZipRecruiter กล่าว ผู้อยู่อาศัยใหม่ถูกดึงดูดให้ย้ายถิ่นฐานมา ด้วยข้อจำกัดทางธุรกิจที่น้อยกว่า พื้นที่เปิดโล่ง และที่อยู่อาศัยราคาไม่แพง โดยผู้ที่ย้ายถิ่นเข้ามาใหม่ได้ช่วยกระตุ้นให้เกิดกิจกรรมทางเศรษฐกิจและทำให้เกิดความต้องการแรงงานที่เพิ่มมากขึ้น

รัฐทางตอนเหนือของแถบภูเขาทางตะวันตก มีการเติบโตของธุรกิจในภาคเทคโนโลยีและการเงินที่มากขึ้น และอุตสาหกรรมเหล่านั้นก็มีสถานการณ์ที่ดีขึ้นในช่วงที่มีการระบาดใหญ่ มากกว่าธุรกิจด้านการท่องเที่ยวและการค้าปลีก

อย่างไรก็ดี ขนาดของตลาดแรงงานที่เริ่มขยายตัวตั้งแต่ปี 2562 ในรัฐยูทาห์และไอดาโฮ ซึ่งสวนทางกับรัฐส่วนใหญ่ในสหรัฐฯ ช่วยป้องกันไม่ให้ปัญหาการขาดแคลนแรงงานในพื้นที่ทวีความรุนแรงขึ้น

รัฐที่อยู่ในพื้นราบ ซึ่งเป็นรัฐที่มีมาตรการข้อจำกัดเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด-19 ที่ต่ำที่สุด เป็นหนึ่งในรัฐแรก ๆ ของประเทศที่กลับมาเปิดทำการใหม่ได้เร็วที่สุด โดยนาย โอเรน คลาชคิน นักเศรษฐศาสตร์ชั้นนำของสหรัฐฯ แห่ง Oxford Economics บริษัทวิจัยระดับโลก กล่าวว่า ตลาดแรงงานในรัฐเหล่านั้นไม่มีการสูญเสียการจ้างงานมากนักและฟื้นฟูได้ในระยะเวลาอันสั้น โดยภูมิภาคนี้ มีการจ้างงานส่วนใหญ่ในภาคเกษตรกรรมและการแปรรูปอาหาร ซึ่งถือเป็นอุตสาหกรรมที่จำเป็นและยังคงเปิดอยู่ในช่วงการระบาดใหญ่

ตลาดแรงงานในรัฐเวอร์มอนต์มีการขาดแคลนแรงงานมากที่สุดในประเทศ โดยมีอัตราการว่างงาน 5.1 ตำแหน่งต่อผู้ว่างงานหนึ่งคน โดยตลาดงานของ New England ตอนเหนือได้สะท้อนถึงปัญหาประชากรสูงอายุ และการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรและการย้ายถิ่นฐานเข้ามายังรัฐในระดับต่ำ

การฟื้นตัวที่ไม่สมบูรณ์

ในพื้นที่อื่น ๆ ของประเทศ ตลาดแรงงานมีการฟื้นตัวช้ากว่าพื้นที่อื่นๆ ได้แก่ กลุ่มของรัฐทางตะวันตก (รัฐแคลิฟอร์เนีย เนวาดา แอริโซนา นิวเม็กซโก และฮาวาย) และรัฐตามแถบชายฝั่งทิศตะวันออก (นิวยอร์ก เพนซิลเวเนีย โรดไอส์แลนด์ คอนเนตทิกัต และนิวเจอร์ซี่) ซึ่งมีตำแหน่งงานว่างและจำนวนผู้ว่างงานในอัตราส่วน 1:1 โดยรัฐฮาวายอยู่ลำดับสุดท้าย ที่อัตราส่วน 0.7:1

การว่างงานที่สูงขึ้น

อัตราการว่างงานในภูมิภาคเหล่านี้สูงกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศที่ 6.1% ในเดือนเมษายน ซึ่งมาจากสาเหตุที่แตกต่างกันออกไป

เศรษฐกิจที่ต้องพึ่งพาการท่องเที่ยวของฮาวายยังคงได้รับผลกระทบจากการระบาดใหญ่และข้อจำกัดด้านการเดินทาง การจ้างงานด้านการพักผ่อนและการบริการในฮาวายยังคงต่ำกว่าระดับก่อนเกิดโรคระบาดประมาณ 30% ซึ่งสอดคล้องกับอัตราการเข้าพักในโรงแรมที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศในฤดูใบไม้ผลินี้

ตลาดแรงงานในฮาวายแสดงให้เห็นว่า ผลลัพธ์ด้านสุขภาพเชิงบวกกับผลลัพธ์ทางเศรษฐกิจแทบไม่มีความเชื่อมโยงกัน มาตรการของรัฐในการป้องกันโควิด-19 รวมถึงระยะเวลากักกัน 14 วันในปีที่แล้วสำหรับผู้ที่เดินทางมาจากนอกรัฐช่วยให้อัตราผู้ติดเชื้อต่ำสุดต่อ 1,000 คน แต่มาตรการของฮาวายก็ทำให้นักท่องเที่ยวลดน้อยลงเช่นกัน

นิวยอร์กเป็นหนึ่งในรัฐแรก ๆ ในสหรัฐฯ ที่ได้รับผลกระทบจากการระบาดใหญ่ และเพิ่งอนุญาตให้รับประทานอาหารในร้านได้เต็มจำนวนได้ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เมื่อเปรียบเทียบกับรัฐไอโอวาที่ได้ยกเลิกข้อจำกัดเกี่ยวกับกิจกรรมในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา และเทกซัสที่ได้รับการประกาศให้เปิดใหม่ทั้งหมดในวันที่ 10 มีนาคม

การฟื้นตัวที่ไม่ค่อยสดใสในรัฐทางตะวันตกเฉียงใต้ สะท้อนให้เห็นถึงอุตสาหกรรมต่าง ๆ รวมถึงภาคการท่องเที่ยวในเนวาดา และธุรกิจด้านพลังงานในนิวเม็กซิโก ที่ยังคงต่อสู้กับผลกระทบด้านลบของการระบาดใหญ่ที่ยังคงมีอยู่

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.wsj.com/articles/why-its-so-hard-to-fill-jobs-in-certain-states-11622280601

จากผลการสำรวจล่าสุดโดย Alignable เครือข่ายธุรกิจขนาดย่อม พบว่า เจ้าของร้านอาหารเกือบครึ่งในสหรัฐฯ กำลังประสบปัญหารายได้ที่ลดลงและไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่าย เนื่องจากธุรกิจต้องลดเวลาเปิดทำการ โดยมีสาเหตุหลักมาจากการขาดแคลนแรงงาน

Alignable ได้ทำการสำรวจเจ้าของธุรกิจขนาดเล็กและขนาดกลางในสหรัฐฯ จำนวน 7,774 ราย และพบว่าธุรกิจส่วนใหญ่กำลังดิ้นรนอย่างหนักกับการจ่ายค่าเช่าร้าน เนื่องจากแรงกดดันจากภาวะเงินเฟ้อและการขาดแคลนแรงงาน

จากการสำรวจพบว่า ภาคธุรกิจร้านอาหารได้รับผลกระทบมากที่สุดโดย 49% ของเจ้าของร้านอาหารกล่าวว่า ไม่น่าจะมีรายได้เพียงพอต่อการจ่ายค่าเช่าร้านได้ในเดือนพฤษภาคม (เทียบกับเดือนก่อนหน้านี้ที่ 35%)

“นี่เป็นข่าวร้ายสำหรับอุตสาหกรรมร้านอาหาร ที่เดือนที่แล้วดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในภาคธุรกิจที่เห็นสัญญาณด้านบวกในการฟื้นตัวขึ้นอย่างช้า ๆ จากปัญหาการแพร่ระบาดของโควิด-19”

“นอกจากนี้ ในช่วง 14 เดือนที่ผ่านมา ร้านอาหารหลายแห่งยังต้องดิ้นรนอย่างหนัก เพื่อที่จะทำให้ธุรกิจของตนอยู่รอด”

ผลสำรวจแสดงให้เห็นว่า ความสามารถของร้านอาหารในการจ่ายค่าเช่าผันผวนมากกว่าธุรกิจขนาดเล็กจากอุตสาหกรรมอื่น ๆ โดยแนวโน้มปัญหานั้นเพิ่มสูงขึ้นในเดือนมีนาคม ก่อนที่จะลดลงในเดือนเมษายน และเพิ่มขึ้นอีกครั้งในเดือนพฤษภาคม

การสำรวจล่าสุดซึ่งจัดทำขึ้นระหว่างวันที่ 24 เม.ย. – 17 พ.ค. 2564 เจ้าของธุรกิจขนาดเล็กครึ่งหนึ่งกำลังพยายามอย่างหนักกับการหาคนงาน โดยอุตสาหกรรมร้านอาหารได้รับผลกระทบหนักที่สุด คิดเป็น 2 ใน 3 ของร้านอาหารทั้งหมดที่ร่วมเข้าการสำรวจ แม้ว่าร้านอาหารหลายแห่งจะขึ้นค่าแรงเพื่อดึงดูดคนงานรายใหม่แล้วก็ตาม

“จากข้อมูลดังกล่าวและข้อคิดเห็นหลายร้อยรายการที่เราได้รับ มาสามารถกล่าวได้ว่า การที่ร้านอาหารไม่ประสบความสำเร็จส่วนใหญ่อาจเกิดจากปัญหาการขาดแคลนแรงงาน” ชัค คาสโต้ หัวหน้าฝ่ายสื่อสารและข่าวสารของ Alignable กล่าว

ไม่ใช่แค่ธุรกิจขนาดเล็กเท่านั้นที่ได้รับผลกระทบจากการขาดแคลนแรงงาน เชนร้านอาหารรายใหญ่ ๆ อย่างเช่น Subway และ Dunkin’ ต่างก็ลดเวลาเปิดทำการและปิดการให้บริการห้องรับประทานอาหาร ในขณะที่ร้าน Chipotle, Taco Bell และร้านอื่น ๆ ต่างเสนอสวัสดิการอันน่าดึงดูดใจแก่พนักงงาน เช่น โบนัสเงินสด การเพิ่มค่าแรง และสิทธิประโยชน์ด้านการศึกษา นอกจากนี้ ร้าน McDonald’s ยังเสนอโทรศัพท์ iPhone ฟรีให้แก่พนักงานใหม่อีกด้วย

