นักลงทุนต่างชาติที่ต้องการย้ายถิ่นฐานไปยังสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะผู้ที่คิดจะเริ่มต้นธุรกิจใหม่ อาจเริ่มต้นด้วยการค้นหาว่า มีทางเลือกใดบ้างเปิดโอกาสให้ชาวต่างชาติไปลงทุนได้ และบ่อยครั้งที่นักลงทุนมักจะได้ยินเกี่ยวโครงการย้ายถิ่นฐานภายใต้โครงการ EB-5 ที่สามารถเป็นหนทางนำไปสู่การได้รับกรีนการ์ดหรือเป็นผู้มีถิ่นพำนักถาวรในสหรัฐฯ

สำหรับหลาย ๆ คน วีซ่า EB-5 คือตัวเลือกยอดนิยมในการย้ายถิ่นฐานของนักลงทุน แต่การลงทุนขั้นต่ำที่ 900,000 ดอลลาร์สหรัฐนั้น อาจเป็นเงินที่มากเกินไป หลายคนจึงหันไปหาทางเลือกอื่น ๆ และพบว่าการขอวีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2 ก็มีความเป็นไปได้เช่นเดียวกัน

วีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2 สามารถใช้สำหรับการเริ่มต้นธุรกิจสตาร์ทอัพใหม่ในสหรัฐฯ โดยนักลงทุนไม่ต้องลงทุนด้วยวงเงินที่สูงเมื่อเทียบกับโปรแกรม EB-5 แต่นักลงทุนสามารถใช้รับเงินลงทุนเพียง 100,000 ดอลลาร์สหรัฐหรือน้อยกว่านั้น ขึ้นอยู่กับธุรกิจที่เสนอ

อย่างไรก็ตาม นักลงทุนต้องทราบก่อนว่า วีซ่าทำงานประเภท L-1 และ E-2  แตกต่างกับโปรแกรม EB-5 ที่นำไปสู่การได้กรีนการ์ด เพราะวีซ่า L-1 และ E-2 เป็นเพียงแค่วีซ่าทำงานและไม่ส่งผลต่อสถานะการย้ายถิ่นถาวร ดังนั้นนักลงทุนควรศึกษาถึงคุณสมบัติที่แตกต่างของตัวเลือกเหล่านี้อย่างรอบคอบ เพื่อพิจารณาว่าตัวเลือกใดเหมาะสมที่สุดสำหรับธุรกิจของแต่ละบุคคล

วีซ่าทำงานประเภท L-1

เพื่อให้เข้าใจถึงวีซ่า L-1 ได้ดีที่สุด อาจลองนึกถึงการที่บริษัทโตโยต้าโอนย้ายผู้จัดการหรือผู้บริหารจากญี่ปุ่นไปสหรัฐฯ เพื่อจัดการโรงงานผลิตรถยนต์ นี่คือการโอนวีซ่าทำงานแบบ L-1 ระหว่างองค์กรในรูปแบบที่พบบ่อยที่สุดในสหรัฐฯ โดยมีข้อกำหนดคือ ผู้จัดการหรือผู้บริหารต้องทำงานให้กับบริษัทในเครือที่ตั้งอยู่ในประเทศนั้น ๆ มาแล้วเป็นเวลาอย่างน้อย 1 ปีในช่วง 3 ปีก่อนการขอวีซ่าเพื่อโอนย้ายไปทำงานในสหรัฐฯ ก่อนที่จะเข้ามาบริหารบริษัทสาขาในสหรัฐฯ นอกจากนี้ วีซ่า L-1 ยังสามารถใช้สำหรับบริษัทสตาร์ทอัพสัญชาติอเมริกัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับวีซ่าประเภทนี้ก็คือ ผู้สมัครจากประเทศใด ๆ ในโลกก็มีคุณสมบัติที่จะเดินทางมาที่สหรัฐฯ ได้ ตราบใดที่พวกเขาเป็นผู้จัดการหรือผู้บริหารในประเทศบ้านเกิดของตน และการมีประวัติที่น่าเชื่อถือ เช่น ธุรกิจมีอายุหลายปี มีพนักงานอย่างน้อยห้าคน มีเอกสารแสดงภาษีเงินได้ และมีผลตอบแทนการจ้างงานเป็นเวลาหลายปี แม้ว่าจะไม่ใช่ข้อกำหนดที่จำเป็นตามกฎหมาย แต่สิ่งเหล่านี้ย่อมจะช่วยสนับสนุนให้การยื่นขอวีซ่าประสบความสำเร็จได้ง่ายขึ้น

วีซ่าทำงาน L-1 มีระยะเวลาสูงสุด 7 ปีสำหรับผู้จัดการและผู้บริหาร กระบวนการนี้เริ่มต้นด้วยการยื่นคำร้องต่อ U.S. Citizenship and Immigration Service (USCIS) ในสหรัฐฯ การพิจารณาอนุมัติวีซ่าจะเกี่ยวข้องกับการตรวจสอบประวัติองค์กรและการเงินของทั้งบริษัทในเครือต่างประเทศ รวมถึงบริษัทในสหรัฐฯ หรือในกรณีของบริษัทสตาร์ทอัพ ต้องมีแผนธุรกิจสำหรับบริษัทในสหรัฐฯ แนบมาด้วย และการมีสำนักงานที่จะดำเนินธุรกิจอยู่เป็นหลักแหล่งในสหรัฐฯ ก็จะเป็นข้อได้เปรียบด้วยเช่นเดียวกัน

เมื่อคำร้องได้รับการอนุมัติ ผู้จัดการหรือผู้บริหารชาวต่างชาติจะต้องยื่นขอวีซ่าที่สถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลของสหรัฐฯ ในประเทศต้นทาง ก่อนที่จะเดินทางเข้าสหรัฐฯ โดยหลังจากดำเนินธุรกิจประมาณหนึ่งปีในสหรัฐฯ และประสบความสำเร็จ ผู้สมัครสามารถยื่นขอกรีนการ์ดได้

วีซ่าประเภท E-2

 ในทางกลับกัน สำหรับวีซ่าประเภท E-2 นักลงทุนจะต้องเป็นพลเมืองของประเทศที่มีสนธิสัญญาการลงทุนกับสหรัฐฯ โดยปกติแล้ววีซ่าจะออกให้กับผู้จัดการผู้บริหารหรือนักลงทุนในช่วงเริ่มต้นเป็นเวลา 5 ปีและสามารถต่ออายุได้โดยไม่มีกำหนด ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้วีซ่า L-1 เกี่ยวข้องกับการทบทวนประวัติธุรกิจของนักลงทุนในอดีต แต่วีซ่า E-2 เป็นข้อมูลเกี่ยวกับอนาคตของนักลงทุนโดยส่วนใหญ่จะขึ้นอยู่กับแผนธุรกิจหรือการซื้อธุรกิจ ผู้สมัครทุกคนจะต้องสมัครผ่านสถานเอกอัครราชทูตหรือสถานกงสุลสหรัฐฯ เพื่อขอวีซ่า

แนวทางเพิ่มเติม

โครงการ The International Entrepreneur (ผู้ประกอบการระหว่างประเทศ) ให้อำนาจแก่กระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ (U.S. Department of Homeland Security) ในการอนุญาตให้ผู้ประกอบการชาวต่างชาติที่สามารถแสดงให้เห็นว่า การพำนักอยู่ในสหรัฐฯ มีประโยชน์ต่อสาธารณะอย่างมากสำหรับภาคธุรกิจและก่อให้เกิดการสร้างงาน สามารถพำนักในสหรัฐฯ ได้เป็นรายกรณีไป และสามารถอนุญาตให้ผู้ประกอบการเข้ามาพำนักได้ไม่เกินสามรายต่อหนึ่งบริษัทสตาร์ทอัพ

ผู้ประกอบการที่ได้รับอนุญาตจะมีสิทธิทำงานในธุรกิจสตาร์ทอัพของตนเท่านั้น โครงการนี้อาจดีที่สุดสำหรับนักลงทุนที่มีประวัติการลงทุนที่ประสบความสำเร็จ ที่ไม่มีโอกาสในการขอวีซ่า L-1 หรือ E-2 แต่ปัจจุบัน โครงการนี้ก็ยังไม่ได้รับความนิยมมากนัก

ในแต่ละกรณีที่กล่าวมา ครอบครัวของนักลงทุนสามารถเข้ามาพำนักในสหรัฐฯ กับนักลงทุนและได้รับสถานะเดียวกัน โดยพวกเขาต้องไม่มีประวัติอาชญากรรม และโดยทั่วไปแล้ว ผู้สมัครขอวีซ่าจะได้รับอนุมัติเนื่องจากเหตุผลหนึ่งในสามประการคือ มีการลงทุนจำนวนมาก มีการนำนวัตกรรมเข้ามาในประเทศ หรือมีส่วนร่วมในการสร้างงานใหม่สำหรับชาวอเมริกัน

อ้างอิงข้อมูลจาก

 https://www.forbes.com/sites/andyjsemotiuk/2021/05/21/the-best-us-immigration-visa-for-foreign-investors-involving-start-ups/?sh=343532c8741e

ประธานาธิบดีโจ ไบเดน วางแผนที่จะรื้อฟื้นโครงการสำหรับผู้ย้ายถิ่นฐาน ที่อนุญาตให้ผู้ประกอบการต่างชาติสามารถย้ายมาอาศัยและทำงานในสหรัฐฯ ได้อย่างถูกกฎหมาย

กฎ International Entrepreneur ซึ่งถูกเสนอโดยฝ่ายบริหารของประธานาธิบดีโอบามา 3 วันก่อนที่เขาจะออกจากตำแหน่งในปี 2560 อนุญาตให้ผู้ประกอบการชาวต่างชาติทำงานในประเทศได้นานถึง 5 ปี ตราบใดที่บริษัทสตาร์ทอัพของพวกเขาสามารถระดมเงินทุนในสหรัฐฯ ได้อย่างน้อย 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ และมีการว่าจ้างพนักงาน 10 คน หรือเข้าข่ายตามเกณฑ์มาตรฐานอื่น ๆ

อย่างไรก็ดี ในช่วงการบริหารของประธานาธิบดีทรัมป์ ได้มีสัญญาณว่า อาจจะมีการยกเลิกโครงการดังกล่าว

ผู้ประกอบการและบริษัทร่วมทุนจึงค่อย ๆ ลดความนิยมลง เพราะเกรงว่า ใบสมัครผู้ยื่นขอสิทธิ์ผ่านโครงการนี้อาจไม่ได้รับอนุมัติ

รัฐบาลประธานาธิบดีไบเดนจึงมีแผนที่จะรื้อฟื้นและส่งเสริมโครงการนี้อีกครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากบริษัท venture-capital หลายแห่ง

“ผู้ที่ย้ายถิ่นฐานมาอยู่ในสหรัฐฯ เป็นผู้ประกอบการที่ทำงานหนัก และมีความคิดสร้างสรรค์มายาวนาน และการมีส่วนร่วมของพวกเขาต่อประเทศนี้มีคุณค่าอย่างเหลือเชื่อ” เทรซี่ เรนาด รักษาการ ผู้อำนวยการ U.S. Citizenship and Immigration Services (USCIS) หรือสำนักงานบริการด้านสัญชาติและตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐฯ กล่าว

อย่างไรก็ดี ขณะนี้สหรัฐฯ ไม่มีการออกวีซ่าสำหรับเจ้าของธุรกิจสตาร์ทอัพ แม้ว่าแนวคิดนี้จะได้รับการสนับสนุนจากทั้งฝ่ายเดโมแครตและรีพลับลิกันในวงกว้างก็ตาม โดยผู้ประกอบการชาวต่างชาติต้องใช้วีซ่าประเภทอื่น

เจ้าหน้าที่ของ USCIS ซึ่งดำเนินโครงการกล่าวว่า ระหว่างปี 2560 ถึง 2562 พวกเขาได้รับใบสมัครเพียง 30 รายเท่านั้น และมีเพียงหนึ่งรายที่ได้รับการอนุมัติ

USCIS ประเมินว่า หากโครงการดังกล่าวมีการดำเนินการอย่างถูกต้อง ผู้ประกอบการต่างชาติประมาณ 3,000 รายต่อไป จะมีคุณสมบัติในการทำงาน ซึ่งจะนำไปสู่การสร้างงานประมาณ 100,000 ตำแหน่งในช่วงอีก 10 ปีข้างหน้า

National Venture Capital Association ซึ่งเป็นองค์กรที่สนับสนุนภาคอุตสาหกรรมและเป็นหนึ่งในหลาย ๆ กลุ่มที่ส่งจดหมายถึง อเลฮานโดร มายอร์คาส รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิสหรัฐฯ เรียกร้องให้เขารื้อฟื้นโครงการนี้ และชื่นชมต่อการตัดสินใจของเขา

“ด้วยการใช้กฎ International Entrepreneur รัฐบาลกำลังปลดล็อกเครื่องมือการสร้างงานที่น่าทึ่ง ซึ่งจะช่วยให้สหรัฐฯ ยังคงเป็นผู้นำระดับโลกในด้านนวัตกรรมต่อไปได้” บ็อบบี้ แฟรงคลิน ประธานและหัวหน้าผู้บริหารขององค์กรกล่าว

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.wsj.com/articles/foreign-entrepreneurs-to-gain-more-access-to-immigration-program-11620647100

“หากมองย้อนกลับไปจะเห็นว่าเรามีแรงขับมานานแล้ว มีมาตั้งแต่เด็ก เรามองเห็นว่าชีวิตเราลำบาก เรามาแบบลำบาก พ่อก็เป็นอย่างนี้ ฉันอยากมีชีวิตที่ดีและต้องทำให้ได้ ซึ่งวันนี้ก็ทำได้แล้วจริง ๆ บางครั้งยังไม่เชื่อเลยว่าทำได้อย่างไร มาถึงจุดนี้ได้อย่างไร”

“ตอนที่คิดว่าทำได้แล้วคืออายุประมาณ 34 แต่ตอนที่อายุ 27 ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นช่วงที่หมดหวังในชีวิต ตอนนั้นอยู่สหรัฐฯ มา 7 ปีแล้ว เราก็ท้อ เราไม่มีแฟน ไม่มีใครช่วย มันเหมือนมืดมิดทุกวันเลย คนที่ทำงานที่ร้านเขาเรียนมหาวิทยาลัยเขาก็ดูถูก เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ไปเรียน พี่ทำงานตลอด 7 วันเช้าเย็น มีความหวังเหมือนกับเทียนที่กำลังจะดับ แต่ก่อนที่เทียนจะดับมันจะมีแสงอยู่วาบหนึ่ง ซึ่งมันคือวาบสุดท้าย และพลังมันมาจากความลำบาก”

ความสำเร็จในวันนี้

ปัจจุบันคุณน้องไม่ได้ทำธุรกิจรถขายอาหารแล้ว เนื่องจากจุดที่เคยจอดรถกลายเป็นโรงแรม ประกอบกับบทบาทใหม่ในฐานะคุณแม่ ที่ทำให้เธอคิดว่าการบริหารงานร้านอาหารจำนวน 2 สาขา และบริษัทน้ำซอสของเธอก็น่าจะเพียงพอแล้ว และมันก็ง่ายสำหรับบริบทในชีวิตของเธอ ณ ปัจจุบัน กับประสบการณ์เปิดร้านมามากกว่า 10 ปี เธอเชื่อว่าหากเป็นวิชาเรียนเธอก็สามารถเรียนจนจบหลักสูตรนี้แล้ว

“คิดว่าผ่านจุดที่สูงที่สุดมาแล้ว ตอนนี้พี่มีลูกเลยคิดว่าบริหาร 2 ร้านนี้มันง่ายกว่า ถ้าเป็นร้านมันบริหารง่ายกว่าที่เป็นรถ ส่วนตัวแล้วคิดว่าเราประสบความสำเร็จมากเกินกว่าที่เราจะคาดหมาย ตอนนี้เปิดร้านอาหาร 2 สาขาและทำน้องซอสแบรนด์ มีวางขายในซุเปอร์มาร์เก็ตและขายในอเมซอนด้วย”

ความเปลี่ยนแปลงและผลกระทบจากโควิด-19

“ปกติจะตั้งเป้าหมายทุกปี ก่อนโควิดมามี 2 สาขา ช่วงโควิดปิดไป 1 สาขา เปิดขาย 1 สาขา คิดว่าจะเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน”

ในปีที่ผ่านมา เป้าหมายของคุณน้องคือ “ประคองน้องข้าวมันไก่และน้องซอสไปให้ได้” และเมื่อเธอสามารถพาร้านและแบรนด์รอดจากโควิดมาได้จนถึงทุกวันนี้ เป้าหมายต่อไปของเธอในปีนี้จึงกลายเป็น