สำนักข่าว Insider รายงานว่า การขาดแคลนแรงงานอาจเกิดจากปัจจัยหลายอย่างรวมกัน ได้แก่ การได้รับสวัสดิการทดแทนการว่างงาน และความกังวลด้านสุขภาพจากการติดเชื้อ ความรับผิดชอบในด้านการดูแลครอบครัว และปัญหาค่าแรงต่ำ

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.businessinsider.in/retail/news/nearly-half-of-restaurant-owners-said-they-struggled-to-pay-their-rent-this-month-since-the-labor-shortage-has-reduced-their-revenues/articleshow/83063967.cms

เมื่อเดือน เม.ย. 2564 สหรัฐฯ มีการจ้างงานเพิ่มเพียง 266,000 ตำแหน่ง ซึ่งถือเป็นการเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับที่นักเศรษฐศาสตร์คาดว่า จะมีการจ้างงานเพิ่มเกือบหนึ่งล้านตำแหน่ง นอกจากนี้ อัตราการว่างงานกลับปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นสวนทางกับที่ได้คาดการณ์ไว้ นี่จึงเป็นสัญญาณว่า เศรษฐกิจสหรัฐฯ ยังมีช่องโหว่ที่ต้องแก้ไขสำหรับการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ

แม้ว่าธุรกิจจะกลับมาดำเนินกิจการอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้ง แต่ตลาดแรงงานกำลังปรับตัวเข้าสู่ภาวะวิถีใหม่ ที่หลายฝ่ายเชื่อว่าการระบาดของโรคจะยังคงดำเนินต่อไปอีกระยะ โดยผู้เชี่ยวชาญด้านตลาดแรงงานมองว่า การลงทุนด้านทักษะแรงงานเป็นสิ่งจำเป็นในการเตรียมความพร้อมสำหรับตลาดที่กำลังเปลี่ยนไปนี้

การแพร่ระบาดที่ยาวนานส่งผลให้กิจการขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนต้องปิดตัวลง และทำให้คนงานที่ตกงานไม่สามารถกลับไปทำงานที่เดิมได้

“คำถามที่มักเกิดขึ้นคือลูกจ้างจะกลับไปหานายจ้างเก่าได้ไหม และผู้บริโภคจะกลับไปใช้บริการที่หน้าร้านอย่างเดิมหรือไม่” เจ็ฟ สโตร ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของ Georgetown University Center on Education and the Workforce กล่าว

เขาเสริมว่า ชาวอเมริกันที่มีการศึกษาน้อย ซึ่งส่วนใหญ่ทำงานในภาคบริการที่ใช้แรงงานมากและได้รับค่าจ้างต่ำ เป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุด

อย่างไรก็ดี ในขณะที่ตลาดการจ้างงานยังคงชะลอตัว แต่เศรษฐกิจสหรัฐฯ กำลังฟื้นตัวไปในทางที่ดีขึ้น โดยเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา กระทรวงพาณิชย์สหรัฐฯ รายงานว่า ในไตรมาสแรกของปี 2564 GDP สหรัฐฯ ขยายตัวในอัตรา 6.4 % ต่อปี โดยนักเศรษฐศาสตร์คาดการณ์ว่า เราน่าจะได้เห็น GDP ในระดับเทียบเท่าไตรมาสที่ 4 ของปี 2562 ได้ในไตรมาสที่สองนี้

แต่การฟื้นตัวทางเศรษฐกิจยังไม่น่าจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของตลาดแรงงานในเร็ว ๆ นี้ โดย Congressional Budget Office รายงานว่า ตลาดการจ้างงานจะไม่ฟื้นตัวเต็มที่จนกว่าจะถึงปี 2567 และคาดว่าในขณะนั้นอัตราว่างงานจะอยู่ที่ 4.2% ทั้งนี้ นักเศรษฐศาสตร์กล่าวว่า การฟื้นตัวของตลาดแรงงานจะเป็นไปได้รวดเร็วเท่าใดนั้น ขึ้นอยู่กับสถานการณ์การกลายพันธุ์ของไวรัสและการกระจายวัคซีนด้วย

The Economic Policy Institute รายงานว่า หากไม่เกิดสถานการณ์แพร่ระบาด สหรัฐฯ น่าจะมีการจ้างงานเพิ่มเกือบ 3 ล้านตำแหน่ง เพิ่มขึ้นจากเดือน ก.พ. 2563 ที่ 152.5 ล้านงาน มาอยู่ที่ 155.1 ล้านงานในเดือน เม.ย. 2564 ขณะที่ยอดการจ้างงานจริงล่าสุดอยู่ที่เพิยงประมาณ 144.1 ล้านงาน

ดังนั้น การลงทุนเพื่อเสริมทักษะแรงงานในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจกำลังฟื้นตัวนี้มีความสำคัญมาก ซึ่งผู้เชี่ยวชาญหลายรายสนับสนุนการลงทุนในแรงงานตามแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจของประธานาธิบดีโจ ไบเดน ซึ่งเป็นการเตรียมความพร้อมแรงงานเพื่อรับมือกับตลาดการจ้างงานที่กำลังจะเปลี่ยนไป เนื่องจากการลงทุนด้านการศึกษาและการฝึกอบรม จะสามารถช่วยเร่งให้ประชากรที่ด้อยโอกาสสามารถกลับเข้าสู่ตลาดแรงงานได้ โดยเฉพาะโครงการเสริมทักษะที่มุ่งเป้าไปที่ผู้หญิงและชนกลุ่มน้อยนั้นมีความสำคัญในการช่วยให้แรงงานพลัดถิ่นได้มีคุณสมบัติเพียงพอต่อตำแหน่งที่เป็นที่ต้องการของตลาด นอกจากนี้ การลงทุนด้านการดูแลสุขภาพ การศึกษา โครงสร้างพื้นฐาน และการดูแลเด็กก็นับเป็นสิ่งสำคัญลำดับต้น ๆ เพื่อให้การฟื้นตัวเป็นไปอย่างเท่าเทียมและยั่งยืน

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.nbcnews.com/business/economy/one-year-pandemic-millions-jobs-are-still-missing-n1266637

การเติบโตของตลาดแรงงานที่เกี่ยวข้องกับวัคซีนป้องกันโควิด-19 ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นในสหรัฐอเมริกาขณะนี้มุ่งเน้นไปที่ตำแหน่งงานที่เกี่ยวกับการทำบรรจุภัณฑ์ การขนส่ง พนักงานต้อนรับ และเจ้าหน้าที่ประจำศูนย์  รวมถึงตำแหน่งงานเกี่ยวกับโลจิสติกส์ แต่สำหรับแรงงานที่ว่างงานจากผลกระทบของโควิด-19 หลายรายยังเห็นว่า ตำแหน่งงานเหล่านั้นไม่ตรงกับทักษะและความเชี่ยวชาญของตน โดยส่วนใหญ่กำลังอยู่ในช่วงรอหางานที่เหมาะกับทักษะของตนหรือทำงานที่ได้รับค่าตอบแทนน้อยกว่าไปก่อน

เว็บไซต์หางาน ZipRecruiter ได้รวบรวมประกาศรับสมัครงานออนไลน์ทั้งหมด โดยระบุว่า อาชีพคนขับรถบรรทุก พยาบาล พนักงานขาย และผู้จัดการฝ่ายขาย เป็นกลุ่มงานที่มีความต้องการสูงสุดในช่วงที่สหรัฐฯ พยายามจะเปิดประเทศกลับมาอีกครั้ง พร้อมระบุว่า งานรับจ้างขับรถบรรทุกเป็นงานที่ได้รับการค้นหามากที่สุด โดยมีการเปิดรับสมัครมากกว่า 1.3 ล้านตำแหน่งสำหรับคนขับตั้งแต่รถพ่วง 18 ล้อไปยังรถขนส่งตามบ้านขนาดเล็ก

ความต้องการของผู้บริโภคและการใช้จ่ายที่สูงขึ้นอันเนื่องมาจากการระบาดของโควิด-19 ประกอบกับปัญหาด้านการขนส่งที่หยุดชะงัก กำลังบีบบังคับให้บริษัทต่าง ๆ ต้องเปิดรับสมัครงานในตำแหน่งคนขับรถส่งของมากขึ้น

Knight-Swift Transportation Holdings Inc. ซึ่งเป็นผู้ให้บริการรถบรรทุกขนาดใหญ่ของสหรัฐฯ ประกาศเมื่อเดือนเมษายนว่า ได้เพิ่มค่าจ้างให้คนขับอีก 40% ในขณะที่บริษัทต่าง ๆ กำลังขยายโครงการฝึกอบรมและจัดตั้งโรงเรียนชั่วคราวเพื่อสรรหาบุคลากรเพิ่มเติม

ในส่วนของอาชีพที่มีแนวโน้มการจ้างงานสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนนี้คือ ตำแหน่งงานด้านการพยาบาล โดยมีตำแหน่งว่าง 320,000 ตำแหน่ง และตำแหน่งพนักงานขายร้านค้าปลีก ซึ่งว่างเกือบ 270,000 ตำแหน่ง

นอกจากนี้ ยังมีตำแหน่งผู้ช่วยและผู้จัดการทั่วไปอีกมากกว่า 115,000 ตำแหน่งที่เปิดรับ และตัวแทนฝ่ายบริการลูกค้าและพนักงานคลังสินค้าอีกประมาณ 100,000 ตำแหน่ง

“การระบาดใหญ่ในครั้งนี้ ได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบเศรษฐกิจและการจ้างงานทุกประเภท” จูเลีย โพลลัค นักเศรษฐศาสตร์แรงงานของ ZipRecruiter กล่าว

“ความต้องการเจ้าหน้าที่ประจำร้านขายยาสำหรับดูแลการให้วัคซีนเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ” เธอกล่าว “นอกจากนี้ เรายังเห็นความต้องการแรงงานด้านโลจิสติกส์ที่เพิ่มขึ้น”

ในภาพรวมแล้ว มีตำแหน่งงานเปิดรับทั้งหมดกว่า 15 ล้านตำแหน่ง ในขณะที่จำนวนชาวอเมริกันที่ว่างงานยังคงอยู่ที่เกือบ 10 ล้านคน ซึ่งเป็นผลมาจากการขยายเวลาการได้รับผลประโยชน์จากการว่างงาน โดยนายจ้างบางรายกล่าวว่า การว่าจ้างแรงงานให้กลับมาทำงานทำได้ยาก เนื่องจากรายได้จากการทำงานไม่น่าดึงดูดเท่ากับผลประโยชน์ที่ได้รับจากการว่างงาน

จากแบบสำรวจของ ZipRecruiter พบว่า ตำแหน่งงานว่างที่มีอยู่จำนวนมากเป็นงาน front-line และไม่สามารถทำได้จากที่บ้าน โดยคนส่วนใหญ่ยังคงกลัวการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีเพียงประมาณหนึ่งในสี่ของประชากรในสหรัฐฯ เท่านั้นที่ได้รับการฉีดวัคซีนอย่างครบถ้วน นอกจากนี้ เกือบครึ่งหนึ่งของผู้ที่กำลังหางานกล่าวว่า พวกเขาต้องการงานที่ทำได้จากที่บ้านแม้ว่าจะเป็นช่วงหลังการแพร่ระบาดก็ตาม

และแม้ว่าตำแหน่งงาน front- line เหล่านี้จะจ่ายค่าจ้างให้ถึง 45 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง เทียบกับการจ่ายค่าจ้างเฉลี่ยทั่วไปที่เพียง 12 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง แต่นั่นก็อาจไม่เพียงพอที่จะดึงดูดให้คนกลับไปสู่การทำงานในรูปแบบเดิมอีกครั้ง

สตีเฟ่น เดฟฟิลลิปพิส วิศวกรโยธาวัย 43 ปีจาก New Orleans กล่าวว่า เขาไม่สามารถหางานที่ตรงกับสาขาหรือประสบการณ์ของเขาได้ โดยตำแหน่งงานที่เปิดมีเฉพาะสำหรับวิศวกรอาวุโสหรือวิศวกรฝึกหัดเท่านั้น ตอนนี้เขาจึงต้องทำงานใหม่โดยได้รับค่าตอบแทนน้อยลง

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.nbcnews.com/business/business-news/shipping-boxes-delivering-shots-manning-sales-floor-vaccine-jobs-boom-n1264531

ประธานาธิบดีทรัมป์ออกคำสั่งขยายเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงาน โดยอ้างสาเหตุสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ที่ยังคงรุนแรงอยู่ พร้อมทั้งเพิ่มกฎใหม่ให้ผู้ย้ายถิ่นรายใหม่ทุกคนต้องมีประกันสุขภาพและรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลด้วยตัวเอง

นายโดนัลด์ ทรัมป์ ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ประกาศเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (7 ม.ค.) เรื่องการขยายระยะเวลาระงับการออกกรีนการ์ดและวีซ่าทำงานออกไปจนถึงวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ.2564 สืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 นอกจากนี้ ศาลอุทธรณ์ของรัฐบาลกลางยังได้ลงมติผ่านข้อกำหนดที่ระบุให้ผู้อพยพเข้าเมืองรายใหม่จะต้องมีประกันสุขภาพเป็นของตนเอง โดยที่ย้ายถิ่นฐานมายังสหรัฐฯ จะต้องได้รับความคุ้มครองภายใน 30 วันที่มาถึง และรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลเองในกรณีที่เกิดการเจ็บป่วย

คำสั่งของประธานาธิบดีทรัมป์ทำให้นโยบายการการเข้าเมืองของสหรัฐฯ มีข้อจำกัดมากขึ้น และนโยบายของเขายังไม่ได้รับการสนับสนุนจากสภาคองเกรส อย่างไรก็ดี นายโจ ไบเดน ผู้ที่ได้รับการเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีได้สัญญาว่า จะยกเลิกนโยบายหลาย ๆ อย่างที่ทรัมป์ประกาศเอาไว้ แต่ยังไม่มีความชัดเจนว่าจะทำได้เร็วแค่ไหนและทำได้มากถึงเพียงใด

ก่อนหน้านี้ ผู้พิพากษาของรัฐบาลกลางได้กำหนดให้นโยบายการระงับการออกวีซ่าอันสืบเนื่องมาจากการแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 หมดอายุในวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา (31 ธ.ค. 2563) ซึ่งตอนนี้ภาระเรื่องการตัดสินใจตกมาอยู่ที่ว่าที่ประธานาธิบดีไบเดน ว่าจะยกเลิกกฎนั้นเมื่อใดและจะยกเลิกหรือไม่ หลังจากเข้ารับตำแหน่งในวันที่ 20 มกราคม ที่จะถึงนี้

ก่อนหน้านี้นายไบเดนไม่เคยได้กล่าวถึงนโยบายเรื่องกฎหมายการเข้าเมืองมาก่อนในช่วงหาเสียงของเขา และไม่เคยได้ระบุข้อกำหนดการประกันสุขภาพในในช่วงหาเสียงด้วยเช่นกัน

ในเดือนเมษายนเมื่อปีที่แล้ว ทรัมป์ได้กำหนดนโยบายระงับการออกกรีนการ์ดในต่างประเทศ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสมาชิกในครอบครัวของคนที่อยู่ในสหรัฐฯ แล้ว และหลังจากนั้นไม่นานในเดือนมิถุนายน ทรัมป์ก็ประกาศเพิ่ม เรื่องการระงับวีซ่าประเภท H-1B ซึ่งบริษัทที่ดำเนินธุรกิจด้านเทคโนโลยีใช้กันอย่างแพร่หลาย ในการออกวีซ่าการจ้างงานให้กับพนักงานและครอบครัวของพวกเขา

นอกจากนี้ ประธานาธิบดีทรัมป์ยังได้ระงับการออกวีซ่า H-2B สำหรับคนงานตามฤดูกาลนอกภาคเกษตร วีซ่า J-1 สำหรับการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม (รวมถึงอาชีพพี่เลี้ยงเด็กในโครงการออแพร์ (au pair)) และวีซ่า L-1 สำหรับผู้จัดการและพนักงานตำแหน่งสำคัญอื่น ๆ ของบริษัทข้ามชาติ

ประธานาธิบดีทรัมป์กล่าวว่า มาตรการดังกล่าวจะปกป้องตลาดการจ้างงานของชาวอเมริกันในภาวะเศรษฐกิจที่ย่ำแย่จากการแพร่ระบาดของเชื้อโควิด-19 ในขณะที่กลุ่มธุรกิจกล่าวว่า นโยบายของทรัมป์จะเป็นอุปสรรคต่อการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.wsj.com/articles/trump-administration-extends-ban-on-h-1b-and-other-work-visas-green-cards-11609455695

เริ่มต้นปีด้วยข่าวดีเกี่ยวกับตลาดแรงงานในสหรัฐฯ เมื่อกฎหมายเรื่องการเพิ่มขึ้นของค่าแรงขั้นต่ำใน 20 รัฐ และ 32 เมืองและเขตเทศมณฑล มีผลบังคับใช้แล้วตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2564 เป็นต้นไป โดยในจำนวนนี้ มี 27 เขต ที่จะปรับค่าแรงขั้นต่ำให้ลูกจ้างเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงหรือมากกว่านั้น

การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในครั้งนี้ถือว่าเป็นการเพิ่มค่าจ้างสูงสุดนับตั้งแต่มีการชุมนุมเรียกร้องให้มีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำที่เริ่มขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2555 ที่หน้าร้านแม็คโดนัลด์หลายสาขา ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งและต่อเนื่องของการเคลื่อนไหวทางสังคมนี้

ตั้งแต่เริ่มแรกของการชุมนุมเพื่อต่อสู้ในการเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำมาเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐ แกนนำหลัก ๆ ของการเรียกร้องนี้ เป็นกลุ่มคนงานชาวแอฟริกันอเมริกัน ซึ่งได้ทำการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องการขอรับค่าจ้างในอัตราที่สูงขึ้น พร้อมทั้งเรียกร้องสิทธิในการต่อรองร่วมกัน และสิทธิในด้านความปลอดภัยและศักดิ์ศรีในการทำงาน

โดยภายหลังจากนี้ ในช่วงตลอดปี พ.ศ.2564 จะมีอีก 5 รัฐและ 18 เขตการปกครอง ที่จะเพิ่มเพดานค่าจ้างขั้นต่ำ ซึ่งในจำนวนนี้ มี 13 เขตการปกครอง ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐ โดยสรุปแล้ว ภายในสิ้นปี พ.ศ.2564 จะมีเมืองและเขตเทศมณฑลจำนวน 40 เขต ที่จะมีอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ 15 ดอลลาร์สหรัฐ หรือมากกว่า

อัตราค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นนี้ เกิดขึ้นในช่วงที่ลูกจ้างหลายล้านคนกำลังประสบปัญหาการว่างงาน ท่ามกลางสภาวะเศรษฐกิจถดถอยที่เกิดจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 โดยพนักงานหลายคนต้องถูกลดค่าจ้างและจำนวนชั่วโมงลง นอกจากนี้ พนักงานบริการหลายคนยังไม่สามารถทำงานจากที่บ้านได้ และด้วยลักษณะงานที่ต้องพบปะกับลูกค้า ทำให้พวกเขามีความเสี่ยงมากขึ้นในการติดเชื้อไวรัส ซึ่งในช่วงแรก เจ้าของกิจการค้าปลีกหลายราย ได้ประกาศให้ค่าจ้างพิเศษสำหรับกลุ่มพนักงานเหล่านี้ หรือที่เรียกว่า “ hero pay” แต่ในภายหลัง ก็ได้มีการยกเลิกค่าจ้างดังกล่าวอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าสถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ยังคงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่องในหลายรัฐ

อย่างไรก็ตาม กลุ่มธุรกิจจำนวนมากออกมาโต้แย้งว่า การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจขนาดเล็กซึ่งได้รับความเสียหายจากการแพร่ระบาดของโควิด-19 มาก่อนหน้านี้ โดยร้านอาหารมากกว่า 110,000 แห่งทั่วประเทศ ได้รับผลกระทบและต้องปิดตัวลงอย่างถาวรแล้วในช่วงที่เกิดการแพร่ระบาด

จากผลการศึกษาของสำนักงานงบประมาณรัฐสภา (Congressional Budget Office) เมื่อปี พ.ศ. 2562 พบว่า การปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำในระดับสหพันธรัฐเป็น 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จะส่งผลให้แรงงานที่เดิมได้รับค่าจ้างต่ำกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมง จำนวน 17 ล้านคน ได้รับค่าจ้างเพิ่ม และแรงงานอีก 10 ล้านคนที่เดิมได้รับค่าจ้างมากกว่า 15 ดอลลาร์สหรัฐต่อชั่วโมงเล็กน้อย ได้รับค่าจ้างเพิ่มเช่นเดียวกัน ในขณะที่อาจส่งผลให้ลูกจ้างถูกเลิกจ้างงานจำนวน 1.3 ล้านคน