“การช่วยเหลือผู้อื่น”

“มันยากมาก ๆ ตอนที่เขาล็อกดาวน์เราต้องเปลี่ยนการจัดการในร้านทั้งหมดภายในช่วงข้ามคืน ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นออนไลน์ ต้องทำเว็บไซต์เอง เพราะตอนนั้นทุกคนยุ่งหมด หลังจากนั้นก็ติดต่อกับรัฐบาลเพื่อขอความช่วยเหลือ กฎเปลี่ยนตลอด เราให้ลูกค้ารับประทานนอกร้านหรือซื้อกลับบ้าน และต้องรับมือกับความเครียดของพนักงานและลูกค้าด้วย พูดง่าย ๆ เหมือนเปิดร้านใหม่ภายใน 24 ชั่วโมง”

นอกจากนี้ ปัญหาสำคัญยังเป็นเรื่องวัตถุดิบ เพราะของที่เคยสั่งไม่สามารถมาส่งได้ตามปกติ หรือในกรณีซอสที่ได้รับความนิยมอย่างมาก แต่กลับประสบปัญหาขาดแคลนบรรจุภัณฑ์

“การทำน้ำซอสก็ช่วยพี่ได้เยอะเหมือนกัน เป็นโลกของซอสที่ไม่ใช่ร้านอาหาร ทำไปเรื่อย ๆ เงินจากการขายซอสก็ไม่ได้มากมาย เราเป็นแบรนด์เล็ก ๆ แต่มันให้กำลังใจพี่ เพราะตอนที่พี่ปิดร้านต้องให้ลูกน้องออกไปกว่า 70% เหลือพนักงานอยู่แค่ 16 คน ในวันที่ขายไม่ดีเลยคือรายได้ตกเป็นศูนย์ เราคิดว่าจะไปรอดไหม แต่เราก็สู้ไปด้วยกัน”

กำลังใจและแรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งกำลังใจเกือบทั้งหมดของเธอคือชีวิตความเป็นอยู่ที่ประเทศไทย คุณน้องต้องมองหาแรงบันดาลใจในทุก ๆ วัน เพื่อให้เดินผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้ “คิดบวก” ก็เป็นอีกหนึ่งกำลังใจดี ๆ รวมไปถึงคลิปวิดีโอต่าง ๆ ที่ได้บอกเล่าเรื่องราวการเอาตัวรอดในยุคฟองสบู่แตกของประเทศไทย

“บอกตัวเองว่าเราต้องช่วยลูกน้องนะ ที่เราเปิดร้านก็โดนว่าว่าเปิดทำไม แต่อีกส่วนก็ขอบคุณที่เราเปิดร้าน มันมีแรงเสียดทานเยอะมาก มันยากมาก ๆ ในการทำร้านช่วงโควิด แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เชื่อว่าเราว่ายน้ำข้ามพายุมาแล้ว ผ่านจุดที่แย่ที่สุดมาแล้ว วันนี้เราลอยคอและคิดว่าต้องทำอย่างไรที่จะไปให้ถึงฝั่ง ต้องอาศัยกำลังใจล้วน ๆ เลย”

“วันนี้เราตั้งเป้าหมายใหม่ว่า ถ้าจะทำให้มันผ่านไปให้ได้ เราก็จะต้องช่วยเหลือคนอื่นด้วย ช่วยลูกน้องด้วย พี่อยากเล่าประสบการณ์เพื่อช่วยคนที่กำลังประสบกับอุปสรรคเหมือนกับเรา”

คุณน้องเริ่มทำพอดแคสต์เพื่อพูดคุยและแบ่งปันประสบการณ์ และปล่อยตอนแรกของเธอไปเมื่อไม่นานนี้ https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

“พี่มีไอเดียนี้นานแล้วแต่ไม่กล้าทำ เพราะภาษาเราไม่ได้เก่งขนาดนั้น เราพูดได้แต่ไม่ถึงขั้นจะเป็นพิธีกรได้ แต่ถ้าให้ผ่านโควิดไปได้เราต้องคิดบวก พี่เลยจัดการทำเลย พี่ไปสัมภาษณ์เจ้าของกิจการคนอื่น ๆ ที่เป็นผู้หญิง ทั้งคนอเมริกัน คนเอเชีย เราจะถามในทำนองว่า การสร้างธุรกิจต้องประสบกับปัญหาอะไรบ้าง เราอยากถ่ายทอดเรื่องราวให้เป็นประโยชน์ต่อผู้ประกอบการคนอื่น ให้เขามีกำลังใจทำธุรกิจต่อไป ทำให้การจ้างงานยังคงอยู่ และเพื่อการสร้างรายได้ให้กับพนักงาน เพราะการประกอบการในช่วงโควิดมันยากมาก ๆ ทำอาหารมันยากอยู่แล้ว ในช่วงโควิดคิดว่ายากกว่าเดิมถึง 3 เท่า พี่จะไปเปิดร้านสาขา 2 ที่ปิดเอาไว้ แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะไม่มีคนมาทำงาน ปัญหามันสุดยอด ถาโถมเข้ามาทุกวัน เหมือนเราเริ่มใหม่ แต่เราก็จะทำต่อไป เพราะมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง”

เคล็ดลับความสำเร็จ

คุณน้องเป็นอีกคนที่เชื่อว่า “ความซื่อสัตย์” คือกุญแจสู่ความสำเร็จ “เราต้องซื่อสัตย์กับลูกน้อง ซื่อสัตย์กับตัวเอง และซื่อสัตย์กับลูกค้า เราต้องกล้าที่จะแตกต่าง และจะต้องดำเนินธุรกิจแบบมีมนุษยธรรม”

ฝากถึงคนไทยที่อยากเป็นเจ้าของธุรกิจ

“อยากบอกว่าถ้าอยากทำก็ทำเลย” แต่สิ่งหนึ่งที่คุณน้องปฏิบัติต่อพนักงานในร้านก็คือการดูแลเอาใจใส่ แบบที่เธอไม่เคยได้รับจากนายจ้าง เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นลูกจ้าง

“ตอนนี้พี่มีบริษัทเป็นของตัวเอง พี่คิดว่าเรามีพลังที่สามารถเปลี่ยนโลกได้ พลังที่อยู่ในกำมือของคุณ ถ้าคุณใช้พลังนี้ให้มันถูกต้อง คุณจะเปลี่ยนได้แม้กระทั่งชีวิตของลูกน้องคนหนึ่งให้ดีขึ้นได้ เราทำงานแบบมีคุณธรรมเป็นเรื่องที่สำคัญมาก และการที่เราจะอยู่แบบผู้แพ้ไปวัน ๆ นั้นมันง่าย แต่การอยู่อย่างไรให้สามารถควบคุมทุกสถานการณ์ไว้ได้มันยากยิ่งกว่า”

ข้อมูลเพิ่มเติมที่เกี่ยวข้อง

https://khaomangai.com/

https://www.ridingtiger.com/

https://www.youtube.com/watch?v=Tx6mW6XxzRI&ab_channel=Nongs

https://podcasts.apple.com/us/podcast/riding-tiger-podcast/id1565010294

https://www.facebook.com/nongskhaomangai/photos

เชื่อว่าหลายคนคงเคยได้ยินชื่อ “น้องข้าวมันไก่” หรือผ่านสายตากับภาพสาวน้อยผมสีทองและรอยยิ้มอันสดใส เจ้าของกิจการ “Nong′s Khao Man Gai” ร้านข้าวมันไก่เจ้าดังในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐออริกอน ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งนอกจากความสำเร็จอันน่าทึ่ง ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือและเงินเพียงไม่ถึง 100 ดอลลาร์สหรัฐ ประสบการณ์ชีวิตของเธอก่อนที่จะก้าวสู่ความสำเร็จก็น่าสนใจไม่แพ้กัน มาดูกันว่าสาวน้อยผมทองในวันนั้น ณ ปัจจุบันในวัย 41 ปี กับการเป็นเจ้าของบริษัทและสวมบทบาทคุณแม่ ชีวิตของเธอดำเนินไปอย่างไร “เป้าหมายและความสำเร็จ” ของเธอในวันนี้คืออะไร

น้อง พูนสุขวัฒนา หรือที่ใครหลายคนเรียกเธอว่า “เชฟน้อง” เดินทางจากประเทศไทยสู่สหรัฐอเมริกา กับความตั้งใจเต็มเปี่ยมที่จะหาเงินสร้างเนื้อสร้างตัว และช่วยเหลือครอบครัวที่เมืองไทย เธอเดิมพันอนาคตด้วยเงินติดตัวเพียง 70 ดอลลาร์สหรัฐ กับทักษะภาษาอังกฤษซึ่งไม่ได้อยู่ในระดับที่ดี

ก่อนจะมาเป็น “น้องข้าวมันไก่”

คุณน้องเกิดและโตในกรุงเทพมหานคร อาศัยอยู่กับครอบครัวที่มีคุณแม่เป็นแม่ครัวในร้านอาหารและพ่อที่เป็นโรคติดสุรา เธอเติบโตมากับการพบเห็นพ่อทำร้ายร่างกายแม่ และตัวเธอเองก็ถูกพ่อทุบตีอยู่เสมอ สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ในวัยเด็กคือตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด จนติดอยู่ใน 5 อันดับต้นของห้องตลอด ซึ่งเพื่อน ๆ ของเธอไม่ได้รับรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เธอมอบให้เพื่อน ๆ นั้น เบื้องหลังเธอต้องใช้ความพยายามมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ อีกหลายคน เพราะเธอทำการบ้านและอ่านหนังสือได้ในยามพ่อหลับเท่านั้น

“ก่อนบินไปสหรัฐฯ ที่บ้านครอบครัวฐานะไม่ค่อยดี พี่เรียนจบปริญญาตรีบริหารธุรกิจ แม่ทำงานคนเดียว พ่อขี้เมา ทำงานอะไรก็โดนเขาไล่ออก เมาแล้วตี ตีแม่ ตีพี่ด้วย พี่มีแรงผลักดันตั้งแต่เด็กว่าเราจะไม่จบตรงนี้ พี่ต้องทำการบ้านตอนเขาหลับ ตื่นเช้ามาคือเมาเลย กลับมาตอนเย็นก็เมา แต่พี่เรียนเก่งมันเหมือนเป็นทางออกของเรา ให้เรารู้สึกดีกับตัวเอง”

คุณน้องเรียนจบได้เข้าทำงานเป็นคนแรกของรุ่น ทันทีที่เรียนจบเธอเข้าทำงานเป็นแอร์โฮสเตส ซึ่งเป็นงานที่เธอฝากความหวังเอาไว้สูงมาก และเธอตั้งใจว่าจะทำงานนี้ให้ดีที่สุดเพื่อแม่

“แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องออกเพราะคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์พิจารณา นับว่าเป็นความล้มเหลวครั้งแรก เพราะเราตั้งใจทำงานและต้องการงานนั้นมาก เราอยากช่วยแม่ คิดว่าเราคงยังไม่พร้อม เราอาจจะยังเด็ก อาจจะพยายามไม่พอ ประกอบกับมีแฟนด้วย”

เธอแต่งงานกับสามีสัญชาติอเมริกันและบินไปพอร์ตแลนด์ สหรัฐฯ ในปี 2546 ด้วยวัย 23 ในขณะนั้น แต่ทั้งคู่ไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ต่อไปได้ โดยเธอคิดว่าอาจจะเป็นเพราะทั้งคู่ยังเด็กเกินไป จึงทำให้ต้องหย่าร้างกันไป จากนั้นเธอทำเรื่องอยู่สหรัฐฯ ต่อและสร้างชีวิตของตัวเอง

เริ่มทำธุรกิจของตัวเองหลังจากเป็นลูกจ้างในร้านอาหาร 7 ปี

การทำงานในร้านอาหารไม่ใช่ความคิดแรกของเธอ ทันทีที่เดินทางมาถึงสหรัฐฯ คุณน้องลองสอบทำงานแอร์โฮสเตสแต่ไม่ได้ สมัครงานร้านสะดวกซื้อก็ไม่ได้ สมัครห่อของขวัญในห้างก็ยังไม่ผ่านเกณฑ์อยู่ดี

“เรารู้แล้วว่าในตลาดแรงงานเรามีข้อจำกัด ร้านอาหารไม่ได้เป็นความคิดแรกที่อยากทำ แม่เป็นกุ๊กที่ร้านอาหารเมืองไทย เวลาปิดภาคเรียนเราก็ไปทำงาน เพื่อหาค่าเล่าเรียน สมัยก่อนคิดว่าแม่ต้องลำบาก ทำงานส่งเสียจนเราจบปริญญาตรี อยากให้เรามีอนาคต เราอยากทำงานนั่งโต๊ะให้แม่สบาย การทำงานในร้านอาหารหรือเป็นเจ้าของร้านอาหารไม่ได้อยู่ในความคิดเลย แต่ตอนที่เติบโตมาเราก็ต้องทำอาหารกินเองอยู่แล้ว เพราะเราไม่มีเงินไปกินข้างนอก เราไม่ซื้อกินเลย และก็ไม่ได้คิดว่าทักษะการทำอาหารเป็นเรื่องพิเศษอะไร”

“ก่อนจะเปิดร้านทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟร้านอาหารไทยในออริกอน ทำมาหลายร้าน ทำอยู่ประมาณ 7 ปี ตอนมามีเงิน 70 ดอลลาร์ฯ คิดว่าทำงานเก็บเงินไปก่อน พี่อยากแตกต่างแต่ก็มีโอกาสน้อย เพราะไม่ได้ไปเรียนหนังสือเหมือนคนอื่น คิดในใจว่าจะลุยเอง ไม่อยากเรียนเพราะไม่อยากกู้เงินเรียน”

เธอเล่าว่า ก่อนที่จะเปิดร้านเป็นของตัวเอง เธอได้เข้าไปทำงานในร้านอาหารที่มีชื่อว่าป๊อก ๆ มีเจ้าของเป็นชาวต่างชาติ ซึ่งหน้าที่รับผิดชอบภายในร้านของเธอคือมือตำส้มตำ และในขณะที่ทำงานอยู่นั้นเธอก็สงสัยว่าทำไมทางร้านถึงสามารถคว้ารางวัลร้านอาหารยอดเยี่ยมประจำปีมาได้

“เราอยากเรียนรู้วิชา และอยากรู้ด้วยว่าถ้าเราได้ทำอาหารเราจะชอบไหม เพราะในความคิดของคนไทยส่วนใหญ่ก็จะเป็นเจ้าของร้านอาหาร”

“เริ่มธุรกิจปี 2552 แต่ก่อนจะเปิดได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เงินเก็บมามันก็ไม่พอเปิดร้าน ตอนนั้นอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีแฟน เราคิดไปว่าเราอาจจะต้องเสิร์ฟอาหารไปตลอดชีวิต เริ่มเศร้า ๆ เริ่มหมดหวังแล้ว แต่ก็บอกตัวเองว่า ฉันจะสร้างอนาคตของฉันเอง ด้วยมือของฉันเอง เลยทุ่มหมดตัว”

ประสบการณ์และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ

คุณน้องเล่าว่า จากประสบการณ์การทำงานของเธอ โดยเฉพาะร้านสุดท้ายที่เธอได้มีโอกาสเข้าไปทำงาน สอนอะไรให้เธอหลายอย่าง เธอได้เรียนรู้ว่าถึงแม้ว่าฝีมือในการทำอาหารอาจจะไม่เลอเลิศ แต่ด้วยมีวิธีการจัดการที่แตกต่างและเป็นระบบ มันจะทำให้เห็นข้อได้เปรียบ

“ทางร้านสามารถที่จะสื่อสารและเล่าเรื่องราวกับลูกค้าได้ว่าอาหารมาจากไหน ส่วนผสมมาจากไหน ตรงนั้นเขาได้เปรียบและเป็นร้านที่ประสบความสำเร็จ แม้ตอนนี้จะปิดไปแล้ว”

“สิ่งที่ได้จริง ๆ คือความมั่นใจ ถ้าเราทำอาหารให้สุด สมัยก่อนร้านอาหารที่สหรัฐฯ ไม่ได้มีรสชาติเหมือนที่เมืองไทย เพราะวัตถุดิบต่าง ๆ ไม่ได้เหมือนที่เมืองไทย เราอยากทำให้รสชาติเหมือนที่เมืองไทย เราต้องหาส่วนผสมที่ดีที่สุดมันหายาก แต่ถ้าตั้งใจทำลูกค้าก็จะเห็น เราอยากจะให้ผลงานเราออกมาเป็นแบบนี้”

การทำงานย่อมมีอุปสรรคเข้ามาเสมอ แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ ด้วยความมั่นใจและการปรับสูตรหาความสมดุลของรสชาติ