ต่อจากนี้ไป นายจ้างสามารถร้องขอให้พนักงานเสิร์ฟและพนักงานในตำแหน่งอื่น ๆ ที่ได้รับทิป แบ่งค่าตอบแทนดังกล่าวกับพนักงานในตำแหน่งที่ไม่ได้รับทิป เช่น คนล้างจาน หรือคนทำอาหาร ภายใต้กฎระเบียบสุดท้ายที่กระทรวงแรงงานประกาศช่วงก่อนสิ้นปีที่ผ่านมา

เมื่อวันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ.2563 กระทรวงแรงงานสหรัฐฯ ได้ออกประกาศกฎระเบียบสุดท้ายว่าด้วยเรื่องการคุ้มครองค่าทิปของพนักงานโดยมีการแก้ไขมาตรา 3 ของพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานที่เป็นธรรม (Fair Labor Standards Act – FLSA) จากกฎหมายการจัดสรรงบการเงินรวม หรือ The Consolidated Appropriations Act (CAA) ฉบับปี ค.ศ. 2018

การให้ทิปในสหรัฐฯ ถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ส่วนใหญ่จะจ่ายเป็นอัตราร้อยละของค่าบริการ ซึ่งค่าทิปส่วนใหญ่ในร้านอาหารที่ไม่ใช้ร้านประเภทฟาสต์ฟู้ดหรือร้านประเภทบริการตัวเองจะอยู่ที่ร้อยละ 15 – 20 ของค่าอาหาร

โดยที่ผ่านมา ผู้ที่จะได้รับผลประโยชน์จากทิปที่ได้รับโดยตรงจากลูกค้าและทิปรวมจากค่าบริการที่ทางร้านได้ จะเป็นผู้ที่ทำงานอยู่ “หน้าบ้าน” ซึ่งเป็นพนักงานที่ต้องพบปะพูดคุยและให้บริการกับลูกค้าโดยตรง ในขณะที่ผู้ที่ทำงานในตำแหน่ง “หลังบ้าน” เช่นพ่อครัว คนล้างจาน หรือคนเดินอาหารจะไม่ได้รับทิป

กฎระเบียบใหม่ระบุว่า ให้นายจ้างสามารถแบ่งทิปรวมจากผู้ที่ทำงานหน้าบ้านให้แก่ผู้ทำงานหลังบ้านได้ โดยมีข้อกำหนดว่า จะต้องเป็นกรณีที่ผู้ที่ทำงานหน้าบ้านได้รับค่าจ้างตามอัตราขั้นต่ำมาตรฐานที่กำหนดไว้ของแต่ละเมืองหรือรัฐเท่านั้น มิใช่อัตราค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับลูกจ้างที่ได้รับทิป (ปัจจุบัน อัตราค่าจ้างขั้นต่ำมาตรฐานในระดับสหพันธรัฐอยู่ที่ 7.25 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง และอัตราค่าจ้างขั้นต่ำของพนักงานที่ได้รับทิปอยู่ที่ 2.13 ดอลลาร์สหรัฐ/ชั่วโมง)

กฎระเบียบฉบับนี้ถือเป็นความสำเร็จจากการทำงานมากกว่าสามปีโดยฝ่ายบริหารของทรัมป์ เพื่อส่งมอบกฎระเบียบที่อุตสาหกรรมร้านอาหารต้องการมานาน

“กฎระเบียบสุดท้ายนี้ให้ความชัดเจนและความยืดหยุ่นต่อนายจ้างและยังสามารถเพิ่มค่าจ้างสำหรับคนงานหลังบ้านเช่นพ่อครัวและคนล้างจานที่ไม่เคยได้รับทิปเหมือนในอดีต” เชอรีล สแตนตัน เจ้าหน้าที่บริหารงานด้านค่าจ้างและชั่วโมงการทำงานกล่าว“การจัดสรรปันส่วนทิปที่ได้รับอนุญาตใหม่ จะช่วยลดความเหลื่อมล้ำของค่าจ้างในกลุ่มคนงานในทุกตำแหน่ง เพราะทุกคนถือเป็นส่วนหนึ่งของงานบริการและมีส่วนช่วยลูกค้า”

กฎระเบียบดังกล่าว จะมีผลบังคับใช้ 60 วันหลังจากที่ได้มีการเผยแพร่ใน Federal Register คือวันที่ 1 มีนาคม 2564

อ้างอิงข้อมูลจาก
https://www.dol.gov/newsroom/releases/whd/whd20201222-3
https://www.nytimes.com/2020/12/22/business/tip-pools.html

..

เมื่อ 24 กรกฎาคม 2562 สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติ (U.S. Citizenship and Immigration Services – USCIS) ภายใต้กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ ได้ปรับเปลี่ยนข้อกำหนดในการเข้าร่วมโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ หรือ EB-5 Immigrant Investor Program โดยจะมีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562

การเปลี่ยนแปลงข้อกำหนดดังกล่าวเป็นการเสนอแก้ไขมาตั้งแต่ช่วงปลายสมัยรัฐบาลประธานาธิบดี โอบามา ซึ่งข้อกำหนดที่ปรับใหม่นี้ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่โครงการ EB-5 เริ่มบังคับใช้อย่างเป็นทางการในปี 2536 โดยมีการเปลี่ยนแปลงใน 4 ประเด็นหลัก ดังนี้

• การเพิ่มวงเงินลงทุนขั้นต่ำ (Raising minimum investment amounts)

ระเบียบใหม่ได้ปรับเพิ่มวงเงินลงทุนขั้นต่ำทั้งนอกและในเขตพื้นที่เป้าหมายการจ้างงาน (Targeted Employment Area – TEA) โดยนอกเขตพื้นที่ TEA วงเงินลงทุนขั้นต่ำจะถูกปรับเพิ่มขึ้นจากเดิม 1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 1.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และในเขตพื้นที่ TEA จะถูกปรับเพิ่มขึ้นจากเดิม 5 แสนดอลลาร์สหรัฐ เป็น 9 แสนดอลลาร์สหรัฐ (คิดเป็นอัตราร้อยละ 50 ของการลงทุนนอกเขตพื้นที่ TEA) หลังจากนี้ วงเงินลงทุนขั้นต่ำจะถูกปรับเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติตามอัตราเงินเฟ้อทุก 5 ปี

• การปฏิรูปมาตรฐานการกำหนดเขตพื้นที่เป้าหมายการจ้างงาน (TEA designation reforms)

สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและสัญชาติสหรัฐฯ จะเป็นหน่วยงานตรวจสอบและกำหนดเขตพื้นที่ TEA เอง โดยไม่ผ่านรัฐบาลของรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น เพื่อแก้ปัญหาการแบ่งเขตอย่างไม่เป็นธรรมในเขตพื้นที่ที่มีอัตราการว่างงานสูง (gerrymandering of high-unemployment areas) และเพื่อให้เงินลงทุนได้ลงไปสู่พื้นที่ที่ต้องการการพัฒนาอย่างแท้จริง

• การเปลี่ยนแปลงขั้นตอนในการถอดถอนสถานะผู้มีถิ่นพำนักถาวรอย่างมีเงื่อนไข (Clarifying USCIS procedures for removing conditions on permanent residence)

ระเบียบใหม่ระบุกระบวนการยื่นคำร้องเปลี่ยนสถานะของสมาชิกในครอบครัวจากผู้มีถิ่นพำนักถาวรอย่างมีเงื่อนไข (permanent residence with conditions) เป็นสถานะผู้มีถิ่นพำนักถาวร (permanent residence) ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น อาทิ การต้องยื่นคำร้องแยกรายบุคคล รวมถึงความยืดหยุ่นที่เพิ่มขึ้นด้านสถานที่สัมภาษณ์

• การอนุญาตให้ผู้ร้องยังคงใช้สิทธิของวันยื่นเอกสารครั้งแรก (Allowing EB-5 petitioners to keep their priority date)

ระเบียบใหม่ยืดหยุ่นมากขึ้นในการอนุญาตให้ผู้ร้องที่เคยได้รับการอนุมัติวีซ่า EB-5 แล้ว ยังสามารถยึดถือวันยื่นขอคิววีซ่า EB-5 ครั้งแรก (priority date) ในการยื่นเอกสารเพื่อขอวีซ่า EB-5 ครั้งใหม่ (อาจมีข้อยกเว้นบางประการ)

รัฐสภาสหรัฐฯ ริเริ่มโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ เมื่อปี 2533 มีวัตถุประสงค์เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจสหรัฐฯ ผ่านการสร้างงานและการระดมทุนจากนักลงทุนต่างชาติในช่วงที่เศรษฐกิจถดถอย โดยนักลงทุนสามารถเลือกลงทุนในกิจการใหม่ที่จะต้องสร้างการจ้างงานโดยตรงแบบเต็มเวลาได้ 10 ตำแหน่งขึ้นไป หรือผ่านศูนย์ส่งเสริมการลงทุนภูมิภาคที่จัดตั้งโดยรัฐบาลสหรัฐฯ นักลงทุนที่ผ่านคุณสมบัติเข้าร่วมโครงการพร้อมครอบครัวจะได้รับสิทธิเป็นผู้มีถิ่นพำนักถาวรในสหรัฐฯ ได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายอย่างมีเงื่อนไข (conditional permanent residence) เป็นเวลา 2 ปี

ตามกฎหมายเข้าเมืองและสัญชาติ (Immigration and Nationality Act – INA) รัฐบาลสหรัฐฯ จะออกวีซ่า EB-5 ให้แก่นักลงทุนต่างชาติได้ประมาณปีละ 10,000 วีซ่า โดยไม่สามารถออกวีซ่าให้แก่นักลงทุนจากประเทศเดียวกันรวมแล้วเกินร้อยละ 7 ของจำนวนผู้ที่ได้รับวีซ่าทั้งหมดในปีนั้น ๆ

ผู้ที่สนใจสมัครเข้าร่วมโครงการวีซ่านักลงทุนสหรัฐฯ สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://www.uscis.gov/working-united-states/permanent-workers/employment-based-immigration-fifth-preference-eb-5/about-eb-5-visa-classification

แหล่งที่มา

• • https://www.uscis.gov/eb-5
  • https://www.uscis.gov/news/news-releases/new-rulemaking-brings-significant-changes-eb-5-program
  • https://www.cnn.com/2019/07/24/economy/eb-5-rule-changes-investor-visa/index.html

..

เทศบาลนครนิวยอร์กได้จัดทำเอกสารภาษาไทยเผยแพร่ข้อมูลสำคัญที่แรงงานข้ามชาติในนครนิวยอร์กควรทราบ ได้แก่ ข้อมูลสิทธิในเรื่องแรงงานค่าจ้าง และช่องทางติดต่อในการขอรับความช่วยเหลือจากเทศบาลนครนิวยอร์กและหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง

..