“บางคนเขาไม่เข้าใจอาหารเรา เขาก็จะบอกว่า นี่ไม่ใช่อาหารไทย เราก็บอกใช่ด้วยความมั่นใจ เราทำจริง ๆ เวลาที่เรามาจากต่างเมือง เรามีความกลัว เรากลัวลูกค้า และเราก็พูดภาษาเขาไม่ได้ด้วย เราต้องปรับสูตรเพื่อหาสมดุลตามลูกค้าด้วยส่วนหนึ่ง ซึ่งช่วงแรก ๆ เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมาก ไหนจะปัญหาค่าเช่าแพง ค่าแรงงานก็แพง ค่าวัตถุดิบที่ต้องให้รสชาติออกมาเหมือนเมืองไทยอีก เราต้องหาสมดุลเพื่อให้เราสามารถทำธุรกิจได้ เพราะการทำธุรกิจมันต้องมีกำไร และเราต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าจะทำอย่างไรให้อยู่รอด นี่คือเรื่องที่ยากมากและถือเป็นอุปสรรคสำคัญ”

ต่อตอนที่ 2

คุณจิมมี่เล่าว่า ทางร้านจ้างพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย และดำเนินการเรื่องเอกสารการทำงานให้ทั้งหมดอย่างถูกต้อง แทนที่จะใช้วิธีการดึงตัวพ่อครัวแม่ครัวจากร้านไทยในต่างประเทศ

“ตั้งแต่ที่เริ่มเปิดร้านแรก ๆ เราหาพ่อครัวแม่ครัวจากประเทศไทย แทนการตระเวนหาในพื้นที่แล้วเกิดปัญหาการแย่งตัว เราจึงใช้วิธีการสร้างคนของเราเอง เพราะพวกเขาจะอยู่กับเรายาว กลายเป็นว่าอยู่กับด้วยน้ำจิตน้ำใจ ไม่ได้อยู่กันเรื่องเงินแล้ว เพราะถ้าเราไปดึงคนมาจากร้านอื่น ร้านอื่นก็จะมาดึงตัวคนของเราไปได้เช่นกัน”

“เราโชคดีที่ได้ทุกคนมาทำงานในร้าน ทุกคนอยู่กับเราได้นาน เป็นสัญญาใจมากกว่าสัญญาเงิน พอเราทำงานเราก็จะเผื่อแผ่ไปถึงพนักงานของเรา เราเปิดให้พนักงานมาร่วมหุ้นกับเราในร้าน ทุกคนมีความเป็นเจ้าของธุรกิจของตัวเอง นอกจากเงินเดือนที่จะได้รับในแต่ละเดือน ในฐานะเจ้าของธุรกิจพวกเขาก็จะได้เงินปันผลในแต่ละเดือนด้วย พวกเราอยู่กันแบบครอบครัว และเมื่อคนในร้านมีความสุข พวกเขาก็จะไม่ลาออกไปทำงานที่อื่น”

“อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้จากการทำงานในสหรัฐฯ ก็คือ ทุกอย่างที่นี่วางไว้ค่อนข้างจะเป็นระบบระเบียบ เราเน้นย้ำอยู่เสมอว่า พนักงานในร้านเราต้องเสียภาษีทุกอย่างให้ถูกต้อง ทุกคนต้องยอมเสียภาษีตามกฎหมาย เพราะในบั้นปลายของชีวิตทุกคนจะมีเงินจากรัฐบาลมาเลี้ยงดู”

ผลกระทบจากโควิด-19

สิ่งแรกที่คุณจิมมี่ทำเมื่อได้รับข่าวเกี่ยวกับการแพร่ระบาดก็คือ เรียกประชุมพนักงานในร้าน และเพื่อนร่วมอาชีพ เพื่อหาทางออกร่วมกัน

“ตอนที่มีการสั่งล็อกดาวน์ยอมรับว่าตกใจ แต่ผมไม่ตัดสินใจเองคนเดียว เราคุยกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป ทุกคนจะปรับตัวกันอย่างไร ให้ทุกคนได้ออกความคิดเห็น เพราะเราไม่สามารถเป็นผู้นำได้ในยามวิกฤต โจรเรายังป้องกันได้แต่นี่มันเป็นเชื้อโรค เราจะป้องกันอย่างไร ขนาดเราป้องกันแล้วป้องกันอีก สุดท้ายพนักงานร้านเราก็ยังติดโควิด”

พนักงานในร้านติดโควิด 2 คน สิ่งที่คุณจิมมี่ทำคือ ประกาศผ่านเฟซบุ๊กถึงความจริงที่เกิดขึ้น และความจำเป็นที่จะต้องปิดร้านเป็นการชั่วคราว เพื่อให้พนักงานในร้านไปตรวจหาเชื้อครบทุกคนเสียก่อน

“ตอนเกิดเรื่องคนในร้านถามว่าเราบอกลูกค้าว่าอย่างไร ผมก็บอกความจริงไป เพราะถ้าเราไปโกหกลูกค้า แล้วมีใครคนหนึ่งไปพูดกับลูกค้า ความดีที่เราทำมาทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นเรื่องโกหก เราต้องตัดสินใจที่จะพูดเรื่องจริงกับลูกค้าไปเลย ลูกค้ารับได้หรือไม่ได้ไม่เป็นไร สุดท้ายลูกค้าเขาก็ขอบคุณเรา ที่เราพูดความจริงและเราเองก็มีความสุขไปด้วยที่ได้พูดความจริงออกไป”

ทางร้านประสบปัญหาในช่วง 2 เดือนแรก ที่มีการแพร่ระบาดและล็อกดาวน์ แต่เมื่อทุกคนสามารถปรับตัวได้ ยอดขายอาหารของทางร้านก็กลับมาเป็นปกติ และพุ่งสูงขึ้นกว่าก่อนที่จะมีการแพร่ระบาดอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทางร้านเราโชคดีตอนที่เกิดโควิด รัฐบาลให้เงินเรามาเยอะมาก จากเงินภาษีที่เราจ่ายไป ในขณะที่บางร้านบอกว่าทำไมไม่ได้เงินเยียวยาเลย นั่นก็เพราะว่าคุณไม่ได้เสียภาษีให้ถูกต้อง จึงอยากฝากเอาไว้ เพราะสุดท้ายเราอยู่ในประเทศที่เขามีระบบช่วยเหลือที่ดีมาก พอเราเสียภาษีถูกต้องทุกอย่าง เขาก็จะเห็นยอดที่เราจ่ายเข้าไปในระบบ และเขาก็จะช่วยเหลือเราได้อย่างรวดเร็ว”

ความสำเร็จและเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

“ถามผมตอนนี้ผมคิดว่า ณ ปัจจุบันทุกอย่างมันเลยความฝันมาเยอะแล้ว เพราะผมเคยฝันเพียงว่าอยากได้เงินจากงานที่ทำ “พอกินพอใช้” จากนั้นก็ขอให้ “มีกินมีใช้” ตอนหลังขอให้ “มีกินมีเก็บ” แต่ ณ วันนี้เราเดินมาไกลมากกว่าการมีกินมีเก็บแล้ว ผมเลยเปลี่ยนความคิด ให้เป็นวันนี้เราจะทำอย่างไรเพื่อที่จะแบ่งปันผู้อื่นได้บ้าง”

“ความซื่อสัตย์คือเคล็ดลับสู่ความสำเร็จ เราเอาเรื่องจริงไปพูดกับลูกค้า อย่างเช่น ลูกค้าบอกว่าอาหารจานนี้ไม่อร่อย วิธีการของผมคือ เราจะยังคงวางของที่ลูกค้าบอกว่าไม่อร่อยไว้บนโต๊ะ แล้วทำจานใหม่มาเปลี่ยนให้ เมื่อลูกค้าถูกใจอาหารจานใหม่ ทางร้านถึงจะเก็บจานเก่าไปทิ้ง ผมจะไม่เอาอาหารลูกค้าไปซ่อม เพราะถ้าอาหารไม่อร่อย ซ่อมยังไงก็ไม่อร่อยอยู่ดี และคุณภาพอาหารก็จะเสียไปด้วย หรือในกรณีที่มีอาหารที่ลูกค้าแพ้อยู่ในจาน เราก็จะทำให้ใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่เพียงแค่เขี่ยส่วนที่ลูกค้าแพ้ออก เราต้องซื่อสัตย์กับลูกค้าให้ได้ ลูกค้ามีความสุข เราก็มีความสุข และความสุขก็จะอยู่กับเราตลอดไป”

ฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

“ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญ เราต้องซื่อสัตย์ต่อลูกค้า ซื่อสัตย์ต่อพนักงาน ซื่อสัตย์ต่อหุ้นส่วน และทุกคน อย่างผมคือพูดความจริง พูดตรง ๆ กับทุกคน สิ่งที่เราพูดกับลูกค้า เราก็จะกล้าพูดกับลูกน้อง สิ่งที่เราพูดกับลูกน้อง เขาก็จะสามารถเอาไปพูดกับลูกค้าได้”

“ยอมรับว่าอาหารร้านเราค่อนข้างแพง พอมีคนถามว่าทำไมร้านเราขายแพง เราก็จะบอกไปตรง ๆ ว่า ถ้าจะให้ขายอาหารราคาถูกเหมือนที่อื่นเราทำไม่ได้ เพราะเราต้องจ่ายเงินให้พนักงานตามกฎหมาย เสียภาษี และเราไม่แข่งขันที่ราคา เพราะผัดไทยของผม 1 จาน สามารถช่วยเหลือคนในร้านได้อีกกว่า 20 ครอบครัว”

“สุดท้ายอยากขอฝากว่า งานทุกงานมีหลากหลายปัญหา แต่เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ ถ้าเราซื่อสัตย์กับลูกค้า ซื่อสัตย์กับทุกคน เราก็จะผ่านจุดนั้นไปได้

ข้อมูลเพิ่มเติมของร้าน

• https://www.facebook.com/blueelephantthaicuisine
• https://www.blueelephantca.com/
• https://www.facebook.com/AtCFresh/

คนเราทุกคนล้วนแล้วแต่มีความฝันเป็นของตัวเอง ความฝันที่เราต้องแลกมาด้วยความพยายามและความมุ่งมั่นตั้งใจอันแน่วแน่ โดยที่ไม่ยอมแพ้พ่ายให้กับอุปสรรคต่าง ๆ ที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต

ตรีรัตน์ เอี่ยมอุไรรัตน์ หรือคุณจิมมี่ อายุ 51 ปี เจ้าของร้านอาหารไทยหลายแห่งในเมืองเบเคอร์สฟิลด์ (Bakersfield) รัฐแคลิฟอร์เนีย เดินทางจากประเทศไทยสู่นครลอสแอนเจลิส หรือแอลเอ สหรัฐอเมริกา เมื่อปลายปี พ.ศ. 2544 จากลูกจ้างบริษัทเอกชนในประเทศไทยที่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับอาหารเลย เริ่มต้นการใช้ชีวิตในต่างแดนด้วยการเข้าทำงานร้านอาหารไทยในแอลเอ คุณจิมมี่เชื่อว่า การได้ทำงานในร้านอาหารไทยในเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากคือคำตอบที่ดีที่สุด เพราะการเริ่มต้นจากการสื่อสารด้วยภาษาไทยน่าจะง่ายกว่าการกระโดดไปเริ่มต้นด้วยการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในชีวิตประจำวัน

“บินจากเมืองไทยไปแอลเอเพราะคิดว่าเป็นเมืองที่มีคนไทยอาศัยอยู่เยอะ เราคิดว่าจะเริ่มอะไรได้ง่ายขึ้น เพราะอย่างน้อยก็มีคนไทยด้วยกัน เราเริ่มจากคนที่รู้จักและทำงานต่อไปเรื่อย ๆ เราเริ่มจากการพูดภาษาไทย และหัดพูดภาษาอังกฤษ ค่อย ๆ เรียนรู้ทุกอย่าง 1-2-3”

คุณจิมมี่ทำงานในร้านอาหารที่แอลเอประมาณ 3-4 ปี ก็ได้เรียนรู้ตัวเองว่าตนเองนั้นมีความชอบในธุรกิจร้านอาหาร และเชื่อว่าสักวันจะต้องได้เป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในแอลเอ จากนั้นคือขั้นตอนของการมุ่งมั่นเก็บเงินเพื่อก้าวสู่การเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยเต็มตัว

เหตุการณ์ไม่คาดฝัน ความท้าทาย และอุปสรรควัดใจ ในการเริ่มต้นเป็นเจ้าของธุรกิจร้านอาหาร

คุณจิมมี่ใช้เวลานานหลายปีในการเก็บหอมรอบริบ จนมีเงินมากพอในการเปิดร้านอาหารในแอลเอตามที่ฝันเอาไว้ แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นดังหวัง เมื่อเปิดร้านได้เพียงแค่ 2 เดือนก็เกิด “ไฟไหม้” ภายในร้าน

“ครั้งแรกที่ทำร้านมันก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จ เกิดไฟไหม้ภายในร้าน เราทำได้แค่เดือน 2 เดือน ทำให้เราเรียนรู้ว่าการทำงานทุกอย่างต้องมีประกันให้ครบถ้วน เมื่อทำการซื้อขายธุรกิจกันเราต้องทำให้ถูกต้อง 100% เพื่อที่จะได้ความคุ้มครองอย่างเต็มที่ เราใช้เวลานานหลายปีในการต่อสู้ในชั้นศาล สุดท้ายเราชนะคดีแต่เงินที่ได้มาก็ต้องจ่ายไปกับค่าทนาย พูดได้ว่าเราไม่เหลืออะไรเลย ต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด”

ถึงแม้จะต้องเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ นานา คุณจิมมี่ก็ไม่ยอมแพ้ เริ่มเก็บเงินและทำร้านใหม่อีกครั้งในแอลเอ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ เพราะในแอลเอมีการแข่งขันที่สูงมาก

“ในแอลเอมีร้านอาหารไทยอยู่หลายร้อยร้าน ทุกร้านก็ต้องแข่งขันกัน ซึ่งไม่ได้มีการแข่งขันทางด้านคุณภาพ แต่กลับเป็นการแข่งกันลดราคาเพื่อแย่งลูกค้า สุดท้ายทุกคนก็ต้องหาต้นทุนให้ต่ำที่สุดเพื่อจะได้อยู่กันได้ ในขณะที่เราทำทุกอย่างถูกต้องเราก็อยู่ไม่ได้ เลยต้องย้ายออกมาอยู่นอกเมือง”

จากแอลเอสู่เบเคอร์สฟิลด์ซึ่งเป็นเมืองที่มีการแข่งขันต่ำ คุณจิมมี่ใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีจากการทำงานในแอลเอมาตั้งต้นเปิดร้านใหม่อีกครั้งในเบเคอร์สฟิลด์ เมื่อปี 2554 ในชื่อ “บลู เอเลเฟ่น” (Blue Elephant)

“พอย้ายออกมาการแข่งขันมันต่ำ เพราะร้านไทยไม่ได้เยอะเหมือนในแอลเอ หลังจากที่เรามีประสบการณ์จากการที่ไม่ประสบความสำเร็จในแอลเอ เราได้เรียนรู้และทำทุกอย่างให้เป็นระบบอย่างถูกต้อง สำหรับบลูเอเลเฟ่นเราตั้งใจทำให้เป็นร้านอาหารไทย 100% ไม่มีลูกผสมเลย ที่ร้านเราจะมีข้าวเหนียวมะม่วงและข้าวเหนียวทุเรียน เพราะร้านเรากล้าที่จะทำข้าวเหนียวทุเรียนขาย อย่างข้าวเหนียวมะม่วงวันหนึ่ง ๆ เราขายได้ประมาณ 40-50 ออเดอร์ เรามั่นใจว่าของเราอร่อย เราให้ลูกค้าชิมถ้าลูกค้าบอกว่าไม่อร่อย ก็ไม่ต้องจ่ายเงินสำหรับออเดอร์นี้”

และเมื่อประมาณ 1 เดือนที่ผ่านมา คุณจิมมี่ก็ได้เปิดร้านแห่งที่ 2 ในชื่อ แอท ซี เฟรช (@ C Fresh)โดยเน้นไปที่การขายอาหารทะเล หรือที่หลายคนรู้จักกันในนาม “กุ้งถัง ปูถัง” สำหรับเหตุผลที่เลือกทำร้านสไตล์นี้ก็เพราะว่ากำลังได้รับความนิยม และผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในย่านนี้ก็นิยมชมชอบอาหารสไตล์นี้เป็นทุนอยู่แล้ว ซึ่งนอกจากอาหารทะเลแล้วลูกค้ายังสามารถสั่งเมนูอาหารไทยได้บ้าง แต่อาจจะไม่ครบครันเหมือนที่ร้านบลูเอเลเฟ่น