สามารถดาวน์โหลดเอกสารได้ที่: https://www1.nyc.gov/assets/cchr/downloads/pdf/materials/Thai_Immigration_Workers_Rights_Factsheet.pdf

ขอขอบคุณข้อมูลจาก สถานกงสุลใหญ่ ณ นครนิวยอร์ก

นายจ้างลูกจ้างต้องใส่ใจกฎหมายแรงงานสหรัฐฯ

เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 สำนักข่าว PR Newswire รายงานว่า สำนักงานของรัฐแคลิฟอร์เนีย California Labor Commissioner ภายใต้สังกัด Department of Industrial Relations ได้สั่งปรับร้านอาหารไทย Shrimp Lover’s ที่นครลอสแอลเจลิส เป็นจำนวนเงิน 519,706 ดอลลาร์สหรัฐ ในข้อหาโกงค่าจ้างแรงงาน (wage theft  violations) โดยพบว่าตั้งแต่ปี 2557 พนักงานร้าน Shrimp Lover’s จำนวน 25 คน ได้รับค่าจ้างต่ำกว่าค่าแรงขั้นต่ำ และไม่ได้รับการจ่ายค่าล่วงเวลา

สถานกงสุลใหญ่ ณ นครลอสแอลเจลิส ได้เน้นย้ำว่า กฎหมายแรงงานสหรัฐฯ มีความเข้มงวดและสำคัญที่ผู้ประกอบการและลูกจ้างควรปฎิบัติตามกฎหมายและกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด โดยเฉพาะค่าจ้างขั้นต่ำ สิทธิแรงงาน การขอใบอนุญาต และการดำเนินการตามกฎระเบียบด้านต่าง ๆ สำหรับธุรกิจทุกประเภท ไม่เฉพาะแต่ธุรกิจร้านอาหารเท่านั้น

ทั้งผู้ประกอบการและพนักงานควรทราบว่า หากพนักงานได้รับค่าจ้างต่ำกว่าค่าแรงขั้นต่ำ พนักงานมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยค่าแรงค้างจ่าย ค่าเสียหายล่วงหน้า (liquidated damages) เท่ากับจำนวนค่าจ้างที่หายไปพร้อมดอกเบี้ย และค่าเสียเวลาในการรอ เมื่อนายจ้างจงใจจ่ายค่าจ้างช้ากว่ากำหนด ซึ่งค่าเสียเวลาจะคำนวณได้จากอัตราค่าจ้างในแต่ละวัน คูณด้วยจำนวนวันที่พนักงานยังไม่ได้รับเงิน (สูงสุดไม่เกิน 30 วัน) ส่วนค่าปรับทางแพ่งที่นายจ้างต้องจ่ายเข้ารัฐบาลท้องถิ่นนั้น จะถูกโอนไปรวมกับกองทุนรวมของรัฐ (State’s General Fund) ตามที่กฎหมายกำหนด

ทั้งผู้ประกอบการและพนักงานควรทราบว่า หากพนักงานได้รับค่าจ้างต่ำกว่าค่าแรงขั้นต่ำ พนักงานมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยค่าแรงค้างจ่าย ค่าเสียหายล่วงหน้า (liquidated damages) เท่ากับจำนวนค่าจ้างที่หายไปพร้อมดอกเบี้ย และค่าเสียเวลาในการรอ เมื่อนายจ้างจงใจจ่ายค่าจ้างช้ากว่ากำหนด ซึ่งค่าเสียเวลาจะคำนวณได้จากอัตราค่าจ้างในแต่ละวัน คูณด้วยจำนวนวันที่พนักงานยังไม่ได้รับเงิน (สูงสุดไม่เกิน 30 วัน) ส่วนค่าปรับทางแพ่งที่นายจ้างต้องจ่ายเข้ารัฐบาลท้องถิ่นนั้น จะถูกโอนไปรวมกับกองทุนรวมของรัฐ (State’s General Fund) ตามที่กฎหมายกำหนด

ผู้ประกอบการและพนักงานสามารถหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกฎหมายและกฎระเบียบที่สำคัญในการทำธุรกิจในสหรัฐฯ ได้ที่เว็บไซต์ อาทิ องค์กรบริหารจัดการธุรกิจขนาดเล็ก (Small Business Administration)  กระทรวงแรงงาน (Department of Labor)  หน่วยงาน Wage and Hour Division  สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากร (Immigration and Customs Enforcement)  และกรมสรรพากร ด

สหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานจากการค้าระหว่างประเทศหรือเครื่องจักรในการผลิตกันแน่

Photo Credit: University of Pittsburgh

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา Mr. Donald Trump ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ได้พรรณนาต่างๆ ว่า ประเทศเม็กซิโก ประเทศจีน และการค้าระหว่างประเทศ เป็นภัยคุกคามการจ้างงานของอุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ ส่งผลให้ประชากรสหรัฐฯ ตกงานและไม่มีงานทำเป็นจำนวนมาก รวมถึงข้อตกลงทาง การค้าเสรีอเมริกาเหนือ (NAFTA) ที่ Mr. Trump กล่าวว่า เป็นการทำการค้าเพื่อผลประโยชน์ฝ่ายเดียว (oneside deal) โดยบริษัทสหรัฐฯ ย้ายโรงงานไปผลิตในประเทศสมาชิกและส่งกลับมายังสหรัฐฯ ทำให้สหรัฐฯ เสีย ดุลการค้าเพิ่มมากขึ้น

Mr. Barack Obama กล่าวในงานเลี้ยงอำลาว่า ในอนาคตภาวะด้านการเคลื่อนที่ด้านเศรษฐกิจ (economic dislocation) จะไม่ได้รับผลกระทบจากต่างประเทศ แต่จะเกิดขึ้นจากการนำเครื่องจักรมาใช้แทน แรงงานชนชั้นกลางในการผลิตสินค้า ซึ่งปัจจุบันอุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ ส่วนใหญ่หันไปใช้หุ่นยนต์หรือ เครื่องจักรที่มีความทันสมัยและเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าในสายการผลิต เทียบแล้วสหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานให้กับการ ใช้เครื่องจักรมากกว่าสินค้านำเข้าและการค้าระหว่างประเทศกับประเทศจีน เม็กซิโก และประเทศอื่นๆ เสียอีก

ถึงแม้ว่าสหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานไปเนื่องจากการนำเข้าและการค้าระหว่างประเทศ แต่หุ่นยนต์ และเครื่องจักรได้คุกคามและเข้าทำงานแทนสายการผลิตแบบเดิม ปัจจุบันจำนวนตำแหน่งงานในอุตสาหกรรมการ ผลิตสหรัฐฯ มีน้อยกว่าปี 2543 ถึงกว่า 5 ล้านตำแหน่ง

Mr. David Autor อาจารย์มหาวิทยาลัย MIT กล่าวว่า ระหว่างปี 2542 – 2554 การค้าระหว่าง สหรัฐฯ กับประเทศจีนส่งผลให้อุตสาหกรรมผลิตสหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานไปประมาณ 985,000 ตำแหน่ง และ Mr. Robert Scott นักเศรษฐศาสตร์ หน่วยงาน Economic Policy Institute กล่าวว่า ระหว่างปี 2540 – 2556 การค้าระหว่างสหรัฐฯ กับประเทศเม็กซิโกส่งผลให้อุตสาหกรรมผลิตสหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานไปประมาณ 800,000 ตำแหน่ง ซึ่งตัวเลขอาจจะสูง แต่ในปี 2559 สหรัฐฯ จ้างงานมากกว่าจำนวนดังกล่าวรวมกันเสียอีก นอกจากนี้ ผลการวิจัยรายงานว่า การใช้หุ่นยนต์และเครื่องจักรในการผลิตส่งผลกระทบต่อแรงงานสหรัฐฯ มากกว่าปัจจัยอื่น

ผลการวิเคราะห์จากมหาวิทยาลัย Ball State University พบว่าระหว่างปี 2543 – 2553 สหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานร้อยละ 87 เนื่องจากโรงงานอุตสาหกรรมผลิตสหรัฐฯ เปลี่ยนจากโรงงานธรรมดามาเป็น โรงงานที่ใช้หุ่นยนต์และเครื่องจักรที่มีความทันสมัยในการผลิตแทนการใช้แรงงาน และอีกร้อยละ 13 ผลกระทบ จากการค้าระหว่างประเทศ ปัจจุบันโรงงานผลิตรถยนต์สามารถผลิตรถยนต์ออกมาในจำนวนเท่ากับปี 2543 โดย ใช้จำนวนแรงงานเพียงไม่กี่คน Mr. Bradfor Jensen อาจารย์สอนด้านเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัย Georgetown University กล่าวว่า นี่แหละคือหลักฐานชิ้นสำคัญ อุตสาหกรรมผลิตสหรัฐฯ ศูนย์เสียแรงงานหลักๆ แล้วไม่ใช่ เพราะการค้าระหว่างประเทศเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะโรงงานอุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ ปรับเปลี่ยน โครงสร้างการผลิตให้มีความทันสมัยมากยิ่งขึ้น โดยหันมาใช้หุ่นยนต์และเครื่องจักรแทนแรงงานคนเพื่อลดการ ผิดพลาดในการออกแบบและผลิตสินค้า

ผู้เชี่ยวชาญ กล่าวว่า เป็นการยากที่จะสรุปจำนวนแรงงานสหรัฐฯ ที่ศูนย์เสียไปหลังจากโรงงานนำหุ่นยนต์และเครื่องจักรมาทำการผลิตสินค้าเนื่องจากหุ่นยนต์และเครื่องจักรมีส่วนช่วยสร้างงานให้กับชาวสหรัฐฯ อีกทางหนึ่งด้วยเช่นกัน Mr. Daroon Acemoglu อาจารย์ มหาวิทยาลัย MIT ได้ยกตัวอย่าง เครื่อง ATM ที่ทำหน้าที่แทนพนักงานรับฝาก-ถอนเงินธนาคาร ส่งผลให้พนักงานธนาคารฯ ได้รับมอบหมายให้ทำงานที่มีความซับซ้อน มากกว่าเครื่อง ATM ซึ่งก็หมายความว่า แรงงานสหรัฐฯ ต้องมีสามารถที่จะทำงานที่มีความซับซ้อนและยากเกินกว่า ที่หุ่นยนต์และเครื่องจักรจะสามารถทำได้ถึงจะสามารถควบคุมระบบการทำงานของเครื่องจักรได้ นอกจากนี้ เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2559 อุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ เปิดรับพนักงานมากกว่า 324,000 ตำแหน่ง ซึ่งเป็นจำนวนมากกว่าก่อนยุคเศรษฐกิจถดถ่อยในปี 2550 โดยตำแหน่งที่เปิดรับนี้เป็นตำแหน่ง สำหรับผู้ที่มีความสามารถในการควบคุมหุ่นยนต์และเครื่องจักรในโรงงาน ซึ่งนักเศรษฐศาสตร์สรุปว่าหุ่นยนต์และ เครื่องจักรมีส่วนช่วยในการสร้างงานให้กับชาวสหรัฐฯ แต่นอกเหนือจากสายการผลิต

อย่างไรก็ตาม Mr. Trump มีความต้องการที่จะนำฐานการผลิตกลับมายังสหรัฐฯ ซึ่งสามารถทำ ได้ แต่การกลับมาของบริษัทเหล่านี้จะกลับมาในรูปแบบของการผลิตสินค้าโดยใช้หุ่นยนต์และเครื่องจักรในการ ผลิต ไม่ได้ใช้แรงงานจำนวนมากเหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว

บทวิเคราะห์ Mr. Trump ประธานาธิบดีคนใหม่ของสหรัฐฯ มีความพยายามอย่างมากในการ รักษาอุตสาหกรรมการผลิตเอาไว้ในสหรัฐฯ เพื่อรักษางานให้กับชาวอเมริกันและกระตุ้นเศรษฐกิจภายในประเทศ โดยได้เข้าแทรกแซงกิจการบริษัทสหรัฐฯ โดยใช้มาตรการทางภาษีจัดเก็บภาษีสินค้านำเข้าจากต่างประเทศใน อัตราสูงหรือร้อยละ 35 ทำให้บริษัทสหรัฐฯ หลายบริษัทต้องยกเลิกแผนการย้ายฐานการผลิตไปยังต่างประเทศ นอกจากนี้ Mr. Trump ได้กล่าวว่า ประเทศเม็กซิโก ประเทศจีน และการค้าระหว่างประเทศ เป็นภัยคุกคามการจ้างงานของอุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ ส่งผลให้ประชากรสหรัฐฯ ตกงาน

ปัจจุบันโลกของเทคโนโลยีมีความก้าวหน้าไปมาก อุตสาหกรรมการผลิตสหรัฐฯ ได้ปรับปรุง โรงงานของตนให้มีศักยภาพในการผลิตมากยิ่งขึ้น โดยการนำหุ่นยนต์และเครื่องจักรมาใช้ในโรงงานและ สายการผลิต เนื่องจากการผลิตสินค้าจากหุ่นยนต์และเครื่องจักรสามารถช่วยกำจัดข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นจากมนุษย์ และสามารถดำเนินการผลิตได้ตลอด 24 ชั่วโมง 365 วัน โดยใช้แรงงานที่น้อยกว่าเพื่อลดต้นทุนในการผลิต ซึ่งบริษัทสหรัฐฯ บางบริษัทเลือกที่จะใช้สิทธิทางการค้าโดยการย้ายฐานการผลิตไปตั้งอยู่ในประเทศคู่ค้าซึ่งมีอัตรา ค่าแรงที่ต่ำกว่าสหรัฐฯ หลายเท่าตัว

หลังจากการขู่ใช้มาตรการทางภาษีจัดเก็บภาษีสินค้านำเข้าจากต่างประเทศในอัตราร้อยละ 35 ทำให้บริษัทสหรัฐฯ หลายบริษัทหันกลับมาทำการลงทุนในสหรัฐฯ มากขึ้น ซึ่งคาดว่าการลงทุนเพิ่มของบริษัท สหรัฐฯ ครั้งนี้เป็นการลงทุนขยายโรงงานโดยการเพิ่มหุ่นยนต์และเครื่องจักรในการผลิตมากกว่าเพิ่มจำนวนแรงงาน อย่างไรก็ดี ปัจจัยที่ทำให้บริษัทสหรัฐฯ ย้ายฐานการผลิตกับมายังสหรัฐฯ ได้แก่ อัตราค่าแรงในต่างประเทศเพิ่ม สูงขึ้น ผลิตในสหรัฐฯ ใช้ระยะเวลาในการขนส่งน้อยกว่า และสามารถผลิตตามความต้องการของผู้บริโภคได้ทันที

ขอคิดเห็น/ขอเสนอแนะ ผู้ผลิต/ผู้ส่งออกไทยควรที่จะติดตามสถานการณ์แนวนโยบายการค้า และการลงทุนของสหรัฐฯ อย่างต่อเนื่องเพื่อให้สามารถปรับตัวรับมือกับความเปลี่ยนแปลงที่อาจจะเกิดขึ้นใน อนาคต คาดว่านโยบายของรัฐบาลชุดใหม่ของสหรัฐฯ อาจยังไม่ส่งผลกระทบต่อการส่งออกสินค้าของไทยในขณะนี้ หลายฝ่ายมีความเชื่อว่าการสร้างโรงงานใหม่ในสหรัฐฯ หรือการย้ายฐานผลิตกลับมายังสหรัฐฯ เกิดขึ้นได้ยาก เนื่องจากสหรัฐฯ มีอัตราค่าแรงที่สูงกว่าประเทศอื่นๆ นอกจากนี้ กลุ่มบริษัทสหรัฐฯ ที่ลงทุนในไทย ยังคงพึ่งพาการ ผลิตในประเทศไทย เพื่อให้ไทยเป็นศูนย์กระจายสินค้าในภูมิภาค ASEAN และถ้าหากสหรัฐฯ ขึ้นภาษีนำเข้าจาก ประเทศจีน อาจเป็นผลดีต่อการส่งออกของไทย เนื่องจากไทยมีต้นทุนในการผลิตที่ถูกกว่าจีน

โอกาสสินค้าไทยถ้าสหรัฐฯ ย้ายฐานผลิตกลับประเทศ ได้แก่ สินค้าไทยในกลุ่มกลุ่มวัตถุดิบ วัตถุดิบที่ไม่สามารถผลิตได้ในสหรัฐฯ ชิ้นส่วนสินค้าเพื่อนำมาประกอบให้เป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปในสหรัฐฯ ชิ้นส่วน อุปกรณ์ในการผลิต และเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิต เป็นต้น โดยเฉพาะกลุ่มที่ต้องการทดแทนการนำข้าจากจีน เม็กซิโก ซึ่งจะมีต้นทุนราคาที่สูงขึ้น

ขอขอบคุณข่าวจาก กรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์

กฏระเบียบการจ่ายค่าล่วงเวลา ถูกคำสั่งศาลสั่งพักการพิจารณา

กฏระเบียบการจ่ายค่าล่วงเวลาภายใต้กฏระเบียบกรมแรงงานสหรัฐฯ ที่ทำให้นายจ้างต่างพากันปรับตาราง หน้าที่ และ เงินเดือนให้แก่พนักงาน กฏดังกล่าวจะมีผลบังคับใช้ 1 ธ.ค. 59 ถูกคำสั่งศาลสั่งพักการพิจารณา โดยผู้พิพากษามลรัฐเท็กซัสออกคำสั่งศาลให้พักการพิจารณาบังคับใช้กฏหมายดังกล่าว เพื่อพิจารณาคำสั่งสุดท้ายต่อไป กฏหมายนี้ถูกคัดค้านโดยกลุ่มธุรกิจหลายกลุ่ม สภาหอการค้าสหรัฐฯ รวมทั้งอีก 21 มลรัฐ หากมีผลบังคับใช้จริงกฏหมายนี้จะเพิ่มเกณฑ์เงินเดือนประจำปีให้ลูกจ้างเงินเดือนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมสำหรับการจ่ายค่าล่วงเวลาเมื่อพวกเขาทำงานมากกว่า 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ นั่นหมายความว่าคนงานที่ได้รับเงินเดือนประจำปีน้อยกว่า 47,476 เหรียญจะได้รับการจ่ายค่าล่วงเวลา ในขณะที่คนงานที่มีเงินเดือน 47,476 เหรียญหรือมากกว่านั้นการจ่ายค่าล่วงเวลาจะขึ้นอยู่กับหน้าที่การและลักษณะงานของพวกเขา

ค่าแรงขั้นต่ำในปัจจุบันมีมูลค่าน้อยกว่าเมื่อ 50 ปีก่อน

เมื่อ 7 ปีก่อนรัฐบาลสหรัฐฯ ได้ปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่่าจาก 6.55 เหรียญ สหรัฐต่อชั่วโมงเป็น 7.25 เหรียญสหรัฐต่อชั่วโมง แต่หลังจากนั้นค่าแรงและการ คุ้มครองแรงงานไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย อย่างไรก็ตาม Ken Weinstein เจ้าของร้านอาหาร 2 ร้านในรัฐเพ็นซิล เวเนียก็เลือกที่จะจ่ายค่าแรงพนักงาน 8.50 เหรียญสหรัฐต่อชั่วโมงสูงกว่าที่ กฏหมายค่าแรงขั้นต่่าก่าหนดไว้ โดย Ken ได้เปิดเผยว่าการจ่ายค่าแรงถือเป็น เรื่องของการแข่งขันกันและการจ่ายค่าแรงสูงกว่าจะท่าให้ได้แรงงานที่ดีกว่า

The Bureau of Labor Statistics เปิดเผยว่า ถึงแม้ค่าแรงขั้นต่่าจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่ สามารถปรับขึ้นตามค่าครองชีพที่เพิ่มตามอัตราเงินเฟ้อ ได้ทัน ทั้งนี้หากเทียบกับอัตราเงินเฟ้อแล้ว ค่าแรงขั้นต่่า ในปี 1968 มีมูลค่าเท่ากับ 10.90 เหรียญสหรัฐของ ค่าเงินในปี 2015 ซึ่งสูงกว่าค่าแรงขั้นต่่าในปัจจุบัน เกือบ 4 เหรียญสหรัฐ อย่างไรก็ตาม 29 รัฐและเขต Washington D.C. มีค่าแรงขั้นต่่าสูงกว่าที่รัฐบาลกลางสหรัฐฯ ก่าหนดไว้ และรัฐแคลิฟอร์เนียกับรัฐนิวยอร์กก็จะเป็น รัฐที่ค่าแรงขั้นต่่าสูงที่สุดในสหรัฐฯ อยู่ที่ 15 เหรียญ สหรัฐต่อชั่วโมงภายในปี 2022 และ 2018 ตามล่าดับ นอกจากนี้เมืองใหญ่ๆ บางเมืองก็มีอิสระในการปรับขึ้น ค่าแรงขั้นต่่าในเขตพื้นที่ของตนเองอีกด้วย