นอกจากนี้ คุณจิมมี่กำลังเตรียมเปิดร้านที่ 3 “บลู เทเบิล” (Blue Table) ร้านอาหารไทยที่อยู่ห่างจากร้านแรกประมาณ 10 กว่าไมล์ เพื่อขยายตลาดและเอาใจลูกค้าที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งขณะนี้อยู่ในระหว่างการดำเนินการ เพื่อเตรียมเปิดร้านในเร็ว ๆ นี้

ต่อตอนที่ 2/2

ในช่วงปี 2019-2020  ตลาดค้าปลีกอาหารที่มีส่วนประกอบหลักจากพืช (Plant-based food) ในสหรัฐฯ เติบโตขึ้นกว่า 43% แซงหน้าการเติบโตของยอดขายอาหารโดยรวมทั้งประเทศถึง 9 เท่าตัว และมีมูลค่าตลาดรวมสูงกว่า 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

รายงานของสมาคม Plant Based Foods Association (PBFA) และสถาบัน The Good Food Institute (GFI) ของสหรัฐฯ ระบุว่า ตลาดค้าปลีกอาหารที่มีพืชเป็นส่วนประกอบหลักของสหรัฐฯ ในปีที่ผ่านมา มีอัตราการเติบโตอยู่ที่ 27% คิดเป็นมูลค่าตลาด 7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่งผลให้ยอดขายอาหารจากพืชเพิ่มขึ้นถึง 43% ในช่วงสองปีที่ผ่านมา และเติบโตเร็วกว่ายอดขายอาหารทั้งหมดกว่า 9 เท่าตัว นอกจากนี้ จากการเปรียบเทียบการซื้ออาหารของครัวเรือนในสหรัฐฯ ประจำปี 2019 และ 2020 พบว่า ในปี 2020 นั้น 57% ของครัวเรือนสหรัฐฯ (รวมมากกว่า 71 ล้านครัวเรือน) ซื้ออาหารที่มีพืชเป็นส่วนประกอบหลักเพิ่มมากขึ้นจากปี 2019 ซึ่งมีสถิติอยู่ที่ 53%

PBFA ในฐานะสมาคมการค้าที่เป็นตัวแทนของอุตสาหกรรมอาหารจากพืช ซึ่งได้มุ่งมั่นทำการวิจัยเชิงลึก เพื่อสร้างความเข้าใจเกี่ยวกับการเจริญเติบโตและทิศทางที่กำลังเปลี่ยนแปลงในตลาดของอาหารจากพืช และจากรายงานล่าสุด ของ PBFA ร่วมกับ GFI ครอบคลุมตลาดค้าปลีกในสหรัฐฯ ทั้งหมด แสดงให้เห็นว่ายอดค้าปลีกอาหารที่ทำมาจากพืชในสหรัฐฯ ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่สถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด -19 ได้ส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่ออุตสาหกรรมค้าปลีกอาหารในปี 2020 แต่ทิศทางการเปลี่ยนแปลงของผู้บริโภคที่หันมารับประทานอาหารจากพืชกันมากขึ้นนั้น เกิดขึ้นก่อนที่จะมีการแพร่ระบาด และเทรนด์การรักษาสุขภาพจะยังดำเนินไปอย่างต่อเนื่องในอนาคต เพราะกระแสการดูแลรักษาสุขภาพอย่างยั่งยืนบวกกับแรงจูงใจใหม่ ๆ ในการเพิ่มภูมิคุ้มกันให้กับร่างกาย ความปลอดภัยของอาหาร และการส่งเสริมสวัสดิภาพของสัตว์ ล้วนแล้วแต่เป็นตัวขับเคลื่อนสำคัญของการบริโภคอาหารมีพืชเป็นส่วนประกอบหลักสำคัญ

จากข้อมูลของ Mintel บริษัทวิจัยด้านการตลาดของสหรัฐฯ พบว่า ผู้บริโภค 35% ในสหรัฐฯ เห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า “การระบาดของโควิด-19 พิสูจน์ให้เห็นว่า มนุษย์จำเป็นต้องบริโภคสัตว์ให้น้อยลง” และจากการวิจัยพบว่า 63% ของผู้บริโภคในประเทศสหรัฐฯ ที่มีอายุระหว่าง 24 ถึง 39 ปี เชื่อว่า ความต้องการทางโภชนาการของพวกเขา สามารถตอบสนองได้อย่างเต็มที่ด้วยอาหารที่ทำจากพืช และด้วยความสนใจของผู้บริโภคที่เป็นไปในทิศทางนี้เอง นักการตลาดจึงได้ตอบสนองความต้องการของผู้บริโภคอย่างเต็มที่ โดยเห็นจากอาหารที่มีสัญลักษณ์ว่าทำจากพืชบนบรรจุภัณฑ์นั้น มียอดขายเพิ่มขึ้นถึง 116% ในช่วงสองปีที่ผ่านมา

ทั้งนี้ แรงจูงใจในการรับประทานอาหารที่มีส่วนประกอบหลักจากพืช มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่มประชากร เช่น กลุ่มอายุ ยกตัวอย่างเช่น มีผู้บริโภคเพียง 34% ของกลุ่ม Baby boomers ที่ระบุว่า ความใส่ใจด้านปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นปัจจัยกระตุ้นการบริโภคอาหารจากพืช ในขณะที่ผู้บริโภค Gen Z ทั้งหมด 100% เห็นพ้องต้องกันว่า ความใส่ใจด้านปัญหาสิ่งแวดล้อมเป็นปัจจัยกระตุ้นการบริโภคอย่างชัดเจน

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.plantbasedfoods.org/

คุณละมัยมองว่า การทำธุรกิจในสหรัฐฯ เป็นระบบการทำงานที่ดีมาก สหรัฐฯ คิดค้นแนวทางการดำเนินธุรกิจสมัยใหม่ ซึ่งเหล่าบรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างก็มีความรู้ในด้านเทคนิคทางธุรกิจใหม่ล่าสุดมากมายและหลากหลาย

“พวกเขามีระบบ กระบวนการ และขั้นตอนอันยอดเยี่ยม ทำให้การแข่งขันกับธุรกิจอเมริกันนับว่าเป็นเรื่องยากพอสมควร และผลจากการแข่งขันที่รุนแรง 66% ของธุรกิจขนาดเล็กในสหรัฐฯ มักจะล้มเหลวในช่วงปีแรก จึงทำให้เราต้องระมัดระวังอย่างเต็มที่ เพื่อจะไม่ให้ธุรกิจของเราไปแข่งขันโดยตรงกับธุรกิจอเมริกันในตลาด ยกเว้นแต่คุณจะมีทีมงานที่ดีมาก ๆ”

อย่างไรก็ตาม โอกาสในการดำเนินธุรกิจสปาอย่างเป็นระบบก็ยังมีความเป็นไปได้ในตลาดสหรัฐฯ เพราะบริการนวดแผนไทยได้รับความนิยมเพิ่มมากขึ้นตามลำดับ เนื่องจากชาวอเมริกันค้นพบประโยชน์ในการรักษา เพราะการนวดแผนไทยสามารถบำบัดอาการต่าง ๆ ได้ดีกว่าการนวดแบบตะวันตก แม้ว่าการแข่งขันในตลาดจะมีอยู่ค่อนข้างสูง แต่การนวดสปาไทยก็ไม่แพ้ชาติใด ด้วยวัฒนธรรมแบบไทยที่ได้รับการถักทออย่างลึกซึ้ง ผ่านทักษะและรูปแบบของศาสตร์การนวดแผนไทย จึงเป็นไปได้ยากที่ธุรกิจต่างประเทศจะสามารถเลียนแบบการนวดของไทยได้อย่างถูกต้องตามแบบไทยแท้

“มีโอกาสมากมายในประเทศสหรัฐอเมริกาที่รอให้คุณไขว่คว้า มันเป็นอะไรที่น่าสนใจมาก เพราะคุณจะได้เห็นผู้คนที่ตั้งใจทำงานกันอย่างหนักและประสบความสำเร็จได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นใครมาจากไหน หากคุณมีความคิดที่ดีและเต็มที่กับงานที่ทำ คุณก็จะสามารถประสบความสำเร็จได้ อย่าลืมว่าความท้าทายมันคือการที่คุณมีความคิดริเริ่มอันน่าสนใจ และแผนธุรกิจที่ถูกวางแผนมาอย่างรอบคอบ”

ผลประกอบการทางธุรกิจในตอนนี้ทำให้มีความสุขแล้วหรือยัง

“การได้ก้าวมาเป็นผู้ประกอบการและการเริ่มต้นธุรกิจสปาที่ประสบความสำเร็จ นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก ๆ มันเติมเต็มเป้าหมายทุกอย่างที่เคยตั้งเอาไว้ ฉันได้ยกฐานะทางสังคมจากลูกสาวชาวนาไทยที่เป็นกรรมกร มาเป็นผู้ก่อตั้งและซีอีโอของธุรกิจ ชามผกา นวดไทย แอนด์ สปา ในต่างประเทศ” คุณละมัยกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

มันคือความสุขที่เธอได้กลายมาเป็นแบบอย่างให้กับผู้หญิงกลุ่มเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ในสหรัฐฯ เธอได้ทำให้พวกเขาเห็นว่า ความเป็นไปได้ที่จะประสบความสำเร็จในธุรกิจยังมีอยู่เสมอ ขอเพียงแค่คุณยึดมั่นในตัวเอง รู้ตัวเองว่ามาจากไหน โดยปราศจากการลดทอนคุณค่าของตัวเอง และไม่ทำร้ายผู้อื่นเพื่อทำให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้า พร้อมไปกับการช่วยให้ผู้คนมีชีวิตที่ดี มีความสุขและมีสุขภาพที่ดีขึ้น และใส่ใจดูแลของพนักงานร้าน

“อยากขอบคุณโอกาสที่ดี ที่ทำให้วันนี้ชามผกามีโอกาสนำเอาศาสตร์อันทรงคุณค่าและมรดกทางวัฒนธรรมของไทยมาเผยแพร่ และทำให้ผู้คนรู้จักและเคารพในการนวดบำบัดของเรามากขึ้น เพราะฉะนั้นวันนี้ก็นับว่าฉันมีความสุขมากแล้ว”

เคล็ดลับสู่ความสำเร็จ

ตลอดระยะเวลาของการฝึกฝนและเก็บเกี่ยวบทเรียนอันมีค่ามากมาย เพื่อให้การประกอบธุรกิจในสหรัฐเป็นไปได้อย่างราบรื่น ก็ยังคงมีบางอย่างที่ยังคงขัดแย้งกับอยู่ในใจของคุณละมัย ซึ่งนั่นก็คือ “ค่านิยมของความเป็นไทย”

“ธุรกิจอเมริกันมุ่งเน้นไปที่การเพิ่มผลกำไรสูงสุด แต่ในฐานะที่เป็นชาวไทยพุทธเถรวาทฉันมุ่งเน้นที่จะทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นด้วยการช่วยเหลือผู้อื่น เพราะสิ่งที่ดีที่สุดที่ได้รับจากลูกค้า คือการได้รักษาโรคภัยไข้เจ็บให้เขา และช่วยให้พวกเขามีสุขภาพที่ดีขึ้น”  และสิ่งที่ทางร้านนำมาใช้ในการบริการสปาระดับแนวหน้าก็คือ การต้อนรับแบบไทยซึ่งรู้จักกันไปทั่วโลก กับการให้บริการลูกค้าด้วยความเป็นมิตร (ยิ้มแบบไทยใหญ่และไหว้ด้วยความเคารพ) พร้อมไปกับการดำเนินธุรกิจด้วยเทคโนโลยีทางธุรกิจล่าสุดของอเมริกา

“ลูกค้าชาวอเมริกันของเรารับรู้ว่าเราใส่ใจในการบริการและลูกค้าก็ประทับใจในบริการของเรา เราจึงกลายเป็นผู้ให้บริการด้านการดูแลสุขภาพที่เชื่อถือได้ในชุมชน เราไม่เคยโฆษณาธุรกิจนวดของเรา เพราะธุรกิจของเราเป็นการบอกต่อแบบปากต่อปาก 100% และบ่อยครั้งที่ลูกค้ามักจะจองกับทางร้านเราล่วงหน้าเป็นเวลาหลาย ๆ วัน หากคุณรักในสิ่งที่คุณทำและพยายามทำมันให้ดีที่สุด คุณจะประสบความสำเร็จในสิ่งนั้น ๆ และนั่นคือเคล็ดลับง่าย ๆ สู่ความสำเร็จของเรา”

คำแนะนำสำหรับคนไทยที่อยากเปิดสปาในสหรัฐอเมริกา

“การเป็นเจ้าของธุรกิจและดำเนินกิจการสปาไทยในสหรัฐอเมริกานับเป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น ชาวอเมริกันชื่นชมกับการที่คุณเดินทางมายังสหรัฐฯ เพื่อแบ่งปันวัฒนธรรมของไทยและส่งต่อผลลัพธ์อันน่าทึ่งของการนวดแผนไทยให้กับพวกเขา”

นอกจากนี้ คุณละมัยเล่าว่า การประกอบธุรกิจในสหรัฐฯ นั้นมีข้อดีหลายข้อ ไม่ว่าจะเป็นความปลอดภัยทางการเงิน ปลอดจากความเสี่ยงทางการเมือง ความเสี่ยงจากการขึ้นลงของสกุลเงิน และเป็นประเทศที่มีการคอรัปชั่นต่ำ

“คุณสามารถเข้าถึงตลาดการเงิน ตลาดหุ้น อสังหาริมทรัพย์ และโอกาสทางธุรกิจของสหรัฐฯ ต่าง ๆ พร้อมทั้งทำเลทองมากมายในชุมชนที่คุณอาศัยอยู่ ซึ่งมีความปลอดภัยและมีการเข้าถึงโรงเรียนรัฐของสหรัฐฯ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ดีมากสำหรับครอบครัวของคุณ”

“การเดินทางมาที่สหรัฐฯ ด้วยวีซ่าที่ถูกต้อง คือ เส้นทางสู่กรีนการ์ดและการเป็นพลเมืองสหรัฐฯ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คุณจะเริ่มต้นทำธุรกิจ สิ่งสำคัญคือ คุณต้องเข้าใจกฎระเบียบทางธุรกิจของอเมริกัน การปฏิบัติตามกฎหมาย และระบบภาษี”

และด้วยวิสัยทัศน์ของชามผกา คือ การทำให้นวดแผนไทยเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางและพร้อมให้บริการกับผู้คนทั่วไปในสหรัฐฯ สำหรับท่านที่ต้องการจะเปิดสปาไทยในสหรัฐฯ หากมีคำถามหรือต้องการความช่วยเหลือในการเริ่มต้นธุรกิจ ท่านสามารถติดต่อคุณละมัยได้ที่ ChampakaThaiMassage@gmail.com

“ฉันยินดีให้ความช่วยเหลือ ขอบคุณและสวัสดีค่ะ!” เธอกล่าว

เว็บไซต์ร้าน

• https://www.facebook.com/champakathaimassage
• https://www.champakathaimassage.com/blog/2019/3/30/lamais-big-brown-feet

“เพราะโอกาสดี ๆ มีเสมอ” เริ่มต้นจากความภาคภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย บวกกับความตั้งใจที่จะทำให้นวดแผนไทยเพื่อการรักษาเป็นที่รู้จักในวงกว้างระดับนานาชาติ และพร้อมให้บริการกับผู้คนจำนวนมากมายที่อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกา คุณละมัย จำปาบุรี คอยล์ เปิดสปาไทยแห่งแรกเมื่อปี 2557 ในปรินซ์วิลเลียมเคาน์ตี้ มลรัฐเวอร์จิเนีย และจากวันนั้นถึงวันนี้ ด้วยความทุ่มเทในงานที่ทำจึงส่งผลให้ “ชามผกา นวดไทย แอนด์ สปา” (Champaka Thai Massage and Spa) ได้รับรางวัลการันตีมากมาย เธอเล่าว่าชื่อ “Champaka” ที่เธอได้นำมาตั้งเป็นชื่อธุรกิจนวดและสปาของเธอนั้นมาจากชื่อสกุล “จำปาบุรี” ซึ่งหมายถึงดินแดนแห่งดอกจำปา (ลีลาวดี หรือ จำปาลาว)

“เพราะเราตั้งชื่อสถานประกอบการทุกแห่งตามนามสกุลของเรา ฉะนั้นหลักการสำคัญของทางร้าน จึงเป็นการมอบบริการที่เป็นเลิศและดีที่สุดให้กับลูกค้าของเราทุกคน” คุณละมัย กล่าว “ทุกอย่างเริ่มต้นจากความต้องการมอบประสบการณ์การบำบัดอย่างไทยหรือการนวดแผนไทย ให้กับผู้คนที่อาศัยในชุมชนและเพื่อนบ้าน แม้ว่าตอนนั้นจะยังไม่แน่ใจเลยว่า ผู้คนในสหรัฐฯ จะมีความต้องการบริการนวดแผนไทยหรือไม่”

ก่อนจะเปิดร้านชามผกา คุณละมัยใช้เวลาหลายปีในการวางแผนและเรียนรู้ทักษะนวดอย่างมืออาชีพ เธอเล่าว่า การเปิดร้านนวดแผนไทยในสหรัฐฯ นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะเธอต้องติดต่อธนาคารพาณิชย์หลายแห่งเพื่อขอสินเชื่อสำหรับการเริ่มต้นเปิดธุรกิจของเธอ จนกระทั่งได้รับอนุมัติสินเชื่อจากธนาคารแห่งหนึ่ง เพราะแผนธุรกิจที่เธอเสนอไปให้กับทางธนาคารนั้นสามารถโน้มน้าวฝ่ายสินเชื่อได้ว่าธุรกิจของเธอจะสามารถทำเงินต่อยอดได้ดี โดยเธอเน้นย้ำว่า “ สิ่งสำคัญคือต้องมีแผนธุรกิจที่ดี”  จากนั้นเธอได้จัดหาเงินทุนเพิ่มเติม จนในที่สุดเธอสามารถซื้อสถานที่เปิดบริการสปาบำบัดแบบไทย ในเมืองเกนส์วิลล์ มลรัฐเวอร์จิเนีย (ไม่ถึง 1 ชั่วโมงจากกรุงวอชิงตัน)

ก่อนที่จะมาเป็น “ชามผกา” ในวันนี้

คุณละมัยเล่าว่า เธอเติบโตมาในหมู่บ้านเกษตรกรรมแห่งหนึ่งในจังหวัดสระแก้ว ใช้ชีวิตในวัยเด็กไปกับธรรมชาติเหมือนเด็กทั่วไปที่เกิดและเติบโตในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พร้อมไปกับการช่วยเหลือพ่อแม่ในท้องไร่ท้องนา ซึ่งประสบการณ์ที่เธอได้สั่งสมจากการทำงานหนักเพื่อช่วยเหลืองานที่บ้านอย่างตั้งใจนี้เอง มีส่วนช่วยให้เธอเรียนรู้ในความซื่อสัตย์และเต็มที่กับงานที่ทำ จนกลายมาเป็นแรงขับเคลื่อนให้เธอสามารถเดินทางมาไกลจนถึงทุกวันนี้ แต่อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่เธอกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด ทุกคนที่บ้านก็จะคิดว่าเธอมีชีวิตที่ดี ร่ำรวย ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย เพียงเพราะเธอพำนักอยู่ในสหรัฐฯ ไม่มีใครรู้เลยว่าทุก ๆ วันของเธอในการใช้ชีวิตที่สหรัฐฯ นั้นเธอต้องทำงานหนักเพียงใด เพียงเพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ได้

ประสบการณ์การทำงานในสหรัฐฯ

คุณละมัยเล่าว่า เธอเป็นอีกคนที่ไม่ได้มีพื้นฐานภาษาอังกฤษที่ดีเยี่ยม และรู้สึกเขินอายเมื่อต้องใช้ภาษาอังกฤษในการติดต่อสื่อสาร เธอเริ่มทำงานในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดทั้งในแบบอาหารไทยและสไตล์อเมริกัน

“เมื่อทักษะภาษาอังกฤษเริ่มดีขึ้น ก็สามารถหางานที่ดีขึ้นได้” เธอกล่าว

จากนั้นคุณละมัยได้เข้าทำงานในซุเปอร์มาร์เก็ตและที่ทำการไปรษณีย์ ซึ่งนอกเหนือเวลางานเธอก็ได้เริ่มมีงานสำรองเล็ก ๆ นั่นคือการทำอาหารไทย สำหรับจำหน่ายให้กับเพื่อน ๆ ที่รู้จักกัน เพื่อนบ้านในย่านที่เธอพักอาศัยอยู่ และเพื่อนที่ทำงาน

“อาหารไทยได้รับความนิยมมาก และจากการทำงานในสหรัฐฯ มันก็ทำให้เราได้เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่สนุกมาก”

ด้วยประสบการณ์การทำงานในต่างแดนที่มากขึ้น บวกกับโอกาสในการเรียนรู้และทักษะภาษาอังกฤษที่เพิ่มพูนขึ้น จากการใช้ชีวิตประจำวัน เธอตัดสินใจเข้าเรียนในโรงเรียนสอนนวดและได้รับในประกาศนียบัตร รับรองคุณสมบัติว่าผ่านหลักสูตรการนวดแผนไทยแล้ว จากนั้นเธอได้ทำงานในร้านสปาอเมริกันเป็นเวลา 2 ปี ซึ่งในช่วงนั้นเองเธอได้เฝ้าสังเกตและเก็บทุกรายละเอียด ว่าทางร้านดำเนินธุรกิจอย่างไร ในขณะเดียวกันเธอก็ได้เก็บเล็กผสมน้อยเพื่อนำมาปรับและคิดว่าเธอจะนำแนวทางเหล่านี้ไปใช้กับ “ชามผกา” ได้อย่างไร

สิ่งที่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการเป็นเจ้าของธุรกิจในสหรัฐอเมริกา

หนทางสู่ความสำเร็จในการสร้างและดำเนินธุรกิจของคุณ ให้สามารถลงสนามแข่งขันกับธุรกิจอเมริกันได้นั้น คุณต้องเรียนรู้วิธีการจัดตั้ง กฎระเบียบ ภาษี ซอฟต์แวร์ คอมพิวเตอร์ การตลาด การออกแบบเว็บไซต์ การออกแบบสปา การจัดการพนักงาน และการดำเนินธุรกิจ นอกจากนี้คุณยังต้องเข้าใจความแตกต่างทางวัฒนธรรม เพื่อประสิทธิภาพในการบริหารจัดการพนักงานและลูกค้าชาวอเมริกัน

“ตอนที่เปิดชามผกาแรก ๆ ทำเองทุกอย่างทุกตำแหน่ง ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของพนักงานต้อนรับ ฝ่ายขาย บัญชี ทำความสะอาด เก็บกวาดทุกอย่างในร้าน และรับหน้าที่เป็นพนักงานนวดของร้าน”

จากวันแรกที่เริ่มเปิดร้านจนมาถึงวันนี้ กับประสบการณ์บนเส้นทางธุรกิจยาวนานกว่า 8 ปี บวกกับบทเรียนมากมายที่ได้ผ่านเข้ามาตลอดระยะเวลาเกือบสิบปี ทางร้านได้นำเอาสิ่งเหล่านั้นมาพัฒนาและปรับเปลี่ยนเพื่อการดำเนินธุรกิจให้เป็นระบบที่ทันสมัย โดยมีคุณละมัยรับหน้าที่ในการฝึกฝนพนักงานใหม่ มอบหมายงาน และดูแลจัดการการดำเนินงานของสปาทั้งหมด

“เราได้นำซอฟต์แวร์ทางธุรกิจของอเมริกามาใช้ในการจัดการระบบและกระบวนการทางธุรกิจ และบันทึกไว้ในคู่มือการทำงานของทางร้าน ซึ่งนั่นก็ส่งผลให้กิจการสปาดำเนินมาได้อย่างราบรื่น ทำให้ปัจจุบันทางร้านมีพนักงานถึง 20 คน”

ต่อตอนที่ 2/2

แนวคิดในเรื่องของการรับประทานอาหารที่มีสรรพคุณทางยานั้นมีมานานแล้ว แต่ในปัจจุบันพบว่า แนวคิดนี้ได้รับความนิยมมากขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงที่มีการแพร่ระบาดของโควิด-19 เนื่องจากผู้บริโภคในสหรัฐฯ กำลังให้ความสำคัญกับสุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น โดย NPD Group บริษัทวิจัยของสหรัฐฯ  รายงานว่า ผู้บริโภคในสหรัฐฯ ได้เลือกรับประทานอาหารที่ช่วยสร้างเสริมภูมิคุ้มกัน ช่วยป้องกันและลดการอักเสบ เสริมระบบการย่อยอาหาร และผ่อนคลายความเครียดหรือความวิตกกังวลที่กำลังประสบระหว่างการแพร่ระบาดของโรค

การเสริมสร้างภูมิคุ้มกันและลดอาการอักเสบ นับเป็นการดูแลปัญหาด้านสุขภาพอันดับต้น ๆ ที่ผู้บริโภคในสหรัฐฯ หันมาให้ความสำคัญ เพื่อต่อสู้กับอาการที่มากับโรคโควิด-19 ซึ่งเรื่องนี้มีการเผยแพร่และพูดคุยผ่านช่องทางสื่อและโซเชียลมีเดียกันอย่างกว้างขวาง

อาหารที่มีสรรพคุณทางยาด้านการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันที่ได้รับความนิยมในช่วงการระบาด คือ เอลเดอร์เบอร์รี่และมะรุม โดยพืชทั้งสองชนิดนี้ ถือเป็นพืชสมุนไพรที่มีการใช้มากที่สุดในโลก เพราะเอลเดอร์เบอร์รี่มีสรรพคุณเป็นสารต้านไวรัส และมะรุมมีคุณสมบัติในการต่อต้านการอักเสบร่วมทั้งช่วยในเรื่องของข้อต่อและหัวใจ และจากสถิตินับตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปี 2562 ถึงช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 2563 พบว่า การบริโภคเอลเดอร์เบอร์รี่ มีการมีการขยายตัวเพิ่มขึ้นสูงถึง 88%

นอกจากมะรุมที่กลายมาเป็นอาหารที่กำลังได้รับความนิยมเพิ่มขึ้นเป็นอันดับต้น ๆ ในการป้องกันหรือลดการอักเสบแล้ว ยังมีขมิ้นและน้ำผึ้งมานูก้าที่มีสรรพคุณเช่นเดียวกัน ในขณะที่น้ำซุปกระดูก คอมบูชะ (kombucha) และขนุน ได้ถูกนำมาบริโภคเพื่อบำบัดสุขภาพลำไส้ และน้ำมันกัญชา/สารสกัดจากกัญชา ได้ถูกนำมาเป็นตัวช่วยในการผ่อนคลายความวิตกกังวลและความเครียด โดยจากสถิติพบว่า ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิ 2562 ถึงฤดูใบไม้ร่วงปี 2563 มีอัตราการใช้กัญชาในสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 49

เป็นที่เข้าใจกันดีของผู้คนทั่วไปอยู่แล้วว่า การรับประทานอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการอย่างสมดุล สามารถช่วยให้มีสุขภาพที่ดีได้ แต่ในปัจจุบันผู้บริโภคเริ่มตระหนักมากขึ้นว่า การเลือกอาหารและเครื่องดื่มสำหรับทุกมื้ออาหารในแต่ละวัน ก็สามารถช่วยให้เราจัดการกับปัญหาสุขภาพบางอย่างได้ด้วย

นอกจากนี้ รายงานของ NDP Group ยังระบุอีกว่า ช่วงเดือนพฤศจิกายน 2563 ร้อยละ 43 ของผู้ใหญ่ในสหรัฐฯ เปิดเผยกับทีมสำรวจว่า การมีสุขภาพที่แข็งแรงและมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้นนั้น กลายมาเป็นเป้าหมายทางด้านสุขภาพอันดับต้น ๆ ที่พวกเขาต้องการบรรลุให้ได้ ด้วยการเลือกรับประทานอาหารและเครื่องดื่ม

“อาหารอาจเป็นเหมือนแฟชั่นที่ปรับเปลี่ยนไปตามสมัยนิยม และแน่นอนว่าในช่วงที่มีการระบาดของโรคนั้น สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเราส่วนใหญ่ก็คือ อาหารที่สามารถช่วยเสริมสร้างสุขภาพของเรา” ดาร์เรน ซีเฟอร์ นักวิเคราะห์อุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่มของ NPD Group กล่าว “สิ่งสำคัญที่จะช่วยให้ผู้ผลิตอาหารและนักการตลาดก้าวไปข้างหน้าได้ดีกว่า ก็คือการทำความเข้าใจว่า อาหารชนิดใดจะยังคงได้รับความนิยมจากผู้บริโภคในระยะยาว และอาหารประเภทใดจะตกเทรนด์ไป”

อ้างอิงข้อมูลจาก

https://www.npd.com/wps/portal/npd/us/news/press-releases/2021/u-s–consumers-increasingly-turn-to-food-as-medicine-during-pandemic-to-build-immunity–reduce-inflammation–improve-digestion–and-manage-stress/

ที่ปรึกษา รมว. เกษตรและสหกรณ์เผย ประเทศไทยมีศักยภาพเป็นฮับ “กัญชา-กัญชง” และเป็นโอกาสทองของไทยที่จะช่วงชิงตลาดกัญชาและกัญชงมูลค่า 8 แสนล้านบาท ที่มีอัตราการเติบโตกว่า 30 % ต่อปีและอีก 4 ปีข้างหน้ามูลค่าตลาดจะเพิ่มเป็นกว่า 3 ล้านล้านบาท

นายอลงกรณ์ พลบุตร ที่ปรึกษา รมว.เกษตรและสหกรณ์ ร่วมบรรยายพิเศษเมื่อวันที่ 4 เม.ย. ที่ผ่านมาในหัวข้อ “ทิศทางเกษตรกรรมพืชกัญชากัญชง อาหารอนาคตพืชอนาคต (Future Food Future Crop ) กุญแจไขประตูเศรษฐกิจแห่งอนาคต” ให้กับหลักสูตรบูรณาการศักยภาพนักธุรกิจพืชเศรษฐกิจกัญชากัญชง

นายอลงกรณ์ฯ กล่าวหลังจากการบรรยายถึงเหตุที่ประเทศไทยมีศักยภาพเป็นฮับกัญชงและกัญชาระดับโลกว่า ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกไม่น้อยกว่า 68 ประเทศเปลี่ยนนโยบายจากพืชเสพติดเป็นพืชเศรษฐกิจ ทำให้มีการส่งเสริมการปลูกกัญชาและกัญชงเพื่อการแพทย์และการค้า โดยประเทศไทยเป็นประเทศแรก ๆ ในเอเชียที่ปลดล็อคกัญชาด้วยการแก้ไข พ.ร.บ.ยาเสพติด โดยสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.)ในปี 2561 และมีผลบังคับใช้ในปี 2562 ตามมาด้วยการปลดล็อคกัญชงและกระท่อม

นายอลงกรณ์ฯ กล่าวว่า ในปี 2563 ตลาดกัญชาโลกมีมูลค่า 6 แสนล้านบาท ตลาดกัญชง 1.6 แสนล้านบาท และปี 2562 ก่อนเกิดการแพร่ระบาดโควิด-19 ตลาดการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทยมีมูลค่า 4 แสนล้านบาท หากพัฒนาโฮมสเตย์ รีสอร์ตและโรงแรมในประเทศไทยเป็นฮับสุขภาพ (Cannabis Wellness Hub) ด้วยรูปแบบผสมผสานของแพทย์แผนไทย นวดไทย สปาไทยโดยใช้กัญชาและกัญชงเป็นจุดขาย เช่นในสหรัฐอเมริกา แคนาดา สเปน อุรุกวัย นิวซีแลนด์ เดนมาร์ก เนเธอร์แลนด์ จาไมกา ก็น่าจะสามารถช่วงชิงตลาดท่องเที่ยวเชิงสุขภาพมายังประเทศไทยได้ไม่ยาก และเป็นการฟื้นเศรษฐกิจการท่องเที่ยวโดยรวมอีกทางหนึ่งหลังจากวิกฤติโควิดคลี่คลาย

ตามรายงานของ The Global Cannabis Report ที่จัดทำโดย Prohibition Partners ได้ระบุว่า มูลค่าตลาดกัญชาโลกที่คาดว่าจะพุ่งสูงถึง 1.03 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือคิดเป็นเงินไทยกว่า 3 ล้านล้านบาทในปี 2567 โดย ดร.สาธิต ปิตุเตชะ รัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสาธารณสุข ได้กล่าวบนเวทีสัมมนา “ปลดล็อก ‘กัญชง-กัญชา’ ปลุกเศรษฐกิจ รวย” ที่จัดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มี.ค. 64 ว่า มั่นใจในเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้นกับพืชกัญชาและกัญชง เพราะขณะนี้ต่างประเทศกำลังมองเข้ามา และเห็นประเทศไทยเป็นสถานที่สำคัญอย่างมาก เพราะไทยมีความหลากหลายของสายพันธุ์ที่ดีที่สุดในโลก เป็นฮับของกัญชง กัญชา โดยการทำงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับพืช 2 ชนิดนี้ จะเกิดขึ้นมาอย่างมากมาย รวมทั้งแหล่งเงินทุนที่จะเข้ามาจากต่างประเทศ