ในช่วง 2 ปีที่ผ่านมาบริษัทต่างๆ ก็ให้การ สนับสนุนการปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่่าอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางการถกเถียงกันว่าการปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่่าจะ ส่งผลดีหรือผลเสียต่อธุรกิจ โดยกลุ่มที่ต่อต้านเชื่อว่า การปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่่าจะส่งผลเสียต่อธุรกิจขนาดเล็ก ที่ไม่สามารรองรับรายจ่ายด้านแรงงานที่เพิ่มขึ้นและ ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพและการจ่ายค่าแรงล่วงเวลาให้แก่ พนักงาน อย่างไรก็ตาม Ken เชื่อว่าการปรับขึ้นอัตราค่าแรงขั้นต่่า จะส่งผลเสียต่อธุรกิจ แต่การจ่ายค่าแรงขั้นต่่าเพิ่มขึ้นจะ ช่วยให้แรงงานมีรายได้ส่าหรับจับจ่ายใช้สอยเพิ่มขึ้นและ จะส่งผลดีต่อธุรกิจท้องถิ่นโดยรวม

CNN Money 21 กรกฏาคม 2559

ขอขอบคุณข่าวจาก สำนักงานส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศ ณ นครนิวยอร์ก

สหรัฐฯ เข้มห้ามนำเข้าสินค้าจากแรงงานบังคับ

เครดิตภาพ : cbsnews.com

1. ระเบียบ/แนวทางปฏิบัติในการห้ามนำเข้าสินค้า

1.1 กฎหมาย Trade Facilitation and Trade Enforcement Act of 2015 (TFTEA) มาตรา 910 กำหนดให้ยกเลิกข้อยกเว้นเรื่องการห้ามนำเข้าสินค้าที่เชื่อว่าใช้แรงงานบังคับในการผลิตมาในสหรัฐฯ เว้นแต่เป็นสินค้าที่ไม่เพียงพอต่อการบริโภคภายในของสหรัฐฯ เริ่มมีผลใช้บังคับเมื่อวันที่ 11 มี.ค.59 ทั้งนี้ หน่วยงาน Customs and Border Protection (CBP) เป็นผู้ดำเนินการห้ามนำเข้า และยังอยู่ระหว่างการปรับแก้ระเบียบข้อบังคับที่เกี่ยวข้องของ Code of Federal Regulations (19 C.F.R. 12.42-12.44) ให้เป็นไปตาม กม. TFTEA

1.2 CBP มีมาตรการพิจารณาข้อมูลและสืบสวนคดีของตนเอง โดยไม่เฉพาะเจาะจงรายอุตสาหกรรมหรือรายสินค้าของประเทศใด อย่างไรก็ดี CBP ใช้ประโยชน์จากรายงานของกระทรวงแรงงานสหรัฐฯ เรื่องแรงงานบังคับและแรงงานเด็กเป็นแหล่งข้อมูลหนึ่งในการสืบสวนคดี

1.3  แม้ว่า ไม่มีข้อร้องเรียนอย่างเป็นทางการ แต่หาก CBP ได้รับข้อมูลจากบุคคล องค์กร หน่วยงาน ก็สามารถดำเนินการสืบสวนได้ และเมื่อ CBP พิจารณาแล้วมีมูลความน่าเชื่อถือก็จะประสานงานให้ Immigration and Customs Enforcement (ICE) ดำเนินการสืบสวนหาข้อมูลข้อเท็จจริง ซึ่งหากเชื่อได้ว่า สินค้าของบริษัทที่ถูกร้องเรียนมาจากการใช้แรงงานบังคับ CBP จึงจะดำเนินขั้นตอนกักสินค้า โดย Commissioner ของ CBP จะแจ้งข้อมูลให้ ผอ. ท่าเรือทุกแห่งในสหรัฐฯ เฝ้าระวังการนำเข้าสินค้าใน shipment ของบริษัทต้องสงสัย และดำเนินการกักสินค้าชั่วคราวหากพบการนำเข้าดังกล่าว อนึ่ง CBP จะไม่เปิดเผยชื่อผู้ร้องเรียนหากไม่ได้รับความยินยอม ทั้งนี้ CBP และ ICE ไม่มีกำหนดระยะเวลาในการสืบสวนแต่ละคดี

1.4 เมื่อ CBP กักชั่วคราวสินค้าใน shipment ที่เชื่อว่า มีสินค้าที่มาจากการใช้แรงงานบังคับผู้นำเข้ามีสิทธิที่จะ (1) ส่งออกสินค้าดังกล่าวไปยังประเทศอื่นแทน หรือ (2) ยื่นเอกสารหลักฐานให้กับ Commissioner ของ CBP ว่า สินค้าดังกล่าวไม่ได้มาจากการใช้แรงงานบังคับ โดยต้องแสดงเอกสารแหล่งกำเนิดสินค้า มีกำหนด เวลาในการยื่นเอกสารภายใน 3 เดือน นับตั้งแต่วันนำเข้า โดยในระหว่างนี้ผู้นำเข้าสามารถส่งสินค้าออกจากท่าเรือสหรัฐฯ ได้

• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานภายในเวลาที่กำหนด จากนั้น CBP พิจารณาแล้วเห็นพ้องตามนั้น Commissioner ของ CBP จึงจะสั่งการให้ปล่อยสินค้าให้ดำเนินกระบวนการนำเข้าสินค้าได้ตามปกติ
• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานภายในเวลาที่กำหนด จากนั้น CBP พิจารณาแล้วเห็นว่า สินค้ามาจากการใช้แรงงานบังคับ ผอ.ท่าเรือแห่งนั้นจะต้องดำเนินการยึดสินค้าดังกล่าวไว้ทำลาย/ขายทอดตลาดตามขั้นตอน กม.สหรัฐฯ
• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานไม่ทันเวลาที่กำหนด ผอ.ท่าเรือแห่งนั้นจะต้องมีหนังสือแจ้งผู้นำเข้าดังกล่าวห้ามการนำเข้าสินค้าดังกล่าวมายังสหรัฐฯ โดยหากผู้นำเข้าดังกล่าวไม่ดำเนินการส่งสินค้าดังกล่าวออกจากท่าเรือสหรัฐฯ ภายใน 60 วัน นับแต่มีการส่งหนังสือแจ้งก็จะถือว่า สินค้านั้นถูกทิ้งและจะถูกดำเนินการขั้นตอนการทำลายต่อไป เว้นแต่จะมีการยื่นอุทธรณ์ตามมาตรา 514 ของ กม. Tariff Act of 1930

1.5 ตามระเบียบข้อบังคับของ Code of Federal Regulations (19 C.F.R. 12.42 (f)) เมื่อ CBP มีข้อมูลหลักฐานเพียงพอที่เชื่อได้ว่า สินค้านั้นมีการใช้แรงงานบังคับ Commissioner ของ CBP จะต้องประกาศลงในวารสารศุลกากร และใน Federation Register อย่างไรก็ดี ในขั้นตอนสืบสวน CBP จะไม่เผยแพร่ข้อมูล จนกว่าจะสรุปผลการสืบสวนอันเชื่อว่า สินค้าใน shipment นั้นๆ มาจากการใช้แรงงานบังคับ ก็จะออกเป็น Witholding Release Order (WRO) หรือ finding เพื่อประกาศสู่สาธารณชน โดยมีเป้าหมายให้ผู้นำเข้าสหรัฐฯ สามารถหลีกเลี่ยงการนำเข้าจากบริษัทดังกล่าว

1.6 การปลดชื่อบริษัทออกจากการถูกกักชั่วคราวก็ต่อเมื่อการอุทธรณ์สามารถมีเอกสารหลักฐานเพียงพอและเชื่อได้ว่า สินค้านั้นไม่มีการผลิตที่เกี่ยวข้องกับการใช้แรงงานบังคับอีกต่อไป หากผู้นำเข้ายื่นคัดค้านแล้วปรากฎว่า ไม่มีการใช้แรงงานบังคับในสินค้าดังกล่าว ภาครัฐของสหรัฐฯ จะไม่มีการเยียวยาหรือชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ภาคเอกชน

1.7 หาก shipment นั้นๆ ถูกกักไว้ชั่วคราว อาจเกิดค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เช่น ค่าเก็บสินค้า ค่าใช้จ่ายต่อบริษัท shipping หรือค่าธรรมเนียมอื่นๆ ซึ่งผู้นำเข้าต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายเอง

2. การดำเนินการภายหลัง กม. TFTEA มีผลใช้บังคับ (11 มี.ค.59)

2.1 เมื่อ 12 พ.ค.59 คมธ.การคลังวุฒิสภาสหรัฐฯ ได้เรียกนาย Gil Kerlikowske ตำแหน่ง Commissioner ของ CBP เข้าให้การเกี่ยวกับแผนงานและสถานะดำเนินการของ CBP ในการบังคับใช้ กม.TFTEA โดยประเด็นในความสนใจ ได้แก่ (1) สินค้าทุ่มตลาด (2) สินค้าที่ผลิตจากแรงงานบังคับ (3) สินค้าปลอมแปลง สรุปสาระสำคัญ ดังนี้

• CBP มีอัตรา จนท. 2,000 คน แต่ยังไม่สามารถจัดจ้างได้ครบถ้วน เหลืออีก 750 อัตรา     ที่กำลังเร่งรับเข้าทำงาน อย่างไรก็ดี ในส่วนของการดำเนินการตาม กม. TFTEA ที่จะต้องรายงานข้อมูลการตีกลับสินค้าใน shipment ที่เชื่อว่ามีการใช้แรงงานบังคับภายใน 180 วัน (ก.ย.59) CBP ได้ตั้งหน่วยเฉพาะกิจดำเนินการบังคับใช้ กม. และเพิ่ม จนท. อีก 24 คน เพื่อดำเนินการกรณีสินค้าทุ่มตลาดและสินค้าที่ผลิตจากแรงงานบังคับอย่างจริงจัง (สหรัฐฯ มีท่าเรือ 99 แห่งทั่วประเทศ)
• CBP มี จนท. ประจำในหลายประเทศทั่วโลกที่เป็นแหล่งข้อมูล และเปิดรับข้อมูลจากทุกภาคส่วน รวมทั้งข้อมูลจาก NGO ทั้งในสหรัฐฯ และในประเทศต้นทาง ทั้งนี้ CBP ได้รับการสนับสนุน งปม. จาก กต. สหรัฐฯ เพิ่ม จนท. ใน ตปท. ปีนี้อีก 9 คน
• CBP เปิดรับข้อร้องเรียนทางอิเล็กทรอนิกส์ (e-allegation system) เพื่ออำนวยความสะดวกและรวดเร็ว โดยขอให้รัฐสภาสหรัฐฯ สนับสนุนการพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายข้อมูลของ CBP ทั่วสหรัฐฯ