ดร. เอมอร โกพีร่า ที่ปรึกษาประธาน บริษัท ธนบุรี เฮลท์แคร์ กรุ๊ป จำกัด ( มหาชน) กล่าวในเวทีเสวนาว่า ปัจจุบันทั่วโลกโดยเฉพาะสหรัฐฯ และยุโรปกำลังจับตามองประเทศไทยอย่างใกล้ชิดว่าประเทศไทยกำลังทำอะไร เพื่อจะหาโอกาสเข้ามาลงทุน ดังนั้นโอกาสเติบโตของธุรกิจกัญชาในประเทศไทยมีสูงมาก ถ้าไทยสามารถสร้าง ecosystem ที่ถูกต้อง และโฟกัสเรื่องของคุณภาพและความปลอดภัย เพราะว่าสารตัวนี้ไม่ใช่พืช ผัก อาหาร แต่เป็นสารที่ผลข้างเคียงทางด้านการเป็นยาสูง

“ผลิตภัณฑ์ที่ได้ไม่ว่าจะเป็นกัมมี่ ไอศครีม ก็นับว่าเป็นยา ไม่ใช่อาหาร เพราะฉะนั้นไทยต้องดีไซน์โปรแกรมให้ถูกต้อง ไม่เข้มข้นเกินไป ไม่รีแล็กซ์เกินไป ต้องให้บาลานซ์ ประเทศไทยสามารถใช้กัญชาสร้างเศรษฐกิจ สร้างรายได้ แต่ต้องดีไซน์ธุรกิจให้ถูกต้อง” ดร. เอมอร อธิบาย

“อุตสาหกรรมกัญชาของไทยโชคดี เพราะเห็นบทเรียนจากทางยุโรปและอเมริกา แต่ไทยต้องเรียนรู้สิ่งที่ควรทำ สิ่งที่ไม่ควรทำและนำมาปรับใช้”

ดร. เอมอรฯ อธิบายเพิ่มเติมว่า เมื่อพูดถึงกัญชา ไม่ใช่แค่เรื่องการปลูก สกัดและสร้างผลิตภัณฑ์เท่านั้น แต่รวมไปถึงเรื่องของคุณภาพชีวิต การสร้างรายได้ เพราะใน supply chain ของกัญชา ตั้งแต่ต้นนํ้าจนถึงปลายนํ้าจะก่อให้เกิดอาชีพใหม่ ๆ ที่เข้ามาใน ecosystem นี้ รวมทั้งเทคโนโลยีที่จะเข้ามาสนับสนุนในทุกส่วนของ supply chain และนวัตกรรมในการสร้างผลิตภัณฑ์เพื่อผู้บริโภค

อ้างอิงที่มาจาก

https://www.komchadluek.net/news/government-of-thailand/462939

ฐานเศรษฐกิจ ฉบับวันที่ 28 – 31 มีนาคม พ.ศ. 2564

ทั้งคุณเพลงและคุณผิงได้นำเอาสิ่งที่ได้เรียนรู้ ผ่านประสบการณ์ตรงมาปรับใช้กับร้านอาหาร เพื่อให้สามารถดำเนินกิจการได้อย่างเป็นระบบ และง่ายต่อการเดินตามเป้าหมายในอนาคตที่วางเอาไว้

“ยกตัวอย่างร้านอาหาร เราจะเปิดแบบไม่มีระบบก็ได้ เหมือนร้านทั่ว ๆ ไปที่เจ้าของดูแลเอง เราก็จะเห็นว่าไม่ได้มีระบบอะไรมากมาย แต่ร้านของเราคือเราวางแผนไว้เลยว่า เราเปิดไปแล้ว 6 เดือน ตัวเจ้าของร้านไม่เข้าร้านเลย เพราะเราต้องทำอย่างอื่น เช่น ไปดูแลการขยายสาขาที่อื่น เราจะให้ร้านมันดำเนินไปได้ด้วยตัวมันเองได้อย่างไร”

“เพราะฉะนั้นเราก็ต้องดูว่าตัวลูกค้าเขามีพฤติกรรมอย่างไร ในการมารับประทานอาหารที่ร้านของเรา เราก็เอาข้อมูลนั้นมาปรับใช้กับระบบ ระเบียบ และขั้นตอนต่าง ๆ ของร้าน ซึ่งแนวคิดและระบบเหล่านี้เราได้มาจากการเข้าไปใช้บริการร้านอาหารหรือโรงแรมที่นี่ เช่น ในนิวยอร์คหรือซานฟรานซิสโก พอเราไปดูไปเห็นเยอะ ๆ เข้า ว่าเขาทำอะไรที่มันเป็นระบบจริง ๆ เราก็เอาตรงนี้มาปรับใช้ อะไรที่ดีเราก็เก็บมา อะไรที่ไม่ดี เราก็ไม่ใช้”

ส่วนหนึ่งของการบริหาร ร้านกรุงเทพได้มีการวางแผนงานและวางระบบของร้านล่วงหน้าเป็นปี เนื่องจากความนิยมของร้านอาหารมักจะเกิดขึ้นเร็วและจบลงเร็วเช่นกัน

“เทรนด์การทำธุรกิจร้านอาหารมันมาเร็วไปเร็ว ถ้าเราจะอยู่กับมันจริง ๆ ในการทำร้านอาหารร้านเดียว เราต้องเข้าไปถึงจุดที่เป็นเทรนด์ธุรกิจจริง ๆ เราวางแผนล่วงหน้าว่าในอีก 3 ปี เราเห็นร้านของเราเป็นอย่างไร เราก็จะอยู่กับมันไปได้เรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นเราต้องมองให้ไกล”

ช่วงโควิดได้รับผลกระทบอย่างไรบ้าง

ร้านกรุงเทพเตรียมการรับมือกับสถานการณ์โควิด-19 ตั้งแต่ช่วงเดือนธันวาคม 2562 แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงของการระบาดก็ยังเหนือการควบคุมของทางร้านไปอย่างสิ้นเชิง แม้จะมีการปรับปรุงระบบของเว็บไซต์ สำหรับสั่งอาหารผ่านทางออนไลน์แล้วก็ตาม

“ผลกระทบหลัก ๆ เหมือนกับทุกคน คือลูกค้าลดลง ยอดขายลดลงไป 50-60% โดยเฉพาะช่วงล็อกดาวน์ เพราะปกติแล้วหลังปีใหม่เป็นช่วงที่พีคมาก คือเป็นช่วงทำเงินของร้าน แต่จู่ ๆ ก็มีประกาศไม่ให้นั่งในร้านอาหารแล้วชัดดาวน์เลย ยอมรับว่าตกใจและคิดกันว่าจะเอายังไงต่อดี”

“ขนาดเราเตรียมความพร้อมแต่ปัจจัยภายนอกอื่น ๆ มันก็ยังมีผล ไม่ว่าจะเป็นความไม่มั่นใจของลูกค้า ความหวั่นวิตกต่าง ๆ หรือความเชื่อใจของลูกค้าในการที่จะมานั่งระหว่างที่มีโรคระบาด ซึ่งจุดนี้เราควบคุมมันไม่ได้เลย เราก็ต้องเริ่มมีการประชาสัมพันธ์ให้ความรู้กับลูกค้า ทำให้เขามั่นใจว่าเชื้อโรคพวกนี้จะเข้ามาหาเขาไม่ได้ ถ้ามาอยู่ในร้านของเรา ซึ่งเราใช้เวลาประมาณ 4-5 เดือน กว่าจะสร้างความมั่นใจตรงนั้นให้ลูกค้ากลับมา”

เส้นทางแห่งความสำเร็จ

ปัจจุบัน “กรุงเทพ” เปิดมาแล้ว 3 สาขา ซึ่งสาขาล่าสุดเปิดในคอนเซป vegan เพื่อให้บริการลูกค้าที่ไม่รับประทานเนื้อสัตว์และผลิตภัณฑ์จากสัตว์ อย่างไรก็ตาม เป้าหมายของเจ้าของร้านทั้งคู่จะเติบโตไปเรื่อย ๆ เพราะทั้งคู่จะไม่หยุดพัฒนาแค่วันนี้

“ด้วยความที่เพลงกับผิงมองภาพกว้าง เราไม่ได้มองว่าเปิดร้านแรกแล้วจบ สองแล้วจบ สามแล้วจบไม่ใช่ เราจะขยายเป้าหมายให้มันโตไป แล้วเราจะเดินตามเป้าหมายนั้นไปเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นมันต้องใช้เวลาและปัจจัยหลาย ๆ อย่างร่วมด้วย เช่น เรื่อง เงิน เรื่องเวลา เรื่องทีมเวิร์ค เพราะฉะนั้นความอดทนคือสิ่งที่สำคัญมาก เราจะใจร้อนไม่ได้ เราต้องคิดวางแผนล่วงหน้า แล้วพยายามเพื่อที่จะไปถึงเป้าหมายที่วางไว้ ในระยะเวลาที่มันควรจะเป็น”

“ความซื่อสัตย์กับลูกค้า” คืออีกหนี่งกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จ

“เพลงว่าสำคัญมาก ๆ ในทุกธุรกิจ โดยเฉพาะในธุรกิจร้านอาหารคือความซื่อสัตย์กับลูกค้า เช่น ตอนที่เพลงตัดสินใจเปิดร้าน vegan อย่างแรกเลยคือเรามีลูกค้า vegan มารับประทานที่ร้านเราเยอะ เราก็จะบอกเขาว่ามันไม่ใช่ vegan จริง ๆ และเราไม่อยากจะขายให้ เพราะว่าซอสบางอย่างมันมีส่วนผสมของสัตว์ เราไม่อยากหลอกเขาว่าเขากินได้ เพราะมันไม่ใช่เพียงไม่มีเนื้อสัตว์บนจานแล้วจบ ร้าน vegan เราไม่ขายเนื้อสัตว์ และซอสต่าง ๆ เราทำให้รสชาติเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ปราศจากผลิตภัณฑ์จากสัตว์”

“ความซื่อสัตย์เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ตอนนี้ลูกค้าก็ติดมาก เขาจะรู้ว่าสิ่งที่เราพูดออกไปที่เราสื่อสารออกไปนั้นเชื่อถือได้ และมันจะรวมไปถึงเรื่องอื่น ๆ ด้วย เช่น ตอนที่โควิด-19 มา เราสัญญาว่าเราจะทำความสะอาดทุกอย่างทุก 2 ชั่วโมง ลูกค้าก็เชื่อมั่นในคำพูดของเรา เพราะนั่นคือความซื่อสัตย์ที่เราให้ลูกค้าตั้งแต่แรก”

สิ่งที่อยากฝากถึงคนไทยที่อยากทำอาชีพนี้

“ทั่วๆ ไปก็คืออยากจะบอกว่า ธุรกิจร้านอาหารมันไม่ยากที่จะเริ่มต้น แต่มันไม่ง่ายที่จะทำให้มันดำเนินกิจการต่อไปอย่างราบรื่น และติดตลาดเป็นระยะเวลานาน เพราะมันเป็นอาชีพที่ค่อนข้างขึ้นลงตามเศรษฐกิจโลก และเศรษฐกิจแบบท้องถิ่นด้วย อย่างที่พูดไปแล้วว่าสิ่งสำคัญจริง ๆ คือความซื่อสัตย์ เพลงอยากให้เจ้าของร้านอาหารทุกคนมองเรื่องนี้ให้มันสำคัญ เพราะเท่าที่เห็นมา พูดตรง ๆ เลยคือมันน้อยมาก หลายคนมองข้ามเรื่องพวกนี้ไป และจะไปมองที่รสชาติกับการบริการมากกว่า แต่เพลงมองว่า เรื่องรสชาติหรือการบริการใคร ๆ ก็ทำได้ แต่ความซื่อสัตย์ ความไว้ใจของลูกค้า และมาตรฐานอาหารของเราในทุก ๆ จานที่เราออกไป เพลงว่ามันสำคัญมากกว่า”

เว็บไซต์ร้าน

https://www.krungthepteatime.com/ 

ชาวต่างชาติส่วนใหญ่ไม่ได้รู้จักกรุงเทพฯ ในนาม “กรุงเทพ” จึงเป็นที่มาของ “กรุงเทพ ที ไทม์” (KRUNGTHEP TEA TIME) ร้านอาหารไทยในรัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา ที่เจ้าของร้านตั้งใจทำร้านให้ออกมาในรูปแบบ “THAI TWIST SANDWICH AND TEA BAR” หรือ การนำเอารสชาติอาหารไทยสุดจัดจ้าน อย่างเช่น ต้มยำกุ้งเข้าไปใส่ในแซนด์วิช เพื่อให้การกัดแซนด์วิชเข้าไปแล้วให้ความรู้สึกเหมือนมีต้มยำกุ้งระเบิดอยู่ในปาก

คุณเพลง เปมิกา อัศวโสภณกุล และ คุณผิง พัณณ์นรินทร์ ลีนะวัฒนา เพื่อนรักและหุ้นส่วนที่ยอมรับว่าทั้งคู่ไม่ถนัดในการทำอาหาร แต่รักในการรับประทานอาหาร สู่การเปิดร้านอาหารไทยในฟลอริดา กับแนวคิดของร้านอันเป็นเอกลักษณ์ ด้วยการผสมผสานวัฒนธรรมของอาหารไทยรสชาติจัดจ้าน กับวัฒนธรรมการรับประทานขนมปังแซนด์วิชในแบบของชาวตะวันตกได้อย่างลงตัว แต่ก่อนที่จะเกิดเป็นร้าน “กรุงเทพ” หุ้นส่วนทั้งสองท่านใช้เวลากว่า 3 ปี หลังเรียนจบปริญญาโทในสาขาธุรกิจและแฟชั่นจากมหาวิทยาลัยในรัฐแคลิฟอร์เนียและฟลอริดา กับการท่องเที่ยวไปตามรัฐต่าง ๆ ทั่วสหรัฐฯ เพื่อค้นหาไอเดีย เก็บเกี่ยวประสบการณ์ และนำมาเติมแต่งตีกรอบความคิดในการเปิดร้านอาหารให้เป็นภาพชัดเจนมากขึ้น รวมไปถึงรูปแบบในการวางแผนและระบบการจัดการต่าง ๆ ภายในร้าน

จุดเริ่มต้นของ “กรุงเทพ” ในฟลอริดา

คุณเพลงและคุณผิงซึ่งเป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาก่อนแล้ว เดินทางมาเรียนระดับปริญญาโทที่สหรัฐฯ ในปี 2551 โดยคุณเพลงได้เลือกเรียนต่อด้านธุรกิจในลอสแอนเจลิส ก่อนจะย้ายมาที่ฟลอริดาเพื่อเรียนสาขาธุรกิจเพิ่มเติม ในขณะที่คุณผิงจบสาขาแฟชั่นจากมหาวิทยาลัยในนครซานฟรานซิสโก ซึ่งสาขาที่ทั้งคู่เรียนนั้นไม่ได้เกี่ยวกับอาหารเลย

“พอเรียนจบเราก็จะต้องกลับบ้านกันทั้งคู่ เรามานั่งคุยกันว่า ถ้าอยากจะอยู่สหรัฐฯ ต่อเราจะทำอะไรกันดี และถ้าเราจะเปิดธุรกิจ เราก็จะต้องมาดูกันว่าเราถนัดอะไรกัน โดยใช้เวลาค้นหาตัวเองอยู่ 3 ปี”

ทั้งคู่ออกเดินทางเพื่อเติมเต็มประสบการณ์ประมาณ 3 ปี ด้วยการท่องเที่ยวไปยังรัฐต่าง ๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ จนสามารถหาคอนเซปของร้านได้และเปิดร้านในปี 2558

“เราคิดกันว่า เราทั้งคู่ไม่ชอบทำอาหารเลย แต่เราชอบรับประทาน ชอบสรรหาร้านอาหารอร่อย ๆ เราชอบอาหารทุกประเภท เรารู้ว่าอันไหนมันอร่อย เราเลยตัดสินใจว่าเราจะเปิดร้านอาหาร แต่คอนเซปร้านต้องเป็นอะไรที่เราดูแลได้ หมายความว่าเราหาคนทำงานในครัวได้ง่าย ไม่ต้องมีการฝึกอะไรเยอะ คือใครก็ทำได้ และสุดท้ายเลยได้คอนเซปร้านอาหารที่ทำอยู่ตอนนี้”

กรุงเทพ ที ไทม์ กับคอนเซป “ไทยทวิสต์แซนด์วิช”

“คอนเซปของเรา คือ เราขายแซนด์วิชที่เป็นไทย เราเรียกว่า “ไทยทวิสต์แซนด์วิช” รสชาติมันเหมือนเราเอากะเพราไก่เข้าไปใส่ในแซนด์วิช หรือเอาต้มยำกุ้งเข้าไปใส่ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นด้วยตัวคอนเซปอาหาร เราจะเน้นรสชาติแบบไทย เหมือนคุณกัดแซนด์วิชเข้าไปแล้วมีต้มยำกุ้งระเบิดอยู่ในปาก”

“ที่ตัดสินใจเปิดคอนเซปนี้เพราะว่าเราอยากให้คนที่นี่รู้จักอาหารไทยมากขึ้น ไม่ใช่ในมุมที่ว่าต้องเข้าร้านไทยแล้วไปสั่งต้มยำกุ้งแบบเป็นซุป หรือกินผัดกะเพราไก่ราดข้าว เราอยากทำให้คนที่นี่เขาเห็นว่า วัฒนธรรมของเราสามารถปรับให้เข้ากับวัฒนธรรมอาหารตะวันตก และของชาวอเมริกันได้”

อุปสรรคในการทำงานและสิ่งที่เรียนรู้จากงานที่ทำ 

ปัญหาอุปสรรคสำหรับการทำงานในต่างประเทศ แน่นอนว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมต้องเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่จนเกินไป หากเราเรียนรู้ที่จะปรับตัวและทำตัวกลมกลืนไปกับสังคมและเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ๆ เพื่อที่จะใช้ชีวิตในสังคมใหม่ได้อย่างราบรื่นและเป็นสุข

“สำหรับเพลงแล้วอุปสรรคในการทำงานคือวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ในเรื่องความคิด เรื่องไอเดีย ในการที่เราจะเข้าใจกลุ่มลูกค้า เพราะด้วยวัฒนธรรมเราที่โตมาอีกแบบหนึ่ง ด้วยวัฒนธรรมที่มีความอะลุ่มอล่วยกัน มีความเกรงใจกัน เราก็จะค่อนข้างปรับตัวได้ยากในช่วงแรก ๆ กับการที่จะไปเจรจากับลูกค้า ซึ่งเราก็ต้องปรับตัวเรื่องนั้น แต่มันก็ไม่ได้ยากเกินไป เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็คือเรื่องของหัวใจในการบริการ เป็นเรื่องของการปรับตัวเอง ว่าเราอยู่ ณ ตรงไหน เราก็ต้องทำตัวให้มันสอดคล้องไปกับตรงนั้น”

“เวลา” คือเรื่องสำคัญที่คุณเพลงได้เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นการตรงต่อเวลา การจัดสรรเวลาให้ทุกนาทีมีคุณค่ามากที่สุด

“เรื่องที่เรียนรู้จากการทำงานในต่างประเทศจะเป็นเรื่องของเวลาซะเป็นส่วนใหญ่ ในเรื่องของการจัดสรรเวลา เพราะคนที่นี่เขาตรงต่อเวลา ทุกอย่างเป็นแบบแผน มีการจัดการวางแผนล่วงหน้า และความอดทนในการทำอะไรหลาย ๆ อย่าง”

ต่อตอนที่ 2/2

เริ่มต้นชีวิตบทใหม่ที่สหรัฐอเมริกาในวัย 52 ปี ด้วยเงินเพียง 100 ดอลลาร์สหรัฐ กับปัญหาต่าง ๆ ที่ต้องเผชิญและการแก้ปัญหาเพียงลำพังในต่างแดน จนพบกับความสำเร็จที่เธอเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะสามารถเดินทางมาไกลจนถึงวันนี้ กรรณิการ์ อินเตชะ หรือคุณมด ปัจจุบันอายุ 62 ปี จากจังหวัดเชียงราย เจ้าของร้าน M Thai Kitchen ในรัฐแมริแลนด์

บันทึกหน้าแรกในสหรัฐอเมริกา

“พี่มดทำธุรกิจร้านดอกไม้ที่เชียงรายมา 20 ปีเต็ม ๆ พอมาถึงจุดหนึ่งเรารู้สึกว่าเราไปต่อไม่ได้แล้ว อาจเป็นเพราะว่าเราเป็นร้านแรกในเชียงรายที่ทำดอกไม้สด ช่วงหลัง ๆ มีร้านขึ้นมาเยอะมาก การแข่งขันสูง สุดท้ายคือเราไม่ไหว บวกกับภาระหนี้สินที่มีกับธนาคาร ถ้าเราไม่ดิ้นเราไม่รอดแน่นอน”

วันหนึ่งคุณมดได้พบกับรุ่นน้องซึ่งเป็นเจ้าของอาคารพาณิชย์ในบริเวณเดียวกัน และเป็นคนที่ได้แบ่งปันประสบการณ์การทำงานที่ร้านอาหารไทยในสหรัฐฯ เธอตัดสินใจเดินทางข้ามทวีปไปกับรุ่นน้องคนดังกล่าวทันทีเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 2551

“ก่อนบินน้องคนนั้นถามว่าพี่มดเอาเงินมาเท่าไหร่ พี่มดบอกไปว่าแลกมา 100 เหรียญฯ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเป็นลูกจ้างร้านอาหารในแมริแลนด์”

“เราเคยเป็นนายจ้างมาก่อน เรามาสหรัฐฯ ด้วยหัวใจสองดวง หนึ่งคือดวงใจของนายจ้าง และสองคือหัวใจของลูกจ้าง เราทำทุกอย่างในร้าน”

ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ปลายปี 2551 เจ้าของร้านที่คุณมดทำงานแจ้งว่าคนงานเยอะ รายได้น้อย จึงจำเป็นต้องลดเงินเดือนพนักงาน จากนั้นไม่นานเจ้าของร้านแจ้งอีกว่า ต้องการที่จะย้ายไปเปิดร้านอาหารในรัฐอื่น และบอกขายร้านต่อให้คุณมด

“แต่ตอนนั้นเราทำได้เพียงเช่าช่วงต่อ เพราะเราไม่มีเงินซื้อกิจการ ซึ่งตอนนั้นเงินที่หาได้จากร้านอาหาร แทบจะไม่พอกับค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการที่ต้องรับผิดชอบในแต่ละเดือน”

“ไม่เคยมีชีวิตช่วงไหนที่พี่มดจะซื่อสัตย์กับนาฬิกาปลุกเท่าช่วงชีวิตช่วงนั้นเลย ต้องตื่นตี 5 ทุกวัน รับโดนัทมาขาย ทำแซนด์วิชขายในตอนเช้า พอ 11 โมงเราก็เริ่มเปิดขายอาหารไทย บอกเลยว่าตอนที่อยู่ไทยไม่เคยทำกับข้าวเลย เพราะเราทำงานค้าขายจนไม่มีเวลาทำอาหาร แต่ข้อดีของร้านอาหารที่นี่คือสูตรอาหารต่าง ๆ ได้มีการกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจน ซึ่งเราสามารถจะปรับปรุงหน้าตาและวัตถุดิบของอาหาร แต่สูตรการปรุงรสยังคงเดิม”

สิงหาคม ปี 2553 ร้านอาหารเดิมสิ้นสุดสัญญาเช่ากับเจ้าของตึก คุณมดเจรจาขอเช่าร้านต่อ แต่ทั้งสองฝ่ายไม่สามารถตกลงกันได้ เธอจึงจำเป็นต้องมองหาร้านใหม่ เธอบอกตัวเองว่าเธอจะยอมแพ้ไม่ได้ แม้จะมีเงินเก็บเพียงน้อยนิด

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอก็ได้พบกับห้องว่างทำเลดี ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามร้านเดิม แต่ปรากฏว่าห้องว่างแห่งนั้นไม่เหมาะสำหรับการเปิดร้านอาหาร ตัวแทนจึงเสนอตัวเลือกให้เธอ เป็นตึกที่ห่างออกไปประมาณ 5 นาที ผู้เช่าเดิมเคยทำเป็นร้านขายแซนด์วิช เธอจึงตัดสินใจเช่าทันที

“ก่อนที่จะย้ายมาขายร้านนี้ พี่มดบอกเลยว่าชีวิตในสหรัฐฯ คุณต้อง ‘learning by doing’ คุณต้องเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ไม่มีรอยเท้าที่คนเดินมาก่อนทิ้งไว้ให้เราย่ำตาม ตอนที่ย้ายร้านพี่มดกังวลมากว่าจะไม่ผ่านขั้นตอนการตรวจสอบจากภาครัฐ เพราะเคยได้ยินมาว่าบางร้านผ่านไป 12 เดือนก็ยังไม่ผ่าน ซึ่งเรารอนานขนาดนั้นไม่ไหว”

ด้วยความเป็นกังวลเธอสอบถามจากคนรู้จักว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง เพื่อให้สามารถผ่านขั้นตอนการตรวจสอบและเปิดร้านได้ แต่ต่างคนก็ต่างคำตอบ สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจโทรสอบถามเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบเรื่องงานด้านสาธารณสุขด้วยตนเอง และได้รับคำแนะนำโดยตรงที่ดีและเป็นประโยชน์มาก เจ้าหน้าที่แนะนำให้เธอส่งแบบแผนการจัดวางของในร้าน

“พี่มดก็สอบถามคนที่เขาอยู่ที่นี่มาก่อนอีกว่าต้องทำอย่างไร ได้คำแนะนำมาว่าต้องไปจ้างผู้เชี่ยวชาญเขียนพิมพ์เขียวให้และต้องจ่ายถึง 6-7 พันเหรียญฯ พี่มดโทรไปสอบถามเจ้าหน้าที่อีกว่าเขียนมือเองเลยได้ไหม เจ้าหน้าที่บอกได้ เราก็โล่งใจ ตอนนั้นเหลือเวลาอีก 10 วันกับสัญญาเช่าร้านเดิม ทุกอย่างรีบเร่งไปหมด ทาสีร้านเอง ทำเองทุกอย่าง เพราะค่าแรงแพงมาก พร้อมไปกับการติดต่อกับทางเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องหลายฝ่ายว่าขาดเหลืออะไรบ้าง จะเปิดร้านได้เมื่อไร จนกระทั่งเราได้รับอนุญาตให้เปิดร้านได้ในวันที่ 22 กันยายน ปี 2553”

แต่ระหว่างที่เธอกำลังทำร้านอยู่นั้น เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นก็ได้เข้ามาแจ้งว่า มีการเปลี่ยนแปลงกฎหมายที่ร้านต้องติดตั้งท่อดักไขมันด้วย และก็เป็นอีกครั้งที่เธอต้องติดต่อหาผู้รับจ้างมาช่วยติดตั้ง และโชคดีที่เธอเจอเจ้าที่ราคาถูกกว่าเจ้าอื่น และสามารถผ่อนจ่ายได้

เมื่อคุณมดย้ายมาเปิดร้านอาหารแห่งใหม่ เนื่องด้วยเวลาเตรียมตัวอันน้อยนิด เธอจึงไม่สามารถแจ้งลูกค้าร้านเดิมของเธอได้ทุกราย และเมื่อลูกค้าจากร้านเดิมบังเอิญเข้ามารับประทานอาหารที่ร้าน เธอก็ได้ทราบว่าลูกค้าหลายคนแปลกใจที่เห็นเธอย้ายมาเปิดตรงนี้ เพราะข้อมูลที่ลูกค้ารับทราบมาก็คือคุณมดย้ายกลับประเทศไทยไปแล้ว

“จากนั้นลูกค้าก็มาร้านเราเป็นประจำทั้งลูกค้าเดิมและลูกค้าใหม่ แม้แต่ในช่วงโควิดที่ร้านก็มียอดขายเกินคาด เพราะมีลูกค้าสั่งกลับบ้านและสั่งอาหารให้เราไปส่งถึงบ้านจำนวนมาก แม้จะสะดุดไปบ้างในช่วงสองสัปดาห์แรกของการแพร่ระบาด”

“จากวันนั้นถึงวันนี้ พี่มดคิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้ เพราะเราตั้งใจมาทำงานเก็บเงิน เพื่อดูแลช่วยเหลือทางบ้าน เราทำเองทุกอย่างด้วยสองมือของเรา ไม่ว่าจะเป็นการติดต่อเจ้าหน้าที่รัฐ เดินเรื่องขอเป็นพลเมืองสหรัฐฯ ทำใบขับขี่ โดยไม่ต้องเสียค่าทนายแม้แต่สลึงเดียว”

เคล็ดลับความสำเร็จ คือ “ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า”

“เคล็ดลับความสำเร็จที่สำคัญเลยก็คือ ความซื่อสัตย์ต่อลูกค้า เราลงราคาอาหารไว้ในเมนูแล้ว ถ้าเกิดมีกรณีวัตถุดิบขึ้นราคาเราก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบไป เราไม่สามารถไปตัดทอนให้คุณภาพอาหารในจานของลูกค้าลดลงได้”

คำแนะนำจากประสบการณ์ตรงในการทำงานต่างประเทศ

“สำหรับคนไทยที่คิดจะเปิดร้านอาหารในสหรัฐฯ มีเงินเพียงอย่างเดียวใช่ว่าเราจะทำมันได้เลย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเจ้าของร้านต้องทำได้ทุกหน้าที่ ทุกตำแหน่ง คุณต้องพร้อมที่จะลุย ต้องพร้อมที่จะลงมือทำเอง เพราะถ้าคุณไม่สามารถทำได้แนะนำว่าขอให้เก็บเงินไว้ก่อนจะดีกว่า นอกจากนี้ปัญหาแรงงานก็สำคัญ เพราะแรงงานหายาก และเขามีตัวเลือกเยอะ”

“อยู่ที่นี่ต้องอดทน เรามีความทุกข์ติดมาด้วย คือทุกข์ของการคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอน คิดถึงคนที่บ้านอย่างเต็มหัวใจ เรามาอยู่ตรงนี้ปัญหาอุปสรรคมันมีทุกด้าน เราต้องเข้มแข็งให้พอ เราต้องยืนให้ได้ ต้องกล้าชน อย่าไปหวังพึ่งคนอื่น เพราะไม่มีใครมีประสบการณ์ตรงเหมือนที่เราเจออยู่ เพราะฉะนั้นต้องพยายามตั้งสติแล้วคิดแก้ปัญหาให้ได้ด้วยตัวเอง”

เว็บไซต์: http://mthaikitchen.net/

ขนมอบสดใหม่ หอมกรุ่นจากเตาของร้านเบเกอรี่โฮมเมด Snack Swag ในเมืองออร์แลนโด รัฐฟลอริดา โดยคุณเมจิ สินีพร วชิรเดชกุล เชฟปาติซิเยร์ที่ได้รับการรับรองจาก Valencia College กับการเริ่มต้นจากความสนใจ ความชอบส่วนตัวในการรับประทานขนมหวาน และความตั้งใจในการสร้างสรรค์ผลงานขนมอบที่มีสไตล์เป็นของตัวเอง

สำหรับในช่วงเวลาอันยากลำบากที่เริ่มในปีที่ผ่านมา ร้านของเธอก็เป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง เพราะในวันแรกที่มีการประกาศสถานการณ์โควิด-19 ลูกค้าได้ยกเลิกออเดอร์เกือบทั้งหมด แต่เมื่อเธอตั้งสติได้และลูกค้าเข้าใจได้ว่าการอยู่บ้านก็สามารถสั่งขนมอร่อย ๆ มารับประทานได้ ทำให้ในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้ กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ทางร้านขายดีมากกว่าปกติ และยังคงเป็นเช่นนั้นเรื่อยมา

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

คุณเมจิเล่าว่า เมื่อปี 2551 เธอได้เดินทางติดตามสามีของเธอมายังสหรัฐฯ และได้เข้าเรียนในสาขาการจัดการอาหาร เพียงเพราะต้องการลงเรียนในสาขาที่คนรักกำลังเรียนอยู่ แต่ในขณะที่เธอเรียนรู้เกี่ยวกับอาหารอยู่นั้น ห้องเรียนข้าง ๆ ก็ได้มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับการอบขนมและเบเกอรี่ ซึ่งสามารถดึงความสนใจของเธอได้อย่างดีเยี่ยม และเธอก็ได้ตัดสินใจลงเรียนเพิ่มเติม จนได้ใบประกาศนียบัตรรับรองจากทั้ง 2 สาขา

“ตอนนั้นอายุ 28 เริ่มต้นเลยคือมาเรียนที่ออร์แลนโด ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจว่าจะมาเรียนอะไร เราไม่ได้มีความรู้ความชอบในเรื่องนี้เลย เราแค่ลงเรียน culinary ตามแฟน พี่ชายแฟนมีร้านอาหารไทยในออร์แลนโด จากนั้นก็เห็นว่าห้องข้าง ๆ เขาทำขนมกัน และเราคิดว่าน่าสนใจดี”