2.2 ภายหลัง กม. ใช้บังคับ CBP ประกาศการกักสินค้าที่เชื่อว่าผลิตโดยใช้แรงงานบังคับ เพิ่มอีก 2 ครั้ง นับแต่ครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ.2000 ได้แก่ (1) เมื่อ 29 มี.ค.59 สินค้าโซดาแอช แคลเซียมคลอไรด์ คอสติกโซดา และเรยอนไฟเบอร์ ซึ่งผลิตโดยกลุ่มบริษัท Tangshan Sanyou Group ของจีน (2) เมื่อ 13 เม.ย.59 สินค้าโปแตสเซียม โปแตสเซียมไฮดรอกไซด์ และโปแตสเซียมไนเตรต ซึ่งผลิตจากบริษัท Tangshan Sunfar Silicon ในเครือเดียวกัน อนึ่ง ไม่ปรากฎปฏิกิริยาของบริษัท/ประเทศดังกล่าวต่อทั้งสองกรณีในรายงานข่าวในสหรัฐฯ

กฎหมายว่าด้วยการนำเข้าสินค้าที่มาจากการใช้แรงงานบังคับ

ประมวลข้อมูลเกี่ยวกับ กฎหมายการอำนวยความสะดวกทางการค้าและการบังคับใช้ตามบัญญัติการค้าปี 2015 (Trade Facilitation and Trade Enforcement Act of 2015)- TFTEA มีผลใช้บังคับเมื่อ 10 มี.ค.59

1. ระเบียบ/แนวทางปฏิบัติในการห้ามนำเข้าสินค้า

1.1 กม. TFTEA มาตรา 910 กำหนดให้ยกเลิกข้อยกเว้นเรื่องการห้ามนำเข้าสินค้าที่เชื่อว่าใช้แรงงาน บังคับในการผลิตมาในสหรัฐฯ เว้นแต่เป็นสินค้าที่ไม่เพียงพอต่อการบริโภคภายในของสหรัฐฯ ทั้งนี้ หน่วยงาน Customs and Border Protection (CBP) เป็นผู้ดำเนินการห้ามนำเข้า และยังอยู่ระหว่างการปรับแก้ระเบียบข้อบังคับที่เกี่ยวข้องของ Code of Federal Regulations (19 C.F.R. 12.42-12.44) ให้เป็นไปตาม กม. TFTEA

1.2 CBP มีมาตรการพิจารณาข้อมูลและสืบสวนคดีของตนเอง โดยไม่เฉพาะเจาะจงรายอุตสาหกรรมหรือรายสินค้าของประเทศใด อย่างไรก็ดี CBP ใช้ประโยชน์จากรายงานของกระทรวงแรงงานสหรัฐฯ เรื่องแรงงานบังคับและแรงงานเด็กเป็นแหล่งข้อมูลหนึ่งในการสืบสวนคดี

1.3 CBP ไม่สามารถพิจารณากักสินค้าได้โดยไม่มีข้อร้องเรียน เมื่อ CBP ได้รับข้อร้องเรียนและพิจารณาแล้วมีมูลความน่าเชื่อถือก็จะประสานงานให้ Immigration and Customs Enforcement (ICE) ดำเนินการสืบสวนหาข้อมูลข้อเท็จจริง ซึ่งหากเชื่อได้ว่า สินค้าของบริษัทที่ถูกร้องเรียนมาจากการใช้แรงงานบังคับ CBP จึงจะดำเนินขั้นตอนกักสินค้า โดย Commissioner ของ CBP จะแจ้งข้อมูลให้ ผอ. ท่าเรือทุกแห่งในสหรัฐฯ เฝ้าระวังการ

นำเข้าสินค้าใน shipment ของบริษัทต้องสงสัย และดำเนินการกักสินค้าชั่วคราวหากพบการนำเข้าดังกล่าว อนึ่ง CBP จะไม่เปิดเผยชื่อผู้ร้องเรียนหากไม่ได้รับความยินยอม

1.4 เมื่อ CBP กักชั่วคราวสินค้าใน shipment ที่เชื่อว่า มีสินค้าที่มาจากการใช้แรงงานบังคับ ผู้นำเข้ามีสิทธิที่จะ (1) ส่งออกสินค้าดังกล่าวไปยังประเทศอื่นแทน หรือ (2) ยื่นเอกสารหลักฐานให้กับ Commissioner ของ CBP ว่า สินค้าดังกล่าวไม่ได้มาจากการใช้แรงงานบังคับ โดยต้องแสดงเอกสารแหล่งกำเนิดสินค้า มีกำหนด เวลาในการยื่นเอกสารภายใน 3 เดือน นับตั้งแต่วันนำเข้า โดยในระหว่างนี้ผู้นำเข้าสามารถส่งสินค้าออกจากท่าเรือสหรัฐฯ ได้

• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานภายในเวลาที่กำหนด จากนั้น CBP พิจารณาแล้วเห็นพ้องตามนั้น Commissioner ของ CBP จึงจะสั่งการให้ปล่อยสินค้าให้ดำเนินกระบวนการนำเข้าสินค้าได้ตามปกติ
• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานภายในเวลาที่กำหนด จากนั้น CBP พิจารณา แล้วเห็นว่า สินค้ามาจากการใช้แรงงานบังคับ ผอ.ท่าเรือแห่งนั้นจะต้องดำเนินการยึดสินค้าดังกล่าวไว้ทำลาย/ขายทอดตลาดตาม ขั้นตอนกม.สหรัฐฯ
• หากผู้นำเข้าจัดส่งเอกสารหลักฐานไม่ทันเวลาที่กำหนด ผอ.ท่าเรือแห่งนั้นจะต้องมีหนังสือแจ้งผู้นำเข้าดังกล่าวห้ามการนำเข้า สินค้าดังกล่าวมายังสหรัฐฯ โดยหากผู้นำเข้าดังกล่าวไม่ดำเนินการส่งสินค้าดังกล่าวออกจากท่าเรือสหรัฐฯ ภายใน 60 วัน นับแต่มีการส่งหนังสือแจ้งก็จะถือว่า สินค้านั้นถูกทิ้งและจะถูกดำเนินการขั้นตอนการทำลายต่อไป เว้นแต่จะมีการยื่นอุทธรณ์ตามมาตรา 514 ของ กม. Tariff Act of 1930

1.5 ตามระเบียบข้อบังคับของ Code of Federal Regulations (19 C.F.R. 12.42 (f)) เมื่อ CBP  มีข้อมูลหลักฐานเพียงพอที่เชื่อได้ว่า สินค้านั้นมีการใช้แรงงานบังคับ Commissioner ของ CBP จะต้องประกาศลงในวารสารศุลกากร และใน Federation Register

1.6 การ ปลดชื่อบริษัทออกจากการถูกกักชั่วคราวก็ต่อเมื่อการอุทธรณ์สามารถมีเอกสาร หลักฐานเพียงพอและเชื่อได้ว่า สินค้านั้นไม่มีการผลิตที่เกี่ยวข้องกับการใช้แรงงานบังคับอีกต่อไป

2. การดำเนินการภายหลัง กม. TFTEA มีผลใช้บังคับ (11 มี.ค.59)

2.1 เมื่อ 12 พ.ค.59 คณะกรรมาธิการด้านการคลังวุฒิสภาสหรัฐฯ ได้เรียกนาย Gil Kerlikowske ตำแหน่ง Commissioner ของ CBP เข้าให้การเกี่ยวกับแผนงานและสถานะดำเนินการของ CBP ในการบังคับใช้ กม.TFTEA โดยประเด็นในความสนใจ ได้แก่ (1) สินค้าทุ่มตลาด (2) สินค้าที่ผลิตจากแรงงานบังคับ (3) สินค้าปลอมแปลง

สรุปสาระสำคัญ ดังนี้

• CBP มีอัตรา จนท. 2,000 คน แต่ยังไม่สามารถจัดจ้างได้ครบถ้วน เหลืออีก 750 อัตรา  ที่กำลังเร่งรับเข้าทำงาน อย่างไรก็ดี ในส่วนของการดำเนินการตาม กม. TFTEA ที่จะต้องรายงานข้อมูลการตีกลับสินค้าใน shipment ที่เชื่อว่ามีการใช้แรงงานบังคับภายใน 180 วัน (ก.ย.59) CBP ได้ ตั้งหน่วยเฉพาะกิจดำเนินการบังคับใช้ กม. และเพิ่ม จนท. อีก 24 คน เพื่อดำเนินการกรณีสินค้าทุ่มตลาดและสินค้าที่ผลิตจากแรงงานบังคับอย่างจริง จัง (สหรัฐฯ มีท่าเรือ 99 แห่งทั่วประเทศ)
• CBP มี จนท. ประจำในหลายประเทศทั่วโลกที่เป็นแหล่งข้อมูล และเปิดรับข้อมูลจากทุกภาคส่วน รวมทั้งข้อมูลจาก NGO ทั้งในสหรัฐฯ และในประเทศต้นทาง ทั้งนี้ CBP ได้รับการสนับสนุน งปม. จาก กต.สหรัฐฯ เพิ่ม จนท. ใน ตปท. ปีนี้อีก 9 คน
• CBP เปิดรับข้อร้องเรียนทางอิเล็กทรอนิกส์ (e-allegation system) เพื่ออำนวยความสะดวกและรวดเร็ว โดยขอให้รัฐสภาสหรัฐฯ สนับสนุนการพัฒนาเทคโนโลยีเครือข่ายข้อมูลของ CBP ทั่วสหรัฐฯ

2.2 ภายหลัง กม. ใช้บังคับ CBP ประกาศ การกักสินค้าที่เชื่อว่าผลิตโดยใช้แรงงานบังคับ เพิ่มอีก 2 ครั้ง นับแต่ครั้งสุดท้ายเมื่อปี ค.ศ.2000 ได้แก่ (1) เมื่อ 29 มี.ค.59 สินค้าโซดาแอช แคลเซียมคลอไรด์ คอสติกโซดา และเรยอนไฟเบอร์ ซึ่งผลิตโดยกลุ่มบริษัท Tangshan Sanyou Group ของจีน (2) เมื่อ 13 เม.ย.59 สินค้าโปแตสเซียม โปแตสเซียมไฮดรอกไซด์ และโปแตสเซียมไนเตรต ซึ่งผลิตจากบริษัท Tangshan Sunfar Silicon ในเครือเดียวกัน

ขอขอบคุณข้อมูลจาก Royal Thai Embassy, Washington D.C.