จากกราฟฟิกดีไซเนอร์/แฟชั่นสไตลิสต์สู่เชฟในต่างแดน

ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ทางด้านวิชาชีพเกี่ยวกับการทำอาหารหรือขนมหวานเลย เพราะงานประจำของเธอที่ประเทศไทยก่อนย้ายไปสหรัฐฯ นั้น คืองานออกแบบกราฟฟิกและงานด้านแฟชั่น ก่อนจบหลักสูตรเธอได้มีโอกาสเข้าไปฝึกงานและเรียนรู้ประสบการณ์บนเส้นทางนี้มากขึ้น มันทำให้เธอมีความสนใจที่ในอาชีพนี้เพิ่มขึ้น จนกระทั่งเกิดเป็น Snack Swag เมื่อปี 2557 แต่เป้าหมายของเธอไม่ใช่การมีร้านใหญ่โต เพื่อหาเงินให้ได้มาก ๆ แต่มันคือ การได้ลงมือทำในสิ่งที่เธอร่ำเรียนมา เพื่อดูว่าเธอจะสามารถทำมันออกมาได้ดีเพียงใด

“ตอนที่เรียนจบมาแรก ๆ เริ่มต้นจริง ๆ เลยคือเราไม่ได้คิดว่าเราจะเปิดร้าน เราเริ่มจากการทดลองทำในสิ่งที่เราเรียนมา เราแค่อยากสนุกกับมันมากกว่า เราเริ่มจากการทำแจก แค่อยากให้คนมีความสุข จนเมื่อปี 2559 ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่มีคนเอาเงินมาให้เรา เพื่อแลกกับการบริการของเรา ทางร้านเราขนมทำเองทั้งหมด เราไม่มีเมนูให้ลูกค้า เพราะลูกค้าจะเข้ามาบอกเราว่าต้องการอะไร และเราก็จะบอกลูกค้าไปว่าทำได้หรือไม่ได้”

อิสระในการทำงาน

ด้วยความเป็นศิลปิน คุณเมจิต้องการพื้นที่ในการใช้ความคิดสร้างสรรค์ เพื่อสร้างงานแต่ละชิ้นให้ออกมาดีที่สุด เพราะยิ่งลูกค้าให้พื้นที่กับเธอมากเท่าใด ความสุขในการทำงานของเธอก็จะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

“ลูกค้าบางคนเขาไม่ได้รู้จักเรา เขาอาจจะเห็นงานของเราจากอินสตราแกรม เขายังไม่รู้ว่าเราทำงานอย่างไง เขาอาจจะบอกเราว่าอยากได้ดีไซน์แบบนั้นแบบนี้ อาจจะไม่ให้อิสระเราในการทำงาน เพราะว่าเขายังไม่รู้จักวิธีการทำงานของเรา อันนี้ก็จะเป็นอุปสรรคในการทำงานมาก เพราะมันทำให้เราไม่สามารถออกแบบงานได้อย่างเต็มที่”

นอกจากนี้ สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือ “ความไว้วางใจซึ่งกันและกัน” เพราะคุณเมจิเชื่อว่ามันคือตัวชี้วัดความยากง่ายของงาน

เมื่อถามว่า Snack Swag มีวิธีการจัดการ เพื่อสร้างสมดุลให้กับงานที่ทำอย่างไร คำตอบคือ “เวลา” เธอเชื่อว่าต้องใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

มันยากมากที่จะบอกให้ลูกค้าเชื่อมั่นในตัวเราได้ เราไม่สามารถไปพูดโน้มน้าวลูกค้าได้ เราต้องทำให้เขาเห็นว่าผลงานเราเป็นแบบนี้ ต้องทำให้คนเปิดรับงานของเรา และเมื่อได้เห็นผลงานของเราแล้ว ก็จะพูดต่อ ๆ กันเองว่า “เขาไม่ได้เป็น ‘baker’ นะ เขาเป็น ‘artist’ คุณควรจะให้อิสระเขาในการออกแบบ”

ความสำเร็จที่เปลี่ยนไปจากจุดเริ่มต้น

เป้าหมายที่คุณเมจิตั้งเอาไว้ในตอนแรกก็คือ อยากจะทำขนมเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง อยากจะทำเพื่อสร้างความสุขให้กับตัวเอง แค่อยากให้เพื่อน ๆ และคนที่เธอรู้จักได้มีความสุขด้วยงานของเธอ

“เป้าหมายที่เราตั้งไว้ในตอนแรกกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน เพราะตอนแรกเราไม่ได้ตั้งเป้าว่าจะมีคนรู้จักร้านเรามากมายขนาดนี้ เราแค่อยากจะทำในสิ่งที่คนอื่นเขาไม่ทำกัน แต่ตอนนี้เราทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เพราะคนที่เข้ามาหาเราไม่ใช่แค่เพื่อนเรา มันกลายเป็นคนอื่น ๆ ที่ทั้งเราและลูกค้าก็ไม่ได้รู้จักซึ่งกันและกัน เพราะฉะนั้นเป้าหมายของเราในตอนนี้ก็คือ เราต้องให้ความสำคัญกับการให้บริการลูกค้ามากขึ้น และทำอย่างไรให้เขาพอใจบริการของเรา ทำให้เขาบอกต่อและกลับมาหาเรา”

สิ่งที่ทำเป็นจุดแข็งครองใจลูกค้า 

“สำหรับคนที่อยากทำขนมแบบโฮมเมดเบเกอรี่ สิ่งสำคัญต้องเป็นใจรักอย่างเดียว ขออย่าทำเพราะคิดว่าฉันอยากจะรวย งานนี้เราต้องใช้ทักษะการออกแบบค่อนข้างเยอะ และการใช้ความคิดสร้างสรรค์ เพราะมันจะมีส่วนทำให้เรามีงานที่แตกต่างจากคนอื่น และสามารถสร้างเอกลักษณ์ให้กับแบรนด์ของเราได้”

การไม่ตามกระแสจนเกินไป คือกุญแจสำคัญสู่ความสำเร็จของเธอในวันนี้ รวมไปถึงการตั้งใจทำงานในสิ่งที่รัก การสร้างสรรค์ออกมาให้ดีที่สุด และต้องมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

“จริง ๆ แล้วการที่เราทำอะไรตามกระแส มันก็มีข้อดีตรงที่เราจะเกิดง่าย แต่เมื่อเราทำตามกระแส ธุรกิจของเรามันก็จะดับง่ายเหมือนกัน”

“ถ้าเราทำอะไรที่เราเป็นตัวตนของเราจริงๆ เป็นสิ่งที่เราอยากทำจริง ๆ มันก็จะอยู่ได้เรื่อยๆ คิดว่าอันนี้จะเป็นสิ่งสำคัญของ Snack swag”

จากความต้องการที่จะใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ เพื่อหารายได้เสริมนอกเหนือจากงานประจำ เริ่มต้นจากการใช้พื้นที่ว่างในบ้าน จนกลายมาเป็นฟาร์มจิ้งหรีดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสุโขทัย สามารถผลิตจิ้งหรีดเพื่อส่งออกไปยังต่างประเทศและส่งขายในไทยได้เดือนละหลายตัน สร้างรายได้และสร้างงานให้กับคนในพื้นที่ ด้วยการเพาะพันธุ์ได้มาตรฐานสากล โดยทีมงานมืออาชีพที่ผ่านมาฝึกอบรมเป็นอย่างดี

นางสาวชุติกาญจน์ เจื้อยแจ้ว “หรือคุณส่อง” เจ้าของ “ฟาร์มจิ้งหรีดชุติกาญจน์” ฟาร์มจิ้งหรีดที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดสุโขทัย ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าชัย อำเภอศรีสัชนาลัย เล่าถึงประสบการณ์บนเส้นทางเจ้าของธุรกิจส่งออกจิ้งหรีดไทยสู่สากลว่า เธอเริ่มเข้าสู่ธุรกิจนี้ในปี 2558 เพียงเพื่อต้องการหารายได้เสริม จากงานประจำรับราชการ เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในครัวเรือน

“เริ่มต้นจากที่เราอยากมีอาชีพเสริม นอกเหนือจากงานประจำ เพื่อเป็นค่าน้ำค่าไฟ ค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ เริ่มต้นจากไปดูที่ชาวบ้านเขาเลี้ยงกัน แล้วก็นำมาปรับให้เป็นระบบ ให้ได้มาตราฐานในการเลี้ยง เริ่มจากใช้พื้นที่ว่างในบ้าน เช่นที่จอดรถพอเลี้ยงได้สักพักก็ขยายเพิ่ม ด้วยการใช้เงินรายได้จากการเลี้ยงจิ้งหรีด”

จนกระทั่งในปี 2560 คุณส่องได้พาธุรกิจของเธอเดินทางมาไกลกว่าจุดเริ่มต้นไปมาก ด้วยการทำฟาร์มขนาดใหญ่ที่มีโรงเรือนขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร จำนวนกว่า 5 หลัง ซึ่งสามารถเลี้ยงจิ้งหรีดได้ประมาณ 300 – 400 ชุด ซึ่ง 1 ชุดหรือ 1 กล่องผลิตจิ้งหรีดสดได้ประมาณ 15 – 20 กิโลกรัมต่อรอบ โดยใช้เวลารอบละ 45 วัน เฉลี่ยเดือนละประมาณ 5 – 6 ตันต่อรอบ

ทิศทางและโอกาสในการส่งออกไปยังสหรัฐอเมริกา

ตลาดส่งออกจิ้งหรีดของไทยไปต่างประเทศได้รับความนิยมและขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะสหรัฐฯ สหภาพยุโรป ญี่ปุ่น และ จีน ประกอบกับองค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ได้ส่งเสริมให้คนทั่วโลกหันมาบริโภคจิ้งหรีด เพราะเป็นแหล่งโปรตีนชั้นดี อีกทั้งมีราคาถูก และหาได้ง่ายในท้องถิ่น และสามารถนำมาผลิตหรือแปรรูปได้หลากหลาย ซึ่งในปี พ.ศ. 2561 มีการเพาะเลี้ยงจิ้งหรีดทั่วประเทศกว่า 20,000 ฟาร์ม กำลังการผลิตกว่า 700 ตัน/ปี รวมมูลค่ากว่า 1,000 ล้านบาท/ปี

“ฟาร์มของเราส่งจิ้งหรีดไปหลายประเทศ แต่หลัก ๆ ก็คือ ประเทศสหรัฐฯ เพราะเป็นกลุ่มผู้บริโภคที่มีความสนใจและความต้องการแมลงเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่จะให้ความสำคัญกับการบริโภคแมลง ฟาร์มของเราผลิตและส่งออกไปต่างประเทศในปริมาณ 95% และส่งขายในประเทศไทยเพียงแค่ 5%”

“ปัจจุบันจะเห็นได้ว่ากลุ่มเกษตรกรไทยที่เลี้ยงจิ้งหรีด เริ่มทำฟาร์มที่ได้มาตรฐาน GAP มากยิ่งขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่ดี เพราะมันคือการเปิดโอกาสในการส่งออกไปต่างประเทศได้”

วิกฤตโควิด-19 กลับกลายเป็นโอกาสในการส่งออกจิ้งหรีด 

สถานการณ์การแพร่ระบาดของโควิด-19 ในช่วงแรกนั้น ได้สร้างความกังวลใจให้กับคุณส่องเป็นอย่างมาก เนื่องจากเกรงว่าจะไม่สามารถขายจิ้งหรีดที่เลี้ยงเอาไว้ได้ เพราะมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะไม่มีลูกค้าสั่งซื้อเข้ามาเลย

“ช่วงโควิดรอบแรกที่ผ่านมา ตอนแรกวิตกว่าเลี้ยงจิ้งหรีดแล้วจะขายให้ใคร จะมีคนมาซื้อไหม ซึ่งจริงๆ แล้วในวิกฤติมันคือโอกาส เพราะตอนนั้นทุกคนต่างต้องการอาหาร และจิ้งหรีดก็เป็นอาหารทางเลือกใหม่ให้กับผู้บริโภคที่ต้องการโปรตีน”

“โปรตีนจากจิ้งหรีดเป็นโปรตีนที่มีราคาถูก เป็นทางเลือกใหม่สำหรับผู้บริโภคที่สนใจในการบริโภคแมลง เพื่อทดแทนโปรตีนราคาแพงที่มีอยู่ตามท้องตลาด และยังเหมาะสมกับผู้บริโภคที่ต้องการโปรตีนจำนวนมาก ทำให้ออเดอร์ของเราตอนนี้คือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงโควิดที่ผ่านมา”

จากกำลังผลิตเฉลี่ยเดือนละหลายตัน ส่งผลให้ฟาร์มจิ้งหรีดชุติกาญจน์มีผลิตภัณฑ์หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นผงแป้ง (powder) จิ้งหรีด รวมถึงจิ้งหรีดสดและจิ้งหรีดอบแห้ง

“สำหรับผงแป้งจิ้งหรีดเราขายที่ตันละประมาณ 8-9 แสนบาท เพื่อเป็นเวย์โปรตีน หรือใช้เป็นส่วนผสมของอาหารต่าง ๆ เช่น พาสต้า คุกกี้ หรือเค้กต่าง ๆ นอกจากนี้เรายังมีการส่งออกทั้งในแบบตัวสดและตัวอบแห้ง ตัวอบแห้งเราขายอยู่ที่ประมาณ 600 – 700 บาท หรือตันละประมาณ 6-7 แสนบาทได้ ส่วนตัวสดเราขายส่งอยู่ที่ประมาณกิโลกรัมละ 150 บาท หรือประมาณ 150,000 บาท/ตัน”

“โดยมีอัตราการแปรรูปอยู่ที่ 4:1 ซึ่งเราจะใช้ตัวสดประมาณ 4 กิโลกรัม เพื่อนำมาอบแล้วจะได้ตัวอบแห้ง 1 กิโลกรัม และในปัจจุบันเราต้องการวัตถุดิบเยอะมาก เพื่อให้เพียงพอต่อความต้องการของลูกค้าในสหรัฐฯ”

เคล็ดลับความสำเร็จและคำแนะนำ

เคล็ดลับความสำเร็จของคุณส่องก็คือ “ขยัน ซื่อสัตย์ อดทน และตรงต่อเวลา”

“ลูกค้าในต่างประเทศจะเน้นเรื่องการตรงต่อเวลา เพราะเมื่อเราทำได้ ลูกค้าก็จะมีความเชื่อมั่น และจะช่วยให้เรามีออเดอร์เข้ามาอยู่เรื่อย ๆ ผู้ประกอบการต้องดูแลควบคุมคุณภาพของสินค้าอยู่เสมอ และต้องสามารถตรวจสอบได้”

อาชีพการเลี้ยงจิ้งหรีดเป็นอาชีพที่ใช้น้ำน้อย ถือเป็นอีกหนึ่งทางเลือกสำหรับเกษตรกรหรือผู้เลี้ยงจิ้งหรีดในอนาคต ปัญหาอุปสรรคที่สำคัญในการเลี้ยงจิ้งหรีด คือ ต้องใส่ใจในความสะอาด เรื่องของสภาพแวดล้อม อาหารจิ้งหรีด น้ำ อุปกรณ์การเลี้ยง และบริเวณรอบโรงเรือนเลี้ยงจิ้งหรีดต้องปราศจากสัตว์อื่นรบกวน และเลี้ยงในที่ที่มีอากาศถ่ายเท

“ตอนแรกที่เลี้ยงจิ้งหรีดไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาส่งออก เพราะคิดว่าเลี้ยงพอเป็นอาชีพเสริม ขายให้พ่อค้าแม่ค้าในตลาดนัดใกล้บ้าน แต่แล้วจู่ ๆ ก็มีทางต่างประเทศเข้ามาสนใจในผลิตภัณฑ์จิ้งหรีดของเรา และนำผลิตภัณฑ์จิ้งหรีดของเราไปวิจัย เรามีการพัฒนาคุณภาพจนได้มาตรฐาน GAP และ HACCP และนั่นก็ทำให้เราสามารถสิ่งออกจิ้งหรีดมาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งก็ประมาณ 3-4 ปีแล้ว”

“และสิ่งที่อยากฝากถึงผู้ประกอบการไทยก็คือ ไม่ว่าคุณจะเลี้ยงจิ้งหรีดหรือว่าจะทำอาชีพเกษตรกรรมใดก็ตาม เมื่อเจออุปสรรคเราจะต้องสู้ ห้ามท้อ ต้องไม่ยอมแพ้ แล้วสักวันนึงความสำเร็จจะเป็นของเรา”